ଅନାଯତୋ ଅନିବଦ୍ଧଃ କଥାଯଂ ନ୍ଯଙ୍ଙୁତ୍ତାନୋଽଵ ପଦ୍ଯତେ ନ । କଯା ଯାତି ସ୍ଵଧଯା କୋ ଦଦର୍ଶ ଦିଵଃ ସ୍କମ୍ଭଃ ସମୃତଃ ପାତି ନାକମ୍
ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ଅବନ୍ଧା, ସେ କିପରି ଶୋଇପଡ଼େ, କିପରି ଉଠେ? କେଉଁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଚାଲେ, କିଏ ଦେଖିଛି? ଆକାଶର ଥମ୍ଭା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ଦିଗନ୍ତକୁ ଧରି ରଖିଛି।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ନିରୁଷସୋ ଜାତଵେଦା ଅଖ୍ଯଦ୍ଦେଵୋ ରୋଚମାନା ମହୋଭିଃ । ଆ ନାସତ୍ଯୋରୁଗାଯା ରଥେନେମଂ ଯଜ୍ଞମୁପ ନୋ ଯାତମଚ୍ଛ
ଅଗ୍ନି, ଜାତବେଦା, ପ୍ରଭାତକୁ ସାମ୍ନା କରି ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି, ଦେବତା ମହା ଶକ୍ତିରେ ଆଲୋକମୟ। ନାସତ୍ୟଦ୍ୱୟ, ଆପଣମାନେ ଆପଣଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ରଥରେ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ କେତୁଂ ସଵିତା ଦେଵୋ ଅଶ୍ରେଜ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ଭୁଵନାଯ କୃଣ୍ଵନ୍ । ଆପ୍ରା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵି ସୂର୍ଯୋ ରଶ୍ମିଭିଶ୍ଚେକିତାନଃ
ସବିତା ଦେବତା ତାଙ୍କର ଝଣ୍ଡାକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଆଲୋକ କରିଛନ୍ତି। ଦିନ, ମାଟି ଓ ମଧ୍ୟାକାଶ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ତାଙ୍କର କିରଣ ପ୍ରସାରିଛନ୍ତି।
ଆଵହନ୍ତ୍ଯରୁଣୀର୍ଜ୍ଯୋତିଷାଗାନ୍ମହୀ ଚିତ୍ରା ରଶ୍ମିଭିଶ୍ଚେକିତାନା । ପ୍ରବୋଧଯନ୍ତୀ ସୁଵିତାଯ ଦେଵ୍ଯୁଷା ଈଯତେ ସୁଯୁଜା ରଥେନ
ଲାଲ ଆଲୋକମୟ ପ୍ରଭାତମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି, ବିଶାଳ ଓ ଚମତ୍କାର କିରଣ ପ୍ରସାରିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଜଗାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ଦେବୀ ପ୍ରଭାତ ନିଜ ଭଲ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଆଗେ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି।
ଆ ଵାଂ ଵହିଷ୍ଠା ଇହ ତେ ଵହନ୍ତୁ ରଥା ଅଶ୍ଵାସ ଉଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଇମେ ହି ଵାଂ ମଧୁପେଯାଯ ସୋମା ଅସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ଵୃଷଣା ମାଦଯେଥାମ୍
ଆପଣଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କର ରଥମାନେ ପ୍ରଭାତର ଆରମ୍ଭରେ ଆସନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ସୋମ ଅଛି, ବଳବାନମାନେ, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।
ଅନାଯତୋ ଅନିବଦ୍ଧଃ କଥାଯଂ ନ୍ଯଙ୍ଙୁତ୍ତାନୋଽଵ ପଦ୍ଯତେ ନ । କଯା ଯାତି ସ୍ଵଧଯା କୋ ଦଦର୍ଶ ଦିଵ ସ୍କମ୍ଭଃ ସମୃତଃ ପାତି ନାକମ୍
ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ଅବନ୍ଧା, ସେ କିପରି ଶୋଇପଡ଼େ, କିପରି ଉଠେ? କେଉଁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଚାଲେ, କିଏ ଦେଖିଛି? ଆକାଶର ଥମ୍ଭା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ଦିଗନ୍ତକୁ ଧରି ରଖିଛି।
ଅଗ୍ନିର୍ହୋତା ନୋ ଅଧ୍ଵରେ ଵାଜୀ ସନ୍ପରି ଣୀଯତେ । ଦେଵୋ ଦେଵେଷୁ ଯଜ୍ଞିଯଃ
ଅଗ୍ନି ଆମର ଯଜ୍ଞର ହୋତା, ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବା ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜ୍ୟ।
ପରି ତ୍ରିଵିଷ୍ଟ୍ଯଧ୍ଵରଂ ଯାତ୍ଯଗ୍ନୀ ରଥୀରିଵ । ଆ ଦେଵେଷୁ ପ୍ରଯୋ ଦଧତ୍
ଅଗ୍ନି ତିନି ଥାରେ ହେଉଥିବା ଯଜ୍ଞକୁ ରଥିଆ ପରି ଘୁରିଘୁରି ଚାଲନ୍ତି, ଅର୍ପଣକୁ ଦେବତାମାନେ ପାଖକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ପରି ଵାଜପତିଃ କଵିରଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯାନ୍ଯକ୍ରମୀତ୍ । ଦଧଦ୍ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ
ବିଦ୍ୱାନ୍ ଓ ଧନର ମାଳିକା ଅଗ୍ନି ଉପହାରଗୁଡିକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି; ସେ ପୂଜାରୀଙ୍କୁ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ଯଃ ସୃଞ୍ଜଯେ ପୁରୋ ଦୈଵଵାତେ ସମିଧ୍ଯତେ । ଦ୍ଯୁମାଁ ଅମିତ୍ରଦମ୍ଭନଃ
ଏହି ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ବରେ ଦେବତାଙ୍କ ପବନରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅନ୍ତି।
ଅସ୍ଯ ଘା ଵୀର ଈଵତୋଽଗ୍ନେରୀଶୀତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ତିଗ୍ମଜମ୍ଭସ୍ଯ ମୀଳ୍ହୁଷଃ
ଯେ ମଣିଷ ଶକ୍ତି ଆଶା କରେ, ସେ ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଖ ଓ ଦାନଶୀଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଅଧୀନ ରହେ।
ତମର୍ଵନ୍ତଂ ନ ସାନସିମରୁଷଂ ନ ଦିଵଃ ଶିଶୁମ୍ । ମର୍ମୃଜ୍ଯନ୍ତେ ଦିଵେଦିଵେ
ଏହି ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି, ଦୌଡ଼କୁ ଯାଉଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ଆକାଶର ଲାଲ ଶିଶୁ ପରି, ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅନ୍ତି।
ବୋଧଦ୍ଯନ୍ମା ହରିଭ୍ଯାଂ କୁମାରଃ ସାହଦେଵ୍ଯଃ । ଅଚ୍ଛା ନ ହୂତ ଉଦରମ୍
ସାହଦେବଙ୍କ ପୁଅ କୁମାର, ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଜାଗିଲେ, ସେ ଆମକୁ ଉପହାର ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି।
ଉତ ତ୍ଯା ଯଜତା ହରୀ କୁମାରାତ୍ସାହଦେଵ୍ଯାତ୍ । ପ୍ରଯତା ସଦ୍ଯ ଆ ଦଦେ
ଏହି ଦୁଇଟି ପୂଜ୍ୟ ହରି ଘୋଡ଼ା, ସାହଦେବଙ୍କ ପୁଅ କୁମାରଙ୍କଠାରୁ, ତୁରନ୍ତ ଯୋଡ଼ାଯାଇ ଆସନ୍ତି।
ଏଷ ଵାଂ ଦେଵାଵଶ୍ଵିନା କୁମାରଃ ସାହଦେଵ୍ଯଃ । ଦୀର୍ଘାଯୁରସ୍ତୁ ସୋମକଃ
ଏହି ସାହଦେବଙ୍କ ପୁଅ କୁମାର, ହେ ଦେବତା ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସେ ସୋମକ; ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ।
ତଂ ଯୁଵଂ ଦେଵାଵଶ୍ଵିନା କୁମାରଂ ସାହଦେଵ୍ଯମ୍ । ଦୀର୍ଘାଯୁଷଂ କୃଣୋତନ
ହେ ଦେବତା ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆପଣମାନେ ସାହଦେବଙ୍କ ପୁଅ କୁମାରଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ କରନ୍ତୁ।
ଆ ସତ୍ଯୋ ଯାତୁ ମଘଵାଁ ଋଜୀଷୀ ଦ୍ରଵନ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ହରଯ ଉପ ନଃ । ତସ୍ମା ଇଦନ୍ଧଃ ସୁଷୁମା ସୁଦକ୍ଷମିହାଭିପିତ୍ଵଂ କରତେ ଗୃଣାନଃ
ସତ୍ୟବାନ୍ ମଘବାନ୍ ଆସନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ନ୍ତୁ; ଏହି ପାନୀୟ ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ, ଦକ୍ଷତାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ, ତାଙ୍କ ଦୟା ଆଶା କରୁଛୁ।
ଅଵ ସ୍ଯ ଶୂରାଧ୍ଵନୋ ନାନ୍ତେଽସ୍ମିନ୍ନୋ ଅଦ୍ଯ ସଵନେ ମନ୍ଦଧ୍ଯୈ । ଶଂସାତ୍ଯୁକ୍ଥମୁଶନେଵ ଵେଧାଶ୍ଚିକିତୁଷେ ଅସୁର୍ଯାଯ ମନ୍ମ
ପଥର ଶେଷରେ ବୀରମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଆଜି, ଆସନ୍ତୁ ଓ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ; ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଉଷଣା ପରି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଅସୁର ଶାସନ ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ।
କଵିର୍ନ ନିଣ୍ଯଂ ଵିଦଥାନି ସାଧନ୍ଵୃଷା ଯତ୍ସେକଂ ଵିପିପାନୋ ଅର୍ଚାତ୍ । ଦିଵ ଇତ୍ଥା ଜୀଜନତ୍ସପ୍ତ କାରୂନହ୍ନା ଚିଚ୍ଚକ୍ରୁର୍ଵଯୁନା ଗୃଣନ୍ତଃ
ଏହି ବିଦ୍ୱାନ୍, ଗୁପ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ଓ କ୍ରିୟା ସଫଳ କରନ୍ତି; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୃଷ୍ଣାରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସେ ସାତଜଣ ଗାୟକ ତିଆରି କଲେ, ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଦକ୍ଷତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଯଦ୍ଵେଦି ସୁଦୃଶୀକମର୍କୈର୍ମହି ଜ୍ଯୋତୀ ରୁରୁଚୁର୍ଯଦ୍ଧ ଵସ୍ତୋଃ । ଅନ୍ଧା ତମାଂସି ଦୁଧିତା ଵିଚକ୍ଷେ ନୃଭ୍ଯଶ୍ଚକାର ନୃତମୋ ଅଭିଷ୍ଟୌ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସ୍ତୁତିରେ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର, ଜନ୍ମ ସମୟରେ ବଡ଼ ଆଲୋକରେ ଚମକିଲେ; ସେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କଲେ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିଲେ, ମଣିଷମାନେଙ୍କୁ ସେ ସବୁଠାରୁ ବୀର କଲେ।
ଵଵକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅମିତମୃଜୀଷ୍ଯୁଭେ ଆ ପପ୍ରୌ ରୋଦସୀ ମହିତ୍ଵା । ଅତଶ୍ଚିଦସ୍ଯ ମହିମା ଵି ରେଚ୍ଯଭି ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନା ବଭୂଵ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହୀ, ବଡ଼ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ମହିମାରେ ପୂରିଦେଇଛନ୍ତି; ଏହି ମହିମା ତାଙ୍କର ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵାନି ଶକ୍ରୋ ନର୍ଯାଣି ଵିଦ୍ଵାନପୋ ରିରେଚ ସଖିଭିର୍ନିକାମୈଃ । ଅଶ୍ମାନଂ ଚିଦ୍ଯେ ବିଭିଦୁର୍ଵଚୋଭିର୍ଵ୍ରଜଂ ଗୋମନ୍ତମୁଶିଜୋ ଵି ଵଵ୍ରୁଃ
ଶକ୍ର, ସମସ୍ତ ବୀରତା ଜାଣନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଇଚ୍ଛାରେ ପାଣି ବଣ୍ଟନ କଲେ; ସେମାନେ କଥା ଦ୍ୱାରା ପଥର ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଉଷିଜମାନେ ଦୁଧ ଭରା ଗାଈ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଅପୋ ଵୃତ୍ରଂ ଵଵ୍ରିଵାଂସଂ ପରାହନ୍ପ୍ରାଵତ୍ତେ ଵଜ୍ରଂ ପୃଥିଵୀ ସଚେତାଃ । ପ୍ରାର୍ଣାଂସି ସମୁଦ୍ରିଯାଣ୍ଯୈନୋଃ ପତିର୍ଭଵଞ୍ଛଵସା ଶୂର ଧୃଷ୍ଣୋ
ସେ ଜଣେ ଜଳକୁ ଅଟକାଇଥିବା ବୃତ୍ରକୁ ଦୂର କଲେ, ବଜ୍ରଧାରଣ କଲେ, ପୃଥିବୀ ସଚେତନ ହେଲା; ସେ ନଦୀ ଓ ସାଗରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର, ଆପଣ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭୁ ହେଲେ।
ଅପୋ ଯଦଦ୍ରିଂ ପୁରୁହୂତ ଦର୍ଦରାଵିର୍ଭୁଵତ୍ସରମା ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ତେ । ସ ନୋ ନେତା ଵାଜମା ଦର୍ଷି ଭୂରିଂ ଗୋତ୍ରା ରୁଜନ୍ନଙ୍ଗିରୋଭିର୍ଗୃଣାନଃ
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ପୁରୁଣା ସରମା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ; ଆମ ପ୍ରଧାନ ହୁଅନ୍ତୁ, ଆପଣ ବହୁ ଧନ ଦେଖନ୍ତି, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ ଗୋଶାଳା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ।
ଅଚ୍ଛା କଵିଂ ନୃମଣୋ ଗା ଅଭିଷ୍ଟୌ ସ୍ଵର୍ଷାତା ମଘଵନ୍ନାଧମାନମ୍ । ଊତିଭିସ୍ତମିଷଣୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନହୂତୌ ନି ମାଯାଵାନବ୍ରହ୍ମା ଦସ୍ଯୁରର୍ତ
ମଘବାନ୍, ମଣିଷମାନେ ସହିତ, ଚେତନାରେ, ଚମକିଲେ, ନମ୍ର ନୁହେଁ, ସେ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରନ୍ତୁ; ତାଙ୍କ ସହାୟତାରେ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଚତୁର ଓ ଅଧର୍ମୀ ଦାସ୍ୟୁ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିନପାରନ୍ତୁ।
ଆ ଦସ୍ଯୁଘ୍ନା ମନସା ଯାହ୍ଯସ୍ତଂ ଭୁଵତ୍ତେ କୁତ୍ସଃ ସଖ୍ଯେ ନିକାମଃ । ସ୍ଵେ ଯୋନୌ ନି ଷଦତଂ ସରୂପା ଵି ଵାଂ ଚିକିତ୍ସଦୃତଚିଦ୍ଧ ନାରୀ
ମନରେ ଦାସ୍ୟୁ ନାଶକ ଆସନ୍ତୁ, ସେଠାକୁ; କୁତ୍ସା ଆପଣଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ହେଉନ୍ତୁ; ନିଜ ଆସନରେ, ନିଜ ରୂପରେ ବସନ୍ତୁ, ଜ୍ଞାନୀ ନାରୀ ଆପଣଙ୍କ ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ବୁଝନ୍ତୁ।
ଯାସି କୁତ୍ସେନ ସରଥମଵସ୍ଯୁସ୍ତୋଦୋ ଵାତସ୍ଯ ହର୍ଯୋରୀଶାନଃ । ଋଜ୍ରା ଵାଜଂ ନ ଗଧ୍ଯଂ ଯୁଯୂଷନ୍କଵିର୍ଯଦହନ୍ପାର୍ଯାଯ ଭୂଷାତ୍
ତୁମେ କୁତ୍ସଙ୍କ ସହ ରଥ ଚଢ଼ି, ବାୟୁର ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ାର ମାଲିକ ଭାବେ, ସହାୟ ହୋଇ ଯାଉଛ। ତୁମେ ଚେତନାର ତାରେ ଦୃତ ହୋଇ, ବିଜୟ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କର, ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହୋଇ, ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲ।
କୁତ୍ସାଯ ଶୁଷ୍ଣମଶୁଷଂ ନି ବର୍ହୀଃ ପ୍ରପିତ୍ଵେ ଅହ୍ନଃ କୁଯଵଂ ସହସ୍ରା । ସଦ୍ଯୋ ଦସ୍ଯୂନ୍ପ୍ର ମୃଣ କୁତ୍ସ୍ଯେନ ପ୍ର ସୂରଶ୍ଚକ୍ରଂ ଵୃହତାଦଭୀକେ
କୁତ୍ସଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ, ସୁକା ଶତ୍ରୁକୁ, ତାଙ୍କର ସିଂହାସନରୁ ତଳେ ପକାଇଲ। ତୁମେ ହଜାର ଦୁଷ୍ଟ କୁୟବକୁ ମାରିଦେଲ। କୁତ୍ସଙ୍କ ସହ ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଦସ୍ୟୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କଲ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୂରରେ ବଡ଼ ଚକ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶ କଲ।
ତ୍ଵଂ ପିପ୍ରୁଂ ମୃଗଯଂ ଶୂଶୁଵାଂସମୃଜିଶ୍ଵନେ ଵୈଦଥିନାଯ ରନ୍ଧୀଃ । ପଞ୍ଚାଶତ୍କୃଷ୍ଣା ନି ଵପଃ ସହସ୍ରାତ୍କଂ ନ ପୁରୋ ଜରିମା ଵି ଦର୍ଦଃ
ତୁମେ ପିପ୍ରୁ, ଗଜଗଜା ଦାନବକୁ, ଋଜିଶ୍ୱନ ଓ ବୈଦଥିନଙ୍କ ପାଇଁ ମାରିଦେଲ। ତୁମେ ହଜାର ମଧ୍ୟରୁ ପଞ୍ଚାଶଟି କଳା ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ, ଯେପରି ଜରା ନଗରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ।
ସୂର ଉପାକେ ତନ୍ଵଂ ଦଧାନୋ ଵି ଯତ୍ତେ ଚେତ୍ଯମୃତସ୍ଯ ଵର୍ପଃ । ମୃଗୋ ନ ହସ୍ତୀ ତଵିଷୀମୁଷାଣଃ ସିଂହୋ ନ ଭୀମ ଆଯୁଧାନି ବିଭ୍ରତ୍
ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ଅମୃତତ୍ୱର ଦୃଶ୍ୟ ରୂପକୁ ଧାରଣ କର। ତୁମେ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ଧରିଥିବା ବନ୍ୟ ପଶୁ, ହାତୀ, ଏବଂ ସିଂହ ପରି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କର।