ତଵ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଠାଗ୍ନେ ସଂଦୃଷ୍ଟିରିଦା ଚିଦହ୍ନ ଇଦା ଚିଦକ୍ତୋଃ । ଶ୍ରିଯେ ରୁକ୍ମୋ ନ ରୋଚତ ଉପାକେ
ତୁମର ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟି, ଅଗ୍ନି, ଏଠାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁହିଁବେଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସୁନାର ଗହଣା ପରି ଚମକେ।
ଘୃତଂ ନ ପୂତଂ ତନୂରରେପାଃ ଶୁଚି ହିରଣ୍ଯମ୍ । ତତ୍ତେ ରୁକ୍ମୋ ନ ରୋଚତ ସ୍ଵଧାଵଃ
ଶୁଧ୍ଧ ଘୃତ ପରି, ତୁମର ଦେହ ଦାଗ ନାହିଁ, ସୁନା ପରି ପବିତ୍ର; ତୁମର ରୂପ ନିଜେ ଚମକେ, ନିଜେ ଅବଳମ୍ବିତ।
କୃତଂ ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମା ସନେମି ଦ୍ଵେଷୋଽଗ୍ନ ଇନୋଷି ମର୍ତାତ୍ । ଇତ୍ଥା ଯଜମାନାଦୃତାଵଃ
ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁତା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଆମ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ତାହାକୁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧ୍ୱଂସ କର, ଅଗ୍ନି; ଏଭଳି ଭାବରେ ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ସତ୍ୟ।
ଶିଵା ନଃ ସଖ୍ଯା ସନ୍ତୁ ଭ୍ରାତ୍ରାଗ୍ନେ ଦେଵେଷୁ ଯୁଷ୍ମେ । ସା ନୋ ନାଭିଃ ସଦନେ ସସ୍ମିନ୍ନୂଧନ୍
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆମର ମିତ୍ରତା ଭାଇପଣି ପରି ଶୁଭ ହେଉ; ଏହି ଘରରେ ସେଇ ବନ୍ଧନ ଦୃଢ଼ ରହୁ।
ଭଦ୍ରଂ ତେ ଅଗ୍ନେ ସହସିନ୍ନନୀକମୁପାକ ଆ ରୋଚତେ ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ରୁଶଦ୍ଦୃଶେ ଦଦୃଶେ ନକ୍ତଯା ଚିଦରୂକ୍ଷିତଂ ଦୃଶ ଆ ରୂପେ ଅନ୍ନମ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ମୁହଁ ଶୁଭ, ବଳବାନ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ନିକଟରେ ଚମକେ; ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ, କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁରେ ଖାଦ୍ୟ ପରି ପ୍ରକାଶିତ।
ଵି ଷାହ୍ଯଗ୍ନେ ଗୃଣତେ ମନୀଷାଂ ଖଂ ଵେପସା ତୁଵିଜାତ ସ୍ତଵାନଃ । ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ଯଦ୍ଵାଵନଃ ଶୁକ୍ର ଦେଵୈସ୍ତନ୍ନୋ ରାସ୍ଵ ସୁମହୋ ଭୂରି ମନ୍ମ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେଠାରୁ ତୁମେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଦୂର କର; ତୁମର କମ୍ପିତ ଶିଖା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସିତ, ବଡ଼ ଦୟାଳୁ, ଆମକୁ ବହୁତ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ।
ତ୍ଵଦଗ୍ନେ କାଵ୍ଯା ତ୍ଵନ୍ମନୀଷାସ୍ତ୍ଵଦୁକ୍ଥା ଜାଯନ୍ତେ ରାଧ୍ଯାନି । ତ୍ଵଦେତି ଦ୍ରଵିଣଂ ଵୀରପେଶା ଇତ୍ଥାଧିଯେ ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ
ଅଗ୍ନି, ତୁମଠାରୁ ଗୀତ, ଚିନ୍ତା, ସ୍ତୁତି ଓ ଦାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ମିଳେ, ଏଭଳି ଭାବରେ ତୁମେ ଭକ୍ତ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଦିଅ।
ତ୍ଵଦ୍ଵାଜୀ ଵାଜମ୍ଭରୋ ଵିହାଯା ଅଭିଷ୍ଟିକୃଜ୍ଜାଯତେ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମଃ । ତ୍ଵଦ୍ରଯିର୍ଦେଵଜୂତୋ ମଯୋଭୁସ୍ତ୍ଵଦାଶୁର୍ଜୂଜୁଵାଁ ଅଗ୍ନେ ଅର୍ଵା
ତୁମଠାରୁ ବୀର, ପୁରସ୍କୃତ ଅଭିଜେତା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସମୃଦ୍ଧି ଆଣେ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ରହିଛି; ତୁମଠାରୁ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦାତା, ଦୟାଳୁ ଓ ଦ୍ରୁତ ଅଗ୍ନି ଆସେ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ପ୍ରଥମଂ ଦେଵଯନ୍ତୋ ଦେଵଂ ମର୍ତା ଅମୃତ ମନ୍ଦ୍ରଜିହ୍ଵମ୍ । ଦ୍ଵେଷୋଯୁତମା ଵିଵାସନ୍ତି ଧୀଭିର୍ଦମୂନସଂ ଗୃହପତିମମୂରମ୍
ଅଗ୍ନି, ପୂଜାରୀମାନେ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ମନୋହର ଜିହ୍ବା ଥିବା ଅମର ଦେବତା; ତୁମେ ଦ୍ୱେଷ ହୀନ ଭାବେ, ଧୀର ଓ ଦୃଢ଼ ଗୃହପତି ଭାବରେ ଚିନ୍ତାରେ ଡାକାଯାଉଛ।
ଆରେ ଅସ୍ମଦମତିମାରେ ଅଂହ ଆରେ ଵିଶ୍ଵାଂ ଦୁର୍ମତିଂ ଯନ୍ନିପାସି । ଦୋଷା ଶିଵଃ ସହସଃ ସୂନୋ ଅଗ୍ନେ ଯଂ ଦେଵ ଆ ଚିତ୍ସଚସେ ସ୍ଵସ୍ତି
ଆମଠାରୁ ଦୁରେ ଦୁଷ୍ଟତା, ଦୁରେ ଦୁଃଖ, ଦୁରେ ସମସ୍ତ ଖରାପ ଚିନ୍ତା ଦୂର କର; ଅଗ୍ନି, ବଳର ପୁଅ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ, ସେତେବେଳେ ଦୟାଳୁ ହେଉ।
ଯସ୍ତ୍ଵାମଗ୍ନ ଇନଧତେ ଯତସ୍ରୁକ୍ତ୍ରିସ୍ତେ ଅନ୍ନଂ କୃଣଵତ୍ସସ୍ମିନ୍ନହନ୍ । ସ ସୁ ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରଭ୍ଯସ୍ତୁ ପ୍ରସକ୍ଷତ୍ତଵ କ୍ରତ୍ଵା ଜାତଵେଦଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍
ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି ଏବଂ ତିନି ପ୍ରକାରର ଅର୍ପଣ ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଆପଣ ସେହି ଦିନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଉପଜାଇଦେଉଛନ୍ତି। ଜାତବେଦା, ଆପଣଙ୍କର ଦୟା ଓ ଜ୍ଞାନରେ, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଓ ଭଲ ଫଳ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଇଧ୍ମଂ ଯସ୍ତେ ଜଭରଚ୍ଛଶ୍ରମାଣୋ ମହୋ ଅଗ୍ନେ ଅନୀକମା ସପର୍ଯନ୍ । ସ ଇଧାନଃ ପ୍ରତି ଦୋଷାମୁଷାସଂ ପୁଷ୍ଯନ୍ରଯିଂ ସଚତେ ଘ୍ନନ୍ନମିତ୍ରାନ୍
ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଇଂଧନ ଦେଇ ପୂଜା କରେ, ଆପଣଙ୍କର ମହାନ ମୁହଁକୁ ଆରାଧନା କରେ, ସେ ଆପଣ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ ପ୍ରତି ପ୍ରଭାତରେ ସଫଳ ହୁଏ, ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଏ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିପାରେ।
ଅଗ୍ନିରୀଶେ ବୃହତଃ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯାଗ୍ନିର୍ଵାଜସ୍ଯ ପରମସ୍ଯ ରାଯଃ । ଦଧାତି ରତ୍ନଂ ଵିଧତେ ଯଵିଷ୍ଠୋ ଵ୍ଯାନୁଷଙ୍ମର୍ତ୍ଯାଯ ସ୍ଵଧାଵାନ୍
ଅଗ୍ନି ମହାନ ଶାସନର ମାଲିକ, ଅଗ୍ନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଓ ଧନର ଧାରକ। ଏହି ଅତି ଯୁବକ ଏବଂ ନିଜେ ନିଜକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା, ଆରାଧକ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ତେ ପୁରୁଷତ୍ରା ଯଵିଷ୍ଠାଚିତ୍ତିଭିଶ୍ଚକୃମା କଚ୍ଚିଦାଗଃ । କୃଧୀ ଷ୍ଵସ୍ମାଁ ଅଦିତେରନାଗାନ୍ଵ୍ଯେନାଂସି ଶିଶ୍ରଥୋ ଵିଷ୍ଵଗଗ୍ନେ
ଅତି ଯୁବକ, ଯଦି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ମନେ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟରେ କିଛି ଅପରାଧ କରିଥିଲେ, ଆମକୁ ଅଦିତିଙ୍କ ଆଗରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କୃତି ଆମଠାରୁ ଦୂରେଇଦିଅ।
ମହଶ୍ଚିଦଗ୍ନ ଏନସୋ ଅଭୀକ ଊର୍ଵାଦ୍ଦେଵାନାମୁତ ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍ । ମା ତେ ସଖାଯଃ ସଦମିଦ୍ରିଷାମ ଯଚ୍ଛା ତୋକାଯ ତନଯାଯ ଶଂ ଯୋଃ
ଅଗ୍ନି, ଆପଣଙ୍କର ଦୟାରେ ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଆପଣଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ସଦା ଏଭଳି କଷ୍ଟରୁ ରକ୍ଷିତ ରହୁନ୍ତୁ। ଆମ ପିଲାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ଭଲ ରୁହନ୍ତୁ।
ଯଥା ହ ତ୍ଯଦ୍ଵସଵୋ ଗୌର୍ଯଂ ଚିତ୍ପଦି ଷିତାମମୁଞ୍ଚତା ଯଜତ୍ରାଃ । ଏଵୋ ଷ୍ଵସ୍ମନ୍ମୁଞ୍ଚତା ଵ୍ଯଂହଃ ପ୍ର ତାର୍ଯଗ୍ନେ ପ୍ରତରଂ ନ ଆଯୁଃ
ଯେପରି ଆପଣମାନେ ବନ୍ଧା ଗାୟକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେଇଦିଅ, ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ନିରୁଷସାମଗ୍ରମଖ୍ଯଦ୍ଵିଭାତୀନାଂ ସୁମନା ରତ୍ନଧେଯମ୍ । ଯାତମଶ୍ଵିନା ସୁକୃତୋ ଦୁରୋଣମୁତ୍ସୂର୍ଯୋ ଜ୍ଯୋତିଷା ଦେଵ ଏତି
ଅଗ୍ନି, ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭାତକୁ ସାମ୍ନା କରି ଆଲୋକମୟ ଦେବମାନେଙ୍କ ଏକତ୍ରିକରଣ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି, ଦୟାଳୁ ମନରେ ଧନ ଦେଉଥିବା। ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଭଲ କାମ କରୁଥିବା ଘରକୁ ଆସନ୍ତୁ। ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଆଗେ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଭାନୁଂ ସଵିତା ଦେଵୋ ଅଶ୍ରେଦ୍ଦ୍ରପ୍ସଂ ଦଵିଧ୍ଵଦ୍ଗଵିଷୋ ନ ସତ୍ଵା । ଅନୁ ଵ୍ରତଂ ଵରୁଣୋ ଯନ୍ତି ମିତ୍ରୋ ଯତ୍ସୂର୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯାରୋହଯନ୍ତି
ସବିତା ଦେବତା ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଛନ୍ତି, ଏହା ଜଳର ଫୁଲିକା ପରି ଚମକୁଛି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଘୋଡ଼ା ପରି। ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର ନିୟମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକାଶରେ ଉଠାନ୍ତି।
ଯଂ ସୀମକୃଣ୍ଵନ୍ତମସେ ଵିପୃଚେ ଧ୍ରୁଵକ୍ଷେମା ଅନଵସ୍ଯନ୍ତୋ ଅର୍ଥମ୍ । ତଂ ସୂର୍ଯଂ ହରିତଃ ସପ୍ତ ଯହ୍ଵୀ ସ୍ପଶଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଗତୋ ଵହନ୍ତି
ଯେଉଁମାନେ ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅନିଶ୍ଚିତତାରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସାତଟି ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଚକ୍ଷୁ, ନିଶ୍ଚଳ ଗତିରେ ବହନ କରନ୍ତି।
ଵହିଷ୍ଠେଭିର୍ଵିହରନ୍ଯାସି ତନ୍ତୁମଵଵ୍ଯଯନ୍ନସିତଂ ଦେଵ ଵସ୍ମ । ଦଵିଧ୍ଵତୋ ରଶ୍ମଯଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଚର୍ମେଵାଵାଧୁସ୍ତମୋ ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ
ଆପଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଥରେ ଚଳିଛନ୍ତି, ଦେବତା, ତାନ୍ତୁ ବୁନୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ଧକାର ଆବରଣକୁ ପ୍ରସାରିଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣମାନେ ଚଳିବା ସମୟରେ ଜଳରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଚାମଡ଼ ପରି ଭେଦି ଦେଉଛନ୍ତି।
ଅନାଯତୋ ଅନିବଦ୍ଧଃ କଥାଯଂ ନ୍ଯଙ୍ଙୁତ୍ତାନୋଽଵ ପଦ୍ଯତେ ନ । କଯା ଯାତି ସ୍ଵଧଯା କୋ ଦଦର୍ଶ ଦିଵଃ ସ୍କମ୍ଭଃ ସମୃତଃ ପାତି ନାକମ୍
ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ଅବନ୍ଧା, ସେ କିପରି ଶୋଇପଡ଼େ, କିପରି ଉଠେ? କେଉଁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଚାଲେ, କିଏ ଦେଖିଛି? ଆକାଶର ଥମ୍ଭା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ଦିଗନ୍ତକୁ ଧରି ରଖିଛି।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ନିରୁଷସୋ ଜାତଵେଦା ଅଖ୍ଯଦ୍ଦେଵୋ ରୋଚମାନା ମହୋଭିଃ । ଆ ନାସତ୍ଯୋରୁଗାଯା ରଥେନେମଂ ଯଜ୍ଞମୁପ ନୋ ଯାତମଚ୍ଛ
ଅଗ୍ନି, ଜାତବେଦା, ପ୍ରଭାତକୁ ସାମ୍ନା କରି ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି, ଦେବତା ମହା ଶକ୍ତିରେ ଆଲୋକମୟ। ନାସତ୍ୟଦ୍ୱୟ, ଆପଣମାନେ ଆପଣଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ରଥରେ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ କେତୁଂ ସଵିତା ଦେଵୋ ଅଶ୍ରେଜ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ଭୁଵନାଯ କୃଣ୍ଵନ୍ । ଆପ୍ରା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵି ସୂର୍ଯୋ ରଶ୍ମିଭିଶ୍ଚେକିତାନଃ
ସବିତା ଦେବତା ତାଙ୍କର ଝଣ୍ଡାକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଆଲୋକ କରିଛନ୍ତି। ଦିନ, ମାଟି ଓ ମଧ୍ୟାକାଶ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ତାଙ୍କର କିରଣ ପ୍ରସାରିଛନ୍ତି।
ଆଵହନ୍ତ୍ଯରୁଣୀର୍ଜ୍ଯୋତିଷାଗାନ୍ମହୀ ଚିତ୍ରା ରଶ୍ମିଭିଶ୍ଚେକିତାନା । ପ୍ରବୋଧଯନ୍ତୀ ସୁଵିତାଯ ଦେଵ୍ଯୁଷା ଈଯତେ ସୁଯୁଜା ରଥେନ
ଲାଲ ଆଲୋକମୟ ପ୍ରଭାତମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି, ବିଶାଳ ଓ ଚମତ୍କାର କିରଣ ପ୍ରସାରିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଜଗାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ଦେବୀ ପ୍ରଭାତ ନିଜ ଭଲ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଆଗେ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି।
ଆ ଵାଂ ଵହିଷ୍ଠା ଇହ ତେ ଵହନ୍ତୁ ରଥା ଅଶ୍ଵାସ ଉଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଇମେ ହି ଵାଂ ମଧୁପେଯାଯ ସୋମା ଅସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ଵୃଷଣା ମାଦଯେଥାମ୍
ଆପଣଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କର ରଥମାନେ ପ୍ରଭାତର ଆରମ୍ଭରେ ଆସନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ସୋମ ଅଛି, ବଳବାନମାନେ, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।
ଅନାଯତୋ ଅନିବଦ୍ଧଃ କଥାଯଂ ନ୍ଯଙ୍ଙୁତ୍ତାନୋଽଵ ପଦ୍ଯତେ ନ । କଯା ଯାତି ସ୍ଵଧଯା କୋ ଦଦର୍ଶ ଦିଵ ସ୍କମ୍ଭଃ ସମୃତଃ ପାତି ନାକମ୍
ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ଅବନ୍ଧା, ସେ କିପରି ଶୋଇପଡ଼େ, କିପରି ଉଠେ? କେଉଁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଚାଲେ, କିଏ ଦେଖିଛି? ଆକାଶର ଥମ୍ଭା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ଦିଗନ୍ତକୁ ଧରି ରଖିଛି।
ଅଗ୍ନିର୍ହୋତା ନୋ ଅଧ୍ଵରେ ଵାଜୀ ସନ୍ପରି ଣୀଯତେ । ଦେଵୋ ଦେଵେଷୁ ଯଜ୍ଞିଯଃ
ଅଗ୍ନି ଆମର ଯଜ୍ଞର ହୋତା, ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବା ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜ୍ୟ।
ପରି ତ୍ରିଵିଷ୍ଟ୍ଯଧ୍ଵରଂ ଯାତ୍ଯଗ୍ନୀ ରଥୀରିଵ । ଆ ଦେଵେଷୁ ପ୍ରଯୋ ଦଧତ୍
ଅଗ୍ନି ତିନି ଥାରେ ହେଉଥିବା ଯଜ୍ଞକୁ ରଥିଆ ପରି ଘୁରିଘୁରି ଚାଲନ୍ତି, ଅର୍ପଣକୁ ଦେବତାମାନେ ପାଖକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ପରି ଵାଜପତିଃ କଵିରଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯାନ୍ଯକ୍ରମୀତ୍ । ଦଧଦ୍ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ
ବିଦ୍ୱାନ୍ ଓ ଧନର ମାଳିକା ଅଗ୍ନି ଉପହାରଗୁଡିକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି; ସେ ପୂଜାରୀଙ୍କୁ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ଯଃ ସୃଞ୍ଜଯେ ପୁରୋ ଦୈଵଵାତେ ସମିଧ୍ଯତେ । ଦ୍ଯୁମାଁ ଅମିତ୍ରଦମ୍ଭନଃ
ଏହି ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ବରେ ଦେବତାଙ୍କ ପବନରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅନ୍ତି।