ଦୂତଂ ଵୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦସଂ ହଵ୍ଯଵାହମମର୍ତ୍ଯମ୍ । ଯଜିଷ୍ଠମୃଞ୍ଜସେ ଗିରା
ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବା, ହୋମ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା, ଅମର, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଦୂତକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ।
ସ ହି ଵେଦା ଵସୁଧିତିଂ ମହାଁ ଆରୋଧନଂ ଦିଵଃ । ସ ଦେଵାଁ ଏହ ଵକ୍ଷତି
କାରଣ ସେ ଧନ ଦେଇଥିବା, ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତିକୁ ଜାଣିଛି; ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଏଠିକୁ ଆଣିଥାଏ।
ସ ଵେଦ ଦେଵ ଆନମଂ ଦେଵାଁ ଋତାଯତେ ଦମେ । ଦାତି ପ୍ରିଯାଣି ଚିଦ୍ଵସୁ
ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ନିୟମର ଘରେ ବସାଇଥାନ୍ତି; ସେ ପ୍ରିୟ ଧନ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ ହୋତା ସେଦୁ ଦୂତ୍ଯଂ ଚିକିତ୍ଵାଁ ଅନ୍ତରୀଯତେ । ଵିଦ୍ଵାଁ ଆରୋଧନଂ ଦିଵଃ
ସେ ହୋତା ଭାବେ, ଦୂତର କାମ କରନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଭାବେ ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ୍ତି; ଜାଣିଥିବା, ଆକାଶର ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ତେ ସ୍ଯାମ ଯେ ଅଗ୍ନଯେ ଦଦାଶୁର୍ହଵ୍ଯଦାତିଭିଃ । ଯ ଈଂ ପୁଷ୍ଯନ୍ତ ଇନ୍ଧତେ
ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହୋମ ଦେଇଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ଜଳାନ୍ତି।
ତେ ରାଯା ତେ ସୁଵୀର୍ଯୈଃ ସସଵାଂସୋ ଵି ଶୃଣ୍ଵିରେ । ଯେ ଅଗ୍ନା ଦଧିରେ ଦୁଵଃ
ସେମାନେ, ଧନ ଓ ବୀରତାରେ ଧନୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନିଜ ଆଲୋକ ଭାବେ ରଖିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ମେ ରାଯୋ ଦିଵେଦିଵେ ସଂ ଚରନ୍ତୁ ପୁରୁସ୍ପୃହଃ । ଅସ୍ମେ ଵାଜାସ ଈରତାମ୍
ଆମ ପାଖରେ ପ୍ରତିଦିନ, ବହୁ ପ୍ରାର୍ଥିତ ଧନ ଆସୁ; ଶକ୍ତି ଆମ ପାଖକୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଆସୁ।
ସ ଵିପ୍ରଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଶଵସା ମାନୁଷାଣାମ୍ । ଅତି କ୍ଷିପ୍ରେଵ ଵିଧ୍ଯତି
ସେ, ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରେରିତ, ଶକ୍ତିରେ, ମାନବମାନେଠାରୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ଏକ ତୀବ୍ର ବାଣ ଭଳି।
ଅଗ୍ନେ ମୃଳ ମହାଁ ଅସି ଯ ଈମା ଦେଵଯୁଂ ଜନମ୍ । ଇଯେଥ ବର୍ହିରାସଦମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୟାଳୁ ହେଉ, ତୁମେ ମହାନ୍; ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିବା ଏହି ଲୋକଙ୍କୁ ଭଲପାଉଛ, ଆସି ଯଜ୍ଞ କୁଶରେ ବସ।
ସ ମାନୁଷୀଷୁ ଦୂଳଭୋ ଵିକ୍ଷୁ ପ୍ରାଵୀରମର୍ତ୍ଯଃ । ଦୂତୋ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ଭୁଵତ୍
ସେ, ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଠକାଯିବାକୁ କଷ୍ଟକର, ଗୋତିଆମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ, ଅମର; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୂତ ହୁଅନ୍ତି।
ସ ସଦ୍ମ ପରି ଣୀଯତେ ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରୋ ଦିଵିଷ୍ଟିଷୁ । ଉତ ପୋତା ନି ଷୀଦତି
ସେ ଘରରେ ହୋତା ଭାବେ ଘୁଞ୍ଚାଯାନ୍ତି, ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ; ପୁନି ପୋତା ଭାବେ ବସନ୍ତି।
ଉତ ଗ୍ନା ଅଗ୍ନିରଧ୍ଵର ଉତୋ ଗୃହପତିର୍ଦମେ । ଉତ ବ୍ରହ୍ମା ନି ଷୀଦତି
ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞରେ ପୁରୋହିତ, ଘରେ ଗୃହସ୍ୱାମୀ; ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ବସନ୍ତି।
ଵେଷି ହ୍ଯଧ୍ଵରୀଯତାମୁପଵକ୍ତା ଜନାନାମ୍ । ହଵ୍ଯା ଚ ମାନୁଷାଣାମ୍
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଯଜ୍ଞର ପୁରୋହିତ ଭାବେ, ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବେ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଅର୍ପଣା ନେଇଯିବାକୁ ଭୂମିକା ନିଅଛ।
ଵେଷୀଦ୍ଵସ୍ଯ ଦୂତ୍ଯଂ ଯସ୍ଯ ଜୁଜୋଷୋ ଅଧ୍ଵରମ୍ । ହଵ୍ଯଂ ମର୍ତସ୍ଯ ଵୋଳ୍ହଵେ
ତୁମେ ଦୂତର କାମ କର, ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଅର୍ପଣା ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଉଛ।
ଅସ୍ମାକଂ ଜୋଷ୍ଯଧ୍ଵରମସ୍ମାକଂ ଯଜ୍ଞମଙ୍ଗିରଃ । ଅସ୍ମାକଂ ଶୃଣୁଧୀ ହଵମ୍
ଏ ଅଙ୍ଗିରା, ଆମର ଯଜ୍ଞ ଓ ବଳିରେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ, ଆମର ଡାକକୁ ଶୁଣ।
ପରି ତେ ଦୂଳଭୋ ରଥୋଽସ୍ମାଁ ଅଶ୍ନୋତୁ ଵିଶ୍ଵତଃ । ଯେନ ରକ୍ଷସି ଦାଶୁଷଃ
ଏ ଦୂତ, ତୁମର ରଥ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅଗ୍ନେ ତମଦ୍ଯାଶ୍ଵଂ ନ ସ୍ତୋମୈଃ କ୍ରତୁଂ ନ ଭଦ୍ରଂ ହୃଦିସ୍ପୃଶମ୍ । ଋଧ୍ଯାମା ତ ଓହୈଃ
ଏ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଅମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଭଲ ନିଶ୍ଚୟ ପରି ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଥିବା ତୁମର ଦୟା ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଅଧା ହ୍ଯଗ୍ନେ କ୍ରତୋର୍ଭଦ୍ରସ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ସାଧୋଃ । ରଥୀରୃତସ୍ଯ ବୃହତୋ ବଭୂଥ
ନିଶ୍ଚୟ ଅଗ୍ନି, ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ, ଭଲ ନିଶ୍ଚୟ, ଦକ୍ଷତା ଓ ଉତ୍ତମ ଗୁଣର ରଥଚାଳକ ହୋଇଛ।
ଏଭିର୍ନୋ ଅର୍କୈର୍ଭଵା ନୋ ଅର୍ଵାଙ୍ସ୍ଵର୍ଣ ଜ୍ଯୋତିଃ । ଅଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୁମନା ଅନୀକୈଃ
ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ସହିତ, ତୁମେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆମକୁ ଦିଅ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ, ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସମସ୍ତ ଦୟାଳୁ ରୂପରେ।
ଆଭିଷ୍ଟେ ଅଦ୍ଯ ଗୀର୍ଭିର୍ଗୃଣନ୍ତୋଽଗ୍ନେ ଦାଶେମ । ପ୍ର ତେ ଦିଵୋ ନ ସ୍ତନଯନ୍ତି ଶୁଷ୍ମାଃ
ଆଜି ଏହି ଗୀତମାନେ ସହିତ, ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଅଗ୍ନି, ଆମେ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ; ତୁମର ଶକ୍ତି ଆକାଶର ଗର୍ଜନ ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ତଵ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଠାଗ୍ନେ ସଂଦୃଷ୍ଟିରିଦା ଚିଦହ୍ନ ଇଦା ଚିଦକ୍ତୋଃ । ଶ୍ରିଯେ ରୁକ୍ମୋ ନ ରୋଚତ ଉପାକେ
ତୁମର ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟି, ଅଗ୍ନି, ଏଠାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁହିଁବେଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସୁନାର ଗହଣା ପରି ଚମକେ।
ଘୃତଂ ନ ପୂତଂ ତନୂରରେପାଃ ଶୁଚି ହିରଣ୍ଯମ୍ । ତତ୍ତେ ରୁକ୍ମୋ ନ ରୋଚତ ସ୍ଵଧାଵଃ
ଶୁଧ୍ଧ ଘୃତ ପରି, ତୁମର ଦେହ ଦାଗ ନାହିଁ, ସୁନା ପରି ପବିତ୍ର; ତୁମର ରୂପ ନିଜେ ଚମକେ, ନିଜେ ଅବଳମ୍ବିତ।
କୃତଂ ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମା ସନେମି ଦ୍ଵେଷୋଽଗ୍ନ ଇନୋଷି ମର୍ତାତ୍ । ଇତ୍ଥା ଯଜମାନାଦୃତାଵଃ
ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁତା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଆମ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ତାହାକୁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧ୍ୱଂସ କର, ଅଗ୍ନି; ଏଭଳି ଭାବରେ ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ସତ୍ୟ।
ଶିଵା ନଃ ସଖ୍ଯା ସନ୍ତୁ ଭ୍ରାତ୍ରାଗ୍ନେ ଦେଵେଷୁ ଯୁଷ୍ମେ । ସା ନୋ ନାଭିଃ ସଦନେ ସସ୍ମିନ୍ନୂଧନ୍
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆମର ମିତ୍ରତା ଭାଇପଣି ପରି ଶୁଭ ହେଉ; ଏହି ଘରରେ ସେଇ ବନ୍ଧନ ଦୃଢ଼ ରହୁ।
ଭଦ୍ରଂ ତେ ଅଗ୍ନେ ସହସିନ୍ନନୀକମୁପାକ ଆ ରୋଚତେ ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ରୁଶଦ୍ଦୃଶେ ଦଦୃଶେ ନକ୍ତଯା ଚିଦରୂକ୍ଷିତଂ ଦୃଶ ଆ ରୂପେ ଅନ୍ନମ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ମୁହଁ ଶୁଭ, ବଳବାନ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ନିକଟରେ ଚମକେ; ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ, କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁରେ ଖାଦ୍ୟ ପରି ପ୍ରକାଶିତ।
ଵି ଷାହ୍ଯଗ୍ନେ ଗୃଣତେ ମନୀଷାଂ ଖଂ ଵେପସା ତୁଵିଜାତ ସ୍ତଵାନଃ । ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ଯଦ୍ଵାଵନଃ ଶୁକ୍ର ଦେଵୈସ୍ତନ୍ନୋ ରାସ୍ଵ ସୁମହୋ ଭୂରି ମନ୍ମ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେଠାରୁ ତୁମେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଦୂର କର; ତୁମର କମ୍ପିତ ଶିଖା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସିତ, ବଡ଼ ଦୟାଳୁ, ଆମକୁ ବହୁତ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ।
ତ୍ଵଦଗ୍ନେ କାଵ୍ଯା ତ୍ଵନ୍ମନୀଷାସ୍ତ୍ଵଦୁକ୍ଥା ଜାଯନ୍ତେ ରାଧ୍ଯାନି । ତ୍ଵଦେତି ଦ୍ରଵିଣଂ ଵୀରପେଶା ଇତ୍ଥାଧିଯେ ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ
ଅଗ୍ନି, ତୁମଠାରୁ ଗୀତ, ଚିନ୍ତା, ସ୍ତୁତି ଓ ଦାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ମିଳେ, ଏଭଳି ଭାବରେ ତୁମେ ଭକ୍ତ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଦିଅ।
ତ୍ଵଦ୍ଵାଜୀ ଵାଜମ୍ଭରୋ ଵିହାଯା ଅଭିଷ୍ଟିକୃଜ୍ଜାଯତେ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମଃ । ତ୍ଵଦ୍ରଯିର୍ଦେଵଜୂତୋ ମଯୋଭୁସ୍ତ୍ଵଦାଶୁର୍ଜୂଜୁଵାଁ ଅଗ୍ନେ ଅର୍ଵା
ତୁମଠାରୁ ବୀର, ପୁରସ୍କୃତ ଅଭିଜେତା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସମୃଦ୍ଧି ଆଣେ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ରହିଛି; ତୁମଠାରୁ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦାତା, ଦୟାଳୁ ଓ ଦ୍ରୁତ ଅଗ୍ନି ଆସେ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ପ୍ରଥମଂ ଦେଵଯନ୍ତୋ ଦେଵଂ ମର୍ତା ଅମୃତ ମନ୍ଦ୍ରଜିହ୍ଵମ୍ । ଦ୍ଵେଷୋଯୁତମା ଵିଵାସନ୍ତି ଧୀଭିର୍ଦମୂନସଂ ଗୃହପତିମମୂରମ୍
ଅଗ୍ନି, ପୂଜାରୀମାନେ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ମନୋହର ଜିହ୍ବା ଥିବା ଅମର ଦେବତା; ତୁମେ ଦ୍ୱେଷ ହୀନ ଭାବେ, ଧୀର ଓ ଦୃଢ଼ ଗୃହପତି ଭାବରେ ଚିନ୍ତାରେ ଡାକାଯାଉଛ।
ଆରେ ଅସ୍ମଦମତିମାରେ ଅଂହ ଆରେ ଵିଶ୍ଵାଂ ଦୁର୍ମତିଂ ଯନ୍ନିପାସି । ଦୋଷା ଶିଵଃ ସହସଃ ସୂନୋ ଅଗ୍ନେ ଯଂ ଦେଵ ଆ ଚିତ୍ସଚସେ ସ୍ଵସ୍ତି
ଆମଠାରୁ ଦୁରେ ଦୁଷ୍ଟତା, ଦୁରେ ଦୁଃଖ, ଦୁରେ ସମସ୍ତ ଖରାପ ଚିନ୍ତା ଦୂର କର; ଅଗ୍ନି, ବଳର ପୁଅ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ, ସେତେବେଳେ ଦୟାଳୁ ହେଉ।