ଯତା ସୁଜୂର୍ଣୀ ରାତିନୀ ଘୃତାଚୀ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣିଦ୍ଦେଵତାତିମୁରାଣଃ । ଉଦୁ ସ୍ଵରୁର୍ନଵଜା ନାକ୍ରଃ ପଶ୍ଵୋ ଅନକ୍ତି ସୁଧିତଃ ସୁମେକଃ
ଯେପରି ଦାନଶୀଳ, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ଚାଲିଥିବା, ସେପରି ଅଗ୍ନି ଆଗକୁ ବଢ଼େ। ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରବଳ ବଳଦ ଉଠେ, ସୁପୋଷିତ ଓ ଶୋଭାମୟ ଅଗ୍ନି ଚରା ତିଆରି କରେ।
ସ୍ତୀର୍ଣେ ବର୍ହିଷି ସମିଧାନେ ଅଗ୍ନା ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଅଧ୍ଵର୍ଯୁର୍ଜୁଜୁଷାଣୋ ଅସ୍ଥାତ୍ । ପର୍ଯଗ୍ନିଃ ପଶୁପା ନ ହୋତା ତ୍ରିଵିଷ୍ଟ୍ଯେତି ପ୍ରଦିଵ ଉରାଣଃ
ବିଛାଯାଇଥିବା କୁଶରେ ଅଗ୍ନି ଜଳିଲେ, ସିଧା ଓ ଆନନ୍ଦିତ ଯଜ୍ଞପୁରୋହିତ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦାଉଁଥାଏ। ଅଗ୍ନି, ପଶୁପାଳକ ଭଳି, ପୁରୋହିତ ଭାବେ ତିନି ଆସନ ଉପରେ ଉଠି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଯାଏ।
ପରି ତ୍ମନା ମିତଦ୍ରୁରେତି ହୋତାଗ୍ନିର୍ମନ୍ଦ୍ରୋ ମଧୁଵଚା ଋତାଵା । ଦ୍ରଵନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଵାଜିନୋ ନ ଶୋକା ଭଯନ୍ତେ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନା ଯଦଭ୍ରାଟ୍
ନିଜ ଆକୃତିରେ, ମିତ୍ରଭାବରେ, ପୂଜାରୀ ଅଗ୍ନି ଚାଲିଥାଏ, ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥା କହି, ନିୟମରେ ଅଟୁଟ। ତାଙ୍କର ଶିଖାଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଦୌଡ଼େ, ସେ ତେଜିଲେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଭଦ୍ରା ତେ ଅଗ୍ନେ ସ୍ଵନୀକ ସଂଦୃଗ୍ଘୋରସ୍ଯ ସତୋ ଵିଷୁଣସ୍ଯ ଚାରୁଃ । ନ ଯତ୍ତେ ଶୋଚିସ୍ତମସା ଵରନ୍ତ ନ ଧ୍ଵସ୍ମାନସ୍ତନ୍ଵୀ ରେପ ଆ ଧୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କର, ଭୟଙ୍କର ଓ ବିଭିନ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ମଧୁର ଅଛ। ତୁମର ଶିଖାକୁ ଅନ୍ଧକାର ରୋକିପାରେ ନାହିଁ, ଧୂଆଁ କିମ୍ବା ଛାର ତୁମ ଦେହକୁ ମାଳିନ୍ୟ କରେନାହିଁ।
ନ ଯସ୍ଯ ସାତୁର୍ଜନିତୋରଵାରି ନ ମାତରାପିତରା ନୂ ଚିଦିଷ୍ଟୌ । ଅଧା ମିତ୍ରୋ ନ ସୁଧିତଃ ପାଵକୋଽଗ୍ନିର୍ଦୀଦାଯ ମାନୁଷୀଷୁ ଵିକ୍ଷୁ
ଯାହାଙ୍କ ଜନ୍ମକୁ କେହି ବାନ୍ଧିପାରେନାହିଁ—ନ କୌଣସି ଜନକ, ନ ମାତା, ନ ପିତା, ଏବେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ତାପରେ, ମିତ୍ର ଭଳି, ଶୁଭ୍ର ହବି ଦେଇଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି ମାନବ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକେ।
ଦ୍ଵିର୍ଯଂ ପଞ୍ଚ ଜୀଜନନ୍ସଂଵସାନାଃ ସ୍ଵସାରୋ ଅଗ୍ନିଂ ମାନୁଷୀଷୁ ଵିକ୍ଷୁ । ଉଷର୍ବୁଧମଥର୍ଯୋ ନ ଦନ୍ତଂ ଶୁକ୍ରଂ ସ୍ଵାସଂ ପରଶୁଂ ନ ତିଗ୍ମମ୍
ଦଶଜଣୀ ଭଉଣୀମାନେ, ଏକାଠି ରହି, ମାନବ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ତିକ୍ତ ଦାନ୍ତ ଭଳି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୁହାଡ଼ି ଭଳି, ସେ ଉତ୍ସାହିତ ଓ ଦ୍ରୁତ ଚେତନାଶୀଳ।
ତଵ ତ୍ଯେ ଅଗ୍ନେ ହରିତୋ ଘୃତସ୍ନା ରୋହିତାସ ଋଜ୍ଵଞ୍ଚଃ ସ୍ଵଞ୍ଚଃ । ଅରୁଷାସୋ ଵୃଷଣ ଋଜୁମୁଷ୍କା ଆ ଦେଵତାତିମହ୍ଵନ୍ତ ଦସ୍ମାଃ
ତୁମର, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେହି ହଳଦିଆ, ଘୃତ ଲେପିତ, ଲାଲ ଓ ସିଧା ଚଳିଥିବା। ରକ୍ତିମ, ପ୍ରବଳ ଓ ସିଧା ଖୁର ଥିବା, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଡାକିଛନ୍ତି।
ଯେ ହ ତ୍ଯେ ତେ ସହମାନା ଅଯାସସ୍ତ୍ଵେଷାସୋ ଅଗ୍ନେ ଅର୍ଚଯଶ୍ଚରନ୍ତି । ଶ୍ଯେନାସୋ ନ ଦୁଵସନାସୋ ଅର୍ଥଂ ତୁଵିଷ୍ଵଣସୋ ମାରୁତଂ ନ ଶର୍ଧଃ
ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ସହଚର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅକ୍ଲାନ୍ତ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସହିତ ଚଳିଥାନ୍ତି। ଗରୁଡ଼ ଭଳି, ଚମକିଥିବା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଖୋଜି, ଗର୍ଜନ କରି, ମାରୁତ ଦଳ ଭଳି।
ଅକାରି ବ୍ରହ୍ମ ସମିଧାନ ତୁଭ୍ଯଂ ଶଂସାତ୍ଯୁକ୍ଥଂ ଯଜତେ ଵ୍ଯୂ ଧାଃ । ହୋତାରମଗ୍ନିଂ ମନୁଷୋ ନି ଷେଦୁର୍ନମସ୍ଯନ୍ତ ଉଶିଜଃ ଶଂସମାଯୋଃ
ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ଷ୍ଟୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି, ଜଳାଇବା ପାଇଁ, ପ୍ରଶଂସା ଓ ଗୀତ ଅର୍ପିତ, କ୍ରମରେ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି। ମଣିଷମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜାରୀ ଭାବେ ବସାଇଛନ୍ତି, ଭକ୍ତି ସହିତ, ପ୍ରେରିତମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଗାଉଛନ୍ତି।
ଅଯମିହ ପ୍ରଥମୋ ଧାଯି ଧାତୃଭିର୍ହୋତା ଯଜିଷ୍ଠୋ ଅଧ୍ଵରେଷ୍ଵୀଡ୍ଯଃ । ଯମପ୍ନଵାନୋ ଭୃଗଵୋ ଵିରୁରୁଚୁର୍ଵନେଷୁ ଚିତ୍ରଂ ଵିଭ୍ଵଂ ଵିଶେଵିଶେ
ଏଠାରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ପ୍ରଥମ ପୂଜାରୀଙ୍କୁ ନିୟୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ପୂଜାରେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ। ଯାହାକୁ ଭୃଗୁମାନେ, ଦକ୍ଷ ହୋଇ, ଜଳାଇଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।
ଅଗ୍ନେ କଦା ତ ଆନୁଷଗ୍ଭୁଵଦ୍ଦେଵସ୍ଯ ଚେତନମ୍ । ଅଧା ହି ତ୍ଵା ଜଗୃଭ୍ରିରେ ମର୍ତାସୋ ଵିକ୍ଷ୍ଵୀଡ୍ଯମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, କେବେ ତୁମର ଦେବତାଙ୍କ ସହ ନିକଟତା ପ୍ରକାଶିତ ହେବ? କାରଣ, ସେତେବେଳେ ମଣିଷମାନେ ତୁମକୁ, ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ଋତାଵାନଂ ଵିଚେତସଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ଦ୍ଯାମିଵ ସ୍ତୃଭିଃ । ଵିଶ୍ଵେଷାମଧ୍ଵରାଣାଂ ହସ୍କର୍ତାରଂ ଦମେଦମେ
ନ୍ୟାୟବାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆକାଶ ଭଳି ଅନେକ ଆବରଣରେ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା।
ଆଶୁଂ ଦୂତଂ ଵିଵସ୍ଵତୋ ଵିଶ୍ଵା ଯଶ୍ଚର୍ଷଣୀରଭି । ଆ ଜଭ୍ରୁଃ କେତୁମାଯଵୋ ଭୃଗଵାଣଂ ଵିଶେଵିଶେ
ବିବାସ୍ବତଙ୍କ ତୀବ୍ର ଦୂତ, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛନ୍ତି; ଭୃଗୁମାନେ, ଦକ୍ଷ ହୋଇ, ସେ ଚମକୁଥିବା, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି।
ତମୀଂ ହୋତାରମାନୁଷକ୍ଚିକିତ୍ଵାଂସଂ ନି ଷେଦିରେ । ରଣ୍ଵଂ ପାଵକଶୋଚିଷଂ ଯଜିଷ୍ଠଂ ସପ୍ତ ଧାମଭିଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମଣିଷ ପୂଜାରୀ ଭାବେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଶୋଭାମୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଶିଖା ଧାରଣ କରି, ସବୁଠାରୁ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ, ସାତଟି ଆସନରେ ବସାଇଛନ୍ତି।
ତଂ ଶଶ୍ଵତୀଷୁ ମାତୃଷୁ ଵନ ଆ ଵୀତମଶ୍ରିତମ୍ । ଚିତ୍ରଂ ସନ୍ତଂ ଗୁହା ହିତଂ ସୁଵେଦଂ କୂଚିଦର୍ଥିନମ୍
ସେ, ଅନନ୍ତ କାଳର ମାଆମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଅରଣ୍ୟରେ ଭଲଭାବେ ଡାକାଯାଇ, ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି; ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ସ୍ଥିତିମାନ୍ୟ, ଗୁପ୍ତ ଠାରେ ରହି, ସବୁ କିଛି ଜାଣିଥିବା, କେବେ କେବେ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜନ୍ତି।
ସସସ୍ଯ ଯଦ୍ଵିଯୁତା ସସ୍ମିନ୍ନୂଧନ୍ନୃତସ୍ଯ ଧାମନ୍ରଣଯନ୍ତ ଦେଵାଃ । ମହାଁ ଅଗ୍ନିର୍ନମସା ରାତହଵ୍ଯୋ ଵେରଧ୍ଵରାଯ ସଦମିଦୃତାଵା
ଉଦ୍ଭିଦରୁ ଅଲଗା ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟର ଦୁଧ ରଖାଯାଇଛି; ଦେବତାମାନେ ମହାନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଜଳାଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ନିୟମିତ ହୋମ ନେଇଥାଏ, ସଦା ନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ଵେରଧ୍ଵରସ୍ଯ ଦୂତ୍ଯାନି ଵିଦ୍ଵାନୁଭେ ଅନ୍ତା ରୋଦସୀ ସଂଚିକିତ୍ଵାନ୍ । ଦୂତ ଈଯସେ ପ୍ରଦିଵ ଉରାଣୋ ଵିଦୁଷ୍ଟରୋ ଦିଵ ଆରୋଧନାନି
ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର କାମକୁ ଜାଣି, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଭାବେ ଦୁଇଟି ଶେଷ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ବୁଝିଛ; ଦୂତ ଭାବେ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଯାଉଛ, ଆକାଶର ଦ୍ୱାରକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣ।
କୃଷ୍ଣଂ ତ ଏମ ରୁଶତଃ ପୁରୋ ଭାଶ୍ଚରିଷ୍ଣ୍ଵର୍ଚିର୍ଵପୁଷାମିଦେକମ୍ । ଯଦପ୍ରଵୀତା ଦଧତେ ହ ଗର୍ଭଂ ସଦ୍ଯଶ୍ଚିଜ୍ଜାତୋ ଭଵସୀଦୁ ଦୂତଃ
ତୁମର ଆକୃତି କଳା, ମୁହଁ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତୁମର ଶିଖା ଚଳିତି, ରୂପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର; ଯେତେବେଳେ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇଥିବାମାନେ ଗର୍ଭ ରଖନ୍ତି, ତୁମେ ଜନ୍ମ ମାତ୍ରେ ଦୂତ ହେଉଛ।
ସଦ୍ଯୋ ଜାତସ୍ଯ ଦଦୃଶାନମୋଜୋ ଯଦସ୍ଯ ଵାତୋ ଅନୁଵାତି ଶୋଚିଃ । ଵୃଣକ୍ତି ତିଗ୍ମାମତସେଷୁ ଜିହ୍ଵାଂ ସ୍ଥିରା ଚିଦନ୍ନା ଦଯତେ ଵି ଜମ୍ଭୈଃ
ନୂତନ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଶିଖା ପବନକୁ ଅନୁସରେ; ସେ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜିହ୍ବାକୁ କାଠରେ ବାଛିନ୍ତି, ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଖାଦ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଜବାଳିରେ ଖାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ତୃଷୁ ଯଦନ୍ନା ତୃଷୁଣା ଵଵକ୍ଷ ତୃଷୁଂ ଦୂତଂ କୃଣୁତେ ଯହ୍ଵୋ ଅଗ୍ନିଃ । ଵାତସ୍ଯ ମେଳିଂ ସଚତେ ନିଜୂର୍ଵନ୍ନାଶୁଂ ନ ଵାଜଯତେ ହିନ୍ଵେ ଅର୍ଵା
ଯେତେବେଳେ ତିନି ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ସହିତ, ତିନି ଗୁଣ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି, ପ୍ରବଳ ଅଗ୍ନି ନିଜକୁ ତିନି ପ୍ରକାର ଦୂତ କରନ୍ତି; ସେ ପବନଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଇ, ସଦା କ୍ରିୟାଶୀଳ ରହନ୍ତି, ତାକୁ ତୀବ୍ର ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି।
ଦୂତଂ ଵୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦସଂ ହଵ୍ଯଵାହମମର୍ତ୍ଯମ୍ । ଯଜିଷ୍ଠମୃଞ୍ଜସେ ଗିରା
ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବା, ହୋମ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା, ଅମର, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଦୂତକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ।
ସ ହି ଵେଦା ଵସୁଧିତିଂ ମହାଁ ଆରୋଧନଂ ଦିଵଃ । ସ ଦେଵାଁ ଏହ ଵକ୍ଷତି
କାରଣ ସେ ଧନ ଦେଇଥିବା, ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତିକୁ ଜାଣିଛି; ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଏଠିକୁ ଆଣିଥାଏ।
ସ ଵେଦ ଦେଵ ଆନମଂ ଦେଵାଁ ଋତାଯତେ ଦମେ । ଦାତି ପ୍ରିଯାଣି ଚିଦ୍ଵସୁ
ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ନିୟମର ଘରେ ବସାଇଥାନ୍ତି; ସେ ପ୍ରିୟ ଧନ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ ହୋତା ସେଦୁ ଦୂତ୍ଯଂ ଚିକିତ୍ଵାଁ ଅନ୍ତରୀଯତେ । ଵିଦ୍ଵାଁ ଆରୋଧନଂ ଦିଵଃ
ସେ ହୋତା ଭାବେ, ଦୂତର କାମ କରନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଭାବେ ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ୍ତି; ଜାଣିଥିବା, ଆକାଶର ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ତେ ସ୍ଯାମ ଯେ ଅଗ୍ନଯେ ଦଦାଶୁର୍ହଵ୍ଯଦାତିଭିଃ । ଯ ଈଂ ପୁଷ୍ଯନ୍ତ ଇନ୍ଧତେ
ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହୋମ ଦେଇଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ଜଳାନ୍ତି।
ତେ ରାଯା ତେ ସୁଵୀର୍ଯୈଃ ସସଵାଂସୋ ଵି ଶୃଣ୍ଵିରେ । ଯେ ଅଗ୍ନା ଦଧିରେ ଦୁଵଃ
ସେମାନେ, ଧନ ଓ ବୀରତାରେ ଧନୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନିଜ ଆଲୋକ ଭାବେ ରଖିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ମେ ରାଯୋ ଦିଵେଦିଵେ ସଂ ଚରନ୍ତୁ ପୁରୁସ୍ପୃହଃ । ଅସ୍ମେ ଵାଜାସ ଈରତାମ୍
ଆମ ପାଖରେ ପ୍ରତିଦିନ, ବହୁ ପ୍ରାର୍ଥିତ ଧନ ଆସୁ; ଶକ୍ତି ଆମ ପାଖକୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଆସୁ।
ସ ଵିପ୍ରଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଶଵସା ମାନୁଷାଣାମ୍ । ଅତି କ୍ଷିପ୍ରେଵ ଵିଧ୍ଯତି
ସେ, ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରେରିତ, ଶକ୍ତିରେ, ମାନବମାନେଠାରୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ଏକ ତୀବ୍ର ବାଣ ଭଳି।
ଅଗ୍ନେ ମୃଳ ମହାଁ ଅସି ଯ ଈମା ଦେଵଯୁଂ ଜନମ୍ । ଇଯେଥ ବର୍ହିରାସଦମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୟାଳୁ ହେଉ, ତୁମେ ମହାନ୍; ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିବା ଏହି ଲୋକଙ୍କୁ ଭଲପାଉଛ, ଆସି ଯଜ୍ଞ କୁଶରେ ବସ।
ସ ମାନୁଷୀଷୁ ଦୂଳଭୋ ଵିକ୍ଷୁ ପ୍ରାଵୀରମର୍ତ୍ଯଃ । ଦୂତୋ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ଭୁଵତ୍
ସେ, ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଠକାଯିବାକୁ କଷ୍ଟକର, ଗୋତିଆମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ, ଅମର; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୂତ ହୁଅନ୍ତି।