ଋତେନ ଋତଂ ନିଯତମୀଳ ଆ ଗୋରାମା ସଚା ମଧୁମତ୍ପକ୍ଵମଗ୍ନେ । କୃଷ୍ଣା ସତୀ ରୁଶତା ଧାସିନୈଷା ଜାମର୍ଯେଣ ପଯସା ପୀପାଯ
ସତ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଥିବା ସତ୍ୟକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଗାଈ ଓ ମଧୁର ପକ୍କ ନିବେଦନ ସହିତ ତୁମ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି। କଳା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଗାଈ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱାମୀ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଋତେନ ହି ଷ୍ମା ଵୃଷଭଶ୍ଚିଦକ୍ତଃ ପୁମାଁ ଅଗ୍ନିଃ ପଯସା ପୃଷ୍ଠ୍ଯେନ । ଅସ୍ପନ୍ଦମାନୋ ଅଚରଦ୍ଵଯୋଧା ଵୃଷା ଶୁକ୍ରଂ ଦୁଦୁହେ ପୃଶ୍ନିରୂଧଃ
ସତ୍ୟରେ, ଏହି ବୃଷଭ ଯୋଗ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପଛରୁ ଦୁଧରେ ପୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ଦୁଇ ସାଥୀ ସହିତ ଅଚଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଘୁରିବା କରିଥିଲେ; ବୃଷଭ ଚିହ୍ନିତ ଗାଈଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୁଧ ଦୋହନ କଲେ।
ଋତେନାଦ୍ରିଂ ଵ୍ଯସନ୍ଭିଦନ୍ତଃ ସମଙ୍ଗିରସୋ ନଵନ୍ତ ଗୋଭିଃ । ଶୁନଂ ନରଃ ପରି ଷଦନ୍ନୁଷାସମାଵିଃ ସ୍ଵରଭଵଜ୍ଜାତେ ଅଗ୍ନୌ
ସତ୍ୟରେ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି ଗାଈମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ପୁରୁଷମାନେ ଉଷାକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ; ସେ ଦେଖାଦେଲେ, ଅଗ୍ନିରେ ଆଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଋତେନ ଦେଵୀରମୃତା ଅମୃକ୍ତା ଅର୍ଣୋଭିରାପୋ ମଧୁମଦ୍ଭିରଗ୍ନେ । ଵାଜୀ ନ ସର୍ଗେଷୁ ପ୍ରସ୍ତୁଭାନଃ ପ୍ର ସଦମିତ୍ସ୍ରଵିତଵେ ଦଧନ୍ଯୁଃ
ସତ୍ୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବୀ, ଅମୃତ ଓ ଅପବିତ୍ର ନହୋଇଥିବା ଜଳମାନେ ତାରଙ୍ଗ ଓ ମଧୁରତା ସହିତ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସନ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ନିଜେ ନିଜେ ଥାପିଛନ୍ତି।
ମା କସ୍ଯ ଯକ୍ଷଂ ସଦମିଦ୍ଧୁରୋ ଗା ମା ଵେଶସ୍ଯ ପ୍ରମିନତୋ ମାପେଃ । ମା ଭ୍ରାତୁରଗ୍ନେ ଅନୃଜୋରୃଣଂ ଵେର୍ମା ସଖ୍ଯୁର୍ଦକ୍ଷଂ ରିପୋର୍ଭୁଜେମ
ଆମେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚାହିଁବା ନାହିଁ, ଘରର ଗାଈ ନାହିଁ, ପଡ଼ୋସୀର ଧନ ନାହିଁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଭାଇର ମିଥ୍ୟା ଋଣ, ବନ୍ଧୁର ଦକ୍ଷତା, ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତି ଆମେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ନାହିଁ।
ରକ୍ଷା ଣୋ ଅଗ୍ନେ ତଵ ରକ୍ଷଣେଭୀ ରାରକ୍ଷାଣଃ ସୁମଖ ପ୍ରୀଣାନଃ । ପ୍ରତି ଷ୍ଫୁର ଵି ରୁଜ ଵୀଡ୍ଵଂହୋ ଜହି ରକ୍ଷୋ ମହି ଚିଦ୍ଵାଵୃଧାନମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ। ଆକ୍ରମଣକାରୀକୁ ପଛେଇ ଦିଅ, ଭାଙ୍ଗି ଦିଅ, ଦୁଷ୍ଟକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଯଦିଓ ସେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥାଏ।
ଏଭିର୍ଭଵ ସୁମନା ଅଗ୍ନେ ଅର୍କୈରିମାନ୍ସ୍ପୃଶ ମନ୍ମଭିଃ ଶୂର ଵାଜାନ୍ । ଉତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଯଙ୍ଗିରୋ ଜୁଷସ୍ଵ ସଂ ତେ ଶସ୍ତିର୍ଦେଵଵାତା ଜରେତ
ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ସହିତ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୟାଳୁ ହୁଅ; ମୋର ଗୀତରେ ଏହି ନିବେଦନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର, ବୀର। ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମର ଦେବତା ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମ ସହ ବୟସ୍କ ହେଉ।
ଏତା ଵିଶ୍ଵା ଵିଦୁଷେ ତୁଭ୍ଯଂ ଵେଧୋ ନୀଥାନ୍ଯଗ୍ନେ ନିଣ୍ଯା ଵଚାଂସି । ନିଵଚନା କଵଯେ କାଵ୍ଯାନ୍ଯଶଂସିଷଂ ମତିଭିର୍ଵିପ୍ର ଉକ୍ଥୈଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ପଥ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ଜଣାଇଛନ୍ତି, ଗୁପ୍ତ କଥାମାନେ। ଓଜନ୍ତି, କବିଙ୍କର କବିତା, ମୁଁ ମନରେ ଓ ପ୍ରେରଣାର ଗୀତରେ ସ୍ତୁତି କରେ।
କୃଣୁଷ୍ଵ ପାଜଃ ପ୍ରସିତିଂ ନ ପୃଥ୍ଵୀଂ ଯାହି ରାଜେଵାମଵାଁ ଇଭେନ । ତୃଷ୍ଵୀମନୁ ପ୍ରସିତିଂ ଦ୍ରୂଣାନୋଽସ୍ତାସି ଵିଧ୍ଯ ରକ୍ଷସସ୍ତପିଷ୍ଠୈଃ
ପୃଥିବୀ ପରି ବିସ୍ତୃତ ପଥ ତିଆରି କର, ରାଜା ପରି ହାତୀ ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼। ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପଥ ଅନୁସରି, ଦଢ଼ିଅ, ତୁମର ତୀବ୍ର ଆଗୁନିରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ମାର।
ତଵ ଭ୍ରମାସ ଆଶୁଯା ପତନ୍ତ୍ଯନୁ ସ୍ପୃଶ ଧୃଷତା ଶୋଶୁଚାନଃ । ତପୂଂଷ୍ଯଗ୍ନେ ଜୁହ୍ଵା ପତଂଗାନସଂଦିତୋ ଵି ସୃଜ ଵିଷ୍ଵଗୁଲ୍କାଃ
ତୁମର ଚିଙ୍ଗାରିମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ସବୁଠାରେ ଛୁଁଇଯାଉଛନ୍ତି, ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଜଳୁଛନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ତାପରେ କୀଟମାନେକୁ ଜଳାଇଦିଅ, ସବୁଠାରେ ଅଙ୍ଗାର ପଠାଇଦିଅ।
ପ୍ରତି ସ୍ପଶୋ ଵି ସୃଜ ତୂର୍ଣିତମୋ ଭଵା ପାଯୁର୍ଵିଶୋ ଅସ୍ଯା ଅଦବ୍ଧଃ । ଯୋ ନୋ ଦୂରେ ଅଘଶଂସୋ ଯୋ ଅନ୍ତ୍ଯଗ୍ନେ ମାକିଷ୍ଟେ ଵ୍ଯଥିରା ଦଧର୍ଷୀତ୍
ତୁମର ଚରମାନେ ପଠାଇଦିଅ, ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର ହୁଅ, ଏହି ଜନମାନେର ଅଭୟ ରକ୍ଷକ ହୁଅ। ଯେଉଁମାନେ ଦୂର କିମ୍ବା ନିକଟରୁ ଆମ ବିପକ୍ଷରେ କଥା କହନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେମାନେ ଆମକୁ କେବେ କ୍ଷତି କରିନପାରନ୍ତୁ।
ଉଦଗ୍ନେ ତିଷ୍ଠ ପ୍ରତ୍ଯା ତନୁଷ୍ଵ ନ୍ଯମିତ୍ରାଁ ଓଷତାତ୍ତିଗ୍ମହେତେ । ଯୋ ନୋ ଅରାତିଂ ସମିଧାନ ଚକ୍ରେ ନୀଚା ତଂ ଧକ୍ଷ୍ଯତସଂ ନ ଶୁଷ୍କମ୍
ଉଠ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦଢ଼ିଅ, ନିଜକୁ ବିସ୍ତାର କର; ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣତାରୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟରେ ପଳାଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଆମ ବିପକ୍ଷରେ ଶତ୍ରୁତା କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଶୁଖିଲା କାଠ ପରି ଜଳାଇଦିଅ।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଭଵ ପ୍ରତି ଵିଧ୍ଯାଧ୍ଯସ୍ମଦାଵିଷ୍କୃଣୁଷ୍ଵ ଦୈଵ୍ଯାନ୍ଯଗ୍ନେ । ଅଵ ସ୍ଥିରା ତନୁହି ଯାତୁଜୂନାଂ ଜାମିମଜାମିଂ ପ୍ର ମୃଣୀହି ଶତ୍ରୂନ୍
ସିଧା ହୁଅ, ଆମ ପକ୍ଷରେ ପ୍ରତିହତ କର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଅ, ହେ ଅଗ୍ନି। ଯାତୁକାରମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି କମାଇଦିଅ, ନିଜ ଓ ଅନ୍ୟ, ଦୁଇ ପକ୍ଷର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର।
ସ ତେ ଜାନାତି ସୁମତିଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଯ ଈଵତେ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଗାତୁମୈରତ୍ । ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯସ୍ମୈ ସୁଦିନାନି ରାଯୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନାନ୍ଯର୍ଯୋ ଵି ଦୁରୋ ଅଭି ଦ୍ଯୌତ୍
ତୁମର କୃପା କିଏ ଜାଣେ, ହେ ସବୁଠାରୁ ଅପରା, ଯିଏ ତୁମକୁ ଚାହେ, ପ୍ରାର୍ଥନା ପଥରେ ଆସିଛି। ସେଉଁଠି, ସମସ୍ତ ଦିନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଧନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚମକେ, ଉତ୍ତମମାନେ ଦୂର ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।
ସେଦଗ୍ନେ ଅସ୍ତୁ ସୁଭଗଃ ସୁଦାନୁର୍ଯସ୍ତ୍ଵା ନିତ୍ଯେନ ହଵିଷା ଯ ଉକ୍ଥୈଃ । ପିପ୍ରୀଷତି ସ୍ଵ ଆଯୁଷି ଦୁରୋଣେ ଵିଶ୍ଵେଦସ୍ମୈ ସୁଦିନା ସାସଦିଷ୍ଟିଃ
ଯିଏ ତୁମକୁ ନିତ୍ୟ ନିବେଦନ ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଦାନଶୀଳ ହେଉ, ହେ ଅଗ୍ନି। ସେ ନିଜ ଜୀବନ ଓ ଘରେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଉ; ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।
ଅର୍ଚାମି ତେ ସୁମତିଂ ଘୋଷ୍ଯର୍ଵାକ୍ସଂ ତେ ଵାଵାତା ଜରତାମିଯଂ ଗୀଃ । ସ୍ଵଶ୍ଵାସ୍ତ୍ଵା ସୁରଥା ମର୍ଜଯେମାସ୍ମେ କ୍ଷତ୍ରାଣି ଧାରଯେରନୁ ଦ୍ଯୂନ୍
ମୁଁ ତୁମର କୃପାକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଉଛି; ଏହି ଗୀତ ତୁମ ସହ ବୟସ୍କ ହେଉ। ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ସହିତ ଆମେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ; ଦିନକୁ ଦିନ ଆମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଇହ ତ୍ଵା ଭୂର୍ଯା ଚରେଦୁପ ତ୍ମନ୍ଦୋଷାଵସ୍ତର୍ଦୀଦିଵାଂସମନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ । କ୍ରୀଳନ୍ତସ୍ତ୍ଵା ସୁମନସଃ ସପେମାଭି ଦ୍ଯୁମ୍ନା ତସ୍ଥିଵାଂସୋ ଜନାନାମ୍
ଏଠି, ତୁମେ ପ୍ରଚୁର ଭାବେ ବସ, ନିକଟକୁ ଆସ, ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଲୋକମୟ ହୁଅ। ଖେଳିବା କରି, ଆମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ତୁମକୁ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ; ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆମେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରୁହୁ।
ଯସ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଶ୍ଵଃ ସୁହିରଣ୍ଯୋ ଅଗ୍ନ ଉପଯାତି ଵସୁମତା ରଥେନ । ତସ୍ଯ ତ୍ରାତା ଭଵସି ତସ୍ଯ ସଖା ଯସ୍ତ ଆତିଥ୍ଯମାନୁଷଗ୍ଜୁଜୋଷତ୍
ଯିଏ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନା ଓ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରଥ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଓ ବନ୍ଧୁ ହୁଅ, ଯିଏ ମାନବ ଅତିଥିତ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ।
ମହୋ ରୁଜାମି ବନ୍ଧୁତା ଵଚୋଭିସ୍ତନ୍ମା ପିତୁର୍ଗୋତମାଦନ୍ଵିଯାଯ । ତ୍ଵଂ ନୋ ଅସ୍ଯ ଵଚସଶ୍ଚିକିଦ୍ଧି ହୋତର୍ଯଵିଷ୍ଠ ସୁକ୍ରତୋ ଦମୂନାଃ
ମୁଁ ବଡ଼ ମହିମାର ବନ୍ଧନକୁ ସମ୍ବନ୍ଧର କଥା ଦ୍ୱାରା ଖୋଲି ଦେଉଛି; ଏହିପରି ମୁଁ ମୋ ପିତା ଗୋତମଙ୍କ ବଂଶକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛି। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅତି ଯୁବା, ଭଲ ମନସ୍କ, ଗୃହର ରକ୍ଷକ, ଏହି କଥାର ଅର୍ଥ ଆମ ପାଇଁ ଜାଣ।
ଅସ୍ଵପ୍ନଜସ୍ତରଣଯଃ ସୁଶେଵା ଅତନ୍ଦ୍ରାସୋଽଵୃକା ଅଶ୍ରମିଷ୍ଠାଃ । ତେ ପାଯଵଃ ସଧ୍ର୍ଯଞ୍ଚୋ ନିଷଦ୍ଯାଗ୍ନେ ତଵ ନଃ ପାନ୍ତ୍ଵମୂର
ଯେମାନେ ସଦା ଜାଗ୍ରତ, ଦ୍ରୁତ, ଭଲ ମନସ୍କ, ଅଲସ ନୁହଁନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟତା ନାହିଁ, ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପରିଶ୍ରମୀ, ସେହି ପାଳକମାନେ, ଏକାଠି ବସି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଯେ ପାଯଵୋ ମାମତେଯଂ ତେ ଅଗ୍ନେ ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ଅନ୍ଧଂ ଦୁରିତାଦରକ୍ଷନ୍ । ରରକ୍ଷ ତାନ୍ସୁକୃତୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦା ଦିପ୍ସନ୍ତ ଇଦ୍ରିପଵୋ ନାହ ଦେଭୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ଥିଲେ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଦେଖି ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଲେ। ତୁମେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ଭଲ କାମ କରୁଥିବାମାନେକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଆଉ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଲୋଭୀମାନେ ସେମାନେ ଉପରେ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ସଧନ୍ଯସ୍ତ୍ଵୋତାସ୍ତଵ ପ୍ରଣୀତ୍ଯଶ୍ଯାମ ଵାଜାନ୍ । ଉଭା ଶଂସା ସୂଦଯ ସତ୍ଯତାତେଽନୁଷ୍ଠୁଯା କୃଣୁହ୍ଯହ୍ରଯାଣ
ତୁମେ ସାଥି ଓ ରକ୍ଷକ ଥିଲେ, ତୁମର ନେତୃତ୍ୱରେ ଆମେ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଲାଭ କରିପାରିବା। ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅପଶବ୍ଦ—ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା—କୁ ଦୂର କର, ତୁମର ସହାୟତାରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ କାମ କର।
ଅଯା ତେ ଅଗ୍ନେ ସମିଧା ଵିଧେମ ପ୍ରତି ସ୍ତୋମଂ ଶସ୍ଯମାନଂ ଗୃଭାଯ । ଦହାଶସୋ ରକ୍ଷସଃ ପାହ୍ଯସ୍ମାନ୍ଦ୍ରୁହୋ ନିଦୋ ମିତ୍ରମହୋ ଅଵଦ୍ଯାତ୍
ଏହି ଅଗ୍ନି, ଏହି ଆହୁତି ସହିତ ଆମେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁଛୁ; ଏହି ପ୍ରଶଂସାଗୀତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁମାନେକୁ ଦହିଦେଉ, ଆମକୁ ଅପକାର, ଠକିବା ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିରୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ମିତ୍ରସ୍ୱରୂପ ମହାନ।
ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ମୀଳ୍ହୁଷେ ସଜୋଷାଃ କଥା ଦାଶେମାଗ୍ନଯେ ବୃହଦ୍ଭାଃ । ଅନୂନେନ ବୃହତା ଵକ୍ଷଥେନୋପ ସ୍ତଭାଯଦୁପମିନ୍ନ ରୋଧଃ
ଏକତାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆମେ ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସା ଦେଇ ଦାନଶୀଳ ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା। ଅକ୍ଷୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରିବା, ଯିଏ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ମା ନିନ୍ଦତ ଯ ଇମାଂ ମହ୍ଯଂ ରାତିଂ ଦେଵୋ ଦଦୌ ମର୍ତ୍ଯାଯ ସ୍ଵଧାଵାନ୍ । ପାକାଯ ଗୃତ୍ସୋ ଅମୃତୋ ଵିଚେତା ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ନୃତମୋ ଯହ୍ଵୋ ଅଗ୍ନିଃ
ମୋତେ ଦେବତା ଯେଉଁ ଦାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯାହା ମୁଁ ଏକ ମରଣଶୀଳ ମଣିଷ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମିଳିଛି, ସେଇ ଦାନକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ରନ୍ଧନ ପାଇଁ, ଅମର ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ, ବୈଶ୍ୱାନର ନାମକ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଶୂର, ସେ ଏହି ଦାନ ଦେଇଛନ୍ତି।
ସାମ ଦ୍ଵିବର୍ହା ମହି ତିଗ୍ମଭୃଷ୍ଟିଃ ସହସ୍ରରେତା ଵୃଷଭସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ । ପଦଂ ନ ଗୋରପଗୂଳ୍ହଂ ଵିଵିଦ୍ଵାନଗ୍ନିର୍ମହ୍ଯଂ ପ୍ରେଦୁ ଵୋଚନ୍ମନୀଷାମ୍
ଯିଏ ଦୁଇ ତଳ ଉଚ୍ଚ, ବଡ଼, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ଥିବା, ହଜାର ଧାରା ଥିବା ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭ, ସେଇ ଅଗ୍ନି ଗୋର ଲୁଚିଥିବା ପଥ ଜାଣିଛନ୍ତି। ସେ ମୋତେ ଏହି ଅନୁପ୍ରେରଣା ଦେଇଛନ୍ତି।
ପ୍ର ତାଁ ଅଗ୍ନିର୍ବଭସତ୍ତିଗ୍ମଜମ୍ଭସ୍ତପିଷ୍ଠେନ ଶୋଚିଷା ଯଃ ସୁରାଧାଃ । ପ୍ର ଯେ ମିନନ୍ତି ଵରୁଣସ୍ଯ ଧାମ ପ୍ରିଯା ମିତ୍ରସ୍ଯ ଚେତତୋ ଧ୍ରୁଵାଣି
ଅଗ୍ନି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଏବଂ ତାପଦାୟକ ଆଗ୍ନିଶିଖା ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯିଏ ଦାନଶୀଳ। ଯେଉଁମାନେ ବରୁଣଙ୍କର ଶାସନ ଓ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ରଙ୍କର ଅଟୁଟ ନୀତିକୁ କ୍ଷୟ କରନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ସେମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରନ୍ତି।
ଅଭ୍ରାତରୋ ନ ଯୋଷଣୋ ଵ୍ଯନ୍ତଃ ପତିରିପୋ ନ ଜନଯୋ ଦୁରେଵାଃ । ପାପାସଃ ସନ୍ତୋ ଅନୃତା ଅସତ୍ଯା ଇଦଂ ପଦମଜନତା ଗଭୀରମ୍
ଯେମିତି ଭାଇ ନଥିବା ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅମାନେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, କିମ୍ବା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମାଆମାନେ, ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଓ ଅସତ୍ୟ। ଏପରି ଲୋକମାନେ ଏହି ଗଭୀର ପଥ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ଇଦଂ ମେ ଅଗ୍ନେ କିଯତେ ପାଵକାମିନତେ ଗୁରୁଂ ଭାରଂ ନ ମନ୍ମ । ବୃହଦ୍ଦଧାଥ ଧୃଷତା ଗଭୀରଂ ଯହ୍ଵଂ ପୃଷ୍ଠଂ ପ୍ରଯସା ସପ୍ତଧାତୁ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ଛୋଟ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶ୍ଲୋକଟି ମୋର ପକ୍ଷରୁ ତୁମ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ। ଏହା ଆଶା କରେ ଯେ, ଏହା ଏକ ଭାରୀ ଭାର ଭଳି ତୁମ ପାଇଁ ଅସୁବିଧା ହେବ ନାହିଁ। ତୁମେ ତୁମର ସାତଟି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିଶାଳ, ଦୃଢ଼, ଗଭୀର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୃଷ୍ଠକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଛ।
ତମିନ୍ନ୍ଵେଵ ସମନା ସମାନମଭି କ୍ରତ୍ଵା ପୁନତୀ ଧୀତିରଶ୍ଯାଃ । ସସସ୍ଯ ଚର୍ମନ୍ନଧି ଚାରୁ ପୃଶ୍ନେରଗ୍ରେ ରୁପ ଆରୁପିତଂ ଜବାରୁ
ଏହି ଉପରେ, ସମାନ ଚିନ୍ତା ଏବଂ ସମାନ ଇଚ୍ଛା ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗ ଗାଈର ସୁନ୍ଦର ଚର୍ମର ଆଗରେ, ଏହି ରୂପଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବରେ ସ୍ଥାପିତ, ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି।