ଅକର୍ମ ତେ ସ୍ଵପସୋ ଅଭୂମ ଋତମଵସ୍ରନ୍ନୁଷସୋ ଵିଭାତୀଃ । ଅନୂନମଗ୍ନିଂ ପୁରୁଧା ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଦେଵସ୍ଯ ମର୍ମୃଜତଶ୍ଚାରୁ ଚକ୍ଷୁଃ
ହେ ଆପ୍ରଭାସ୍ୱର, ଆମେ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହିଁ; ଆମେ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଉଷାମାନେକୁ ଦେଖିଛୁ। ଅଗ୍ନି ଶୁଦ୍ଧ, ସଦା ନୂତନ, ବହୁ ରୂପର, ଦେବତାଙ୍କର ମଧୁର ଚକ୍ଷୁ, ଯିଏ ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦିତ।
ଏତା ତେ ଅଗ୍ନ ଉଚଥାନି ଵେଧୋଽଵୋଚାମ କଵଯେ ତା ଜୁଷସ୍ଵ । ଉଚ୍ଛୋଚସ୍ଵ କୃଣୁହି ଵସ୍ଯସୋ ନୋ ମହୋ ରାଯଃ ପୁରୁଵାର ପ୍ର ଯନ୍ଧି
ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ କହିଛୁ; ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉ, ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଏବଂ ବହୁ ଦାନ ଦେଇଥିବା, ବଡ଼ ଧନ ଦିଅ।
ଆ ଵୋ ରାଜାନମଧ୍ଵରସ୍ଯ ରୁଦ୍ରଂ ହୋତାରଂ ସତ୍ଯଯଜଂ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଅଗ୍ନିଂ ପୁରା ତନଯିତ୍ନୋରଚିତ୍ତାଦ୍ଧିରଣ୍ଯରୂପମଵସେ କୃଣୁଧ୍ଵମ୍
ଆସ, ଯଜ୍ଞର ରାଜା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଦୁଇ ଜଗତର ସତ୍ୟ ହୋତାକୁ; ପୁରୁଣା, ସୁନା ରୂପ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ବିଜୁଳିର ସାଥୀ, ତାଙ୍କୁ ଆମ ସହାୟ କର।
ଅଯଂ ଯୋନିଶ୍ଚକୃମା ଯଂ ଵଯଂ ତେ ଜାଯେଵ ପତ୍ଯ ଉଶତୀ ସୁଵାସାଃ । ଅର୍ଵାଚୀନଃ ପରିଵୀତୋ ନି ଷୀଦେମା ଉ ତେ ସ୍ଵପାକ ପ୍ରତୀଚୀଃ
ଏହି ଆସନ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛୁ, ଯେପରି ଏକ ଶୁଭ୍ରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଜଣେ ଜନାନୀ ତାଙ୍କର ପତି ପାଇଁ ତିଆରି କରେ। ଆସ, ଚାରିପଟେ ଘେରି ଏଠାରେ ବସ, ତୁମର ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବନାମାନେ ଆମପାଖକୁ ଆସୁ।
ଆଶୃଣ୍ଵତେ ଅଦୃପିତାଯ ମନ୍ମ ନୃଚକ୍ଷସେ ସୁମୃଳୀକାଯ ଵେଧଃ । ଦେଵାଯ ଶସ୍ତିମମୃତାଯ ଶଂସ ଗ୍ରାଵେଵ ସୋତା ମଧୁଷୁଦ୍ଯମୀଳେ
ଯିଏ ସଦା ଶୁଣୁଛନ୍ତି, ଅତୃପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋର ସ୍ତୁତି ଦେଉଛି, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ମୃଦୁ ମନସ୍କ। ଦେବତା, ଅମୃତଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ଯେପରି ପାଥର ମଧୁର ପାନୀୟ ଚାପି ଦିଏ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି।
ତ୍ଵଂ ଚିନ୍ନଃ ଶମ୍ଯା ଅଗ୍ନେ ଅସ୍ଯା ଋତସ୍ଯ ବୋଧ୍ଯୃତଚିତ୍ସ୍ଵାଧୀଃ । କଦା ତ ଉକ୍ଥା ସଧମାଦ୍ଯାନି କଦା ଭଵନ୍ତି ସଖ୍ଯା ଗୃହେ ତେ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମର ମଧ୍ୟସ୍ଥ; ସତ୍ୟକୁ ଜାଣ, ନିଜେ ନିଜ ପଥରେ ଚଳ। କେବେ ତୁମର ସ୍ତୁତି, ସାଧାରଣ ଭୋଜନର, ଆମ ଘରେ ମିତ୍ରତା ଆସିବ?
କଥା ହ ତଦ୍ଵରୁଣାଯ ତ୍ଵମଗ୍ନେ କଥା ଦିଵେ ଗର୍ହସେ କନ୍ନ ଆଗଃ । କଥା ମିତ୍ରାଯ ମୀଳ୍ହୁଷେ ପୃଥିଵ୍ଯୈ ବ୍ରଵଃ କଦର୍ଯମ୍ଣେ କଦ୍ଭଗାଯ
ହେ ଅଗ୍ନି, କିପରି ଆମେ ବରୁଣଙ୍କୁ କଥାହେବୁ, କିପରି ଦିବକୁ କହିବୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିବୁନାହିଁ? କିପରି ମିତ୍ର, ଦୟାଳୁ, ପୃଥିବୀକୁ କହିବୁ? କିପରି ଆର୍ଯ୍ୟମାନ, କିପରି ଭଗକୁ?
କଦ୍ଧିଷ୍ଣ୍ଯାସୁ ଵୃଧସାନୋ ଅଗ୍ନେ କଦ୍ଵାତାଯ ପ୍ରତଵସେ ଶୁଭଂଯେ । ପରିଜ୍ମନେ ନାସତ୍ଯାଯ କ୍ଷେ ବ୍ରଵଃ କଦଗ୍ନେ ରୁଦ୍ରାଯ ନୃଘ୍ନେ
ହେ ଅଗ୍ନି, କିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧିଷ୍ଣ୍ୟମାନେ, କିପରି ବାୟୁ, ଦ୍ରୁତ ଓ ଶୁଭକର, କିପରି ଦୂର ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ଅଶ୍ୱିନୀକୁ କହିବୁ? କିପରି ଅଗ୍ନି, ରୁଦ୍ର, ନର ଘାତକକୁ?
କଥା ମହେ ପୁଷ୍ଟିମ୍ଭରାଯ ପୂଷ୍ଣେ କଦ୍ରୁଦ୍ରାଯ ସୁମଖାଯ ହଵିର୍ଦେ । କଦ୍ଵିଷ୍ଣଵ ଉରୁଗାଯାଯ ରେତୋ ବ୍ରଵଃ କଦଗ୍ନେ ଶରଵେ ବୃହତ୍ଯୈ
ହେ ଅଗ୍ନି, କିପରି ପୂଷଣ, ପୋଷଣ ଦେଇଥିବା, କିପରି ରୁଦ୍ର, ଉଦାର ଦାତା, ଆମ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା? କିପରି ବିଷ୍ଣୁ, ବିସ୍ତୃତ ପଦବୀ, ତାଙ୍କର ବୀଜ ପାଇଁ କହିବୁ? କିପରି ଅଗ୍ନି, ଶର୍ବ, ବଡ଼କୁ?
କଥା ଶର୍ଧାଯ ମରୁତାମୃତାଯ କଥା ସୂରେ ବୃହତେ ପୃଚ୍ଛ୍ଯମାନଃ । ପ୍ରତି ବ୍ରଵୋଽଦିତଯେ ତୁରାଯ ସାଧା ଦିଵୋ ଜାତଵେଦଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍
କିପରି ମାରୁତମାନେ, ଅମର, କିପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବଡ଼, ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଉଛି? ଉତ୍ତର ଦିଅ ଅଦିତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଜନ୍ମ ବିଦ୍ୟା ଜ୍ଞାନୀ, ସ୍ୱର୍ଗ ସାଧନା ପାଇଁ।
ଋତେନ ଋତଂ ନିଯତମୀଳ ଆ ଗୋରାମା ସଚା ମଧୁମତ୍ପକ୍ଵମଗ୍ନେ । କୃଷ୍ଣା ସତୀ ରୁଶତା ଧାସିନୈଷା ଜାମର୍ଯେଣ ପଯସା ପୀପାଯ
ସତ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଥିବା ସତ୍ୟକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଗାଈ ଓ ମଧୁର ପକ୍କ ନିବେଦନ ସହିତ ତୁମ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି। କଳା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଗାଈ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱାମୀ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଋତେନ ହି ଷ୍ମା ଵୃଷଭଶ୍ଚିଦକ୍ତଃ ପୁମାଁ ଅଗ୍ନିଃ ପଯସା ପୃଷ୍ଠ୍ଯେନ । ଅସ୍ପନ୍ଦମାନୋ ଅଚରଦ୍ଵଯୋଧା ଵୃଷା ଶୁକ୍ରଂ ଦୁଦୁହେ ପୃଶ୍ନିରୂଧଃ
ସତ୍ୟରେ, ଏହି ବୃଷଭ ଯୋଗ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପଛରୁ ଦୁଧରେ ପୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ଦୁଇ ସାଥୀ ସହିତ ଅଚଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଘୁରିବା କରିଥିଲେ; ବୃଷଭ ଚିହ୍ନିତ ଗାଈଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୁଧ ଦୋହନ କଲେ।
ଋତେନାଦ୍ରିଂ ଵ୍ଯସନ୍ଭିଦନ୍ତଃ ସମଙ୍ଗିରସୋ ନଵନ୍ତ ଗୋଭିଃ । ଶୁନଂ ନରଃ ପରି ଷଦନ୍ନୁଷାସମାଵିଃ ସ୍ଵରଭଵଜ୍ଜାତେ ଅଗ୍ନୌ
ସତ୍ୟରେ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି ଗାଈମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ପୁରୁଷମାନେ ଉଷାକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ; ସେ ଦେଖାଦେଲେ, ଅଗ୍ନିରେ ଆଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଋତେନ ଦେଵୀରମୃତା ଅମୃକ୍ତା ଅର୍ଣୋଭିରାପୋ ମଧୁମଦ୍ଭିରଗ୍ନେ । ଵାଜୀ ନ ସର୍ଗେଷୁ ପ୍ରସ୍ତୁଭାନଃ ପ୍ର ସଦମିତ୍ସ୍ରଵିତଵେ ଦଧନ୍ଯୁଃ
ସତ୍ୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବୀ, ଅମୃତ ଓ ଅପବିତ୍ର ନହୋଇଥିବା ଜଳମାନେ ତାରଙ୍ଗ ଓ ମଧୁରତା ସହିତ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସନ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ନିଜେ ନିଜେ ଥାପିଛନ୍ତି।
ମା କସ୍ଯ ଯକ୍ଷଂ ସଦମିଦ୍ଧୁରୋ ଗା ମା ଵେଶସ୍ଯ ପ୍ରମିନତୋ ମାପେଃ । ମା ଭ୍ରାତୁରଗ୍ନେ ଅନୃଜୋରୃଣଂ ଵେର୍ମା ସଖ୍ଯୁର୍ଦକ୍ଷଂ ରିପୋର୍ଭୁଜେମ
ଆମେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚାହିଁବା ନାହିଁ, ଘରର ଗାଈ ନାହିଁ, ପଡ଼ୋସୀର ଧନ ନାହିଁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଭାଇର ମିଥ୍ୟା ଋଣ, ବନ୍ଧୁର ଦକ୍ଷତା, ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତି ଆମେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ନାହିଁ।
ରକ୍ଷା ଣୋ ଅଗ୍ନେ ତଵ ରକ୍ଷଣେଭୀ ରାରକ୍ଷାଣଃ ସୁମଖ ପ୍ରୀଣାନଃ । ପ୍ରତି ଷ୍ଫୁର ଵି ରୁଜ ଵୀଡ୍ଵଂହୋ ଜହି ରକ୍ଷୋ ମହି ଚିଦ୍ଵାଵୃଧାନମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ। ଆକ୍ରମଣକାରୀକୁ ପଛେଇ ଦିଅ, ଭାଙ୍ଗି ଦିଅ, ଦୁଷ୍ଟକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଯଦିଓ ସେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥାଏ।
ଏଭିର୍ଭଵ ସୁମନା ଅଗ୍ନେ ଅର୍କୈରିମାନ୍ସ୍ପୃଶ ମନ୍ମଭିଃ ଶୂର ଵାଜାନ୍ । ଉତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଯଙ୍ଗିରୋ ଜୁଷସ୍ଵ ସଂ ତେ ଶସ୍ତିର୍ଦେଵଵାତା ଜରେତ
ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ସହିତ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୟାଳୁ ହୁଅ; ମୋର ଗୀତରେ ଏହି ନିବେଦନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର, ବୀର। ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମର ଦେବତା ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମ ସହ ବୟସ୍କ ହେଉ।
ଏତା ଵିଶ୍ଵା ଵିଦୁଷେ ତୁଭ୍ଯଂ ଵେଧୋ ନୀଥାନ୍ଯଗ୍ନେ ନିଣ୍ଯା ଵଚାଂସି । ନିଵଚନା କଵଯେ କାଵ୍ଯାନ୍ଯଶଂସିଷଂ ମତିଭିର୍ଵିପ୍ର ଉକ୍ଥୈଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ପଥ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ଜଣାଇଛନ୍ତି, ଗୁପ୍ତ କଥାମାନେ। ଓଜନ୍ତି, କବିଙ୍କର କବିତା, ମୁଁ ମନରେ ଓ ପ୍ରେରଣାର ଗୀତରେ ସ୍ତୁତି କରେ।
କୃଣୁଷ୍ଵ ପାଜଃ ପ୍ରସିତିଂ ନ ପୃଥ୍ଵୀଂ ଯାହି ରାଜେଵାମଵାଁ ଇଭେନ । ତୃଷ୍ଵୀମନୁ ପ୍ରସିତିଂ ଦ୍ରୂଣାନୋଽସ୍ତାସି ଵିଧ୍ଯ ରକ୍ଷସସ୍ତପିଷ୍ଠୈଃ
ପୃଥିବୀ ପରି ବିସ୍ତୃତ ପଥ ତିଆରି କର, ରାଜା ପରି ହାତୀ ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼। ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପଥ ଅନୁସରି, ଦଢ଼ିଅ, ତୁମର ତୀବ୍ର ଆଗୁନିରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ମାର।
ତଵ ଭ୍ରମାସ ଆଶୁଯା ପତନ୍ତ୍ଯନୁ ସ୍ପୃଶ ଧୃଷତା ଶୋଶୁଚାନଃ । ତପୂଂଷ୍ଯଗ୍ନେ ଜୁହ୍ଵା ପତଂଗାନସଂଦିତୋ ଵି ସୃଜ ଵିଷ୍ଵଗୁଲ୍କାଃ
ତୁମର ଚିଙ୍ଗାରିମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ସବୁଠାରେ ଛୁଁଇଯାଉଛନ୍ତି, ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଜଳୁଛନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ତାପରେ କୀଟମାନେକୁ ଜଳାଇଦିଅ, ସବୁଠାରେ ଅଙ୍ଗାର ପଠାଇଦିଅ।
ପ୍ରତି ସ୍ପଶୋ ଵି ସୃଜ ତୂର୍ଣିତମୋ ଭଵା ପାଯୁର୍ଵିଶୋ ଅସ୍ଯା ଅଦବ୍ଧଃ । ଯୋ ନୋ ଦୂରେ ଅଘଶଂସୋ ଯୋ ଅନ୍ତ୍ଯଗ୍ନେ ମାକିଷ୍ଟେ ଵ୍ଯଥିରା ଦଧର୍ଷୀତ୍
ତୁମର ଚରମାନେ ପଠାଇଦିଅ, ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର ହୁଅ, ଏହି ଜନମାନେର ଅଭୟ ରକ୍ଷକ ହୁଅ। ଯେଉଁମାନେ ଦୂର କିମ୍ବା ନିକଟରୁ ଆମ ବିପକ୍ଷରେ କଥା କହନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେମାନେ ଆମକୁ କେବେ କ୍ଷତି କରିନପାରନ୍ତୁ।
ଉଦଗ୍ନେ ତିଷ୍ଠ ପ୍ରତ୍ଯା ତନୁଷ୍ଵ ନ୍ଯମିତ୍ରାଁ ଓଷତାତ୍ତିଗ୍ମହେତେ । ଯୋ ନୋ ଅରାତିଂ ସମିଧାନ ଚକ୍ରେ ନୀଚା ତଂ ଧକ୍ଷ୍ଯତସଂ ନ ଶୁଷ୍କମ୍
ଉଠ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦଢ଼ିଅ, ନିଜକୁ ବିସ୍ତାର କର; ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣତାରୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟରେ ପଳାଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଆମ ବିପକ୍ଷରେ ଶତ୍ରୁତା କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଶୁଖିଲା କାଠ ପରି ଜଳାଇଦିଅ।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଭଵ ପ୍ରତି ଵିଧ୍ଯାଧ୍ଯସ୍ମଦାଵିଷ୍କୃଣୁଷ୍ଵ ଦୈଵ୍ଯାନ୍ଯଗ୍ନେ । ଅଵ ସ୍ଥିରା ତନୁହି ଯାତୁଜୂନାଂ ଜାମିମଜାମିଂ ପ୍ର ମୃଣୀହି ଶତ୍ରୂନ୍
ସିଧା ହୁଅ, ଆମ ପକ୍ଷରେ ପ୍ରତିହତ କର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଅ, ହେ ଅଗ୍ନି। ଯାତୁକାରମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି କମାଇଦିଅ, ନିଜ ଓ ଅନ୍ୟ, ଦୁଇ ପକ୍ଷର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର।
ସ ତେ ଜାନାତି ସୁମତିଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଯ ଈଵତେ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଗାତୁମୈରତ୍ । ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯସ୍ମୈ ସୁଦିନାନି ରାଯୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନାନ୍ଯର୍ଯୋ ଵି ଦୁରୋ ଅଭି ଦ୍ଯୌତ୍
ତୁମର କୃପା କିଏ ଜାଣେ, ହେ ସବୁଠାରୁ ଅପରା, ଯିଏ ତୁମକୁ ଚାହେ, ପ୍ରାର୍ଥନା ପଥରେ ଆସିଛି। ସେଉଁଠି, ସମସ୍ତ ଦିନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଧନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚମକେ, ଉତ୍ତମମାନେ ଦୂର ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।
ସେଦଗ୍ନେ ଅସ୍ତୁ ସୁଭଗଃ ସୁଦାନୁର୍ଯସ୍ତ୍ଵା ନିତ୍ଯେନ ହଵିଷା ଯ ଉକ୍ଥୈଃ । ପିପ୍ରୀଷତି ସ୍ଵ ଆଯୁଷି ଦୁରୋଣେ ଵିଶ୍ଵେଦସ୍ମୈ ସୁଦିନା ସାସଦିଷ୍ଟିଃ
ଯିଏ ତୁମକୁ ନିତ୍ୟ ନିବେଦନ ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଦାନଶୀଳ ହେଉ, ହେ ଅଗ୍ନି। ସେ ନିଜ ଜୀବନ ଓ ଘରେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଉ; ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।
ଅର୍ଚାମି ତେ ସୁମତିଂ ଘୋଷ୍ଯର୍ଵାକ୍ସଂ ତେ ଵାଵାତା ଜରତାମିଯଂ ଗୀଃ । ସ୍ଵଶ୍ଵାସ୍ତ୍ଵା ସୁରଥା ମର୍ଜଯେମାସ୍ମେ କ୍ଷତ୍ରାଣି ଧାରଯେରନୁ ଦ୍ଯୂନ୍
ମୁଁ ତୁମର କୃପାକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଉଛି; ଏହି ଗୀତ ତୁମ ସହ ବୟସ୍କ ହେଉ। ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ସହିତ ଆମେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ; ଦିନକୁ ଦିନ ଆମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଇହ ତ୍ଵା ଭୂର୍ଯା ଚରେଦୁପ ତ୍ମନ୍ଦୋଷାଵସ୍ତର୍ଦୀଦିଵାଂସମନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ । କ୍ରୀଳନ୍ତସ୍ତ୍ଵା ସୁମନସଃ ସପେମାଭି ଦ୍ଯୁମ୍ନା ତସ୍ଥିଵାଂସୋ ଜନାନାମ୍
ଏଠି, ତୁମେ ପ୍ରଚୁର ଭାବେ ବସ, ନିକଟକୁ ଆସ, ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଲୋକମୟ ହୁଅ। ଖେଳିବା କରି, ଆମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ତୁମକୁ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ; ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆମେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରୁହୁ।
ଯସ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଶ୍ଵଃ ସୁହିରଣ୍ଯୋ ଅଗ୍ନ ଉପଯାତି ଵସୁମତା ରଥେନ । ତସ୍ଯ ତ୍ରାତା ଭଵସି ତସ୍ଯ ସଖା ଯସ୍ତ ଆତିଥ୍ଯମାନୁଷଗ୍ଜୁଜୋଷତ୍
ଯିଏ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନା ଓ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରଥ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଓ ବନ୍ଧୁ ହୁଅ, ଯିଏ ମାନବ ଅତିଥିତ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ।
ମହୋ ରୁଜାମି ବନ୍ଧୁତା ଵଚୋଭିସ୍ତନ୍ମା ପିତୁର୍ଗୋତମାଦନ୍ଵିଯାଯ । ତ୍ଵଂ ନୋ ଅସ୍ଯ ଵଚସଶ୍ଚିକିଦ୍ଧି ହୋତର୍ଯଵିଷ୍ଠ ସୁକ୍ରତୋ ଦମୂନାଃ
ମୁଁ ବଡ଼ ମହିମାର ବନ୍ଧନକୁ ସମ୍ବନ୍ଧର କଥା ଦ୍ୱାରା ଖୋଲି ଦେଉଛି; ଏହିପରି ମୁଁ ମୋ ପିତା ଗୋତମଙ୍କ ବଂଶକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛି। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅତି ଯୁବା, ଭଲ ମନସ୍କ, ଗୃହର ରକ୍ଷକ, ଏହି କଥାର ଅର୍ଥ ଆମ ପାଇଁ ଜାଣ।
ଅସ୍ଵପ୍ନଜସ୍ତରଣଯଃ ସୁଶେଵା ଅତନ୍ଦ୍ରାସୋଽଵୃକା ଅଶ୍ରମିଷ୍ଠାଃ । ତେ ପାଯଵଃ ସଧ୍ର୍ଯଞ୍ଚୋ ନିଷଦ୍ଯାଗ୍ନେ ତଵ ନଃ ପାନ୍ତ୍ଵମୂର
ଯେମାନେ ସଦା ଜାଗ୍ରତ, ଦ୍ରୁତ, ଭଲ ମନସ୍କ, ଅଲସ ନୁହଁନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟତା ନାହିଁ, ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପରିଶ୍ରମୀ, ସେହି ପାଳକମାନେ, ଏକାଠି ବସି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଅପମାଦରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।