ଯସ୍ତୁଭ୍ଯମଗ୍ନେ ଅମୃତାଯ ଦାଶଦ୍ଦୁଵସ୍ତ୍ଵେ କୃଣଵତେ ଯତସ୍ରୁକ୍ । ନ ସ ରାଯା ଶଶମାନୋ ଵି ଯୋଷନ୍ନୈନମଂହଃ ପରି ଵରଦଘାଯୋଃ
ଯିଏ ତୁମକୁ, ଅମର ଭାବେ, ସେବା କରେ, କିମ୍ବା ହବି ଦେଇ ତୁମକୁ ବନ୍ଧୁ କରେ, ତାଙ୍କର ଧନ କେବେ କମିବ ନାହିଁ; ପାପ ଓ ଅପମାନ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ।
ଯସ୍ଯ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଅଧ୍ଵରଂ ଜୁଜୋଷୋ ଦେଵୋ ମର୍ତସ୍ଯ ସୁଧିତଂ ରରାଣଃ । ପ୍ରୀତେଦସଦ୍ଧୋତ୍ରା ସା ଯଵିଷ୍ଠାସାମ ଯସ୍ଯ ଵିଧତୋ ଵୃଧାସଃ
ଯାହା ପାଇଁ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ, ଦେବତା, ମଣିଷ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଯଜ୍ଞକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ତାଙ୍କର ଅର୍ପଣ ସୁଖଦାୟକ ହେଉ; ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ସ୍ତୁତି ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଚିତ୍ତିମଚିତ୍ତିଂ ଚିନଵଦ୍ଵି ଵିଦ୍ଵାନ୍ପୃଷ୍ଠେଵ ଵୀତା ଵୃଜିନା ଚ ମର୍ତାନ୍ । ରାଯେ ଚ ନଃ ସ୍ଵପତ୍ଯାଯ ଦେଵ ଦିତିଂ ଚ ରାସ୍ଵାଦିତିମୁରୁଷ୍ଯ
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣେ ଭଳି ଭାବନାକୁ ଅନ୍ୟ ଭଳି ଭାବନା ସହିତ ଯୋଗାଏ, ଯେପରି ଜଣେ ଲୋକ ଜିନିଷକୁ ପଛରେ ରଖି ଦେଖେ, ଏହିପରି ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭଲକୁ ମନ୍ଦରୁ ଅଲଗା କରେ। ହେ ଦେବତା, ଆମକୁ ଧନ ଓ ସ୍ୱାମୀତ୍ୱ ଦିଅ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମକୁ ସୀମିତ ଓ ଅସୀମ ଦୁହିଁ ପ୍ରଦାନ କର।
କଵିଂ ଶଶାସୁଃ କଵଯୋଽଦବ୍ଧା ନିଧାରଯନ୍ତୋ ଦୁର୍ଯାସ୍ଵାଯୋଃ । ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯାଁ ଅଗ୍ନ ଏତାନ୍ପଡ୍ଭିଃ ପଶ୍ଯେରଦ୍ଭୁତାଁ ଅର୍ଯ ଏଵୈଃ
ନିଷ୍ପାପ କବିମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଶିଖାଇଛନ୍ତି, ଦୁର୍ଗମ ଦୁଇଟି ପଥକୁ ଧାରଣ କରି ରହିଛନ୍ତି। ଏହିଠାରୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଘଟଣାମାନେକୁ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖ, ଯେପରି ଜଣେ ଉତ୍ତମ ଲୋକ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଵାଘତେ ସୁପ୍ରଣୀତିଃ ସୁତସୋମାଯ ଵିଧତେ ଯଵିଷ୍ଠ । ରତ୍ନଂ ଭର ଶଶମାନାଯ ଘୃଷ୍ଵେ ପୃଥୁ ଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମଵସେ ଚର୍ଷଣିପ୍ରାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଉପାସକଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ନେତା, ସୋମ ପିଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଉତ୍ସାହୀ ଓ ପ୍ରୟାସୀଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ, ହେ ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ସହାୟତା ଦିଅ।
ଅଧା ହ ଯଦ୍ଵଯମଗ୍ନେ ତ୍ଵାଯା ପଡ୍ଭିର୍ହସ୍ତେଭିଶ୍ଚକୃମା ତନୂଭିଃ । ରଥଂ ନ କ୍ରନ୍ତୋ ଅପସା ଭୁରିଜୋରୃତଂ ଯେମୁଃ ସୁଧ୍ଯ ଆଶୁଷାଣାଃ
ଯେପରି ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ନିଜ ପାଦ, ହାତ ଓ ଦେହରେ କିଛି କାମ କରିଛୁ, ଏହା ଏଭଳି ଯେପରି ଜଣେ ଲୋକ ରଥ ଚଢ଼ି ବାଧା ଟାଳି ଯାଏ। ଏଭଳି ଦ୍ରୁତ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାମାନେ ସଠିକ୍ ପଥକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ଅଧା ମାତୁରୁଷସଃ ସପ୍ତ ଵିପ୍ରା ଜାଯେମହି ପ୍ରଥମା ଵେଧସୋ ନୄନ୍ । ଦିଵସ୍ପୁତ୍ରା ଅଙ୍ଗିରସୋ ଭଵେମାଦ୍ରିଂ ରୁଜେମ ଧନିନଂ ଶୁଚନ୍ତଃ
ତେଣୁ, ହେ ଉଷାର ସନ୍ତାନ, ଆମେ ସାତଜଣ ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରଥମ ଜ୍ଞାନୀ ମାନବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉ। ଆମେ ଦିବସର ପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗିରସ ହେବା, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଧନବାନ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବା।
ଅଧା ଯଥା ନଃ ପିତରଃ ପରାସଃ ପ୍ରତ୍ନାସୋ ଅଗ୍ନ ଋତମାଶୁଷାଣାଃ । ଶୁଚୀଦଯନ୍ଦୀଧିତିମୁକ୍ଥଶାସଃ କ୍ଷାମା ଭିନ୍ଦନ୍ତୋ ଅରୁଣୀରପ ଵ୍ରନ୍
ଏହିପରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମର ପୁରୁଣା ପିତୃମାନେ ଯେପରି ତଥ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲେ, ଦୀପ୍ତିକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ସ୍ତୁତି କରି, ଅନ୍ଧକାର ଭୂମିକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ।
ସୁକର୍ମାଣଃ ସୁରୁଚୋ ଦେଵଯନ୍ତୋଽଯୋ ନ ଦେଵା ଜନିମା ଧମନ୍ତଃ । ଶୁଚନ୍ତୋ ଅଗ୍ନିଂ ଵଵୃଧନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରମୂର୍ଵଂ ଗଵ୍ଯଂ ପରିଷଦନ୍ତୋ ଅଗ୍ମନ୍
ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦେବତାସମ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଜନ୍ମ ସମୟରେ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ, ବିସ୍ତୃତ ଗୋଧନ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଆ ଯୂଥେଵ କ୍ଷୁମତି ପଶ୍ଵୋ ଅଖ୍ଯଦ୍ଦେଵାନାଂ ଯଜ୍ଜନିମାନ୍ତ୍ଯୁଗ୍ର । ମର୍ତାନାଂ ଚିଦୁର୍ଵଶୀରକୃପ୍ରନ୍ଵୃଧେ ଚିଦର୍ଯ ଉପରସ୍ଯାଯୋଃ
ଏକ ଝୁଣ୍ଡ ଗାଈଁ ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ ଦେବମାନେର ଜନ୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ବିସ୍ତୃତ ଶାସକ ଦୟା କରିଛନ୍ତି, ଉତ୍ତମ ଓ ଅଧମ ଉଭୟ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧି କରିଛନ୍ତି।
ଅକର୍ମ ତେ ସ୍ଵପସୋ ଅଭୂମ ଋତମଵସ୍ରନ୍ନୁଷସୋ ଵିଭାତୀଃ । ଅନୂନମଗ୍ନିଂ ପୁରୁଧା ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଦେଵସ୍ଯ ମର୍ମୃଜତଶ୍ଚାରୁ ଚକ୍ଷୁଃ
ହେ ଆପ୍ରଭାସ୍ୱର, ଆମେ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହିଁ; ଆମେ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଉଷାମାନେକୁ ଦେଖିଛୁ। ଅଗ୍ନି ଶୁଦ୍ଧ, ସଦା ନୂତନ, ବହୁ ରୂପର, ଦେବତାଙ୍କର ମଧୁର ଚକ୍ଷୁ, ଯିଏ ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦିତ।
ଏତା ତେ ଅଗ୍ନ ଉଚଥାନି ଵେଧୋଽଵୋଚାମ କଵଯେ ତା ଜୁଷସ୍ଵ । ଉଚ୍ଛୋଚସ୍ଵ କୃଣୁହି ଵସ୍ଯସୋ ନୋ ମହୋ ରାଯଃ ପୁରୁଵାର ପ୍ର ଯନ୍ଧି
ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ କହିଛୁ; ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉ, ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଏବଂ ବହୁ ଦାନ ଦେଇଥିବା, ବଡ଼ ଧନ ଦିଅ।
ଆ ଵୋ ରାଜାନମଧ୍ଵରସ୍ଯ ରୁଦ୍ରଂ ହୋତାରଂ ସତ୍ଯଯଜଂ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଅଗ୍ନିଂ ପୁରା ତନଯିତ୍ନୋରଚିତ୍ତାଦ୍ଧିରଣ୍ଯରୂପମଵସେ କୃଣୁଧ୍ଵମ୍
ଆସ, ଯଜ୍ଞର ରାଜା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଦୁଇ ଜଗତର ସତ୍ୟ ହୋତାକୁ; ପୁରୁଣା, ସୁନା ରୂପ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ବିଜୁଳିର ସାଥୀ, ତାଙ୍କୁ ଆମ ସହାୟ କର।
ଅଯଂ ଯୋନିଶ୍ଚକୃମା ଯଂ ଵଯଂ ତେ ଜାଯେଵ ପତ୍ଯ ଉଶତୀ ସୁଵାସାଃ । ଅର୍ଵାଚୀନଃ ପରିଵୀତୋ ନି ଷୀଦେମା ଉ ତେ ସ୍ଵପାକ ପ୍ରତୀଚୀଃ
ଏହି ଆସନ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛୁ, ଯେପରି ଏକ ଶୁଭ୍ରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଜଣେ ଜନାନୀ ତାଙ୍କର ପତି ପାଇଁ ତିଆରି କରେ। ଆସ, ଚାରିପଟେ ଘେରି ଏଠାରେ ବସ, ତୁମର ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବନାମାନେ ଆମପାଖକୁ ଆସୁ।
ଆଶୃଣ୍ଵତେ ଅଦୃପିତାଯ ମନ୍ମ ନୃଚକ୍ଷସେ ସୁମୃଳୀକାଯ ଵେଧଃ । ଦେଵାଯ ଶସ୍ତିମମୃତାଯ ଶଂସ ଗ୍ରାଵେଵ ସୋତା ମଧୁଷୁଦ୍ଯମୀଳେ
ଯିଏ ସଦା ଶୁଣୁଛନ୍ତି, ଅତୃପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋର ସ୍ତୁତି ଦେଉଛି, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ମୃଦୁ ମନସ୍କ। ଦେବତା, ଅମୃତଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ଯେପରି ପାଥର ମଧୁର ପାନୀୟ ଚାପି ଦିଏ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି।
ତ୍ଵଂ ଚିନ୍ନଃ ଶମ୍ଯା ଅଗ୍ନେ ଅସ୍ଯା ଋତସ୍ଯ ବୋଧ୍ଯୃତଚିତ୍ସ୍ଵାଧୀଃ । କଦା ତ ଉକ୍ଥା ସଧମାଦ୍ଯାନି କଦା ଭଵନ୍ତି ସଖ୍ଯା ଗୃହେ ତେ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମର ମଧ୍ୟସ୍ଥ; ସତ୍ୟକୁ ଜାଣ, ନିଜେ ନିଜ ପଥରେ ଚଳ। କେବେ ତୁମର ସ୍ତୁତି, ସାଧାରଣ ଭୋଜନର, ଆମ ଘରେ ମିତ୍ରତା ଆସିବ?
କଥା ହ ତଦ୍ଵରୁଣାଯ ତ୍ଵମଗ୍ନେ କଥା ଦିଵେ ଗର୍ହସେ କନ୍ନ ଆଗଃ । କଥା ମିତ୍ରାଯ ମୀଳ୍ହୁଷେ ପୃଥିଵ୍ଯୈ ବ୍ରଵଃ କଦର୍ଯମ୍ଣେ କଦ୍ଭଗାଯ
ହେ ଅଗ୍ନି, କିପରି ଆମେ ବରୁଣଙ୍କୁ କଥାହେବୁ, କିପରି ଦିବକୁ କହିବୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିବୁନାହିଁ? କିପରି ମିତ୍ର, ଦୟାଳୁ, ପୃଥିବୀକୁ କହିବୁ? କିପରି ଆର୍ଯ୍ୟମାନ, କିପରି ଭଗକୁ?
କଦ୍ଧିଷ୍ଣ୍ଯାସୁ ଵୃଧସାନୋ ଅଗ୍ନେ କଦ୍ଵାତାଯ ପ୍ରତଵସେ ଶୁଭଂଯେ । ପରିଜ୍ମନେ ନାସତ୍ଯାଯ କ୍ଷେ ବ୍ରଵଃ କଦଗ୍ନେ ରୁଦ୍ରାଯ ନୃଘ୍ନେ
ହେ ଅଗ୍ନି, କିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧିଷ୍ଣ୍ୟମାନେ, କିପରି ବାୟୁ, ଦ୍ରୁତ ଓ ଶୁଭକର, କିପରି ଦୂର ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ଅଶ୍ୱିନୀକୁ କହିବୁ? କିପରି ଅଗ୍ନି, ରୁଦ୍ର, ନର ଘାତକକୁ?
କଥା ମହେ ପୁଷ୍ଟିମ୍ଭରାଯ ପୂଷ୍ଣେ କଦ୍ରୁଦ୍ରାଯ ସୁମଖାଯ ହଵିର୍ଦେ । କଦ୍ଵିଷ୍ଣଵ ଉରୁଗାଯାଯ ରେତୋ ବ୍ରଵଃ କଦଗ୍ନେ ଶରଵେ ବୃହତ୍ଯୈ
ହେ ଅଗ୍ନି, କିପରି ପୂଷଣ, ପୋଷଣ ଦେଇଥିବା, କିପରି ରୁଦ୍ର, ଉଦାର ଦାତା, ଆମ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା? କିପରି ବିଷ୍ଣୁ, ବିସ୍ତୃତ ପଦବୀ, ତାଙ୍କର ବୀଜ ପାଇଁ କହିବୁ? କିପରି ଅଗ୍ନି, ଶର୍ବ, ବଡ଼କୁ?
କଥା ଶର୍ଧାଯ ମରୁତାମୃତାଯ କଥା ସୂରେ ବୃହତେ ପୃଚ୍ଛ୍ଯମାନଃ । ପ୍ରତି ବ୍ରଵୋଽଦିତଯେ ତୁରାଯ ସାଧା ଦିଵୋ ଜାତଵେଦଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍
କିପରି ମାରୁତମାନେ, ଅମର, କିପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବଡ଼, ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଉଛି? ଉତ୍ତର ଦିଅ ଅଦିତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଜନ୍ମ ବିଦ୍ୟା ଜ୍ଞାନୀ, ସ୍ୱର୍ଗ ସାଧନା ପାଇଁ।
ଋତେନ ଋତଂ ନିଯତମୀଳ ଆ ଗୋରାମା ସଚା ମଧୁମତ୍ପକ୍ଵମଗ୍ନେ । କୃଷ୍ଣା ସତୀ ରୁଶତା ଧାସିନୈଷା ଜାମର୍ଯେଣ ପଯସା ପୀପାଯ
ସତ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଥିବା ସତ୍ୟକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଗାଈ ଓ ମଧୁର ପକ୍କ ନିବେଦନ ସହିତ ତୁମ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି। କଳା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଗାଈ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱାମୀ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଋତେନ ହି ଷ୍ମା ଵୃଷଭଶ୍ଚିଦକ୍ତଃ ପୁମାଁ ଅଗ୍ନିଃ ପଯସା ପୃଷ୍ଠ୍ଯେନ । ଅସ୍ପନ୍ଦମାନୋ ଅଚରଦ୍ଵଯୋଧା ଵୃଷା ଶୁକ୍ରଂ ଦୁଦୁହେ ପୃଶ୍ନିରୂଧଃ
ସତ୍ୟରେ, ଏହି ବୃଷଭ ଯୋଗ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପଛରୁ ଦୁଧରେ ପୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ଦୁଇ ସାଥୀ ସହିତ ଅଚଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଘୁରିବା କରିଥିଲେ; ବୃଷଭ ଚିହ୍ନିତ ଗାଈଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୁଧ ଦୋହନ କଲେ।
ଋତେନାଦ୍ରିଂ ଵ୍ଯସନ୍ଭିଦନ୍ତଃ ସମଙ୍ଗିରସୋ ନଵନ୍ତ ଗୋଭିଃ । ଶୁନଂ ନରଃ ପରି ଷଦନ୍ନୁଷାସମାଵିଃ ସ୍ଵରଭଵଜ୍ଜାତେ ଅଗ୍ନୌ
ସତ୍ୟରେ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି ଗାଈମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ପୁରୁଷମାନେ ଉଷାକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ; ସେ ଦେଖାଦେଲେ, ଅଗ୍ନିରେ ଆଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଋତେନ ଦେଵୀରମୃତା ଅମୃକ୍ତା ଅର୍ଣୋଭିରାପୋ ମଧୁମଦ୍ଭିରଗ୍ନେ । ଵାଜୀ ନ ସର୍ଗେଷୁ ପ୍ରସ୍ତୁଭାନଃ ପ୍ର ସଦମିତ୍ସ୍ରଵିତଵେ ଦଧନ୍ଯୁଃ
ସତ୍ୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବୀ, ଅମୃତ ଓ ଅପବିତ୍ର ନହୋଇଥିବା ଜଳମାନେ ତାରଙ୍ଗ ଓ ମଧୁରତା ସହିତ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସନ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ନିଜେ ନିଜେ ଥାପିଛନ୍ତି।
ମା କସ୍ଯ ଯକ୍ଷଂ ସଦମିଦ୍ଧୁରୋ ଗା ମା ଵେଶସ୍ଯ ପ୍ରମିନତୋ ମାପେଃ । ମା ଭ୍ରାତୁରଗ୍ନେ ଅନୃଜୋରୃଣଂ ଵେର୍ମା ସଖ୍ଯୁର୍ଦକ୍ଷଂ ରିପୋର୍ଭୁଜେମ
ଆମେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚାହିଁବା ନାହିଁ, ଘରର ଗାଈ ନାହିଁ, ପଡ଼ୋସୀର ଧନ ନାହିଁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଭାଇର ମିଥ୍ୟା ଋଣ, ବନ୍ଧୁର ଦକ୍ଷତା, ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତି ଆମେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ନାହିଁ।
ରକ୍ଷା ଣୋ ଅଗ୍ନେ ତଵ ରକ୍ଷଣେଭୀ ରାରକ୍ଷାଣଃ ସୁମଖ ପ୍ରୀଣାନଃ । ପ୍ରତି ଷ୍ଫୁର ଵି ରୁଜ ଵୀଡ୍ଵଂହୋ ଜହି ରକ୍ଷୋ ମହି ଚିଦ୍ଵାଵୃଧାନମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ। ଆକ୍ରମଣକାରୀକୁ ପଛେଇ ଦିଅ, ଭାଙ୍ଗି ଦିଅ, ଦୁଷ୍ଟକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଯଦିଓ ସେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥାଏ।
ଏଭିର୍ଭଵ ସୁମନା ଅଗ୍ନେ ଅର୍କୈରିମାନ୍ସ୍ପୃଶ ମନ୍ମଭିଃ ଶୂର ଵାଜାନ୍ । ଉତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଯଙ୍ଗିରୋ ଜୁଷସ୍ଵ ସଂ ତେ ଶସ୍ତିର୍ଦେଵଵାତା ଜରେତ
ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ସହିତ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୟାଳୁ ହୁଅ; ମୋର ଗୀତରେ ଏହି ନିବେଦନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର, ବୀର। ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମର ଦେବତା ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମ ସହ ବୟସ୍କ ହେଉ।
ଏତା ଵିଶ୍ଵା ଵିଦୁଷେ ତୁଭ୍ଯଂ ଵେଧୋ ନୀଥାନ୍ଯଗ୍ନେ ନିଣ୍ଯା ଵଚାଂସି । ନିଵଚନା କଵଯେ କାଵ୍ଯାନ୍ଯଶଂସିଷଂ ମତିଭିର୍ଵିପ୍ର ଉକ୍ଥୈଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ପଥ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ଜଣାଇଛନ୍ତି, ଗୁପ୍ତ କଥାମାନେ। ଓଜନ୍ତି, କବିଙ୍କର କବିତା, ମୁଁ ମନରେ ଓ ପ୍ରେରଣାର ଗୀତରେ ସ୍ତୁତି କରେ।
କୃଣୁଷ୍ଵ ପାଜଃ ପ୍ରସିତିଂ ନ ପୃଥ୍ଵୀଂ ଯାହି ରାଜେଵାମଵାଁ ଇଭେନ । ତୃଷ୍ଵୀମନୁ ପ୍ରସିତିଂ ଦ୍ରୂଣାନୋଽସ୍ତାସି ଵିଧ୍ଯ ରକ୍ଷସସ୍ତପିଷ୍ଠୈଃ
ପୃଥିବୀ ପରି ବିସ୍ତୃତ ପଥ ତିଆରି କର, ରାଜା ପରି ହାତୀ ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼। ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପଥ ଅନୁସରି, ଦଢ଼ିଅ, ତୁମର ତୀବ୍ର ଆଗୁନିରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ମାର।
ତଵ ଭ୍ରମାସ ଆଶୁଯା ପତନ୍ତ୍ଯନୁ ସ୍ପୃଶ ଧୃଷତା ଶୋଶୁଚାନଃ । ତପୂଂଷ୍ଯଗ୍ନେ ଜୁହ୍ଵା ପତଂଗାନସଂଦିତୋ ଵି ସୃଜ ଵିଷ୍ଵଗୁଲ୍କାଃ
ତୁମର ଚିଙ୍ଗାରିମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ସବୁଠାରେ ଛୁଁଇଯାଉଛନ୍ତି, ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଜଳୁଛନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ତାପରେ କୀଟମାନେକୁ ଜଳାଇଦିଅ, ସବୁଠାରେ ଅଙ୍ଗାର ପଠାଇଦିଅ।