ଅଚ୍ଛା ଵୋଚେଯ ଶୁଶୁଚାନମଗ୍ନିଂ ହୋତାରଂ ଵିଶ୍ଵଭରସଂ ଯଜିଷ୍ଠମ୍ । ଶୁଚ୍ଯୂଧୋ ଅତୃଣନ୍ନ ଗଵାମନ୍ଧୋ ନ ପୂତଂ ପରିଷିକ୍ତମଂଶୋଃ
ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକିବି, ସମସ୍ତ ଅର୍ପଣ ବହନ କରୁଥିବା, ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ; ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଥନ୍ନ ଧାରଣ କରି, ବଳି ଦେବାରେ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଓ ଅଭିଷିକ୍ତ ବଛା ପରି।
ଵିଶ୍ଵେଷାମଦିତିର୍ଯଜ୍ଞିଯାନାଂ ଵିଶ୍ଵେଷାମତିଥିର୍ମାନୁଷାଣାମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ଦେଵାନାମଵ ଆଵୃଣାନଃ ସୁମୃଳୀକୋ ଭଵତୁ ଜାତଵେଦାଃ
ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମସ୍ତ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଅତିଥି; ଜାତବେଦା, ଦେବମାନେକୁ ବାଛି, ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମକୁ ସୁଖ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୋ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵମୃତ ଋତାଵା ଦେଵୋ ଦେଵେଷ୍ଵରତିର୍ନିଧାଯି । ହୋତା ଯଜିଷ୍ଠୋ ମହ୍ନା ଶୁଚଧ୍ଯୈ ହଵ୍ଯୈରଗ୍ନିର୍ମନୁଷ ଈରଯଧ୍ଯୈ
ଯିଏ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମର ଓ ନୀତିର ରକ୍ଷକ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦେବତା, ସେହି ଅଗ୍ନି, ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ସବୁଠାରୁ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ପୁରୋହିତ, ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତୁ।
ଇହ ତ୍ଵଂ ସୂନୋ ସହସୋ ନୋ ଅଦ୍ଯ ଜାତୋ ଜାତାଁ ଉଭଯାଁ ଅନ୍ତରଗ୍ନେ । ଦୂତ ଈଯସେ ଯୁଯୁଜାନ ଋଷ୍ଵ ଋଜୁମୁଷ୍କାନ୍ଵୃଷଣଃ ଶୁକ୍ରାଁଶ୍ଚ
ଏଠି ଆଜି, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ; ଦୁଇ ପ୍ରକାର ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ, ହେ ଅଗ୍ନି; ଦୂତ ଭାବେ ତୁମେ ଯାଉଛ, ତୀବ୍ର, ସିଧା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଯୋଜିତ।
ଅତ୍ଯା ଵୃଧସ୍ନୂ ରୋହିତା ଘୃତସ୍ନୂ ଋତସ୍ଯ ମନ୍ଯେ ମନସା ଜଵିଷ୍ଠା । ଅନ୍ତରୀଯସେ ଅରୁଷା ଯୁଜାନୋ ଯୁଷ୍ମାଁଶ୍ଚ ଦେଵାନ୍ଵିଶ ଆ ଚ ମର୍ତାନ୍
ଲାଲ ଓ ଘୃତ ଲେପିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମୁଁ ଭାବୁଛି, ନୀତି ପାଇଁ ଚିନ୍ତାରେ ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛ, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଯୋଜିତ, ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନେକୁ ଏକାଠି କରି।
ଅର୍ଯମଣଂ ଵରୁଣଂ ମିତ୍ରମେଷାମିନ୍ଦ୍ରାଵିଷ୍ଣୂ ମରୁତୋ ଅଶ୍ଵିନୋତ । ସ୍ଵଶ୍ଵୋ ଅଗ୍ନେ ସୁରଥଃ ସୁରାଧା ଏଦୁ ଵହ ସୁହଵିଷେ ଜନାଯ
ଅର୍ୟମା, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ମାରୁତ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କୁ ଆଣ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଭଲ ଘୋଡ଼ା, ଭଲ ରଥ, ଭଲ ଦାନର ଧନୀ, ସେମାନେକୁ ଭଲ ଡାକିଥିବା ଭକ୍ତ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଗୋମାଁ ଅଗ୍ନେଽଵିମାଁ ଅଶ୍ଵୀ ଯଜ୍ଞୋ ନୃଵତ୍ସଖା ସଦମିଦପ୍ରମୃଷ୍ଯଃ । ଇଳାଵାଁ ଏଷୋ ଅସୁର ପ୍ରଜାଵାନ୍ଦୀର୍ଘୋ ରଯିଃ ପୃଥୁବୁଧ୍ନଃ ସଭାଵାନ୍
ଅଗ୍ନି, ଏହି ଯଜ୍ଞ ଗାଁ, ମେଷ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ଧନୀ, ପୁରୁଷଙ୍କ ମିତ୍ର, ସଦା ଅଜୟ; ଏହି ଭୋଗ, ସନ୍ତାନ ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ପ୍ରଚୁର।
ଯସ୍ତ ଇଧ୍ମଂ ଜଭରତ୍ସିଷ୍ଵିଦାନୋ ମୂର୍ଧାନଂ ଵା ତତପତେ ତ୍ଵାଯା । ଭୁଵସ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଵତଵାଁଃ ପାଯୁରଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାତ୍ସୀମଘାଯତ ଉରୁଷ୍ଯ
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ଇଂଧନ ଦେଉଛି, କିମ୍ବା ତୁମ ମୁଣ୍ଡକୁ ଇଂଧନରେ ତାପିଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଧନର ଅଧିକାରୀ ଅଗ୍ନି, ରକ୍ଷକ ହେଉ; ସମସ୍ତ ଅପମାନ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ କର, ତାଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ କର।
ଯସ୍ତେ ଭରାଦନ୍ନିଯତେ ଚିଦନ୍ନଂ ନିଶିଷନ୍ମନ୍ଦ୍ରମତିଥିମୁଦୀରତ୍ । ଆ ଦେଵଯୁରିନଧତେ ଦୁରୋଣେ ତସ୍ମିନ୍ରଯିର୍ଧ୍ରୁଵୋ ଅସ୍ତୁ ଦାସ୍ଵାନ୍
ଯିଏ ତୁମକୁ ଅନ୍ନ ଦେଉଛି, ଯଦିଓ ଅଳ୍ପ ହେଉ, ଏବଂ ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରୁଛି, ସେଠି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଘର ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତୁ; ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଖରେ ଦୃଢ଼ ଧନ ରହୁ।
ଯସ୍ତ୍ଵା ଦୋଷା ଯ ଉଷସି ପ୍ରଶଂସାତ୍ପ୍ରିଯଂ ଵା ତ୍ଵା କୃଣଵତେ ହଵିଷ୍ମାନ୍ । ଅଶ୍ଵୋ ନ ସ୍ଵେ ଦମ ଆ ହେମ୍ଯାଵାନ୍ତମଂହସଃ ପୀପରୋ ଦାଶ୍ଵାଂସମ୍
ଯିଏ ସନ୍ଧ୍ୟା କିମ୍ବା ପ୍ରଭାତରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, କିମ୍ବା ହବି ଦେଇ ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ କରେ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଆଣିଦିଅ, ହେ ଅଗ୍ନି।
ଯସ୍ତୁଭ୍ଯମଗ୍ନେ ଅମୃତାଯ ଦାଶଦ୍ଦୁଵସ୍ତ୍ଵେ କୃଣଵତେ ଯତସ୍ରୁକ୍ । ନ ସ ରାଯା ଶଶମାନୋ ଵି ଯୋଷନ୍ନୈନମଂହଃ ପରି ଵରଦଘାଯୋଃ
ଯିଏ ତୁମକୁ, ଅମର ଭାବେ, ସେବା କରେ, କିମ୍ବା ହବି ଦେଇ ତୁମକୁ ବନ୍ଧୁ କରେ, ତାଙ୍କର ଧନ କେବେ କମିବ ନାହିଁ; ପାପ ଓ ଅପମାନ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ।
ଯସ୍ଯ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଅଧ୍ଵରଂ ଜୁଜୋଷୋ ଦେଵୋ ମର୍ତସ୍ଯ ସୁଧିତଂ ରରାଣଃ । ପ୍ରୀତେଦସଦ୍ଧୋତ୍ରା ସା ଯଵିଷ୍ଠାସାମ ଯସ୍ଯ ଵିଧତୋ ଵୃଧାସଃ
ଯାହା ପାଇଁ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ, ଦେବତା, ମଣିଷ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଯଜ୍ଞକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ତାଙ୍କର ଅର୍ପଣ ସୁଖଦାୟକ ହେଉ; ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ସ୍ତୁତି ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଚିତ୍ତିମଚିତ୍ତିଂ ଚିନଵଦ୍ଵି ଵିଦ୍ଵାନ୍ପୃଷ୍ଠେଵ ଵୀତା ଵୃଜିନା ଚ ମର୍ତାନ୍ । ରାଯେ ଚ ନଃ ସ୍ଵପତ୍ଯାଯ ଦେଵ ଦିତିଂ ଚ ରାସ୍ଵାଦିତିମୁରୁଷ୍ଯ
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣେ ଭଳି ଭାବନାକୁ ଅନ୍ୟ ଭଳି ଭାବନା ସହିତ ଯୋଗାଏ, ଯେପରି ଜଣେ ଲୋକ ଜିନିଷକୁ ପଛରେ ରଖି ଦେଖେ, ଏହିପରି ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭଲକୁ ମନ୍ଦରୁ ଅଲଗା କରେ। ହେ ଦେବତା, ଆମକୁ ଧନ ଓ ସ୍ୱାମୀତ୍ୱ ଦିଅ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମକୁ ସୀମିତ ଓ ଅସୀମ ଦୁହିଁ ପ୍ରଦାନ କର।
କଵିଂ ଶଶାସୁଃ କଵଯୋଽଦବ୍ଧା ନିଧାରଯନ୍ତୋ ଦୁର୍ଯାସ୍ଵାଯୋଃ । ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯାଁ ଅଗ୍ନ ଏତାନ୍ପଡ୍ଭିଃ ପଶ୍ଯେରଦ୍ଭୁତାଁ ଅର୍ଯ ଏଵୈଃ
ନିଷ୍ପାପ କବିମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଶିଖାଇଛନ୍ତି, ଦୁର୍ଗମ ଦୁଇଟି ପଥକୁ ଧାରଣ କରି ରହିଛନ୍ତି। ଏହିଠାରୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଘଟଣାମାନେକୁ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖ, ଯେପରି ଜଣେ ଉତ୍ତମ ଲୋକ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଵାଘତେ ସୁପ୍ରଣୀତିଃ ସୁତସୋମାଯ ଵିଧତେ ଯଵିଷ୍ଠ । ରତ୍ନଂ ଭର ଶଶମାନାଯ ଘୃଷ୍ଵେ ପୃଥୁ ଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମଵସେ ଚର୍ଷଣିପ୍ରାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଉପାସକଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ନେତା, ସୋମ ପିଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଉତ୍ସାହୀ ଓ ପ୍ରୟାସୀଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ, ହେ ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ସହାୟତା ଦିଅ।
ଅଧା ହ ଯଦ୍ଵଯମଗ୍ନେ ତ୍ଵାଯା ପଡ୍ଭିର୍ହସ୍ତେଭିଶ୍ଚକୃମା ତନୂଭିଃ । ରଥଂ ନ କ୍ରନ୍ତୋ ଅପସା ଭୁରିଜୋରୃତଂ ଯେମୁଃ ସୁଧ୍ଯ ଆଶୁଷାଣାଃ
ଯେପରି ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ନିଜ ପାଦ, ହାତ ଓ ଦେହରେ କିଛି କାମ କରିଛୁ, ଏହା ଏଭଳି ଯେପରି ଜଣେ ଲୋକ ରଥ ଚଢ଼ି ବାଧା ଟାଳି ଯାଏ। ଏଭଳି ଦ୍ରୁତ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାମାନେ ସଠିକ୍ ପଥକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ଅଧା ମାତୁରୁଷସଃ ସପ୍ତ ଵିପ୍ରା ଜାଯେମହି ପ୍ରଥମା ଵେଧସୋ ନୄନ୍ । ଦିଵସ୍ପୁତ୍ରା ଅଙ୍ଗିରସୋ ଭଵେମାଦ୍ରିଂ ରୁଜେମ ଧନିନଂ ଶୁଚନ୍ତଃ
ତେଣୁ, ହେ ଉଷାର ସନ୍ତାନ, ଆମେ ସାତଜଣ ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରଥମ ଜ୍ଞାନୀ ମାନବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉ। ଆମେ ଦିବସର ପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗିରସ ହେବା, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଧନବାନ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବା।
ଅଧା ଯଥା ନଃ ପିତରଃ ପରାସଃ ପ୍ରତ୍ନାସୋ ଅଗ୍ନ ଋତମାଶୁଷାଣାଃ । ଶୁଚୀଦଯନ୍ଦୀଧିତିମୁକ୍ଥଶାସଃ କ୍ଷାମା ଭିନ୍ଦନ୍ତୋ ଅରୁଣୀରପ ଵ୍ରନ୍
ଏହିପରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମର ପୁରୁଣା ପିତୃମାନେ ଯେପରି ତଥ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲେ, ଦୀପ୍ତିକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ସ୍ତୁତି କରି, ଅନ୍ଧକାର ଭୂମିକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ।
ସୁକର୍ମାଣଃ ସୁରୁଚୋ ଦେଵଯନ୍ତୋଽଯୋ ନ ଦେଵା ଜନିମା ଧମନ୍ତଃ । ଶୁଚନ୍ତୋ ଅଗ୍ନିଂ ଵଵୃଧନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରମୂର୍ଵଂ ଗଵ୍ଯଂ ପରିଷଦନ୍ତୋ ଅଗ୍ମନ୍
ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦେବତାସମ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଜନ୍ମ ସମୟରେ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ, ବିସ୍ତୃତ ଗୋଧନ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଆ ଯୂଥେଵ କ୍ଷୁମତି ପଶ୍ଵୋ ଅଖ୍ଯଦ୍ଦେଵାନାଂ ଯଜ୍ଜନିମାନ୍ତ୍ଯୁଗ୍ର । ମର୍ତାନାଂ ଚିଦୁର୍ଵଶୀରକୃପ୍ରନ୍ଵୃଧେ ଚିଦର୍ଯ ଉପରସ୍ଯାଯୋଃ
ଏକ ଝୁଣ୍ଡ ଗାଈଁ ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ ଦେବମାନେର ଜନ୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ବିସ୍ତୃତ ଶାସକ ଦୟା କରିଛନ୍ତି, ଉତ୍ତମ ଓ ଅଧମ ଉଭୟ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧି କରିଛନ୍ତି।
ଅକର୍ମ ତେ ସ୍ଵପସୋ ଅଭୂମ ଋତମଵସ୍ରନ୍ନୁଷସୋ ଵିଭାତୀଃ । ଅନୂନମଗ୍ନିଂ ପୁରୁଧା ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଦେଵସ୍ଯ ମର୍ମୃଜତଶ୍ଚାରୁ ଚକ୍ଷୁଃ
ହେ ଆପ୍ରଭାସ୍ୱର, ଆମେ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହିଁ; ଆମେ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଉଷାମାନେକୁ ଦେଖିଛୁ। ଅଗ୍ନି ଶୁଦ୍ଧ, ସଦା ନୂତନ, ବହୁ ରୂପର, ଦେବତାଙ୍କର ମଧୁର ଚକ୍ଷୁ, ଯିଏ ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦିତ।
ଏତା ତେ ଅଗ୍ନ ଉଚଥାନି ଵେଧୋଽଵୋଚାମ କଵଯେ ତା ଜୁଷସ୍ଵ । ଉଚ୍ଛୋଚସ୍ଵ କୃଣୁହି ଵସ୍ଯସୋ ନୋ ମହୋ ରାଯଃ ପୁରୁଵାର ପ୍ର ଯନ୍ଧି
ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ କହିଛୁ; ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉ, ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଏବଂ ବହୁ ଦାନ ଦେଇଥିବା, ବଡ଼ ଧନ ଦିଅ।
ଆ ଵୋ ରାଜାନମଧ୍ଵରସ୍ଯ ରୁଦ୍ରଂ ହୋତାରଂ ସତ୍ଯଯଜଂ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଅଗ୍ନିଂ ପୁରା ତନଯିତ୍ନୋରଚିତ୍ତାଦ୍ଧିରଣ୍ଯରୂପମଵସେ କୃଣୁଧ୍ଵମ୍
ଆସ, ଯଜ୍ଞର ରାଜା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଦୁଇ ଜଗତର ସତ୍ୟ ହୋତାକୁ; ପୁରୁଣା, ସୁନା ରୂପ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ବିଜୁଳିର ସାଥୀ, ତାଙ୍କୁ ଆମ ସହାୟ କର।
ଅଯଂ ଯୋନିଶ୍ଚକୃମା ଯଂ ଵଯଂ ତେ ଜାଯେଵ ପତ୍ଯ ଉଶତୀ ସୁଵାସାଃ । ଅର୍ଵାଚୀନଃ ପରିଵୀତୋ ନି ଷୀଦେମା ଉ ତେ ସ୍ଵପାକ ପ୍ରତୀଚୀଃ
ଏହି ଆସନ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛୁ, ଯେପରି ଏକ ଶୁଭ୍ରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଜଣେ ଜନାନୀ ତାଙ୍କର ପତି ପାଇଁ ତିଆରି କରେ। ଆସ, ଚାରିପଟେ ଘେରି ଏଠାରେ ବସ, ତୁମର ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବନାମାନେ ଆମପାଖକୁ ଆସୁ।
ଆଶୃଣ୍ଵତେ ଅଦୃପିତାଯ ମନ୍ମ ନୃଚକ୍ଷସେ ସୁମୃଳୀକାଯ ଵେଧଃ । ଦେଵାଯ ଶସ୍ତିମମୃତାଯ ଶଂସ ଗ୍ରାଵେଵ ସୋତା ମଧୁଷୁଦ୍ଯମୀଳେ
ଯିଏ ସଦା ଶୁଣୁଛନ୍ତି, ଅତୃପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋର ସ୍ତୁତି ଦେଉଛି, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ମୃଦୁ ମନସ୍କ। ଦେବତା, ଅମୃତଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ଯେପରି ପାଥର ମଧୁର ପାନୀୟ ଚାପି ଦିଏ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି।
ତ୍ଵଂ ଚିନ୍ନଃ ଶମ୍ଯା ଅଗ୍ନେ ଅସ୍ଯା ଋତସ୍ଯ ବୋଧ୍ଯୃତଚିତ୍ସ୍ଵାଧୀଃ । କଦା ତ ଉକ୍ଥା ସଧମାଦ୍ଯାନି କଦା ଭଵନ୍ତି ସଖ୍ଯା ଗୃହେ ତେ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମର ମଧ୍ୟସ୍ଥ; ସତ୍ୟକୁ ଜାଣ, ନିଜେ ନିଜ ପଥରେ ଚଳ। କେବେ ତୁମର ସ୍ତୁତି, ସାଧାରଣ ଭୋଜନର, ଆମ ଘରେ ମିତ୍ରତା ଆସିବ?
କଥା ହ ତଦ୍ଵରୁଣାଯ ତ୍ଵମଗ୍ନେ କଥା ଦିଵେ ଗର୍ହସେ କନ୍ନ ଆଗଃ । କଥା ମିତ୍ରାଯ ମୀଳ୍ହୁଷେ ପୃଥିଵ୍ଯୈ ବ୍ରଵଃ କଦର୍ଯମ୍ଣେ କଦ୍ଭଗାଯ
ହେ ଅଗ୍ନି, କିପରି ଆମେ ବରୁଣଙ୍କୁ କଥାହେବୁ, କିପରି ଦିବକୁ କହିବୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିବୁନାହିଁ? କିପରି ମିତ୍ର, ଦୟାଳୁ, ପୃଥିବୀକୁ କହିବୁ? କିପରି ଆର୍ଯ୍ୟମାନ, କିପରି ଭଗକୁ?
କଦ୍ଧିଷ୍ଣ୍ଯାସୁ ଵୃଧସାନୋ ଅଗ୍ନେ କଦ୍ଵାତାଯ ପ୍ରତଵସେ ଶୁଭଂଯେ । ପରିଜ୍ମନେ ନାସତ୍ଯାଯ କ୍ଷେ ବ୍ରଵଃ କଦଗ୍ନେ ରୁଦ୍ରାଯ ନୃଘ୍ନେ
ହେ ଅଗ୍ନି, କିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧିଷ୍ଣ୍ୟମାନେ, କିପରି ବାୟୁ, ଦ୍ରୁତ ଓ ଶୁଭକର, କିପରି ଦୂର ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ଅଶ୍ୱିନୀକୁ କହିବୁ? କିପରି ଅଗ୍ନି, ରୁଦ୍ର, ନର ଘାତକକୁ?
କଥା ମହେ ପୁଷ୍ଟିମ୍ଭରାଯ ପୂଷ୍ଣେ କଦ୍ରୁଦ୍ରାଯ ସୁମଖାଯ ହଵିର୍ଦେ । କଦ୍ଵିଷ୍ଣଵ ଉରୁଗାଯାଯ ରେତୋ ବ୍ରଵଃ କଦଗ୍ନେ ଶରଵେ ବୃହତ୍ଯୈ
ହେ ଅଗ୍ନି, କିପରି ପୂଷଣ, ପୋଷଣ ଦେଇଥିବା, କିପରି ରୁଦ୍ର, ଉଦାର ଦାତା, ଆମ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା? କିପରି ବିଷ୍ଣୁ, ବିସ୍ତୃତ ପଦବୀ, ତାଙ୍କର ବୀଜ ପାଇଁ କହିବୁ? କିପରି ଅଗ୍ନି, ଶର୍ବ, ବଡ଼କୁ?
କଥା ଶର୍ଧାଯ ମରୁତାମୃତାଯ କଥା ସୂରେ ବୃହତେ ପୃଚ୍ଛ୍ଯମାନଃ । ପ୍ରତି ବ୍ରଵୋଽଦିତଯେ ତୁରାଯ ସାଧା ଦିଵୋ ଜାତଵେଦଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍
କିପରି ମାରୁତମାନେ, ଅମର, କିପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବଡ଼, ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଉଛି? ଉତ୍ତର ଦିଅ ଅଦିତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଜନ୍ମ ବିଦ୍ୟା ଜ୍ଞାନୀ, ସ୍ୱର୍ଗ ସାଧନା ପାଇଁ।