ଉରୁଶꣳସା ନମୋଵୃଧା ମହ୍ନା ଦକ୍ଷସ୍ଯ ରାଜଥଃ । ଦ୍ରାଘିଷ୍ଠାଭିଃ ଶୁଚିଵ୍ରତା
ବିଶାଳ ମହିମାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ମହାନତା ଓ ଦକ୍ଷତାରେ ରାଜ କରୁଛ, ଶୁଦ୍ଧ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ।
ଗୃଣାନା ଜମଦଗ୍ନିନା ଯୋନାଵ୍ ଋତସ୍ଯ ସୀଦତମ୍ । ପାତꣳ ସୋମମ୍ ଋତାଵୃଧା
ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ସହିତ, ପ୍ରଶଂସା କରି, ସତ୍ୟର ଗଭୀରତାରେ ବସ, ଓ ସତ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଇଥିବାମାନେ, ସୋମରସ ପିଉ।
ତ୍ଵାଂ ହ୍ଯଗ୍ନେ ସଦମିତ୍ସମନ୍ଯଵୋ ଦେଵାସୋ ଦେଵମରତିଂ ନ୍ଯେରିର ଇତି କ୍ରତ୍ଵା ନ୍ଯେରିରେ । ଅମର୍ତ୍ଯଂ ଯଜତ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵା ଦେଵମାଦେଵଂ ଜନତ ପ୍ରଚେତସଂ ଵିଶ୍ଵମାଦେଵଂ ଜନତ ପ୍ରଚେତସମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ଖୋଜି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେବତା ଭାବେ ବସାଇଛନ୍ତି; ଅମର, ଯଜ୍ଞ ଯୋଗ୍ୟ, ମରଣଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦେବତା, ସବୁଠୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବା।
ସ ଭ୍ରାତରଂ ଵରୁଣମଗ୍ନ ଆ ଵଵୃତ୍ସ୍ଵ ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ସୁମତୀ ଯଜ୍ଞଵନସଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଯଜ୍ଞଵନସମ୍ । ଋତାଵାନମାଦିତ୍ଯଂ ଚର୍ଷଣୀଧୃତଂ ରାଜାନଂ ଚର୍ଷଣୀଧୃତମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆପଣ ନିଜ ଭାଇ ବରୁଣ, ଦେବତାମାନେ, ଦୟାଳୁ, ଯଜ୍ଞ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତୁ; ନୀତିର ଅନୁସରଣକାରୀ, ଆଦିତ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ନେଇଆସନ୍ତୁ।
ସଖେ ସଖାଯମଭ୍ଯା ଵଵୃତ୍ସ୍ଵାଶୁଂ ନ ଚକ୍ରଂ ରଥ୍ଯେଵ ରଂହ୍ଯାସ୍ମଭ୍ଯଂ ଦସ୍ମ ରଂହ୍ଯା । ଅଗ୍ନେ ମୃଳୀକଂ ଵରୁଣେ ସଚା ଵିଦୋ ମରୁତ୍ସୁ ଵିଶ୍ଵଭାନୁଷୁ । ତୋକାଯ ତୁଜେ ଶୁଶୁଚାନ ଶଂ କୃଧ୍ଯସ୍ମଭ୍ଯଂ ଦସ୍ମ ଶଂ କୃଧି
ବନ୍ଧୁ ଭଳି ବନ୍ଧୁ ପାଖକୁ ଆସ, ରଥର ଚକା ଭଳି ଦ୍ରୁତ ହେଉ, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣ; ବରୁଣ ସହିତ ଦୟା କର, ମରୁତମାନେ ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ; ଆମ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଶୁଭ କର, ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ କର।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଵରୁଣସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଦେଵସ୍ଯ ହେଳୋଽଵ ଯାସିସୀଷ୍ଠାଃ । ଯଜିଷ୍ଠୋ ଵହ୍ନିତମଃ ଶୋଶୁଚାନୋ ଵିଶ୍ଵା ଦ୍ଵେଷାଂସି ପ୍ର ମୁମୁଗ୍ଧ୍ଯସ୍ମତ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ବରୁଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଜାଣି, ତାଙ୍କ ରୋଷକୁ ଆମୁଠାରୁ ଦୂର କର; ସବୁଠୁ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଆମୁଠାରୁ ଦୂର କର।
ସ ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେଽଵମୋ ଭଵୋତୀ ନେଦିଷ୍ଠୋ ଅସ୍ଯା ଉଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଅଵ ଯକ୍ଷ୍ଵ ନୋ ଵରୁଣଂ ରରାଣୋ ଵୀହି ମୃଳୀକଂ ସୁହଵୋ ନ ଏଧି
ତେଣୁ ଅଗ୍ନି, ଏହି ଉଷାର ଆରମ୍ଭରେ ଆମ ସବୁଠୁ ନିକଟ ରକ୍ଷକ ହେଉ; ବରୁଣଙ୍କୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ, ଦୟା କର, ସହଜରେ ଆମ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ।
ଅସ୍ଯ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ସୁଭଗସ୍ଯ ସଂଦୃଗ୍ଦେଵସ୍ଯ ଚିତ୍ରତମା ମର୍ତ୍ଯେଷୁ । ଶୁଚି ଘୃତଂ ନ ତପ୍ତମଘ୍ନ୍ଯାଯା ସ୍ପାର୍ହା ଦେଵସ୍ଯ ମଂହନେଵ ଧେନୋଃ
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଚମକିଲା; ଶୁଧ୍ଧ ଘୃତ ଭଳି, ଅପରାଧ ନଥିବା ଜନନୀ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଦେବତାଙ୍କ ମହିମା ପାଇଁ ଗାଈର ଦୁଧ ଭଳି ମୂଲ୍ୟବାନ।
ତ୍ରିରସ୍ଯ ତା ପରମା ସନ୍ତି ସତ୍ଯା ସ୍ପାର୍ହା ଦେଵସ୍ଯ ଜନିମାନ୍ଯଗ୍ନେଃ । ଅନନ୍ତେ ଅନ୍ତଃ ପରିଵୀତ ଆଗାଚ୍ଛୁଚିଃ ଶୁକ୍ରୋ ଅର୍ଯୋ ରୋରୁଚାନଃ
ଅଗ୍ନିଙ୍କର ତିନିଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସତ୍ୟ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜନ୍ମ ଅଛି; ସେ ଅନନ୍ତ, ସେ ଅନ୍ତରେ ଅନ୍ତ ନାହିଁ, ଚାରିପାଖରୁ ଘେରାଯାଇ, ଶୁଧ୍ଧ, ଚମକୁଥିବା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ସ ଦୂତୋ ଵିଶ୍ଵେଦଭି ଵଷ୍ଟି ସଦ୍ମା ହୋତା ହିରଣ୍ଯରଥୋ ରଂସୁଜିହ୍ଵଃ । ରୋହିଦଶ୍ଵୋ ଵପୁଷ୍ଯୋ ଵିଭାଵା ସଦା ରଣ୍ଵଃ ପିତୁମତୀଵ ସଂସତ୍
ସେ ଦୂତ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଘରକୁ ଡାକିଥାଏ, ସୁନାର ରଥ ଉପରେ ବସିଥିବା ପୂଜାରୀ, ମଧୁର ଜିହ୍ୱା; ଲାଲ ଘୋଡ଼ା, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ, ଚମକୁଥିବା, ସଦା ଆନନ୍ଦିତ, ବଡ଼ ଜଣେ ପିତା ଭଳି ପରିବାର ମଧ୍ୟରେ।
ସ ଚେତଯନ୍ମନୁଷୋ ଯଜ୍ଞବନ୍ଧୁଃ ପ୍ର ତଂ ମହ୍ଯା ରଶନଯା ନଯନ୍ତି । ସ କ୍ଷେତ୍ଯସ୍ଯ ଦୁର୍ଯାସୁ ସାଧନ୍ଦେଵୋ ମର୍ତସ୍ଯ ସଧନିତ୍ଵମାପ
ସେ ଜାଗ୍ରତ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସହଯୋଗୀ, ମୋର ରଶି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଯିଛନ୍ତି; ସେ କଠିନ ସ୍ଥାନରେ ଚାଲିଥାଏ, କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଥାଏ, ଦେବତା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସହ ସାଥି ହୋଇଛନ୍ତି।
ସ ତୂ ନୋ ଅଗ୍ନିର୍ନଯତୁ ପ୍ରଜାନନ୍ନଚ୍ଛା ରତ୍ନଂ ଦେଵଭକ୍ତଂ ଯଦସ୍ଯ । ଧିଯା ଯଦ୍ଵିଶ୍ଵେ ଅମୃତା ଅକୃଣ୍ଵନ୍ଦ୍ଯୌଷ୍ପିତା ଜନିତା ସତ୍ଯମୁକ୍ଷନ୍
ଏହି ଅଗ୍ନି, ସବୁକିଛି ଜାଣି, ଆମକୁ ଦେବତାଙ୍କ ଦିଆ ଧନ ପାଖକୁ ନେଇଯାଉ; ଯେପରି ଚିନ୍ତାରେ ସମସ୍ତ ଅମରମାନେ କରିଛନ୍ତି, ଦ୍ୟୌ ଓ ପୃଥିବୀ, ସତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବର୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି।
ସ ଜାଯତ ପ୍ରଥମଃ ପସ୍ତ୍ଯାସୁ ମହୋ ବୁଧ୍ନେ ରଜସୋ ଅସ୍ଯ ଯୋନୌ । ଅପାଦଶୀର୍ଷା ଗୁହମାନୋ ଅନ୍ତାଯୋଯୁଵାନୋ ଵୃଷଭସ୍ଯ ନୀଳେ
ସେ ପ୍ରଥମେ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବଡ଼ ଆକାଶର ଗଭୀରତାରେ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ; ପାଦ ନଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ନଥିବା, ଲୁଚିଥିବା, ଶେଷରେ, ଯୁବକମାନେ ବୃଷଭର ଗୁହାରେ।
ପ୍ର ଶର୍ଧ ଆର୍ତ ପ୍ରଥମଂ ଵିପନ୍ଯଁ ଋତସ୍ଯ ଯୋନା ଵୃଷଭସ୍ଯ ନୀଳେ । ସ୍ପାର୍ହୋ ଯୁଵା ଵପୁଷ୍ଯୋ ଵିଭାଵା ସପ୍ତ ପ୍ରିଯାସୋଽଜନଯନ୍ତ ଵୃଷ୍ଣେ
ସେନା ପ୍ରଥମେ ଉଠିଲା, ସତ୍ୟର ଗର୍ଭରେ, ବୃଷଭର ଗୁହାରେ; ମୂଲ୍ୟବାନ, ଯୁବକ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚମକୁଥିବା, ସାତ ଜଣେ ପ୍ରିୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅସ୍ମାକମତ୍ର ପିତରୋ ମନୁଷ୍ଯା ଅଭି ପ୍ର ସେଦୁରୃତମାଶୁଷାଣାଃ । ଅଶ୍ମଵ୍ରଜାଃ ସୁଦୁଘା ଵଵ୍ରେ ଅନ୍ତରୁଦୁସ୍ରା ଆଜନ୍ନୁଷସୋ ହୁଵାନାଃ
ଏଠାରେ ଆମ ପୂର୍ବଜ ମାନବମାନେ ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ଅଗ୍ରଗତି କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ପାଥର ଦେଉଳିକୁ ଭାଙ୍ଗି, ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଧନକୁ ଉଦ୍ଘାଟନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାତକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ।
ତେ ମର୍ମୃଜତ ଦଦୃଵାଂସୋ ଅଦ୍ରିଂ ତଦେଷାମନ୍ଯେ ଅଭିତୋ ଵି ଵୋଚନ୍ । ପଶ୍ଵଯନ୍ତ୍ରାସୋ ଅଭି କାରମର୍ଚନ୍ଵିଦନ୍ତ ଜ୍ଯୋତିଶ୍ଚକୃପନ୍ତ ଧୀଭିଃ
ସେମାନେ ଦେଖି, ପାଥରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚାରିପାଖରେ କହିଲେ। ଯେମାନେ ପଶୁମାନେକୁ ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଆଲୋକକୁ ଖୋଜିଲେ ଏବଂ ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ତାହାକୁ ଗଢ଼ିଲେ।
ତେ ଗଵ୍ଯତା ମନସା ଦୃଧ୍ରମୁବ୍ଧଂ ଗା ଯେମାନଂ ପରି ଷନ୍ତମଦ୍ରିମ୍ । ଦୃଳ୍ହଂ ନରୋ ଵଚସା ଦୈଵ୍ଯେନ ଵ୍ରଜଂ ଗୋମନ୍ତମୁଶିଜୋ ଵି ଵଵ୍ରୁଃ
ଗାଁ ପାଇଁ ଆଶା ରଖି, ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ପାଥରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଭିତରେ ଘୁଞ୍ଚିଥିବା ଗାଁମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ; ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷମାନେ ଗାଁ ଭରିଥିବା ଦୃଢ଼ ଦୁଆରକୁ ଉଦ୍ଘାଟନ କରିଦେଲେ।
ତେ ମନ୍ଵତ ପ୍ରଥମଂ ନାମ ଧେନୋସ୍ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ମାତୁଃ ପରମାଣି ଵିନ୍ଦନ୍ । ତଜ୍ଜାନତୀରଭ୍ଯନୂଷତ ଵ୍ରା ଆଵିର୍ଭୁଵଦରୁଣୀର୍ଯଶସା ଗୋଃ
ସେମାନେ ଗାଁର ପ୍ରଥମ ନାମ ଜଣାଇଲେ, ତିନି ଏବଂ ସାତ ମା'ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନକୁ ଖୋଜିଲେ; ଏହା ଜାଣି, ଦଳମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ, ଏବଂ ଗାଁର ରକ୍ତିମ ଓ ମହିମାମୟ ରୂପ ଦେଖାଦେଲା।
ନେଶତ୍ତମୋ ଦୁଧିତଂ ରୋଚତ ଦ୍ଯୌରୁଦ୍ଦେଵ୍ଯା ଉଷସୋ ଭାନୁରର୍ତ । ଆ ସୂର୍ଯୋ ବୃହତସ୍ତିଷ୍ଠଦଜ୍ରାଁ ଋଜୁ ମର୍ତେଷୁ ଵୃଜିନା ଚ ପଶ୍ଯନ୍
ଅନ୍ଧାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା; ଦୁଧ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା; ଆକାଶ ଚମକିଲା; ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭାତ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଚଳିତ ହେଲା। ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଯୁକ୍ତ ଆକାଶରେ ଠିଆ ହେଲା, ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଧା ରହି, ନ୍ୟାୟ ଓ ଅନ୍ୟାୟ ଦୁହିଁକୁ ଦେଖିଲା।
ଆଦିତ୍ପଶ୍ଚା ବୁବୁଧାନା ଵ୍ଯଖ୍ଯନ୍ନାଦିଦ୍ରତ୍ନଂ ଧାରଯନ୍ତ ଦ୍ଯୁଭକ୍ତମ୍ । ଵିଶ୍ଵେ ଵିଶ୍ଵାସୁ ଦୁର୍ଯାସୁ ଦେଵା ମିତ୍ର ଧିଯେ ଵରୁଣ ସତ୍ଯମସ୍ତୁ
ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରୁ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପଥମାନେକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ; ଆରମ୍ଭରୁ ଦିବ୍ୟ ଧନକୁ ଧାରଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ସତ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଚ୍ଛା ଵୋଚେଯ ଶୁଶୁଚାନମଗ୍ନିଂ ହୋତାରଂ ଵିଶ୍ଵଭରସଂ ଯଜିଷ୍ଠମ୍ । ଶୁଚ୍ଯୂଧୋ ଅତୃଣନ୍ନ ଗଵାମନ୍ଧୋ ନ ପୂତଂ ପରିଷିକ୍ତମଂଶୋଃ
ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକିବି, ସମସ୍ତ ଅର୍ପଣ ବହନ କରୁଥିବା, ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ; ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଥନ୍ନ ଧାରଣ କରି, ବଳି ଦେବାରେ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଓ ଅଭିଷିକ୍ତ ବଛା ପରି।
ଵିଶ୍ଵେଷାମଦିତିର୍ଯଜ୍ଞିଯାନାଂ ଵିଶ୍ଵେଷାମତିଥିର୍ମାନୁଷାଣାମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ଦେଵାନାମଵ ଆଵୃଣାନଃ ସୁମୃଳୀକୋ ଭଵତୁ ଜାତଵେଦାଃ
ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମସ୍ତ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଅତିଥି; ଜାତବେଦା, ଦେବମାନେକୁ ବାଛି, ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମକୁ ସୁଖ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୋ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵମୃତ ଋତାଵା ଦେଵୋ ଦେଵେଷ୍ଵରତିର୍ନିଧାଯି । ହୋତା ଯଜିଷ୍ଠୋ ମହ୍ନା ଶୁଚଧ୍ଯୈ ହଵ୍ଯୈରଗ୍ନିର୍ମନୁଷ ଈରଯଧ୍ଯୈ
ଯିଏ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମର ଓ ନୀତିର ରକ୍ଷକ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦେବତା, ସେହି ଅଗ୍ନି, ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ସବୁଠାରୁ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ପୁରୋହିତ, ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତୁ।
ଇହ ତ୍ଵଂ ସୂନୋ ସହସୋ ନୋ ଅଦ୍ଯ ଜାତୋ ଜାତାଁ ଉଭଯାଁ ଅନ୍ତରଗ୍ନେ । ଦୂତ ଈଯସେ ଯୁଯୁଜାନ ଋଷ୍ଵ ଋଜୁମୁଷ୍କାନ୍ଵୃଷଣଃ ଶୁକ୍ରାଁଶ୍ଚ
ଏଠି ଆଜି, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ; ଦୁଇ ପ୍ରକାର ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ, ହେ ଅଗ୍ନି; ଦୂତ ଭାବେ ତୁମେ ଯାଉଛ, ତୀବ୍ର, ସିଧା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଯୋଜିତ।
ଅତ୍ଯା ଵୃଧସ୍ନୂ ରୋହିତା ଘୃତସ୍ନୂ ଋତସ୍ଯ ମନ୍ଯେ ମନସା ଜଵିଷ୍ଠା । ଅନ୍ତରୀଯସେ ଅରୁଷା ଯୁଜାନୋ ଯୁଷ୍ମାଁଶ୍ଚ ଦେଵାନ୍ଵିଶ ଆ ଚ ମର୍ତାନ୍
ଲାଲ ଓ ଘୃତ ଲେପିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମୁଁ ଭାବୁଛି, ନୀତି ପାଇଁ ଚିନ୍ତାରେ ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛ, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଯୋଜିତ, ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନେକୁ ଏକାଠି କରି।
ଅର୍ଯମଣଂ ଵରୁଣଂ ମିତ୍ରମେଷାମିନ୍ଦ୍ରାଵିଷ୍ଣୂ ମରୁତୋ ଅଶ୍ଵିନୋତ । ସ୍ଵଶ୍ଵୋ ଅଗ୍ନେ ସୁରଥଃ ସୁରାଧା ଏଦୁ ଵହ ସୁହଵିଷେ ଜନାଯ
ଅର୍ୟମା, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ମାରୁତ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କୁ ଆଣ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଭଲ ଘୋଡ଼ା, ଭଲ ରଥ, ଭଲ ଦାନର ଧନୀ, ସେମାନେକୁ ଭଲ ଡାକିଥିବା ଭକ୍ତ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଗୋମାଁ ଅଗ୍ନେଽଵିମାଁ ଅଶ୍ଵୀ ଯଜ୍ଞୋ ନୃଵତ୍ସଖା ସଦମିଦପ୍ରମୃଷ୍ଯଃ । ଇଳାଵାଁ ଏଷୋ ଅସୁର ପ୍ରଜାଵାନ୍ଦୀର୍ଘୋ ରଯିଃ ପୃଥୁବୁଧ୍ନଃ ସଭାଵାନ୍
ଅଗ୍ନି, ଏହି ଯଜ୍ଞ ଗାଁ, ମେଷ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ଧନୀ, ପୁରୁଷଙ୍କ ମିତ୍ର, ସଦା ଅଜୟ; ଏହି ଭୋଗ, ସନ୍ତାନ ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ପ୍ରଚୁର।
ଯସ୍ତ ଇଧ୍ମଂ ଜଭରତ୍ସିଷ୍ଵିଦାନୋ ମୂର୍ଧାନଂ ଵା ତତପତେ ତ୍ଵାଯା । ଭୁଵସ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଵତଵାଁଃ ପାଯୁରଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵସ୍ମାତ୍ସୀମଘାଯତ ଉରୁଷ୍ଯ
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ଇଂଧନ ଦେଉଛି, କିମ୍ବା ତୁମ ମୁଣ୍ଡକୁ ଇଂଧନରେ ତାପିଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଧନର ଅଧିକାରୀ ଅଗ୍ନି, ରକ୍ଷକ ହେଉ; ସମସ୍ତ ଅପମାନ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ କର, ତାଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ କର।
ଯସ୍ତେ ଭରାଦନ୍ନିଯତେ ଚିଦନ୍ନଂ ନିଶିଷନ୍ମନ୍ଦ୍ରମତିଥିମୁଦୀରତ୍ । ଆ ଦେଵଯୁରିନଧତେ ଦୁରୋଣେ ତସ୍ମିନ୍ରଯିର୍ଧ୍ରୁଵୋ ଅସ୍ତୁ ଦାସ୍ଵାନ୍
ଯିଏ ତୁମକୁ ଅନ୍ନ ଦେଉଛି, ଯଦିଓ ଅଳ୍ପ ହେଉ, ଏବଂ ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରୁଛି, ସେଠି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଘର ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତୁ; ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଖରେ ଦୃଢ଼ ଧନ ରହୁ।
ଯସ୍ତ୍ଵା ଦୋଷା ଯ ଉଷସି ପ୍ରଶଂସାତ୍ପ୍ରିଯଂ ଵା ତ୍ଵା କୃଣଵତେ ହଵିଷ୍ମାନ୍ । ଅଶ୍ଵୋ ନ ସ୍ଵେ ଦମ ଆ ହେମ୍ଯାଵାନ୍ତମଂହସଃ ପୀପରୋ ଦାଶ୍ଵାଂସମ୍
ଯିଏ ସନ୍ଧ୍ୟା କିମ୍ବା ପ୍ରଭାତରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, କିମ୍ବା ହବି ଦେଇ ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ କରେ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଆଣିଦିଅ, ହେ ଅଗ୍ନି।