ଯା ତେ ଜିହ୍ଵା ମଧୁମତୀ ସୁମେଧା ଅଗ୍ନେ ଦେଵେଷୂଚ୍ଯତ ଉରୂଚୀ । ତଯେହ ଵିଶ୍ଵାଁ ଅଵସେ ଯଜତ୍ରାନା ସାଦଯ ପାଯଯା ଚା ମଧୂନି
ତୁମର ଜିହ୍ବା, ହେ ଅଗ୍ନି, ମଧୁର ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଥା ହୁଏ, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଥାଏ। ଏହା ସହିତ, ଏଠାରେ, ସମସ୍ତ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟମାନେ ଉପକାର ପାଇଁ ଆଣ, ଏବଂ ସେମାନେ ମଧୁର ଅର୍ପଣ ପିଇପାରନ୍ତୁ।
ଯା ତେ ଅଗ୍ନେ ପର୍ଵତସ୍ଯେଵ ଧାରାସଶ୍ଚନ୍ତୀ ପୀପଯଦ୍ଦେଵ ଚିତ୍ରା । ତାମସ୍ମଭ୍ଯଂ ପ୍ରମତିଂ ଜାତଵେଦୋ ଵସୋ ରାସ୍ଵ ସୁମତିଂ ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ପାହାଡ଼ର ଝରଣା ପରି ତୁମର ଧାରା ଭଲଭାବେ ବହି ଆମକୁ ପୋଷଣ କରେ, ହେ ଚମତ୍କାରୀ ଦେବତା। ହେ ଜାତବେଦ, ହେ ଦୟାଳୁ, ଆମ ପାଇଁ ତୁମର କୃପା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପକାର କରିବା ଭାବନା ଦିଅ।
ଧେନୁଃ ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯ କାମ୍ଯଂ ଦୁହାନାନ୍ତଃ ପୁତ୍ରଶ୍ଚରତି ଦକ୍ଷିଣାଯାଃ । ଆ ଦ୍ଯୋତନିଂ ଵହତି ଶୁଭ୍ରଯାମୋଷସ ସ୍ତୋମୋ ଅଶ୍ଵିନାଵଜୀଗଃ
ପୁରୁଣା ଇଚ୍ଛାର ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଉଛି, ତାହାର ଭିତରେ ପୁଅ ଡାହାଣ ପଟେ ଚାଲୁଛି। ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ନେଇଯାଉଛି; ଉଷାରେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ରଚିତ ହୋଇଛି।
ସୁଯୁଗ୍ଵହନ୍ତି ପ୍ରତି ଵାମୃତେନୋର୍ଧ୍ଵା ଭଵନ୍ତି ପିତରେଵ ମେଧାଃ । ଜରେଥାମସ୍ମଦ୍ଵି ପଣେର୍ମନୀଷାଂ ଯୁଵୋରଵଶ୍ଚକୃମା ଯାତମର୍ଵାକ୍
ଭଲଭାବେ ଯୁତ ଘୋଡ଼ାରେ ସେ ତୁମକୁ ଅମୃତ ଆଣିଦିଏ; ଉପହାରଗୁଡ଼ିକ ବାପାଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧି ଯେପରି ଉପରକୁ ଯାଏ। ଆମ ମନର ଲୋଭ ଦୂର କର, ଆମେ ନିକଟରୁ ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଛୁ।
ସୁଯୁଗ୍ଭିରଶ୍ଵୈଃ ସୁଵୃତା ରଥେନ ଦସ୍ରାଵିମଂ ଶୃଣୁତଂ ଶ୍ଲୋକମଦ୍ରେଃ । କିମଙ୍ଗ ଵାଂ ପ୍ରତ୍ଯଵର୍ତିଂ ଗମିଷ୍ଠାହୁର୍ଵିପ୍ରାସୋ ଅଶ୍ଵିନା ପୁରାଜାଃ
ଭଲ ଯୁତ ଘୋଡ଼ା, ଭଲ ରଥ ସହିତ, ହେ ଚମତ୍କାରୀ ଦୁଇଜଣ, ପାହାଡ଼ରୁ ଆସୁଥିବା ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଶୁଣ। ପୁରୁଣା ଋଷିମାନେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବଙ୍କ ଫେରିବା ପଥ ବିଷୟରେ କଣ କହିଛନ୍ତି?
ଆ ମନ୍ଯେଥାମା ଗତଂ କଚ୍ଚିଦେଵୈର୍ଵିଶ୍ଵେ ଜନାସୋ ଅଶ୍ଵିନା ହଵନ୍ତେ । ଇମା ହି ଵାଂ ଗୋଋଜୀକା ମଧୂନି ପ୍ର ମିତ୍ରାସୋ ନ ଦଦୁରୁସ୍ରୋ ଅଗ୍ରେ
ତୁମେ ଭାବିବା, ଆସିବା; ସମସ୍ତ ଲୋକ ହେତେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ। ଏହି ମଧୁର ଦାନଗୁଡ଼ିକ ମିତ୍ରଙ୍କ ଉପହାର ପରି ପ୍ରଥମେ ଦିଆଯାଇଛି।
ତିରଃ ପୁରୂ ଚିଦଶ୍ଵିନା ରଜାଂସ୍ଯାଙ୍ଗୂଷୋ ଵାଂ ମଘଵାନା ଜନେଷୁ । ଏହ ଯାତଂ ପଥିଭିର୍ଦେଵଯାନୈର୍ଦସ୍ରାଵିମେ ଵାଂ ନିଧଯୋ ମଧୂନାମ୍
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ତୁମର ନାମ ଅନେକ ଦେଶରେ ପ୍ରଚାରିତ; ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣାଯାଏ। ଦେବମାନ୍ୟ ପଥରେ ଏଠାକୁ ଆସ, ଏଠାରେ ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁର ଧନ ରହିଛି।
ପୁରାଣମୋକଃ ସଖ୍ଯଂ ଶିଵଂ ଵାଂ ଯୁଵୋର୍ନରା ଦ୍ରଵିଣଂ ଜହ୍ନାଵ୍ଯାମ୍ । ପୁନଃ କୃଣ୍ଵାନାଃ ସଖ୍ଯା ଶିଵାନି ମଧ୍ଵା ମଦେମ ସହ ନୂ ସମାନାଃ
ତୁମର ପୁରୁଣା ଘର, ଶୁଭ ସଖ୍ୟତା, ହେ ଯୁବକମାନେ, ଜହ୍ନୁ ନଦୀରେ ତୁମର ଧନ। ଆଉଥରେ ଶୁଭ ସଖ୍ୟତା ଗଢି, ଆମେ ଏବେ ଏକାଠି ମଧୁର ସମ୍ପ୍ରୀତିରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ଅଶ୍ଵିନା ଵାଯୁନା ଯୁଵଂ ସୁଦକ୍ଷା ନିଯୁଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସଜୋଷସା ଯୁଵାନା । ନାସତ୍ଯା ତିରୋଅହ୍ନ୍ଯଂ ଜୁଷାଣା ସୋମଂ ପିବତମସ୍ରିଧା ସୁଦାନୂ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ବାୟୁ ସହିତ, ତୁମେ ଯୁବକ ଓ କୌଶଳୀ, ତୁମର ସହଚରମାନେ ସହିତ ଏକତାରେ। ହେ ନାସତ୍ୟ, ଦିନର ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କର, ଅବିରତ ଓ ଦାନଶୀଳ, ସୋମରସ ପିଉ।
ଅଶ୍ଵିନା ପରି ଵାମିଷଃ ପୁରୂଚୀରୀଯୁର୍ଗୀର୍ଭିର୍ଯତମାନା ଅମୃଧ୍ରାଃ । ରଥୋ ହ ଵାମୃତଜା ଅଦ୍ରିଜୂତଃ ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଯାତି ସଦ୍ଯଃ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ତୁମର ଅନେକ ଦାନ ଶବ୍ଦରେ ଘେରି ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ଅନ୍ତର ଚେଷ୍ଟାରେ ଅପରାଜିତ। ତୁମର ରଥ ଅମୃତରୁ ଜନ୍ମିତ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ଚଳିତ, ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଦେଖିଯାଏ।
ଅଶ୍ଵିନା ମଧୁଷୁତ୍ତମୋ ଯୁଵାକୁଃ ସୋମସ୍ତଂ ପାତମା ଗତଂ ଦୁରୋଣେ । ରଥୋ ହ ଵାଂ ଭୂରି ଵର୍ପଃ କରିକ୍ରତ୍ସୁତାଵତୋ ନିଷ୍କୃତମାଗମିଷ୍ଠଃ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଧୁ ମିଶା ଶୋମ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଘରେ ଆସି ଏହା ପିଉ। ତୁମର ରଥ ବଡ଼ ଆକୃତିର, କୌଶଳରେ ନିପୁଣ, ଶୋମ ଚାପିବା ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଆଣାଯାଏ।
ମିତ୍ରୋ ଜନାନ୍ଯାତଯତି ବ୍ରୁଵାଣୋ ମିତ୍ରୋ ଦାଧାର ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାମ୍ । ମିତ୍ରଃ କୃଷ୍ଟୀରନିମିଷାଭି ଚଷ୍ଟେ ମିତ୍ରାଯ ହଵ୍ଯଂ ଘୃତଵଜ୍ଜୁହୋତ
ମିତ୍ର ତାଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଚାଳନା କରନ୍ତି; ମିତ୍ର ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ମିତ୍ର ଅନିମେଷ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି; ମିତ୍ର ପାଇଁ ଘୃତ ଆହୁତି ଦିଅ।
ପ୍ର ସ ମିତ୍ର ମର୍ତୋ ଅସ୍ତୁ ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ଯସ୍ତ ଆଦିତ୍ଯ ଶିକ୍ଷତି ଵ୍ରତେନ । ନ ହନ୍ଯତେ ନ ଜୀଯତେ ତ୍ଵୋତୋ ନୈନମଂହୋ ଅଶ୍ନୋତ୍ଯନ୍ତିତୋ ନ ଦୂରାତ୍
ମଣିଷ୍ୟ ମିତ୍ର ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଉ, ଯିଏ ଦୟାଳୁ ଓ ଆଦିତ୍ୟ ଭାବେ ନୀତି ଶିଖାନ୍ତି। ସେ କେବେ ଅପମାନିତ ନୁହେଁ, ନ ମରେ; ସେ ସୁରକ୍ଷିତ, ଦୁଃଖ କେବେ ନିକଟ ନୁହେଁ, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅନମୀଵାସ ଇଳଯା ମଦନ୍ତୋ ମିତଜ୍ଞଵୋ ଵରିମନ୍ନା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ଆଦିତ୍ଯସ୍ଯ ଵ୍ରତମୁପକ୍ଷିଯନ୍ତୋ ଵଯଂ ମିତ୍ରସ୍ଯ ସୁମତୌ ସ୍ଯାମ
ଅରୋଗ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ, ଉପହାର ଦେଇ, ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଜାଣି, ପୃଥିବୀର ବିସ୍ତୃତ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି। ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ନୀତି ଅନୁସରି, ଆମେ ମିତ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ରୁହିବା।
ଅଯଂ ମିତ୍ରୋ ନମସ୍ଯଃ ସୁଶେଵୋ ରାଜା ସୁକ୍ଷତ୍ରୋ ଅଜନିଷ୍ଟ ଵେଧାଃ । ତସ୍ଯ ଵଯଂ ସୁମତୌ ଯଜ୍ଞିଯସ୍ଯାପି ଭଦ୍ରେ ସୌମନସେ ସ୍ଯାମ
ଏହି ମିତ୍ର, ପୂଜ୍ୟ, ସହଜ, ରାଜା, ଉତ୍ତମ ଶାସନର ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର କୃପାରେ, ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଆମେ ଶୁଭ ସଉଭାଗ୍ୟରେ ରୁହିବା।
ମହାଁ ଆଦିତ୍ଯୋ ନମସୋପସଦ୍ଯୋ ଯାତଯଜ୍ଜନୋ ଗୃଣତେ ସୁଶେଵଃ । ତସ୍ମା ଏତତ୍ପନ୍ଯତମାଯ ଜୁଷ୍ଟମଗ୍ନୌ ମିତ୍ରାଯ ହଵିରା ଜୁହୋତ
ମହା ଆଦିତ୍ୟ, ନମସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପ୍ୟ, ଲୋକଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଥିବା, ପ୍ରଶଂସିତ, ସହଜ। ସେହି ପ୍ରିୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରେ ଘୃତ ଆହୁତି ଦିଅ।
ମିତ୍ରସ୍ଯ ଚର୍ଷଣୀଧୃତୋଽଵୋ ଦେଵସ୍ଯ ସାନସି । ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଚିତ୍ରଶ୍ରଵସ୍ତମମ୍
ମିତ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା, ଯିଏ ଲୋକମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ କୃପା, ମହିମା ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଆଣେ।
ଅଭି ଯୋ ମହିନା ଦିଵଂ ମିତ୍ରୋ ବଭୂଵ ସପ୍ରଥାଃ । ଅଭି ଶ୍ରଵୋଭିଃ ପୃଥିଵୀମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦେଇଛନ୍ତି, ମିତ୍ର ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ ପୃଥିବୀକୁ ଢାକିଛନ୍ତି।
ମିତ୍ରାଯ ପଞ୍ଚ ଯେମିରେ ଜନା ଅଭିଷ୍ଟିଶଵସେ । ସ ଦେଵାନ୍ଵିଶ୍ଵାନ୍ବିଭର୍ତି
ମିତ୍ରଙ୍କୁ, ପାଞ୍ଚ ଜନ ଉପକୃତି ପାଇଁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ମିତ୍ରୋ ଦେଵେଷ୍ଵାଯୁଷୁ ଜନାଯ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷେ । ଇଷ ଇଷ୍ଟଵ୍ରତା ଅକଃ
ମିତ୍ର, ଦେବମାନେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ, ଯିଏ ପବିତ୍ର କୁଶାସନ ବିଛାଇଛି, ସେଠାରେ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ସହଯୋଗୀ ଓ ବନ୍ଧୁ ହୋଇଛ, ନିଜ ନିଷ୍ଠା ଓ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ରହିଛ।
ଇହେହ ଵୋ ମନସା ବନ୍ଧୁତା ନର ଉଶିଜୋ ଜଗ୍ମୁରଭି ତାନି ଵେଦସା । ଯାଭିର୍ମାଯାଭିଃ ପ୍ରତିଜୂତିଵର୍ପସଃ ସୌଧନ୍ଵନା ଯଜ୍ଞିଯଂ ଭାଗମାନଶ
ଏଠାରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ମନରେ ଏକତା ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ନେଇ ଏସାରିଛ; ଉଶିଜ ଋଷିମାନେ ଜ୍ଞାନ ନେଇ ଏସାରିଛନ୍ତି, ସେଇ କୌଶଳ ଓ ରୂପ ଦ୍ୱାରା, ହେ ସଉଧନ୍ବନାମାନେ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଉଚିତ ଅଂଶ ପାଇଛ।
ଯାଭିଃ ଶଚୀଭିଶ୍ଚମସାଁ ଅପିଂଶତ ଯଯା ଧିଯା ଗାମରିଣୀତ ଚର୍ମଣଃ । ଯେନ ହରୀ ମନସା ନିରତକ୍ଷତ ତେନ ଦେଵତ୍ଵମୃଭଵଃ ସମାନଶ
ଯେ କୌଶଳ ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପାତ୍ରରେ ସୋମ ଚାପିଥିଲ, ଯେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଚର୍ମରୁ ଗାଈକୁ ଆଣିଥିଲ, ଯେ ମନ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ତିଆରି କରିଥିଲ, ସେଇ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଋଭୁମାନେ, ତୁମେ ଦେବତ୍ୱ ପାଇଥିଲ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯମୃଭଵଃ ସମାନଶୁର୍ମନୋର୍ନପାତୋ ଅପସୋ ଦଧନ୍ଵିରେ । ସୌଧନ୍ଵନାସୋ ଅମୃତତ୍ଵମେରିରେ ଵିଷ୍ଟ୍ଵୀ ଶମୀଭିଃ ସୁକୃତଃ ସୁକୃତ୍ଯଯା
ହେ ଋଭୁମାନେ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ହେଲ, ମନୁଙ୍କର ନାତି ହେଲ, ପାଣିକୁ ଚଳାଇଲ; ହେ ସଉଧନ୍ବନାମାନେ, ତୁମେ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଲ, ଶମୀ ଗଛରେ ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇଲ, ନିଜ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଯାଥ ସରଥଂ ସୁତେ ସଚାଁ ଅଥୋ ଵଶାନାଂ ଭଵଥା ସହ ଶ୍ରିଯା । ନ ଵଃ ପ୍ରତିମୈ ସୁକୃତାନି ଵାଘତଃ ସୌଧନ୍ଵନା ଋଭଵୋ ଵୀର୍ଯାଣି ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ତୁମେ ସୋମ ଚାପିବା ବେଳେ ରଥରେ ବସିଥାଉ; ଏବଂ ଧନର ମାଲିକ ହେଉଛ, ତୁମର ତେଜ ଚମକୁଛି; ହେ ସଉଧନ୍ବନା ଋଭୁମାନେ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବୀରତାକୁ କେହି ସମାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଋଭୁଭିର୍ଵାଜଵଦ୍ଭିଃ ସମୁକ୍ଷିତଂ ସୁତଂ ସୋମମା ଵୃଷସ୍ଵା ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ । ଧିଯେଷିତୋ ମଘଵନ୍ଦାଶୁଷୋ ଗୃହେ ସୌଧନ୍ଵନେଭିଃ ସହ ମତ୍ସ୍ଵା ନୃଭିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଭୁମାନେ ସହିତ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରବଳ ସୋମ ହାତରେ ଧରି ପିଉ; ବୁଦ୍ଧିରେ ପ୍ରେରିତ ମଘବାନ, ଉତ୍ସାହୀଙ୍କ ଘରେ ସଉଧନ୍ବନାମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ କର।
ଇନ୍ଦ୍ର ଋଭୁମାନ୍ଵାଜଵାନ୍ମତ୍ସ୍ଵେହ ନୋଽସ୍ମିନ୍ସଵନେ ଶଚ୍ଯା ପୁରୁଷ୍ଟୁତ । ଇମାନି ତୁଭ୍ଯଂ ସ୍ଵସରାଣି ଯେମିରେ ଵ୍ରତା ଦେଵାନାଂ ମନୁଷଶ୍ଚ ଧର୍ମଭିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଋଭୁ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ, ଏଠି ଆମ ସହିତ ଏହି ସୋମ ଚାପିବା ଅବସରରେ ଆନନ୍ଦ କର, ହେ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ; ଏହି ଭଗିନୀ ସଦୃଶ କ୍ରିୟାମାନେ ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ନୀତି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି।
ଇନ୍ଦ୍ର ଋଭୁଭିର୍ଵାଜିଭିର୍ଵାଜଯନ୍ନିହ ସ୍ତୋମଂ ଜରିତୁରୁପ ଯାହି ଯଜ୍ଞିଯମ୍ । ଶତଂ କେତେଭିରିଷିରେଭିରାଯଵେ ସହସ୍ରଣୀଥୋ ଅଧ୍ଵରସ୍ଯ ହୋମନି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଦାନ କରୁଥିବା ଋଭୁମାନେ ସହିତ, ଏଠି ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ, ଯଜ୍ଞର ଉପଯୁକ୍ତ ଅଂଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଆସ; ଶତଧା ପତାକା, ଦାନ ଓ ହଜାର ଉପକାର ସହ ଅନୁଷ୍ଠାନର ହୋମରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅ।
ଉଷୋ ଵାଜେନ ଵାଜିନି ପ୍ରଚେତା ସ୍ତୋମଂ ଜୁଷସ୍ଵ ଗୃଣତୋ ମଘୋନି । ପୁରାଣୀ ଦେଵି ଯୁଵତିଃ ପୁରଂଧିରନୁ ଵ୍ରତଂ ଚରସି ଵିଶ୍ଵଵାରେ
ହେ ଉଷା, ଜ୍ଞାନବତୀ ଓ ଦାନଶୀଳା, ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ପୁରୁଣା ଦେବୀ, ସଦା ଯୁବତୀ, ସଦା ଦାତ୍ରୀ, ତୁମେ ସବୁଠାରେ ନୀତିକୁ ଅନୁସର, ହେ ସବୁକିଛିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା।
ଉଷୋ ଦେଵ୍ଯମର୍ତ୍ଯା ଵି ଭାହି ଚନ୍ଦ୍ରରଥା ସୂନୃତା ଈରଯନ୍ତୀ । ଆ ତ୍ଵା ଵହନ୍ତୁ ସୁଯମାସୋ ଅଶ୍ଵା ହିରଣ୍ଯଵର୍ଣାଂ ପୃଥୁପାଜସୋ ଯେ
ହେ ଦେବୀ, ଅମର ଉଷା, ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ରମୟ ରଥରେ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଅ, ମଧୁର କଥା ଆଣ; ସୁଯୋଜିତ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମକୁ ଏଠି ଆଣନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଉଷଃ ପ୍ରତୀଚୀ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵୋର୍ଧ୍ଵା ତିଷ୍ଠସ୍ଯମୃତସ୍ଯ କେତୁଃ । ସମାନମର୍ଥଂ ଚରଣୀଯମାନା ଚକ୍ରମିଵ ନଵ୍ଯସ୍ଯା ଵଵୃତ୍ସ୍ଵ
ହେ ଉଷା, ତୁମେ ଆମ ପାଖକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶ କର; ଅମରତ୍ୱର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହ; ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚଳିଥିବା ଚକ୍ର ପରି, ପ୍ରତିଦିନ ନୂତନ ଭାବେ ବଢ଼।