ତ୍ରିପାଜସ୍ଯୋ ଵୃଷଭୋ ଵିଶ୍ଵରୂପ ଉତ ତ୍ର୍ଯୁଧା ପୁରୁଧ ପ୍ରଜାଵାନ୍ । ତ୍ର୍ଯନୀକଃ ପତ୍ଯତେ ମାହିନାଵାନ୍ସ ରେତୋଧା ଵୃଷଭଃ ଶଶ୍ଵତୀନାମ୍
ତିନି ପ୍ରକାର ଜନ୍ମ ଥିବା ବୃଷଭ, ଅନେକ ରୂପର ଧାରୀ, ତିନି ପ୍ରକାର ଗୁଣ ଥିବା, ବହୁ ସନ୍ତାନର ମାଲିକ। ତିନି ମୁହଁ ଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶାସନ କରୁଛି; ସଂସ୍କାର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏହି ବୃଷଭ ସଦା ଅବିନାଶୀ।
ଅଭୀକ ଆସାଂ ପଦଵୀରବୋଧ୍ଯାଦିତ୍ଯାନାମହ୍ଵେ ଚାରୁ ନାମ । ଆପଶ୍ଚିଦସ୍ମା ଅରମନ୍ତ ଦେଵୀଃ ପୃଥଗ୍ଵ୍ରଜନ୍ତୀଃ ପରି ଷୀମଵୃଞ୍ଜନ୍
ଏମାନେ ଯାଉଥିବା ପଥକୁ ଜାଗୃତ ହେଉ, ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ନାମକୁ ଡାକୁଛି। ଦେବୀ ଜଳମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଚଳି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ତ୍ରୀ ଷଧସ୍ଥା ସିନ୍ଧଵସ୍ତ୍ରିଃ କଵୀନାମୁତ ତ୍ରିମାତା ଵିଦଥେଷୁ ସମ୍ରାଟ୍ । ଋତାଵରୀର୍ଯୋଷଣାସ୍ତିସ୍ରୋ ଅପ୍ଯାସ୍ତ୍ରିରା ଦିଵୋ ଵିଦଥେ ପତ୍ଯମାନାଃ
ତିନି ଆଶ୍ରୟ, ତିନି ନଦୀ, ତିନି ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏବଂ ତିନି ମାତା, ସଭାରେ ଶାସନ କରୁଥିବା। ତିନି ଧର୍ମିକ କନ୍ୟା, ଏବଂ ତିନି ଦିବ୍ୟ, ସଭାରେ ଶାସନ କରୁଥିବା।
ତ୍ରିରା ଦିଵଃ ସଵିତର୍ଵାର୍ଯାଣି ଦିଵେଦିଵ ଆ ସୁଵ ତ୍ରିର୍ନୋ ଅହ୍ନଃ । ତ୍ରିଧାତୁ ରାଯ ଆ ସୁଵା ଵସୂନି ଭଗ ତ୍ରାତର୍ଧିଷଣେ ସାତଯେ ଧାଃ
ତିନି ଥର ଆକାଶରୁ, ସବିତା, ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ଦିଅ; ପ୍ରତିଦିନ, ତିନି ଥର ଆଲୋକ ଦିଅ। ତିନି ଭାଗରେ ଧନ ଦିଅ, ହେ ଭଗ, ରକ୍ଷକ, ଧୀଷଣା, ଆମ ସଫଳତା ପାଇଁ।
ତ୍ରିରା ଦିଵଃ ସଵିତା ସୋଷଵୀତି ରାଜାନା ମିତ୍ରାଵରୁଣା ସୁପାଣୀ । ଆପଶ୍ଚିଦସ୍ଯ ରୋଦସୀ ଚିଦୁର୍ଵୀ ରତ୍ନଂ ଭିକ୍ଷନ୍ତ ସଵିତୁଃ ସଵାଯ
ତିନି ଥର ଆକାଶରୁ, ସବିତା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହ, ଏବଂ ରାଜା ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଶୁଭ୍ର ହାତରେ। ଜଳମାନେ ଏବଂ ଦୁଇ ଜଗତ ମଧ୍ୟ ସବିତାର ଉଦ୍ୟମ ପାଇଁ ଧନ ଚାହୁଛନ୍ତି।
ତ୍ରିରୁତ୍ତମା ଦୂଣଶା ରୋଚନାନି ତ୍ରଯୋ ରାଜନ୍ତ୍ଯସୁରସ୍ଯ ଵୀରାଃ । ଋତାଵାନ ଇଷିରା ଦୂଳଭାସସ୍ତ୍ରିରା ଦିଵୋ ଵିଦଥେ ସନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ତିନି ଉତ୍ତମ ଚମକୁଥିବା ଲୋକ, ତିନି ବୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାଙ୍କର ଶାସନ। ଧର୍ମିକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ; ତିନି ଥର ଆକାଶରୁ, ସଭାରେ ଦେବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ।
ପ୍ର ମେ ଵିଵିକ୍ଵାଁ ଅଵିଦନ୍ମନୀଷାଂ ଧେନୁଂ ଚରନ୍ତୀଂ ପ୍ରଯୁତାମଗୋପାମ୍ । ସଦ୍ଯଶ୍ଚିଦ୍ଯା ଦୁଦୁହେ ଭୂରି ଧାସେରିନ୍ଦ୍ରସ୍ତଦଗ୍ନିଃ ପନିତାରୋ ଅସ୍ଯାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମୋ ପାଇଁ ବିଚାର କରି, ଅନ୍ୟ ଗୋପାଳ ନଥିବା ଗାଁକୁ ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି। ସେ ତୁରନ୍ତ ଅଧିକ ଦୁଧ ଦେଇଥାଏ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବାମାନେ ଏହାକୁ ପାଇଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁ ପୂଷା ଵୃଷଣା ସୁହସ୍ତା ଦିଵୋ ନ ପ୍ରୀତାଃ ଶଶଯଂ ଦୁଦୁହ୍ରେ । ଵିଶ୍ଵେ ଯଦସ୍ଯାଂ ରଣଯନ୍ତ ଦେଵାଃ ପ୍ର ଵୋଽତ୍ର ଵସଵଃ ସୁମ୍ନମଶ୍ଯାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂଷା, ଦୁଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭଲ ହାତରେ, ଆକାଶରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବାମାନେ ପରି, ଗାଁକୁ ଦୁଧ ଦେଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ତାହାରେ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ, ହେ ବସୁମାନେ, ଆମେ ଏଠାରେ ତୁମର କୃପା ପାଇଁ।
ଯା ଜାମଯୋ ଵୃଷ୍ଣ ଇଚ୍ଛନ୍ତି ଶକ୍ତିଂ ନମସ୍ଯନ୍ତୀର୍ଜାନତେ ଗର୍ଭମସ୍ମିନ୍ । ଅଚ୍ଛା ପୁତ୍ରଂ ଧେନଵୋ ଵାଵଶାନା ମହଶ୍ଚରନ୍ତି ବିଭ୍ରତଂ ଵପୂଂଷି
ବୃଷଭର ଜାମମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଚାହୁଛନ୍ତି, ସମ୍ମାନ କରି, ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଗର୍ଭକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି। ଗାଁମାନେ, ତାଙ୍କର ଛୁଆ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଚଳିଥାନ୍ତି।
ଅଚ୍ଛା ଵିଵକ୍ମି ରୋଦସୀ ସୁମେକେ ଗ୍ରାଵ୍ଣୋ ଯୁଜାନୋ ଅଧ୍ଵରେ ମନୀଷା । ଇମା ଉ ତେ ମନଵେ ଭୂରିଵାରା ଊର୍ଧ୍ଵା ଭଵନ୍ତି ଦର୍ଶତା ଯଜତ୍ରାଃ
ମୁଁ ଦୁଇ ଜଗତକୁ, ଭଲ ଭାବରେ ଯୋଗ ହୋଇଥିବା, ଶିଳା ଯୋଗ କରି ଯଜ୍ଞରେ, ବୁଦ୍ଧି ସହ କଥା ହେଉଛି। ଏମାନେ, ହେ ବହୁ ଦାନର ମାଲିକ, ମନୁ ପାଇଁ ଉତ୍ତଳ ହୁଅନ୍ତି, ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।
ଯା ତେ ଜିହ୍ଵା ମଧୁମତୀ ସୁମେଧା ଅଗ୍ନେ ଦେଵେଷୂଚ୍ଯତ ଉରୂଚୀ । ତଯେହ ଵିଶ୍ଵାଁ ଅଵସେ ଯଜତ୍ରାନା ସାଦଯ ପାଯଯା ଚା ମଧୂନି
ତୁମର ଜିହ୍ବା, ହେ ଅଗ୍ନି, ମଧୁର ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଥା ହୁଏ, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଥାଏ। ଏହା ସହିତ, ଏଠାରେ, ସମସ୍ତ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟମାନେ ଉପକାର ପାଇଁ ଆଣ, ଏବଂ ସେମାନେ ମଧୁର ଅର୍ପଣ ପିଇପାରନ୍ତୁ।
ଯା ତେ ଅଗ୍ନେ ପର୍ଵତସ୍ଯେଵ ଧାରାସଶ୍ଚନ୍ତୀ ପୀପଯଦ୍ଦେଵ ଚିତ୍ରା । ତାମସ୍ମଭ୍ଯଂ ପ୍ରମତିଂ ଜାତଵେଦୋ ଵସୋ ରାସ୍ଵ ସୁମତିଂ ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ପାହାଡ଼ର ଝରଣା ପରି ତୁମର ଧାରା ଭଲଭାବେ ବହି ଆମକୁ ପୋଷଣ କରେ, ହେ ଚମତ୍କାରୀ ଦେବତା। ହେ ଜାତବେଦ, ହେ ଦୟାଳୁ, ଆମ ପାଇଁ ତୁମର କୃପା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପକାର କରିବା ଭାବନା ଦିଅ।
ଧେନୁଃ ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯ କାମ୍ଯଂ ଦୁହାନାନ୍ତଃ ପୁତ୍ରଶ୍ଚରତି ଦକ୍ଷିଣାଯାଃ । ଆ ଦ୍ଯୋତନିଂ ଵହତି ଶୁଭ୍ରଯାମୋଷସ ସ୍ତୋମୋ ଅଶ୍ଵିନାଵଜୀଗଃ
ପୁରୁଣା ଇଚ୍ଛାର ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଉଛି, ତାହାର ଭିତରେ ପୁଅ ଡାହାଣ ପଟେ ଚାଲୁଛି। ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ନେଇଯାଉଛି; ଉଷାରେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ରଚିତ ହୋଇଛି।
ସୁଯୁଗ୍ଵହନ୍ତି ପ୍ରତି ଵାମୃତେନୋର୍ଧ୍ଵା ଭଵନ୍ତି ପିତରେଵ ମେଧାଃ । ଜରେଥାମସ୍ମଦ୍ଵି ପଣେର୍ମନୀଷାଂ ଯୁଵୋରଵଶ୍ଚକୃମା ଯାତମର୍ଵାକ୍
ଭଲଭାବେ ଯୁତ ଘୋଡ଼ାରେ ସେ ତୁମକୁ ଅମୃତ ଆଣିଦିଏ; ଉପହାରଗୁଡ଼ିକ ବାପାଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧି ଯେପରି ଉପରକୁ ଯାଏ। ଆମ ମନର ଲୋଭ ଦୂର କର, ଆମେ ନିକଟରୁ ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଛୁ।
ସୁଯୁଗ୍ଭିରଶ୍ଵୈଃ ସୁଵୃତା ରଥେନ ଦସ୍ରାଵିମଂ ଶୃଣୁତଂ ଶ୍ଲୋକମଦ୍ରେଃ । କିମଙ୍ଗ ଵାଂ ପ୍ରତ୍ଯଵର୍ତିଂ ଗମିଷ୍ଠାହୁର୍ଵିପ୍ରାସୋ ଅଶ୍ଵିନା ପୁରାଜାଃ
ଭଲ ଯୁତ ଘୋଡ଼ା, ଭଲ ରଥ ସହିତ, ହେ ଚମତ୍କାରୀ ଦୁଇଜଣ, ପାହାଡ଼ରୁ ଆସୁଥିବା ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଶୁଣ। ପୁରୁଣା ଋଷିମାନେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବଙ୍କ ଫେରିବା ପଥ ବିଷୟରେ କଣ କହିଛନ୍ତି?
ଆ ମନ୍ଯେଥାମା ଗତଂ କଚ୍ଚିଦେଵୈର୍ଵିଶ୍ଵେ ଜନାସୋ ଅଶ୍ଵିନା ହଵନ୍ତେ । ଇମା ହି ଵାଂ ଗୋଋଜୀକା ମଧୂନି ପ୍ର ମିତ୍ରାସୋ ନ ଦଦୁରୁସ୍ରୋ ଅଗ୍ରେ
ତୁମେ ଭାବିବା, ଆସିବା; ସମସ୍ତ ଲୋକ ହେତେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ। ଏହି ମଧୁର ଦାନଗୁଡ଼ିକ ମିତ୍ରଙ୍କ ଉପହାର ପରି ପ୍ରଥମେ ଦିଆଯାଇଛି।
ତିରଃ ପୁରୂ ଚିଦଶ୍ଵିନା ରଜାଂସ୍ଯାଙ୍ଗୂଷୋ ଵାଂ ମଘଵାନା ଜନେଷୁ । ଏହ ଯାତଂ ପଥିଭିର୍ଦେଵଯାନୈର୍ଦସ୍ରାଵିମେ ଵାଂ ନିଧଯୋ ମଧୂନାମ୍
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ତୁମର ନାମ ଅନେକ ଦେଶରେ ପ୍ରଚାରିତ; ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣାଯାଏ। ଦେବମାନ୍ୟ ପଥରେ ଏଠାକୁ ଆସ, ଏଠାରେ ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁର ଧନ ରହିଛି।
ପୁରାଣମୋକଃ ସଖ୍ଯଂ ଶିଵଂ ଵାଂ ଯୁଵୋର୍ନରା ଦ୍ରଵିଣଂ ଜହ୍ନାଵ୍ଯାମ୍ । ପୁନଃ କୃଣ୍ଵାନାଃ ସଖ୍ଯା ଶିଵାନି ମଧ୍ଵା ମଦେମ ସହ ନୂ ସମାନାଃ
ତୁମର ପୁରୁଣା ଘର, ଶୁଭ ସଖ୍ୟତା, ହେ ଯୁବକମାନେ, ଜହ୍ନୁ ନଦୀରେ ତୁମର ଧନ। ଆଉଥରେ ଶୁଭ ସଖ୍ୟତା ଗଢି, ଆମେ ଏବେ ଏକାଠି ମଧୁର ସମ୍ପ୍ରୀତିରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ଅଶ୍ଵିନା ଵାଯୁନା ଯୁଵଂ ସୁଦକ୍ଷା ନିଯୁଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସଜୋଷସା ଯୁଵାନା । ନାସତ୍ଯା ତିରୋଅହ୍ନ୍ଯଂ ଜୁଷାଣା ସୋମଂ ପିବତମସ୍ରିଧା ସୁଦାନୂ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ବାୟୁ ସହିତ, ତୁମେ ଯୁବକ ଓ କୌଶଳୀ, ତୁମର ସହଚରମାନେ ସହିତ ଏକତାରେ। ହେ ନାସତ୍ୟ, ଦିନର ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କର, ଅବିରତ ଓ ଦାନଶୀଳ, ସୋମରସ ପିଉ।
ଅଶ୍ଵିନା ପରି ଵାମିଷଃ ପୁରୂଚୀରୀଯୁର୍ଗୀର୍ଭିର୍ଯତମାନା ଅମୃଧ୍ରାଃ । ରଥୋ ହ ଵାମୃତଜା ଅଦ୍ରିଜୂତଃ ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଯାତି ସଦ୍ଯଃ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ତୁମର ଅନେକ ଦାନ ଶବ୍ଦରେ ଘେରି ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ଅନ୍ତର ଚେଷ୍ଟାରେ ଅପରାଜିତ। ତୁମର ରଥ ଅମୃତରୁ ଜନ୍ମିତ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ଚଳିତ, ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଦେଖିଯାଏ।
ଅଶ୍ଵିନା ମଧୁଷୁତ୍ତମୋ ଯୁଵାକୁଃ ସୋମସ୍ତଂ ପାତମା ଗତଂ ଦୁରୋଣେ । ରଥୋ ହ ଵାଂ ଭୂରି ଵର୍ପଃ କରିକ୍ରତ୍ସୁତାଵତୋ ନିଷ୍କୃତମାଗମିଷ୍ଠଃ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଧୁ ମିଶା ଶୋମ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଘରେ ଆସି ଏହା ପିଉ। ତୁମର ରଥ ବଡ଼ ଆକୃତିର, କୌଶଳରେ ନିପୁଣ, ଶୋମ ଚାପିବା ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଆଣାଯାଏ।
ମିତ୍ରୋ ଜନାନ୍ଯାତଯତି ବ୍ରୁଵାଣୋ ମିତ୍ରୋ ଦାଧାର ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାମ୍ । ମିତ୍ରଃ କୃଷ୍ଟୀରନିମିଷାଭି ଚଷ୍ଟେ ମିତ୍ରାଯ ହଵ୍ଯଂ ଘୃତଵଜ୍ଜୁହୋତ
ମିତ୍ର ତାଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଚାଳନା କରନ୍ତି; ମିତ୍ର ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ମିତ୍ର ଅନିମେଷ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି; ମିତ୍ର ପାଇଁ ଘୃତ ଆହୁତି ଦିଅ।
ପ୍ର ସ ମିତ୍ର ମର୍ତୋ ଅସ୍ତୁ ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍ଯସ୍ତ ଆଦିତ୍ଯ ଶିକ୍ଷତି ଵ୍ରତେନ । ନ ହନ୍ଯତେ ନ ଜୀଯତେ ତ୍ଵୋତୋ ନୈନମଂହୋ ଅଶ୍ନୋତ୍ଯନ୍ତିତୋ ନ ଦୂରାତ୍
ମଣିଷ୍ୟ ମିତ୍ର ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଉ, ଯିଏ ଦୟାଳୁ ଓ ଆଦିତ୍ୟ ଭାବେ ନୀତି ଶିଖାନ୍ତି। ସେ କେବେ ଅପମାନିତ ନୁହେଁ, ନ ମରେ; ସେ ସୁରକ୍ଷିତ, ଦୁଃଖ କେବେ ନିକଟ ନୁହେଁ, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅନମୀଵାସ ଇଳଯା ମଦନ୍ତୋ ମିତଜ୍ଞଵୋ ଵରିମନ୍ନା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ଆଦିତ୍ଯସ୍ଯ ଵ୍ରତମୁପକ୍ଷିଯନ୍ତୋ ଵଯଂ ମିତ୍ରସ୍ଯ ସୁମତୌ ସ୍ଯାମ
ଅରୋଗ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ, ଉପହାର ଦେଇ, ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଜାଣି, ପୃଥିବୀର ବିସ୍ତୃତ ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି। ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ନୀତି ଅନୁସରି, ଆମେ ମିତ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ରୁହିବା।
ଅଯଂ ମିତ୍ରୋ ନମସ୍ଯଃ ସୁଶେଵୋ ରାଜା ସୁକ୍ଷତ୍ରୋ ଅଜନିଷ୍ଟ ଵେଧାଃ । ତସ୍ଯ ଵଯଂ ସୁମତୌ ଯଜ୍ଞିଯସ୍ଯାପି ଭଦ୍ରେ ସୌମନସେ ସ୍ଯାମ
ଏହି ମିତ୍ର, ପୂଜ୍ୟ, ସହଜ, ରାଜା, ଉତ୍ତମ ଶାସନର ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର କୃପାରେ, ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଆମେ ଶୁଭ ସଉଭାଗ୍ୟରେ ରୁହିବା।
ମହାଁ ଆଦିତ୍ଯୋ ନମସୋପସଦ୍ଯୋ ଯାତଯଜ୍ଜନୋ ଗୃଣତେ ସୁଶେଵଃ । ତସ୍ମା ଏତତ୍ପନ୍ଯତମାଯ ଜୁଷ୍ଟମଗ୍ନୌ ମିତ୍ରାଯ ହଵିରା ଜୁହୋତ
ମହା ଆଦିତ୍ୟ, ନମସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପ୍ୟ, ଲୋକଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଥିବା, ପ୍ରଶଂସିତ, ସହଜ। ସେହି ପ୍ରିୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରେ ଘୃତ ଆହୁତି ଦିଅ।
ମିତ୍ରସ୍ଯ ଚର୍ଷଣୀଧୃତୋଽଵୋ ଦେଵସ୍ଯ ସାନସି । ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଚିତ୍ରଶ୍ରଵସ୍ତମମ୍
ମିତ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା, ଯିଏ ଲୋକମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ କୃପା, ମହିମା ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଆଣେ।
ଅଭି ଯୋ ମହିନା ଦିଵଂ ମିତ୍ରୋ ବଭୂଵ ସପ୍ରଥାଃ । ଅଭି ଶ୍ରଵୋଭିଃ ପୃଥିଵୀମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦେଇଛନ୍ତି, ମିତ୍ର ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ ପୃଥିବୀକୁ ଢାକିଛନ୍ତି।
ମିତ୍ରାଯ ପଞ୍ଚ ଯେମିରେ ଜନା ଅଭିଷ୍ଟିଶଵସେ । ସ ଦେଵାନ୍ଵିଶ୍ଵାନ୍ବିଭର୍ତି
ମିତ୍ରଙ୍କୁ, ପାଞ୍ଚ ଜନ ଉପକୃତି ପାଇଁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ମିତ୍ରୋ ଦେଵେଷ୍ଵାଯୁଷୁ ଜନାଯ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷେ । ଇଷ ଇଷ୍ଟଵ୍ରତା ଅକଃ
ମିତ୍ର, ଦେବମାନେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ, ଯିଏ ପବିତ୍ର କୁଶାସନ ବିଛାଇଛି, ସେଠାରେ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ସହଯୋଗୀ ଓ ବନ୍ଧୁ ହୋଇଛ, ନିଜ ନିଷ୍ଠା ଓ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ରହିଛ।