ଇନ୍ଦ୍ରାପର୍ଵତା ବୃହତା ରଥେନ ଵାମୀରିଷ ଆ ଵହତଂ ସୁଵୀରାଃ । ଵୀତଂ ହଵ୍ଯାନ୍ଯଧ୍ଵରେଷୁ ଦେଵା ଵର୍ଧେଥାଂ ଗୀର୍ଭିରିଳଯା ମଦନ୍ତା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପର୍ବତ, ବଡ଼ ରଥରେ ଆସ, ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଦେବତାମାନେ, ଯଜ୍ଞରେ ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର, ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି ବଢ଼।
ତିଷ୍ଠା ସୁ କଂ ମଘଵନ୍ମା ପରା ଗାଃ ସୋମସ୍ଯ ନୁ ତ୍ଵା ସୁଷୁତସ୍ଯ ଯକ୍ଷି । ପିତୁର୍ନ ପୁତ୍ରଃ ସିଚମା ରଭେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵାଦିଷ୍ଠଯା ଗିରା ଶଚୀଵଃ
ଦୈନ୍ୟବାନ୍ଧବ, ଏଠାରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ଚାଲିଯିଅନି। ଏବେ ଭଲ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଉପଭୋଗ କର। ପୁଅ ଯେପରି ବାପାଙ୍କୁ ଧରିଥାଏ, ତେଣୁ ମୁଁ ମଧୁର ଶ୍ରୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଧରିଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଶଂସାଵାଧ୍ଵର୍ଯୋ ପ୍ରତି ମେ ଗୃଣୀହୀନ୍ଦ୍ରାଯ ଵାହଃ କୃଣଵାଵ ଜୁଷ୍ଟମ୍ । ଏଦଂ ବର୍ହିର୍ଯଜମାନସ୍ଯ ସୀଦାଥା ଚ ଭୂଦୁକ୍ଥମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଶସ୍ତମ୍
ହେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରୁତି ପଢ଼। ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଆହୁତି ଦିଅ। ଏହି ବେଦିରେ ବସ, ଯଜମାନଙ୍କର, ଏବଂ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୁତି ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ହେଉ।
ଜାଯେଦସ୍ତଂ ମଘଵନ୍ସେଦୁ ଯୋନିସ୍ତଦିତ୍ତ୍ଵା ଯୁକ୍ତା ହରଯୋ ଵହନ୍ତୁ । ଯଦା କଦା ଚ ସୁନଵାମ ସୋମମଗ୍ନିଷ୍ଟ୍ଵା ଦୂତୋ ଧନ୍ଵାତ୍ଯଚ୍ଛ
ଦୟାଳୁ ଜନ୍ମ ହେଉ ଅସ୍ତମୟରେ, ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚୁ। ତୁମ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ତୁମକୁ ବହନ କରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସୋମ ଚାପିବା, ଅଗ୍ନି ଦୂତ ହୋଇ ତୁମକୁ ସିଧା ଏଠାକୁ ଆଣିବ।
ପରା ଯାହି ମଘଵନ୍ନା ଚ ଯାହୀନ୍ଦ୍ର ଭ୍ରାତରୁଭଯତ୍ରା ତେ ଅର୍ଥମ୍ । ଯତ୍ରା ରଥସ୍ଯ ବୃହତୋ ନିଧାନଂ ଵିମୋଚନଂ ଵାଜିନୋ ରାସଭସ୍ଯ
ଚାଲିଯାଅ କିମ୍ବା ଏଠାକୁ ଆସ, ଦୟାଳୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, କାରଣ ଦୁଇପଟେ ତୁମ ଉପକାର ଅଛି। ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ରଥର ଧନ ଅଛି, ତୁରନ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଓ ଗଧା ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଅପାଃ ସୋମମସ୍ତମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ର ଯାହି କଲ୍ଯାଣୀର୍ଜାଯା ସୁରଣଂ ଗୃହେ ତେ । ଯତ୍ରା ରଥସ୍ଯ ବୃହତୋ ନିଧାନଂ ଵିମୋଚନଂ ଵାଜିନୋ ଦକ୍ଷିଣାଵତ୍
ପଶ୍ଚିମକୁ ଯାଅ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିବା ପାଇଁ। ତୁମ ଉତ୍ତମ ଗୃହରେ ତୁମ ଜନାନୀମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ରଥର ଧନ ଅଛି, ତୁରନ୍ତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ପୁରସ୍କାର ମିଳେ।
ଇମେ ଭୋଜା ଅଙ୍ଗିରସୋ ଵିରୂପା ଦିଵସ୍ପୁତ୍ରାସୋ ଅସୁରସ୍ଯ ଵୀରାଃ । ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରାଯ ଦଦତୋ ମଘାନି ସହସ୍ରସାଵେ ପ୍ର ତିରନ୍ତ ଆଯୁଃ
ଏହି ଦାତାମାନେ, ଅଙ୍ଗିରସ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପର, ଦିବସ୍ୟ ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି। ସହସ୍ର ଆହୁତି ପାଇଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି।
ରୂପଂରୂପଂ ମଘଵା ବୋଭଵୀତି ମାଯାଃ କୃଣ୍ଵାନସ୍ତନ୍ଵଂ ପରି ସ୍ଵାମ୍ । ତ୍ରିର୍ଯଦ୍ଦିଵଃ ପରି ମୁହୂର୍ତମାଗାତ୍ସ୍ଵୈର୍ମନ୍ତ୍ରୈରନୃତୁପା ଋତାଵା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ରୂପରେ, ଦୟାଳୁ ନିଜ ଦେହକୁ ନିଜେ ଗଢ଼ି, ଅଦ୍ଭୁତ କାମ କରନ୍ତି। ଦିନରେ ତିନିଥର ଆକାଶରୁ ଆସି, ନିଜ ମନ୍ତ୍ରରେ, ଋତୁକୁ ରକ୍ଷା କରି, ନିୟମରେ ରହିଥିଲେ।
ମହାଁ ଋଷିର୍ଦେଵଜା ଦେଵଜୂତୋଽସ୍ତଭ୍ନାତ୍ସିନ୍ଧୁମର୍ଣଵଂ ନୃଚକ୍ଷାଃ । ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋ ଯଦଵହତ୍ସୁଦାସମପ୍ରିଯାଯତ କୁଶିକେଭିରିନ୍ଦ୍ରଃ
ବଡ଼ ଋଷି, ଦେବତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ରୋକିଥିଲେ, ମାନବ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖି। ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସୁଦାସଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର କୁଶିକମାନେ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଇଥିଲେ।
ହଂସା ଇଵ କୃଣୁଥ ଶ୍ଲୋକମଦ୍ରିଭିର୍ମଦନ୍ତୋ ଗୀର୍ଭିରଧ୍ଵରେ ସୁତେ ସଚା । ଦେଵେଭିର୍ଵିପ୍ରା ଋଷଯୋ ନୃଚକ୍ଷସୋ ଵି ପିବଧ୍ଵଂ କୁଶିକାଃ ସୋମ୍ଯଂ ମଧୁ
ହଂସମାନେ ଯେପରି ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ଆମେ ପାଥରରେ ତାଳ ଦେଇ, ଉତ୍ସବରେ ଆନନ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇ ଏହି ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ। ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁଶିକମାନେ, ମାନବ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଋଷିମାନେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି ସୋମର ମଧୁପାନ କର।
ଉପ ପ୍ରେତ କୁଶିକାଶ୍ଚେତଯଧ୍ଵମଶ୍ଵଂ ରାଯେ ପ୍ର ମୁଞ୍ଚତା ସୁଦାସଃ । ରାଜା ଵୃତ୍ରଂ ଜଙ୍ଘନତ୍ପ୍ରାଗପାଗୁଦଗଥା ଯଜାତେ ଵର ଆ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ
ହେ କୁଶିକମାନେ, ଆସନ୍ତୁ, ସଚେତନ ହୁଅନ୍ତୁ; ଧନ ପାଇଁ ଘୋଡ଼ାକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ, ସେହି ଘୋଡ଼ା ସୁଦାସଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ରାଜା ଭୃତ୍ରକୁ ଦଳିଛନ୍ତି; ସେ ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଯ ଇମେ ରୋଦସୀ ଉଭେ ଅହମିନ୍ଦ୍ରମତୁଷ୍ଟଵମ୍ । ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ଯ ରକ୍ଷତି ବ୍ରହ୍ମେଦଂ ଭାରତଂ ଜନମ୍
ଏହି ଦୁଇ ଦିଗ, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଯିଏ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରିଛି। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା ଏହି ଭାରତ ଜନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରା ଅରାସତ ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ । କରଦିନ୍ନଃ ସୁରାଧସଃ
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି; ସେ ଆମକୁ ଅନେକ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ।
କିଂ ତେ କୃଣ୍ଵନ୍ତି କୀକଟେଷୁ ଗାଵୋ ନାଶିରଂ ଦୁହ୍ରେ ନ ତପନ୍ତି ଘର୍ମମ୍ । ଆ ନୋ ଭର ପ୍ରମଗନ୍ଦସ୍ଯ ଵେଦୋ ନୈଚାଶାଖଂ ମଘଵନ୍ରନ୍ଧଯା ନଃ
ତୁମ ଗାଁମାନେ କିକଟ ଦେଶରେ କଣ କରୁଛନ୍ତି? ସେମାନେ ଦୁଧ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ତାପକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବୁନାହାନ୍ତି। ପ୍ରମଗନ୍ଦଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଦିଅ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ନିମ୍ନ ଶାଖାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଆମ ପାଇଁ ଆଣ।
ସସର୍ପରୀରମତିଂ ବାଧମାନା ବୃହନ୍ମିମାଯ ଜମଦଗ୍ନିଦତ୍ତା । ଆ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦୁହିତା ତତାନ ଶ୍ରଵୋ ଦେଵେଷ୍ଵମୃତମଜୁର୍ଯମ୍
ସର୍ପ ସଦୃଶ ଭାବନା, ଯାହା ବାଧା ଦେଉଥିଲା, ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇ ବିସ୍ତୃତ ହେଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମର ଓ ଅକ୍ଷୟ କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରସାର କଲେ।
ସସର୍ପରୀରଭରତ୍ତୂଯମେଭ୍ଯୋଽଧି ଶ୍ରଵଃ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯାସୁ କୃଷ୍ଟିଷୁ । ସା ପକ୍ଷ୍ଯା ନଵ୍ଯମାଯୁର୍ଦଧାନା ଯାଂ ମେ ପଲସ୍ତିଜମଦଗ୍ନଯୋ ଦଦୁଃ
ସର୍ପ ସଦୃଶ କୀର୍ତ୍ତି ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦିତ ହେଲା, ପଞ୍ଚଜନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗୌରବ ପ୍ରସାର କଲା। ସେଇ ପଖି ନୂତନ ଆୟୁଷ୍ୟ ନେଇ ଆସିଛି, ଯାହା ପଲସ୍ତ୍ୟ ଓ ଜମଦଗ୍ନିମାନେ ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ।
ସ୍ଥିରୌ ଗାଵୌ ଭଵତାଂ ଵୀଳୁରକ୍ଷୋ ମେଷା ଵି ଵର୍ହି ମା ଯୁଗଂ ଵି ଶାରି । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପାତଲ୍ଯେ ଦଦତାଂ ଶରୀତୋରରିଷ୍ଟନେମେ ଅଭି ନଃ ସଚସ୍ଵ
ତୁମ ଦୁଇଟି ଗାଁ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ମେଷମାନେ ଅକ୍ଷତ ରୁହନ୍ତୁ; ଯୁଅକୁ ଘାସ କିମ୍ବା ହାଳକୁ ଯୋଗ ନକର। ପାତଲ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ; ସେ ଆପଦକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଆମ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ।
ବଲଂ ଧେହି ତନୂଷୁ ନୋ ବଲମିନ୍ଦ୍ରାନଳୁତ୍ସୁ ନଃ । ବଲଂ ତୋକାଯ ତନଯାଯ ଜୀଵସେ ତ୍ଵଂ ହି ବଲଦା ଅସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଦେହରେ ଶକ୍ତି ଦିଅ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ଆମ ପିଲାମାନେ, ସନ୍ତାନ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦିଅ; କାରଣ ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବା।
ଅଭି ଵ୍ଯଯସ୍ଵ ଖଦିରସ୍ଯ ସାରମୋଜୋ ଧେହି ସ୍ପନ୍ଦନେ ଶିଂଶପାଯାମ୍ । ଅକ୍ଷ ଵୀଳୋ ଵୀଳିତ ଵୀଳଯସ୍ଵ ମା ଯାମାଦସ୍ମାଦଵ ଜୀହିପୋ ନଃ
ଖଦିର ଗଛର ସାର ଆମେ ପ୍ରସାର କରୁ, ଶିଂଶପା ଗଛର କମ୍ପନରେ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ଚକ୍ର, ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଦୃଢ଼ତାରେ ଅଟୁଟ ରୁହ; ଆମୁଠୁ ଦୂର ହେଉନାହିଁ, ଆପଦକୁ ଦୂର କର।
ଅଯମସ୍ମାନ୍ଵନସ୍ପତିର୍ମା ଚ ହା ମା ଚ ରୀରିଷତ୍ । ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯା ଗୃହେଭ୍ଯ ଆଵସା ଆ ଵିମୋଚନାତ୍
ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଗଛ ଆମର; ଏହା ଆମକୁ କ୍ଷତି କିମ୍ବା ଅପକାର ନ କରୁ। ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଏହା ଆମ ଘରେ ବାସ କରୁ, ଓ ମୁକ୍ତି ସମୟରେ ମଧ୍ୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋତିଭିର୍ବହୁଲାଭିର୍ନୋ ଅଦ୍ଯ ଯାଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠାଭିର୍ମଘଵଞ୍ଛୂର ଜିନ୍ଵ । ଯୋ ନୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଟ୍ଯଧରଃ ସସ୍ପଦୀଷ୍ଟ ଯମୁ ଦ୍ଵିଷ୍ମସ୍ତମୁ ପ୍ରାଣୋ ଜହାତୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଜି ଅନେକ ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିଅ, ହେ ଶୂର। ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ହାରୁ; ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ଆମ ପ୍ରାଣ ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଯାଉ।
ପରଶୁଂ ଚିଦ୍ଵି ତପତି ଶିମ୍ବଲଂ ଚିଦ୍ଵି ଵୃଶ୍ଚତି । ଉଖା ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ଯେଷନ୍ତୀ ପ୍ରଯସ୍ତା ଫେନମସ୍ଯତି
କୁହାଳି ମଧ୍ୟ ଜଳିଯାଏ, ଛୁରି ମଧ୍ୟ କାଟିଯାଏ; ଚୁଲି ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ଜଳିଯାଏ, ତାହାର ଫେନ ଉଠିଯାଏ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ନ ସାଯକସ୍ଯ ଚିକିତେ ଜନାସୋ ଲୋଧଂ ନଯନ୍ତି ପଶୁ ମନ୍ଯମାନାଃ । ନାଵାଜିନଂ ଵାଜିନା ହାସଯନ୍ତି ନ ଗର୍ଦଭଂ ପୁରୋ ଅଶ୍ଵାନ୍ନଯନ୍ତି
ଲୋକେ ବାଣକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ଆପଣମାନେ ଚତୁର୍ ଭାବି, ପଶୁମାନେ ଭ୍ରମିତ କରନ୍ତି। ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ାକୁ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଚଲାନ୍ତି ନାହିଁ, ଗଧାକୁ ଘୋଡ଼ାଠାରୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି ନାହିଁ।
ଇମ ଇନ୍ଦ୍ର ଭରତସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ଅପପିତ୍ଵଂ ଚିକିତୁର୍ନ ପ୍ରପିତ୍ଵମ୍ । ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵମରଣଂ ନ ନିତ୍ଯଂ ଜ୍ଯାଵାଜଂ ପରି ଣଯନ୍ତ୍ଯାଜୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଭାରତଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବାପା ଓ ପୁରୁଷ ପିତାକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଘୋଡ଼ାକୁ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନୁଷ୍ୟ ଯୋଗାଯୋଗ ଘୋଡ଼ାକୁ ଘୁଞ୍ଚାନ୍ତି।
ଇମଂ ମହେ ଵିଦଥ୍ଯାଯ ଶୂଷଂ ଶଶ୍ଵତ୍କୃତ୍ଵ ଈଡ୍ଯାଯ ପ୍ର ଜଭ୍ରୁଃ । ଶୃଣୋତୁ ନୋ ଦମ୍ଯେଭିରନୀକୈଃ ଶୃଣୋତ୍ଵଗ୍ନିର୍ଦିଵ୍ଯୈରଜସ୍ରଃ
ଏହି ସ୍ତୁତି, ମହାନ୍ତ ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ, ସଦା ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି, ଏହାକୁ ସେମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ଉତ୍ତମ ସେନାମାନେ ଆମ ସ୍ୱରକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ; ଆକାଶରେ ଅମର ଅଗ୍ନି ଆମ ସ୍ୱରକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ମହି ମହେ ଦିଵେ ଅର୍ଚା ପୃଥିଵ୍ଯୈ କାମୋ ମ ଇଚ୍ଛଞ୍ଚରତି ପ୍ରଜାନନ୍ । ଯଯୋର୍ହ ସ୍ତୋମେ ଵିଦଥେଷୁ ଦେଵାଃ ସପର୍ଯଵୋ ମାଦଯନ୍ତେ ସଚାଯୋଃ
ମହାନ୍ତ ପାଇଁ, ଦିଗ ପାଇଁ ଆମେ ମହାନ୍ ଗୀତ ଗାଉଛୁ; ପୃଥିବୀ ପାଇଁ, ଆମ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି ଚଳିଛି। ଯାହାଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ, ଯଜ୍ଞରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଯୁଵୋରୃତଂ ରୋଦସୀ ସତ୍ଯମସ୍ତୁ ମହେ ଷୁ ଣଃ ସୁଵିତାଯ ପ୍ର ଭୂତମ୍ । ଇଦଂ ଦିଵେ ନମୋ ଅଗ୍ନେ ପୃଥିଵ୍ଯୈ ସପର୍ଯାମି ପ୍ରଯସା ଯାମି ରତ୍ନମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଁ, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀଙ୍କ ନ୍ୟାୟ ସଦା ଅଟୁଟ ରହୁ, ଏହା ଆମକୁ ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ଏହି ମୋର ଦିଗକୁ ଓ ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀକୁ ନମସ୍କାର; ମୁଁ ପୂଜା କରୁଛି, ଧନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଛି।
ଉତୋ ହି ଵାଂ ପୂର୍ଵ୍ଯା ଆଵିଵିଦ୍ର ଋତାଵରୀ ରୋଦସୀ ସତ୍ଯଵାଚଃ । ନରଶ୍ଚିଦ୍ଵାଂ ସମିଥେ ଶୂରସାତୌ ଵଵନ୍ଦିରେ ପୃଥିଵି ଵେଵିଦାନାଃ
ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଦେବତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ଧରିଥିବା ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଏକାଉଁ ଖୋଲିଛନ୍ତି; ତୁମେ ସତ୍ୟ କଥା କହିଥିବା ଦେବତା। ମଣିଷମାନେ ସଭା ଓ ଶୌର୍ୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ତୁମକୁ ବିଭିନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ସମ୍ମାନ କରିଛନ୍ତି, ଓ ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଅନେକ ଭାବରେ ଜାଣିଛ।
କୋ ଅଦ୍ଧା ଵେଦ କ ଇହ ପ୍ର ଵୋଚଦ୍ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ପଥ୍ଯା କା ସମେତି । ଦଦୃଶ୍ର ଏଷାମଵମା ସଦାଂସି ପରେଷୁ ଯା ଗୁହ୍ଯେଷୁ ଵ୍ରତେଷୁ
କିଏ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିଛି, କିଏ ଏଠାରେ କହିପାରିବ, କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ପଥ ନେଇଯାଏ? ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ନିମ୍ନତମ ସ୍ଥାନ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଦୂରରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଗୁପ୍ତ ଉପାସନା ଓ ଗୁପ୍ତ ନିୟମରେ ଅଛନ୍ତି।
କଵିର୍ନୃଚକ୍ଷା ଅଭି ଷୀମଚଷ୍ଟ ଋତସ୍ଯ ଯୋନା ଵିଘୃତେ ମଦନ୍ତୀ । ନାନା ଚକ୍ରାତେ ସଦନଂ ଯଥା ଵେଃ ସମାନେନ କ୍ରତୁନା ସଂଵିଦାନେ
ମଣିଷ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛନ୍ତି, ସେ ତୃପ୍ତିରେ ଋତର ଗଭୀର ଗର୍ଭରେ ବିସ୍ତାରିତ ଅଛି। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଘର ବନାଇଛନ୍ତି, ଜାହାକି ତାଣିବା ମାନେ ଏକ ସାଥିରେ ଏକତା ଓ ଏକମତିରେ କରନ୍ତି।