ନି ନୋ ହୋତା ଵରେଣ୍ଯଃ ସଦା ଯଵିଷ୍ଠ ମନ୍ମଭିଃ । ଅଗ୍ନେ ଦିଵିତ୍ମତା ଵଚଃ
ଯେ ହୋତା ପୂଜ୍ୟ ଓ ସଦା ଯୁବା, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଆମର ଶ୍ଲୋକ ସହିତ ବସୁନ୍ତୁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ସହିତ।
ଆ ହି ଷ୍ମା ସୂନଵେ ପିତାପିର୍ଯଜତ୍ଯାପଯେ । ସଖା ସଖ୍ଯେ ଵରେଣ୍ଯଃ
ପିତା ନିଜ ପୁଅ ପାଇଁ ରକ୍ଷା ନିମିତ୍ତେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି; ମିତ୍ର, ମିତ୍ରତାରେ ପୂଜ୍ୟ।
ଆ ନୋ ବର୍ହୀ ରିଶାଦସୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ସୀଦନ୍ତୁ ମନୁଷୋ ଯଥା
ହେ ଧର୍ମିକମାନେ, ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା ଆମର ବର୍ହିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ବସନ୍ତୁ।
ପୂର୍ଵ୍ଯ ହୋତରସ୍ଯ ନୋ ମନ୍ଦସ୍ଵ ସଖ୍ଯସ୍ଯ ଚ । ଇମା ଉ ଷୁ ଶ୍ରୁଧୀ ଗିରଃ
ପୁରୁଣା ହୋତା ଓ ଆମର ମିତ୍ରତାରେ ଆନନ୍ଦ କର; ଏହି ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ ଶୁଣ।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ଶଶ୍ଵତା ତନା ଦେଵଂଦେଵଂ ଯଜାମହେ । ତ୍ଵେ ଇଦ୍ଧୂଯତେ ହଵିଃ
ଯେପରି ଅନେକ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥାଉ, ତୁମରେ ହବି ଜଳୁଛି।
ପ୍ରିଯୋ ନୋ ଅସ୍ତୁ ଵିଶ୍ପତିର୍ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରୋ ଵରେଣ୍ଯଃ । ପ୍ରିଯାଃ ସ୍ଵଗ୍ନଯୋ ଵଯମ୍
ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଥ, ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ପୂଜ୍ୟ ହୋତା ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହେଉନ୍ତୁ; ଆମେ ନିଜ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ।
ସ୍ଵଗ୍ନଯୋ ହି ଵାର୍ଯଂ ଦେଵାସୋ ଦଧିରେ ଚ ନଃ । ସ୍ଵଗ୍ନଯୋ ମନାମହେ
ନିଜ ଅଗ୍ନିମାନେ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି; ଆମେ ନିଜ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁ।
ଅଥା ନ ଉଭଯେଷାମମୃତ ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍ । ମିଥଃ ସନ୍ତୁ ପ୍ରଶସ୍ତଯଃ
ଅମୃତ ଓ ମରଣଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏକାପରକୁ ପ୍ରଶଂସା ହେଉ।
ଵିଶ୍ଵେଭିରଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିଭିରିମଂ ଯଜ୍ଞମିଦଂ ଵଚଃ । ଚନୋ ଧାଃ ସହସୋ ଯହୋ
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନି ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଯଜ୍ଞ ଓ ଏହି ବାକ୍ୟ ଅର୍ପଣ କର; ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମା ଦିଅ।
ଅଶ୍ଵଂ ନ ତ୍ଵା ଵାରଵନ୍ତଂ ଵନ୍ଦଧ୍ଯା ଅଗ୍ନିଂ ନମୋଭିଃ । ସମ୍ରାଜନ୍ତମଧ୍ଵରାଣାମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ନମସ୍କାର ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରୁ; ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାସକ।
ସ ଘା ନଃ ସୂନୁଃ ଶଵସା ପୃଥୁପ୍ରଗାମା ସୁଶେଵଃ । ମୀଢ୍ଵାଁ ଅସ୍ମାକଂ ବଭୂଯାତ୍
ସେ ଆମର ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ସବୁଠାରୁ ଦୟାଳୁ, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଦାନଶୀଳ ହେଉ।
ସ ନୋ ଦୂରାଚ୍ଚାସାଚ୍ଚ ନି ମର୍ତ୍ଯାଦଘାଯୋଃ । ପାହି ସଦମିଦ୍ଵିଶ୍ଵାଯୁଃ
ଦୂର ଓ ନିକଟରୁ, ମଣିଷ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା କ୍ଷତି ଓ ଅପକାରରୁ, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସଦା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଇମମୂ ଷୁ ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ସନିଂ ଗାଯତ୍ରଂ ନଵ୍ଯାଂସମ୍ । ଅଗ୍ନେ ଦେଵେଷୁ ପ୍ର ଵୋଚଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ନୂତନ ଗୀତଟିକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମର ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ କହ।
ଆ ନୋ ଭଜ ପରମେଷ୍ଵା ଵାଜେଷୁ ମଧ୍ଯମେଷୁ । ଶିକ୍ଷା ଵସ୍ଵୋ ଅନ୍ତମସ୍ଯ
ଉଚ୍ଚ, ମଧ୍ୟମ ଓ ତଳ ସମସ୍ତ ପୁରସ୍କାରରେ ଆମକୁ ଅଂଶ ଦିଅ; ଗୁପ୍ତ ଧନର ଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଶିଖା।
ଵିଭକ୍ତାସି ଚିତ୍ରଭାନୋ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମା ଉପାକ ଆ । ସଦ୍ଯୋ ଦାଶୁଷେ କ୍ଷରସି
ତୁମେ ଚମକୁଥିବା ଆଲୋକ, ନଦୀର ତରଙ୍ଗକୁ ବାଣ୍ଟୁଛ; ଉପାସକ ପାଇଁ ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ବହୁଛ।
ଯମଗ୍ନେ ପୃତ୍ସୁ ମର୍ତ୍ଯମଵା ଵାଜେଷୁ ଯଂ ଜୁନାଃ । ସ ଯନ୍ତା ଶଶ୍ଵତୀରିଷଃ
ଯାହାକୁ ହେ ଅଗ୍ନି, ଯୁଦ୍ଧରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା କର, ଯାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସାହାଯ୍ୟ କର, ସେ ସଦା ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ନକିରସ୍ଯ ସହନ୍ତ୍ଯ ପର୍ଯେତା କଯସ୍ଯ ଚିତ୍ । ଵାଜୋ ଅସ୍ତି ଶ୍ରଵାଯ୍ଯଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକ ହେଉନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଆଗମନକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ବିଜୟ ମାନ୍ୟତା ପାଇଁ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସ ଵାଜଂ ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିରର୍ଵଦ୍ଭିରସ୍ତୁ ତରୁତା । ଵିପ୍ରେଭିରସ୍ତୁ ସନିତା
ସେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ସହିତ ବିଜୟ ଆଣନ୍ତୁ; ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସେ ଏହି ବିଜୟ ଆଣନ୍ତୁ।
ଜରାବୋଧ ତଦ୍ଵିଵିଡ୍ଢି ଵିଶେଵିଶେ ଯଜ୍ଞିଯାଯ । ସ୍ତୋମଂ ରୁଦ୍ରାଯ ଦୃଶୀକମ୍
ବୟସ୍କ ହେଇ ଜାଗ୍ରତ ହ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଭାରେ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ବୁଝ; ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଏହି ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କର।
ସ ନୋ ମହାଁ ଅନିମାନୋ ଧୂମକେତୁଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଃ । ଧିଯେ ଵାଜାଯ ହିନ୍ଵତୁ
ସେ ମହାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧୂମ୍ରଧ୍ୱଜୀ, ଆଗରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ସେ ଆମର ଚିନ୍ତାକୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁନ୍।
ସ ରେଵାଁ ଇଵ ଵିଶ୍ପତିର୍ଦୈଵ୍ଯଃ କେତୁଃ ଶୃଣୋତୁ ନଃ । ଉକ୍ଥୈରଗ୍ନିର୍ବୃହଦ୍ଭାନୁଃ
ସେ, ଧନର ନାଥ, ନଦୀ ପରି ଦାତା, ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ, ଆମ ସ୍ତୁତି ଶୁଣନ୍ତୁ; ଅଗ୍ନି, ବିଶାଳ ତେଜର ଧାରୀ, ଆମ ସ୍ତୁତି ସହିତ।
ନମୋ ମହଦ୍ଭ୍ଯୋ ନମୋ ଅର୍ଭକେଭ୍ଯୋ ନମୋ ଯୁଵଭ୍ଯୋ ନମ ଆଶିନେଭ୍ଯଃ । ଯଜାମ ଦେଵାନ୍ଯଦି ଶକ୍ନଵାମ ମା ଜ୍ଯାଯସଃ ଶଂସମା ଵୃକ୍ଷି ଦେଵାଃ
ବଡ଼ମାନେ, ଛୋଟମାନେ, ଯୁବକମାନେ, ବୃଦ୍ଧମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯଦି ସମ୍ଭବ, ଆମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁ। ହେ ଦେବତାମାନେ, ବଡ଼ମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଆମଠାରୁ ନେଇନିଅ।
ଯତ୍ର ଗ୍ରାଵା ପୃଥୁବୁଧ୍ନ ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଭଵତି ସୋତଵେ । ଉଲୂଖଲସୁତାନାମଵେଦ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଜଲ୍ଗୁଲଃ
ଯେଉଁଠି ପାତଳ ତଳ ଥିବା ପାଥର ଉପରକୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଏ, ସେଠି ଉଲୁଖଳରେ ହେଉଥିବା ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଏ; ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଗୁଞ୍ଜନ ଜାଣନ୍ତି।
ଯତ୍ର ଦ୍ଵାଵିଵ ଜଘନାଧିଷଵଣ୍ଯା କୃତା । ଉଲୂଖଲସୁତାନାମଵେଦ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଜଲ୍ଗୁଲଃ
ଯେଉଁଠି ଦୁଇଟି ଜଣ୍ଘା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦଣ୍ଡ ଚାପି ଦିଆଯାଇଛି, ସେଠି ଉଲୁଖଳର ଧ୍ୱନି ହୁଏ; ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଗୁଞ୍ଜନ ଜାଣନ୍ତି।
ଯତ୍ର ନାର୍ଯପଚ୍ଯଵମୁପଚ୍ଯଵଂ ଚ ଶିକ୍ଷତେ । ଉଲୂଖଲସୁତାନାମଵେଦ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଜଲ୍ଗୁଲଃ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନାରୀ ଚାପିବା ଓ ଆହୁରି ଆଣିବା ଦୁହିଁ କାମ ଶିଖେ, ସେଠି ଉଲୁଖଳର ଧ୍ୱନି ହୁଏ; ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଗୁଞ୍ଜନ ଜାଣନ୍ତି।
ଯତ୍ର ମନ୍ଥାଂ ଵିବଧ୍ନତେ ରଶ୍ମୀନ୍ଯମିତଵା ଇଵ । ଉଲୂଖଲସୁତାନାମଵେଦ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଜଲ୍ଗୁଲଃ
ଯେଉଁଠି ମନ୍ଥନ କରାଯାଉଥିବା ଦଣ୍ଡକୁ ଦୌରି ସହିତ ବାନ୍ଧାଯାଏ, ମାପିଥିବା ରଶି ପରି, ସେଠି ଉଲୁଖଳର ଧ୍ୱନି ହୁଏ; ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଗୁଞ୍ଜନ ଜାଣନ୍ତି।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ତ୍ଵଂ ଗୃହେଗୃହ ଉଲୂଖଲକ ଯୁଜ୍ଯସେ । ଇହ ଦ୍ଯୁମତ୍ତମଂ ଵଦ ଜଯତାମିଵ ଦୁନ୍ଦୁଭିଃ
ଯେତେବେଳେ ଉଲୁଖଳ, ତୁମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଅ, ସେଠି ଜୟର ଢୋଳ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧ୍ୱନି ଦିଅ।
ଉତ ସ୍ମ ତେ ଵନସ୍ପତେ ଵାତୋ ଵି ଵାତ୍ଯଗ୍ରମିତ୍ । ଅଥୋ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ ସୁନୁ ସୋମମୁଲୂଖଲ
ବନସ୍ପତି, ବାତାସ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶିରା ହଲେ ହଲେ ହଲାଇଦିଏ; ଏବେ ଉଲୁଖଳ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପ।
ଆଯଜୀ ଵାଜସାତମା ତା ହ୍ଯୁଚ୍ଚା ଵିଜର୍ଭୃତଃ । ହରୀ ଇଵାନ୍ଧାଂସି ବପ୍ସତା
ବିଜୟ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ଡାକାଯାଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଘାସ ଖାଉଥିବା ପରି।
ତା ନୋ ଅଦ୍ଯ ଵନସ୍ପତୀ ଋଷ୍ଵାଵୃଷ୍ଵେଭିଃ ସୋତୃଭିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମଧୁମତ୍ସୁତମ୍
ଆଜି, ହେ ବନସ୍ପତିମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚାପିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ସୋମ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।