ବିଭ୍ରଦ୍ଦ୍ରାପିଂ ହିରଣ୍ଯଯଂ ଵରୁଣୋ ଵସ୍ତ ନିର୍ଣିଜମ୍ । ପରି ସ୍ପଶୋ ନି ଷେଦିରେ
ବରୁଣ ସୁନାର ଚଦର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ଅଂଗବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଚରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବସିଛନ୍ତି।
ନ ଯଂ ଦିପ୍ସନ୍ତି ଦିପ୍ସଵୋ ନ ଦ୍ରୁହ୍ଵାଣୋ ଜନାନାମ୍ । ନ ଦେଵମଭିମାତଯଃ
ଏହି ଦେବତାକୁ କେହି ହାନି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିନାହାନ୍ତି, କେହି ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଧୋଖାଦେଇ ନାହାନ୍ତି, କେହି ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଉତ ଯୋ ମାନୁଷେଷ୍ଵା ଯଶଶ୍ଚକ୍ରେ ଅସାମ୍ଯା । ଅସ୍ମାକମୁଦରେଷ୍ଵା
ଏବଂ ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅସମତୁଳ୍ୟ ଯଶ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଯଶ ଆମ ମନ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ।
ପରା ମେ ଯନ୍ତି ଧୀତଯୋ ଗାଵୋ ନ ଗଵ୍ଯୂତୀରନୁ । ଇଚ୍ଛନ୍ତୀରୁରୁଚକ୍ଷସମ୍
ମୋର ଚିନ୍ତାଗୁଡିକ ଚରାଗାହକୁ ଯାଉଥିବା ଗାଉମାନେ ପରି ଦୂରେ ଯାଉଛି, ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରୁଛି।
ସଂ ନୁ ଵୋଚାଵହୈ ପୁନର୍ଯତୋ ମେ ମଧ୍ଵାଭୃତମ୍ । ହୋତେଵ କ୍ଷଦସେ ପ୍ରିଯମ୍
ଆମେ ପୁନିଥରେ କଥାହେବା, ଯେଉଁଠିଠୁ ମୋର ମଧୁ ଭରା ଶବ୍ଦ ଆସିଥାଏ, ପ୍ରିୟ ଲୋକ ପାଇଁ ଯଜ୍ନ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତ ପରି।
ଦର୍ଶଂ ନୁ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତଂ ଦର୍ଶଂ ରଥମଧି କ୍ଷମି । ଏତା ଜୁଷତ ମେ ଗିରଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା ଦେବତାକୁ ଦେଖିପାରିବି, ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ଦେଖିପାରିବି; ଏହି ମୋର ଗୀତଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଇମଂ ମେ ଵରୁଣ ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମଦ୍ଯା ଚ ମୃଳଯ । ତ୍ଵାମଵସ୍ଯୁରା ଚକେ
ମୋର ଏହି ଆହ୍ୱାନକୁ ଶୁଣ, ବରୁଣ, ଆଜି କୃପା କର; ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁଛି ସେ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଛି।
ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ମେଧିର ଦିଵଶ୍ଚ ଗ୍ମଶ୍ଚ ରାଜସି । ସ ଯାମନି ପ୍ରତି ଶ୍ରୁଧି
ତୁମେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଛ; ଏହି ଆମ ଯାତ୍ରାରେ ଆମକୁ ଶୁଣ।
ଉଦୁତ୍ତମଂ ମୁମୁଗ୍ଧି ନୋ ଵି ପାଶଂ ମଧ୍ଯମଂ ଚୃତ । ଅଵାଧମାନି ଜୀଵସେ
ହେ ଚୃତ, ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବନ୍ଧନ ଓ ମଧ୍ୟମ ବନ୍ଧନକୁ ଖୋଲିଦିଅ; ସବୁଠାରୁ ତଳ ବନ୍ଧନ ଜୀବନ ପାଇଁ ରହିଯାଉ।
ଵସିଷ୍ଵା ହି ମିଯେଧ୍ଯ ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୂର୍ଜାଂ ପତେ । ସେମଂ ନୋ ଅଧ୍ଵରଂ ଯଜ
ହେ ଶକ୍ତିର ନାଥ, ତୁମ ପାଇଁ ପୋଷଣର ମାଲିକ, ଆମେ ବସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛୁ; ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆମ ପାଇଁ କର।
ନି ନୋ ହୋତା ଵରେଣ୍ଯଃ ସଦା ଯଵିଷ୍ଠ ମନ୍ମଭିଃ । ଅଗ୍ନେ ଦିଵିତ୍ମତା ଵଚଃ
ଯେ ହୋତା ପୂଜ୍ୟ ଓ ସଦା ଯୁବା, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଆମର ଶ୍ଲୋକ ସହିତ ବସୁନ୍ତୁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ସହିତ।
ଆ ହି ଷ୍ମା ସୂନଵେ ପିତାପିର୍ଯଜତ୍ଯାପଯେ । ସଖା ସଖ୍ଯେ ଵରେଣ୍ଯଃ
ପିତା ନିଜ ପୁଅ ପାଇଁ ରକ୍ଷା ନିମିତ୍ତେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି; ମିତ୍ର, ମିତ୍ରତାରେ ପୂଜ୍ୟ।
ଆ ନୋ ବର୍ହୀ ରିଶାଦସୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ସୀଦନ୍ତୁ ମନୁଷୋ ଯଥା
ହେ ଧର୍ମିକମାନେ, ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା ଆମର ବର୍ହିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ବସନ୍ତୁ।
ପୂର୍ଵ୍ଯ ହୋତରସ୍ଯ ନୋ ମନ୍ଦସ୍ଵ ସଖ୍ଯସ୍ଯ ଚ । ଇମା ଉ ଷୁ ଶ୍ରୁଧୀ ଗିରଃ
ପୁରୁଣା ହୋତା ଓ ଆମର ମିତ୍ରତାରେ ଆନନ୍ଦ କର; ଏହି ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ ଶୁଣ।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ଶଶ୍ଵତା ତନା ଦେଵଂଦେଵଂ ଯଜାମହେ । ତ୍ଵେ ଇଦ୍ଧୂଯତେ ହଵିଃ
ଯେପରି ଅନେକ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥାଉ, ତୁମରେ ହବି ଜଳୁଛି।
ପ୍ରିଯୋ ନୋ ଅସ୍ତୁ ଵିଶ୍ପତିର୍ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରୋ ଵରେଣ୍ଯଃ । ପ୍ରିଯାଃ ସ୍ଵଗ୍ନଯୋ ଵଯମ୍
ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଥ, ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ପୂଜ୍ୟ ହୋତା ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହେଉନ୍ତୁ; ଆମେ ନିଜ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ।
ସ୍ଵଗ୍ନଯୋ ହି ଵାର୍ଯଂ ଦେଵାସୋ ଦଧିରେ ଚ ନଃ । ସ୍ଵଗ୍ନଯୋ ମନାମହେ
ନିଜ ଅଗ୍ନିମାନେ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି; ଆମେ ନିଜ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁ।
ଅଥା ନ ଉଭଯେଷାମମୃତ ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍ । ମିଥଃ ସନ୍ତୁ ପ୍ରଶସ୍ତଯଃ
ଅମୃତ ଓ ମରଣଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏକାପରକୁ ପ୍ରଶଂସା ହେଉ।
ଵିଶ୍ଵେଭିରଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିଭିରିମଂ ଯଜ୍ଞମିଦଂ ଵଚଃ । ଚନୋ ଧାଃ ସହସୋ ଯହୋ
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନି ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଯଜ୍ଞ ଓ ଏହି ବାକ୍ୟ ଅର୍ପଣ କର; ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମା ଦିଅ।
ଅଶ୍ଵଂ ନ ତ୍ଵା ଵାରଵନ୍ତଂ ଵନ୍ଦଧ୍ଯା ଅଗ୍ନିଂ ନମୋଭିଃ । ସମ୍ରାଜନ୍ତମଧ୍ଵରାଣାମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ନମସ୍କାର ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରୁ; ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାସକ।
ସ ଘା ନଃ ସୂନୁଃ ଶଵସା ପୃଥୁପ୍ରଗାମା ସୁଶେଵଃ । ମୀଢ୍ଵାଁ ଅସ୍ମାକଂ ବଭୂଯାତ୍
ସେ ଆମର ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ସବୁଠାରୁ ଦୟାଳୁ, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଦାନଶୀଳ ହେଉ।
ସ ନୋ ଦୂରାଚ୍ଚାସାଚ୍ଚ ନି ମର୍ତ୍ଯାଦଘାଯୋଃ । ପାହି ସଦମିଦ୍ଵିଶ୍ଵାଯୁଃ
ଦୂର ଓ ନିକଟରୁ, ମଣିଷ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା କ୍ଷତି ଓ ଅପକାରରୁ, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସଦା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଇମମୂ ଷୁ ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ସନିଂ ଗାଯତ୍ରଂ ନଵ୍ଯାଂସମ୍ । ଅଗ୍ନେ ଦେଵେଷୁ ପ୍ର ଵୋଚଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ନୂତନ ଗୀତଟିକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମର ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ କହ।
ଆ ନୋ ଭଜ ପରମେଷ୍ଵା ଵାଜେଷୁ ମଧ୍ଯମେଷୁ । ଶିକ୍ଷା ଵସ୍ଵୋ ଅନ୍ତମସ୍ଯ
ଉଚ୍ଚ, ମଧ୍ୟମ ଓ ତଳ ସମସ୍ତ ପୁରସ୍କାରରେ ଆମକୁ ଅଂଶ ଦିଅ; ଗୁପ୍ତ ଧନର ଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଶିଖା।
ଵିଭକ୍ତାସି ଚିତ୍ରଭାନୋ ସିନ୍ଧୋରୂର୍ମା ଉପାକ ଆ । ସଦ୍ଯୋ ଦାଶୁଷେ କ୍ଷରସି
ତୁମେ ଚମକୁଥିବା ଆଲୋକ, ନଦୀର ତରଙ୍ଗକୁ ବାଣ୍ଟୁଛ; ଉପାସକ ପାଇଁ ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ବହୁଛ।
ଯମଗ୍ନେ ପୃତ୍ସୁ ମର୍ତ୍ଯମଵା ଵାଜେଷୁ ଯଂ ଜୁନାଃ । ସ ଯନ୍ତା ଶଶ୍ଵତୀରିଷଃ
ଯାହାକୁ ହେ ଅଗ୍ନି, ଯୁଦ୍ଧରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା କର, ଯାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସାହାଯ୍ୟ କର, ସେ ସଦା ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ନକିରସ୍ଯ ସହନ୍ତ୍ଯ ପର୍ଯେତା କଯସ୍ଯ ଚିତ୍ । ଵାଜୋ ଅସ୍ତି ଶ୍ରଵାଯ୍ଯଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକ ହେଉନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଆଗମନକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ବିଜୟ ମାନ୍ୟତା ପାଇଁ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସ ଵାଜଂ ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିରର୍ଵଦ୍ଭିରସ୍ତୁ ତରୁତା । ଵିପ୍ରେଭିରସ୍ତୁ ସନିତା
ସେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ସହିତ ବିଜୟ ଆଣନ୍ତୁ; ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସେ ଏହି ବିଜୟ ଆଣନ୍ତୁ।
ଜରାବୋଧ ତଦ୍ଵିଵିଡ୍ଢି ଵିଶେଵିଶେ ଯଜ୍ଞିଯାଯ । ସ୍ତୋମଂ ରୁଦ୍ରାଯ ଦୃଶୀକମ୍
ବୟସ୍କ ହେଇ ଜାଗ୍ରତ ହ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଭାରେ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ବୁଝ; ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଏହି ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କର।
ସ ନୋ ମହାଁ ଅନିମାନୋ ଧୂମକେତୁଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଃ । ଧିଯେ ଵାଜାଯ ହିନ୍ଵତୁ
ସେ ମହାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧୂମ୍ରଧ୍ୱଜୀ, ଆଗରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ସେ ଆମର ଚିନ୍ତାକୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁନ୍।