ଵିଵେଷ ଯନ୍ମା ଧିଷଣା ଜଜାନ ସ୍ତଵୈ ପୁରା ପାର୍ଯାଦିନ୍ଦ୍ରମହ୍ନଃ । ଅଂହସୋ ଯତ୍ର ପୀପରଦ୍ଯଥା ନୋ ନାଵେଵ ଯାନ୍ତମୁଭଯେ ହଵନ୍ତେ
ମୋର ପ୍ରେରଣା ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଣା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା, ସେଠାରେ ତୁମେ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର, ଯେପରି ଦୁଇ ଦିଗରୁ ଡାକିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ତୁମେ ନୌକାରେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଆପୂର୍ଣୋ ଅସ୍ଯ କଲଶଃ ସ୍ଵାହା ସେକ୍ତେଵ କୋଶଂ ସିସିଚେ ପିବଧ୍ଯୈ । ସମୁ ପ୍ରିଯା ଆଵଵୃତ୍ରନ୍ମଦାଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣିଦଭି ସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ତାଙ୍କର କଳଶ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ, ଯେପରି ଜଳ ଭରା ଥାଲିକୁ ପିଇବା ପାଇଁ ଢେଲାଯାଏ। ପ୍ରିୟମାନେ ମିଶିଛନ୍ତି ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ସୋମରସ ଦକ୍ଷିଣାବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘେରିଛି।
ନ ତ୍ଵା ଗଭୀରଃ ପୁରୁହୂତ ସିନ୍ଧୁର୍ନାଦ୍ରଯଃ ପରି ଷନ୍ତୋ ଵରନ୍ତ । ଇତ୍ଥା ସଖିଭ୍ଯ ଇଷିତୋ ଯଦିନ୍ଦ୍ରା ଦୃଳ୍ହଂ ଚିଦରୁଜୋ ଗଵ୍ଯମୂର୍ଵମ୍
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଗଭୀର ନଦୀ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼, ତୁମକୁ ଘେରି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମକୁ ରୋକିପାରିନାହାନ୍ତି। ଏପରି, ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଉତ୍ସାହରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଗୋଧନର ସମୃଦ୍ଧି ଅଞ୍ଚଳ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଲେ।
ଶୁନଂ ହୁଵେମ ମଘଵାନମିନ୍ଦ୍ରମସ୍ମିନ୍ଭରେ ନୃତମଂ ଵାଜସାତୌ । ଶୃଣ୍ଵନ୍ତମୁଗ୍ରମୂତଯେ ସମତ୍ସୁ ଘ୍ନନ୍ତଂ ଵୃତ୍ରାଣି ସଂଜିତଂ ଧନାନାମ୍
ଆମେ ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯିଏ ପୁରସ୍କୃତ ଓ ବିଜୟୀ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଶୁଣନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ପାଉଛନ୍ତି, ସେ ଧନର ବିଜେତା।
ପ୍ର ପର୍ଵତାନାମୁଶତୀ ଉପସ୍ଥାଦଶ୍ଵେ ଇଵ ଵିଷିତେ ହାସମାନେ । ଗାଵେଵ ଶୁଭ୍ରେ ମାତରା ରିହାଣେ ଵିପାଟ୍ ଛୁତୁଦ୍ରୀ ପଯସା ଜଵେତେ
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଅଂକୁକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଖୋଲା ଘୋଡ଼ା ଆନନ୍ଦରେ ଦୌଡ଼େ। ଦୁଇଟି ଧଳା ଗାଈ ମାତା ଝିଅ ପିଲା ପାଇଁ ଯେପରି ଆତୁର, ସେପରି ବିପାଶ ଓ ଶୁତୁଦ୍ରୀ ପୋଷକ ଜଳ ନେଇ ବହୁଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରେଷିତେ ପ୍ରସଵଂ ଭିକ୍ଷମାଣେ ଅଚ୍ଛା ସମୁଦ୍ରଂ ରଥ୍ଯେଵ ଯାଥଃ । ସମାରାଣେ ଊର୍ମିଭିଃ ପିନ୍ଵମାନେ ଅନ୍ଯା ଵାମନ୍ଯାମପ୍ଯେତି ଶୁଭ୍ରେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ତମେ ଦୁଇଜଣ ନିଜ ଗତି ଖୋଜି, ରଥ ପରି ସମୁଦ୍ର ଦିଗକୁ ଯାଉଛ। ତରଙ୍ଗରେ ଭରି, ଦୁଇଜଣ ଏକାଅପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟଜଣ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ହେ ଧଳା ନଦୀମାନେ।
ଅଚ୍ଛା ସିନ୍ଧୁଂ ମାତୃତମାମଯାସଂ ଵିପାଶମୁର୍ଵୀଂ ସୁଭଗାମଗନ୍ମ । ଵତ୍ସମିଵ ମାତରା ସଂରିହାଣେ ସମାନଂ ଯୋନିମନୁ ସଂଚରନ୍ତୀ
ଆମେ ସବୁଠାରୁ ମାତୃସ୍ନେହ ଦେଇଥିବା ସିନ୍ଧୁ ଓ ବିପାଶ ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଓ ଶୁଭ ନଦୀ ପାଖକୁ ଆସିଛୁ। ଦୁଇ ମାଆ ଝିଅ ପିଲାକୁ ଯେପରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଏକେ ମାନ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ଏକାଠି ଚଳିଛ।
ଏନା ଵଯଂ ପଯସା ପିନ୍ଵମାନା ଅନୁ ଯୋନିଂ ଦେଵକୃତଂ ଚରନ୍ତୀଃ । ନ ଵର୍ତଵେ ପ୍ରସଵଃ ସର୍ଗତକ୍ତଃ କିଂଯୁର୍ଵିପ୍ରୋ ନଦ୍ଯୋ ଜୋହଵୀତି
ଏହି ଜଳ ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ମାର୍ଗରେ ଜଳରେ ଭରି ଚଳୁଛୁ। ଏହି ପ୍ରବାହ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବାବେଳେ କେବେ ରୁକି ଯାଏ ନାହିଁ। କବି କଣ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ତୁମକୁ ଡାକେ?
ରମଧ୍ଵଂ ମେ ଵଚସେ ସୋମ୍ଯାଯ ଋତାଵରୀରୁପ ମୁହୂର୍ତମେଵୈଃ । ପ୍ର ସିନ୍ଧୁମଚ୍ଛା ବୃହତୀ ମନୀଷାଵସ୍ଯୁରହ୍ଵେ କୁଶିକସ୍ଯ ସୂନୁଃ
ହେ ନ୍ୟାୟପ୍ରିୟ ନଦୀମାନେ, ମୋର ସୋମ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରିତ କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର, କିଛି ଖଣ୍ଡ ଆସ। ମୁଁ କୁଶିକଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଭାବେ, ମହାନ ସିନ୍ଧୁକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଡାକୁଛି, କୃପା ଆଶା କରୁଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମାଁ ଅରଦଦ୍ଵଜ୍ରବାହୁରପାହନ୍ଵୃତ୍ରଂ ପରିଧିଂ ନଦୀନାମ୍ । ଦେଵୋଽନଯତ୍ସଵିତା ସୁପାଣିସ୍ତସ୍ଯ ଵଯଂ ପ୍ରସଵେ ଯାମ ଉର୍ଵୀଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ବଜ୍ରଧାରୀ ବାହୁଦ୍ୱାରା, ଆମ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଖୋଲିଦେଲେ। ସେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ବୃତ୍ର, ନଦୀମାନଙ୍କର ବାଧା। ଦେବତା ସବିତା ନିଜର ଶୁଭ ହାତରେ ଆମକୁ ନେଇଗଲେ—ତାଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ଆମେ ବିସ୍ତୃତ ଭୂମିକୁ ଯାଉଛୁ।
ପ୍ରଵାଚ୍ଯଂ ଶଶ୍ଵଧା ଵୀର୍ଯଂ ତଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କର୍ମ ଯଦହିଂ ଵିଵୃଶ୍ଚତ୍ । ଵି ଵଜ୍ରେଣ ପରିଷଦୋ ଜଘାନାଯନ୍ନାପୋଽଯନମିଚ୍ଛମାନାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଏହି ବୀରତାପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେ ଯେତେବେଳେ ନାଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରିଥିବାକୁ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ଜଳ ଚାହିଁଥିବା ପରି ଦୌଡ଼ିଗଲା।
ଏତଦ୍ଵଚୋ ଜରିତର୍ମାପି ମୃଷ୍ଠା ଆ ଯତ୍ତେ ଘୋଷାନୁତ୍ତରା ଯୁଗାନି । ଉକ୍ଥେଷୁ କାରୋ ପ୍ରତି ନୋ ଜୁଷସ୍ଵ ମା ନୋ ନି କଃ ପୁରୁଷତ୍ରା ନମସ୍ତେ
ହେ ଗାୟକ, ଏହି କଥା ତୁମ ପାଇଁ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉନାହିଁ, କାରଣ ତୁମର ସ୍ତୁତି ଅନେକ ପିଢ଼ି ଯାଏଁ ପହଞ୍ଚିଛି। ହେ କବି, ଆମର ଉଚ୍ଚାରିତ ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କର, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟା ଅକ୍ଷୟ ରଖ, କୌଣସି ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ତୁମର କୃପାରୁ ଆମକୁ ବଞ୍ଚିତ କରୁନାହିଁ।
ଓ ଷୁ ସ୍ଵସାରଃ କାରଵେ ଶୃଣୋତ ଯଯୌ ଵୋ ଦୂରାଦ୍ ଅନସା ରଥେନ । ନି ଷୂ ନମଧ୍ଵମ୍ ଭଵତା ସୁପାରା ଅଧୋଅକ୍ଷାଃ ସିନ୍ଧଵଃ ସ୍ରୋତ୍ଯାଭିଃ
ହେ ଭଉଣୀମାନେ, କାରବଙ୍କ କଥା ଶୁଣ, ସେ ଦୂରରୁ ତାଙ୍କର ଗାଡ଼ି ଓ ରଥ ନେଇ ଆସିଛନ୍ତି। ହେ ନଦୀମାନେ, ତୁମେ ନମିଯାଅ, ଚାଲିବାରେ ସହଜ ହେଉ, ତୁମ ଝରଣା ଧାରା ତଳକୁ ହେଉ, ରଥର ଧୁରା ତଳେ ଲୁଚିଯାଅ।
ଆ ତେ କାରୋ ଶୃଣଵାମା ଵଚାꣳସି ଯଯାଥ ଦୂରାଦ୍ ଅନସା ରଥେନ । ନି ତେ ନꣳସୈ ପୀପ୍ଯାନେଵ ଯୋଷା ମର୍ଯାଯେଵ କନ୍ଯା ଶଶ୍ଵଚୈ ତେ
ହେ କାରବ, ଆମେ ତୁମ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, କାରଣ ତୁମେ ଦୂରରୁ ତୁମ ଗାଡ଼ି ଓ ରଥ ନେଇ ଆସିଛ। ଆମେ ତୁମକୁ ନମିଯିବା, ଯେପରି ଜଳ ଭରିଯାଏ, ଯେପରି ଜୀଉ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନ ପାଖରେ ନମିଯାଏ, ଯେପରି ଜୁବକ ପାଖରେ କନ୍ୟା ନମିଯାଏ, ସେପରି ସଦା ତୁମ ପାଇଁ।
ଯଦ୍ ଅଙ୍ଗ ତ୍ଵା ଭରତାଃ ସꣳତରେଯୁର୍ ଗଵ୍ଯନ୍ ଗ୍ରାମ ଇଷିତ ଇନ୍ଦ୍ରଜୂତଃ । ଅର୍ଷାଦ୍ ଅହ ପ୍ରସଵଃ ସର୍ଗତକ୍ତ ଆ ଵୋ ଵୃଣେ ସୁମତିꣳ ଯଜ୍ଞିଯାନାମ୍
ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଭରତମାନେ ତାଙ୍କର ଗାଈମାନେ ସହ ଏହି ନଦୀ ଅଟକା ଅଟକା ଚାଲିଯିବେ, ତେବେ ତୁମେ ତୁମ ଝରଣା ଧାରା ଦେଇ ଚାଲିଯାଅ। ମୁଁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଭଲ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହା ତୁମ ପାଇଁ ଚୟନ କରେ।
ଅତାରିଷୁର୍ ଭରତା ଗଵ୍ଯଵଃ ସମ୍ ଅଭକ୍ତ ଵିପ୍ରଃ ସୁମତିꣳ ନଦୀନାମ୍ । ପ୍ର ପିନ୍ଵଧ୍ଵମ୍ ଇଷଯନ୍ତୀଃ ସୁରାଧା ଆ ଵକ୍ଷଣାଃ ପୃଣଧ୍ଵꣳ ଯାତ ଶୀଭମ୍
ଭରତମାନେ ତାଙ୍କର ଗାଈମାନେ ସହ ଏହି ନଦୀ ଅଟକା ଅଟକା ଚାଲିଯିଛନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ନଦୀମାନଙ୍କ ଭଲ ଇଚ୍ଛା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି। ହେ ଦାୟାଳୁ ନଦୀମାନେ, ତୁମେ ଅଧିକ ଧାରାରେ ବହ, ତୁମ ଉପହାର ଦିଅ, ତୁମ ମାନ୍ଦାକିନୀ ପୁରିବା, ଭଲ ଭାବରେ ଚାଲିଯାଅ।
ଉଦ୍ ଵ ଊର୍ମିଃ ଶମ୍ଯା ହନ୍ତ୍ଵ୍ ଆପୋ ଯୋକ୍ତ୍ରାଣି ମୁଞ୍ଚତ । ମାଦୁଷ୍କୃତୌ ଵ୍ଯେନସାଘ୍ନ୍ଯୌ ଶୂନମ୍ ଆରତାମ୍
ପ୍ରବାହ ତୁମ ପାଇଁ ମୃଦୁତାରେ ଉଠୁ, ହେ ଜଳ, ବନ୍ଧନଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲିଦିଅ। ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ କୌଣସି କ୍ଷତି କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଦିଅନି; କୌଣସି ଅପମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ବିପଦ ନ ଆସୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୂର୍ଭିଦାତିରଦ୍ଦାସମର୍କୈର୍ଵିଦଦ୍ଵସୁର୍ଦଯମାନୋ ଵି ଶତ୍ରୂନ୍ । ବ୍ରହ୍ମଜୂତସ୍ତନ୍ଵା ଵାଵୃଧାନୋ ଭୂରିଦାତ୍ର ଆପୃଣଦ୍ରୋଦସୀ ଉଭେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁର୍ଗମ ପଥକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦାସଙ୍କର ଦୁର୍ଗକୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ଦୟାଳୁ ହୋଇ ସମ୍ପଦ ଦେଇ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚାରିପାଖରେ ଚିଥରାଇଦେଲେ। ପୂଜାର ପ୍ରେରଣାରେ, ନିଜ ଶରୀରରେ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇ, ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଦୁହେଁକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ମଖସ୍ଯ ତେ ତଵିଷସ୍ଯ ପ୍ର ଜୂତିମିଯର୍ମି ଵାଚମମୃତାଯ ଭୂଷନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ଷିତୀନାମସି ମାନୁଷୀଣାଂ ଵିଶାଂ ଦୈଵୀନାମୁତ ପୂର୍ଵଯାଵା
ତୁମର ବଳି ଓ ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ମୁଁ ଅମୃତତ୍ୱର ଅଭିଲାଷାରେ ଗୀତ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛି। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମାନବମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ପୂର୍ବଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରଭୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରମଵୃଣୋଚ୍ଛର୍ଧନୀତିଃ ପ୍ର ମାଯିନାମମିନାଦ୍ଵର୍ପଣୀତିଃ । ଅହନ୍ଵ୍ଯଂସମୁଶଧଗ୍ଵନେଷ୍ଵାଵିର୍ଧେନା ଅକୃଣୋଦ୍ରାମ୍ଯାଣାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ବୃତ୍ରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚୟନ କଲେ; ଠକେଇବା ଓ ଅଭିମାନୀମାନେକୁ ତିନି ପ୍ରହାର କଲେ। ଅବରୋଧକମାନେକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ଗାଁ ଚାହିଁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଗାଁକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵର୍ଷା ଜନଯନ୍ନହାନି ଜିଗାଯୋଶିଗ୍ଭିଃ ପୃତନା ଅଭିଷ୍ଟିଃ । ପ୍ରାରୋଚଯନ୍ମନଵେ କେତୁମହ୍ନାମଵିନ୍ଦଜ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ବୃହତେ ରଣାଯ
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦିନମାନେକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ସେନାମାନେକୁ ଜିତିଲେ। ମହାନ ମନୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନ ପ୍ରକାଶ କଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଦେଖାଇଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁଜୋ ବର୍ହଣା ଆ ଵିଵେଶ ନୃଵଦ୍ଦଧାନୋ ନର୍ଯା ପୁରୂଣି । ଅଚେତଯଦ୍ଧିଯ ଇମା ଜରିତ୍ରେ ପ୍ରେମଂ ଵର୍ଣମତିରଚ୍ଛୁକ୍ରମାସାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଶଂସା ଓ ହବିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଅନେକ ବୀରତାର କାମ କଲେ। ଉପାସକ ପାଇଁ ଏହି ଭାବନାକୁ ଜାଗ୍ରୁତ କଲେ ଏବଂ ସେମାନେକୁ ଶୁଭ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ଦାନ କଲେ।
ମହୋ ମହାନି ପନଯନ୍ତ୍ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କର୍ମ ସୁକୃତା ପୁରୂଣି । ଵୃଜନେନ ଵୃଜିନାନ୍ସଂ ପିପେଷ ମାଯାଭିର୍ଦସ୍ଯୂଁରଭିଭୂତ୍ଯୋଜାଃ
ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବଡ଼ କାମଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ; ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଚୁର। ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତିନି ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଚାପିଦେଲେ ଏବଂ ଚତୁର ଓ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିଲେ।
ଯୁଧେନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ଵରିଵଶ୍ଚକାର ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସତ୍ପତିଶ୍ଚର୍ଷଣିପ୍ରାଃ । ଵିଵସ୍ଵତଃ ସଦନେ ଅସ୍ଯ ତାନି ଵିପ୍ରା ଉକ୍ଥେଭିଃ କଵଯୋ ଗୃଣନ୍ତି
ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପଥ ତିଆରି କଲେ, ସତ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷକ। ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ଗୃହରେ, ଋଷିମାନେ ଏହି କାମଗୁଡ଼ିକୁ ଷ୍ଟୁତି ଓ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ସତ୍ରାସାହଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ସହୋଦାଂ ସସଵାଂସଂ ସ୍ଵରପଶ୍ଚ ଦେଵୀଃ । ସସାନ ଯଃ ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାମୁତେମାମିନ୍ଦ୍ରଂ ମଦନ୍ତ୍ଯନୁ ଧୀରଣାସଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିର ସାଥୀ, ଆଲୋକର ନାଥ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗନ୍ତକୁ ବଶ କରିଛନ୍ତି; ଧୀର ଓ ପ୍ରେରିତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଆନନ୍ଦିତ।
ସସାନାତ୍ଯାଁ ଉତ ସୂର୍ଯଂ ସସାନେନ୍ଦ୍ରଃ ସସାନ ପୁରୁଭୋଜସଂ ଗାମ୍ । ହିରଣ୍ଯଯମୁତ ଭୋଗଂ ସସାନ ହତ୍ଵୀ ଦସ୍ଯୂନ୍ପ୍ରାର୍ଯଂ ଵର୍ଣମାଵତ୍
ତିନି ଜଳକୁ ବଶ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ବଶ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଗାଁକୁ ବଶ କଲେ। ସୁନା ଧନକୁ ବଶ କଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରି, ଉତ୍ତମ ରୂପକୁ ଆଣିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଓଷଧୀରସନୋଦହାନି ଵନସ୍ପତୀଁରସନୋଦନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ବିଭେଦ ଵଲଂ ନୁନୁଦେ ଵିଵାଚୋଽଥାଭଵଦ୍ଦମିତାଭିକ୍ରତୂନାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଔଷଧି ଓ ଦିନମାନେକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କଲେ, ଗଛ ଓ ଆକାଶକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କଲେ। ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗି, ବାଣୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ; ଏଭଳି ତିନି ଅଭିମାନୀମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଲେ।
ଶୁନଂ ହୁଵେମ ମଘଵାନମିନ୍ଦ୍ରମସ୍ମିନ୍ଭରେ ନୃତମଂ ଵାଜସାତୌ । ଶୃଣ୍ଵନ୍ତମୁଗ୍ରମୂତଯେ ସମତ୍ସୁ ଘ୍ନନ୍ତଂ ଵୃତ୍ରାଣି ସଂଜିତଂ ଧନାନାମ୍
ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ମହାଦାନୀ, ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଡାକିବା। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସହାୟତା ପାଇଁ ଶୁଣୁଥିବା, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରି ଧନ ଜିତିବେ।
ତିଷ୍ଠା ହରୀ ରଥ ଆ ଯୁଜ୍ଯମାନା ଯାହି ଵାଯୁର୍ନ ନିଯୁତୋ ନୋ ଅଚ୍ଛ । ପିବାସ୍ଯନ୍ଧୋ ଅଭିସୃଷ୍ଟୋ ଅସ୍ମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵାହା ରରିମା ତେ ମଦାଯ
ରଥକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ, ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ। ପବନ ପରି ଆସ, ଆମକୁ ନିକଟକୁ ଆଣ। ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ସୋମ ରସକୁ, 'ସ୍ୱାହା' ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ, ଆମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପିଉ, ଇନ୍ଦ୍ର।
ଉପାଜିରା ପୁରୁହୂତାଯ ସପ୍ତୀ ହରୀ ରଥସ୍ଯ ଧୂର୍ଷ୍ଵା ଯୁନଜ୍ମି । ଦ୍ରଵଦ୍ଯଥା ସମ୍ଭୃତଂ ଵିଶ୍ଵତଶ୍ଚିଦୁପେମଂ ଯଜ୍ଞମା ଵହାତ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ମୁଁ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ରଥର ଯୋଗାଯୋଗ କରୁଛି। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦୌଡ଼ି ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଣନ୍ତୁ।