ଅପଶ୍ଚିଦେଷ ଵିଭ୍ଵୋ ଦମୂନାଃ ପ୍ର ସଧ୍ରୀଚୀରସୃଜଦ୍ଵିଶ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାଃ । ମଧ୍ଵଃ ପୁନାନାଃ କଵିଭିଃ ପଵିତ୍ରୈର୍ଦ୍ଯୁଭିର୍ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିର୍ଧନୁତ୍ରୀଃ
ଯେଉଁମାନେ ପଛରେ ଥିଲେ, ହେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ହେ ଗୃହସ୍ଥ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି ଆଗେ ବଢ଼ାଇଲେ, ସମସ୍ତେ ଚମକୁଥିଲେ। କବିମାନେ ମଧୁକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଦିନମାନେ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉପହାର ତିଆରି କରନ୍ତି।
ଅନୁ କୃଷ୍ଣେ ଵସୁଧିତୀ ଜିହାତେ ଉଭେ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ମଂହନା ଯଜତ୍ରେ । ପରି ଯତ୍ତେ ମହିମାନଂ ଵୃଜଧ୍ଯୈ ସଖାଯ ଇନ୍ଦ୍ର କାମ୍ଯା ଋଜିପ୍ଯାଃ
କଳା ପରେ ପୃଥିବୀର ଧନ ଦେଖାଯାଏ; ଉଭୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ତୁମର ବଡ଼ତ୍ୱକୁ ଘେରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଚାହିଁଥିବା, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ମିତ୍ରମାନେ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି।
ପତିର୍ଭଵ ଵୃତ୍ରହନ୍ସୂନୃତାନାଂ ଗିରାଂ ଵିଶ୍ଵାଯୁର୍ଵୃଷଭୋ ଵଯୋଧାଃ । ଆ ନୋ ଗହି ସଖ୍ଯେଭିଃ ଶିଵେଭିର୍ମହାନ୍ମହୀଭିରୂତିଭିଃ ସରଣ୍ଯନ୍
ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ନିଷ୍ଠା ବାଣୀର ଓ ସମସ୍ତ କଥାର ପ୍ରଭୁ ହେଉ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଦାତା। ଆମ ପାଖକୁ ଶୁଭ ମିତ୍ରତା, ବଡ଼ ଓ ଦାନଶୀଳ ସହାୟତା ସହିତ ଆସ, ହେ ତ୍ୱରିତ।
ତମଙ୍ଗିରସ୍ଵନ୍ନମସା ସପର୍ଯନ୍ନଵ୍ଯଂ କୃଣୋମି ସନ୍ଯସେ ପୁରାଜାମ୍ । ଦ୍ରୁହୋ ଵି ଯାହି ବହୁଲା ଅଦେଵୀଃ ସ୍ଵଶ୍ଚ ନୋ ମଘଵନ୍ସାତଯେ ଧାଃ
ହେ ଅଙ୍ଗିରସ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ତୁମକୁ ପୂଜି, ପୁରୁଣା ଦେବତା ପାଇଁ ଏକ ନୂଆ ଶ୍ଲୋକ ରଚନା କରୁଛି। ଅଧର୍ମୀ ଅନେକ ଠକିବାକୁ ଦୂର କର, ଏବଂ ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ଲାଭ ପାଇଁ ତୁମ ଦୟା ଦିଅ।
ମିହଃ ପାଵକାଃ ପ୍ରତତା ଅଭୂଵନ୍ସ୍ଵସ୍ତି ନଃ ପିପୃହି ପାରମାସାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଂ ରଥିରଃ ପାହି ନୋ ରିଷୋ ମକ୍ଷୂମକ୍ଷୂ କୃଣୁହି ଗୋଜିତୋ ନଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବର୍ଷା ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି; ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ କର, ଏହି ବିପଦରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ରଥିଆ; ଆମକୁ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କର, ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ଗୋଧନରେ ବିଜୟୀ କର।
ଅଦେଦିଷ୍ଟ ଵୃତ୍ରହା ଗୋପତିର୍ଗା ଅନ୍ତଃ କୃଷ୍ଣାଁ ଅରୁଷୈର୍ଧାମଭିର୍ଗାତ୍ । ପ୍ର ସୂନୃତା ଦିଶମାନ ଋତେନ ଦୁରଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵା ଅଵୃଣୋଦପ ସ୍ଵାଃ
ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଗୋପାଳକ ଆସିଛନ୍ତି; କଳା ମଧ୍ୟରେ ସେ ଲାଲ ଆଲୋକ ସହିତ ଗଲେ। ସତ୍ୟ ବାଣୀ ପ୍ରେରଣ କରି, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ କଠିନ ସ୍ଥାନ ଓ ଭଲ ଜାଗା ଖୋଲିଦେଲେ।
ଶୁନଂ ହୁଵେମ ମଘଵାନମିନ୍ଦ୍ରମସ୍ମିନ୍ଭରେ ନୃତମଂ ଵାଜସାତୌ । ଶୃଣ୍ଵନ୍ତମୁଗ୍ରମୂତଯେ ସମତ୍ସୁ ଘ୍ନନ୍ତଂ ଵୃତ୍ରାଣି ସଂଜିତଂ ଧନାନାମ୍
ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିବା; ପୁରସ୍କୃତ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶୁଣନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ, ବୃତ୍ରମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ଧନର ଜୟୀ।
ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ସୋମପତେ ପିବେମଂ ମାଧ୍ଯଂଦିନଂ ସଵନଂ ଚାରୁ ଯତ୍ତେ । ପ୍ରପ୍ରୁଥ୍ଯା ଶିପ୍ରେ ମଘଵନ୍ନୃଜୀଷିନ୍ଵିମୁଚ୍ଯା ହରୀ ଇହ ମାଦଯସ୍ଵ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୋମରସ ପିଉ, ହେ ସୋମର ନାଥ, ଏହି ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସବନ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ। ହେ ଦାନଶୀଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଖୋଲା କେଶରେ, ତୁମ ଘୋଡ଼ାକୁ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କର।
ଗଵାଶିରଂ ମନ୍ଥିନମିନ୍ଦ୍ର ଶୁକ୍ରଂ ପିବା ସୋମଂ ରରିମା ତେ ମଦାଯ । ବ୍ରହ୍ମକୃତା ମାରୁତେନା ଗଣେନ ସଜୋଷା ରୁଦ୍ରୈସ୍ତୃପଦା ଵୃଷସ୍ଵ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଁର ମୁଣ୍ଡ ସହିତ ମଥାଯାଇଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମରସ ପିଅ, ଯାହା ଆମେ ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛୁ। ବ୍ରହ୍ମବାଣୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବାମାନେ, ମାରୁତ ଓ ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ ତିନିପଟେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ଯେ ତେ ଶୁଷ୍ମଂ ଯେ ତଵିଷୀମଵର୍ଧନ୍ନର୍ଚନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମରୁତସ୍ତ ଓଜଃ । ମାଧ୍ଯଂଦିନେ ସଵନେ ଵଜ୍ରହସ୍ତ ପିବା ରୁଦ୍ରେଭିଃ ସଗଣଃ ସୁଶିପ୍ର
ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଶକ୍ତି, ତୁମ ଶୌର୍ୟ ବଢ଼ାଇଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ମାରୁତ, ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ବଡ଼ କଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସବନରେ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ, ତୁମ ସେନା ସହିତ, ହେ ଶୁଭ କେଶର, ପିଉ।
ତ ଇନ୍ନ୍ଵସ୍ଯ ମଧୁମଦ୍ଵିଵିପ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶର୍ଧୋ ମରୁତୋ ଯ ଆସନ୍ । ଯେଭିର୍ଵୃତ୍ରସ୍ଯେଷିତୋ ଵିଵେଦାମର୍ମଣୋ ମନ୍ଯମାନସ୍ଯ ମର୍ମ
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମଧୁର, ବୁଦ୍ଧିମାନ ସେନା, ମାରୁତମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଯାହା ସହିତ, ତୁମ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ସେ ବୃତ୍ରଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଉଦ୍ଘାଟନ କଲେ, ଅହଂକାରୀର ମୂଳକୁ ଧରିଲେ।
ମନୁଷ୍ଵଦିନ୍ଦ୍ର ସଵନଂ ଜୁଷାଣଃ ପିବା ସୋମଂ ଶଶ୍ଵତେ ଵୀର୍ଯାଯ । ସ ଆ ଵଵୃତ୍ସ୍ଵ ହର୍ଯଶ୍ଵ ଯଜ୍ଞୈଃ ସରଣ୍ଯୁଭିରପୋ ଅର୍ଣା ସିସର୍ଷି
ମନୁଷ୍ୟ ପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ଶାଶ୍ୱତ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ସୋମ ପିଉ। ଏଠାକୁ ଆସ, ହେ ତ୍ୱରିତ ଘୋଡ଼ାର ମାଲିକ, ଯଜ୍ଞ ଓ ସହାୟମାନେ ସହିତ, ତୁମେ ପ୍ରବାହମାନ ଜଳକୁ ଦୂର କର।
ତ୍ଵମପୋ ଯଦ୍ଧ ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଅତ୍ଯାଁ ଇଵ ପ୍ରାସୃଜଃ ସର୍ତଵାଜୌ । ଶଯାନମିନ୍ଦ୍ର ଚରତା ଵଧେନ ଵଵ୍ରିଵାଂସଂ ପରି ଦେଵୀରଦେଵମ୍
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଜଳକୁ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି ମୁକ୍ତ କଲେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଦେବମାନେଠାରୁ ଅଧର୍ମୀଙ୍କୁ ଦୂର କଲେ।
ଯଜାମ ଇନ୍ନମସା ଵୃଦ୍ଧମିନ୍ଦ୍ରଂ ବୃହନ୍ତମୃଷ୍ଵମଜରଂ ଯୁଵାନମ୍ । ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯେ ମମତୁର୍ଯଜ୍ଞିଯସ୍ଯ ନ ରୋଦସୀ ମହିମାନଂ ମମାତେ
ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ବଡ଼, ଉଚ୍ଚ, ଅଜର, ଯୁବକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁ। ଯାହାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱକୁ ନ ଆକାଶ, ନ ପୃଥିବୀ ଧାରଣ କରିପାରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କର୍ମ ସୁକୃତା ପୁରୂଣି ଵ୍ରତାନି ଦେଵା ନ ମିନନ୍ତି ଵିଶ୍ଵେ । ଦାଧାର ଯଃ ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାମୁତେମାଂ ଜଜାନ ସୂର୍ଯମୁଷସଂ ସୁଦଂସାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କର୍ମ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ କେବେ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାତକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଅଦ୍ରୋଘ ସତ୍ଯଂ ତଵ ତନ୍ମହିତ୍ଵଂ ସଦ୍ଯୋ ଯଜ୍ଜାତୋ ଅପିବୋ ହ ସୋମମ୍ । ନ ଦ୍ଯାଵ ଇନ୍ଦ୍ର ତଵସସ୍ତ ଓଜୋ ନାହା ନ ମାସାଃ ଶରଦୋ ଵରନ୍ତ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ସତ୍ୟ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ। ତୁମେ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଏକଦମେ ସୋମରସ ପିଇଥିଲେ। ତୁମ ଶକ୍ତିର ସୀମାକୁ ନ ଆକାଶ, ନ ଦିନ, ମାସ କିମ୍ବା ବର୍ଷ ପହଞ୍ଚିପାରେ।
ତ୍ଵଂ ସଦ୍ଯୋ ଅପିବୋ ଜାତ ଇନ୍ଦ୍ର ମଦାଯ ସୋମଂ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ । ଯଦ୍ଧ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଆଵିଵେଶୀରଥାଭଵଃ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ କାରୁଧାଯାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ମଦ ପାଇଁ ସୋମରସ ପିଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦିଗବିଦିଗ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ପୁରୁଣା ଋଷିଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଚୀନ ହେଲେ।
ଅହନ୍ନହିଂ ପରିଶଯାନମର୍ଣ ଓଜାଯମାନଂ ତୁଵିଜାତ ତଵ୍ଯାନ୍ । ନ ତେ ମହିତ୍ଵମନୁ ଭୂଦଧ ଦ୍ଯୌର୍ଯଦନ୍ଯଯା ସ୍ଫିଗ୍ଯା କ୍ଷାମଵସ୍ଥାଃ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପାଣିକୁ ଘେରି ରହିଥିବା ନାଗକୁ ମାରିଦେଲେ। ତୁମ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ମାପିପାରିଲା ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶକ୍ତିର ସହାୟତାରେ ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ।
ଯଜ୍ଞୋ ହି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵର୍ଧନୋ ଭୂଦୁତ ପ୍ରିଯଃ ସୁତସୋମୋ ମିଯେଧଃ । ଯଜ୍ଞେନ ଯଜ୍ଞମଵ ଯଜ୍ଞିଯଃ ସନ୍ଯଜ୍ଞସ୍ତେ ଵଜ୍ରମହିହତ୍ଯ ଆଵତ୍
ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଜ୍ଞ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଛି, ଏବଂ ସୋମରସ ତୁମ ପ୍ରିୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କର; ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନାଗ ବିନାଶ ପାଇଁ ବଜ୍ର ପାଇଥିଲେ।
ଯଜ୍ଞେନେନ୍ଦ୍ରମଵସା ଚକ୍ରେ ଅର୍ଵାଗୈନଂ ସୁମ୍ନାଯ ନଵ୍ଯସେ ଵଵୃତ୍ଯାମ୍ । ଯ ସ୍ତୋମେଭିର୍ଵାଵୃଧେ ପୂର୍ଵ୍ଯେଭିର୍ଯୋ ମଧ୍ଯମେଭିରୁତ ନୂତନେଭିଃ
ଯଜ୍ଞ ଓ ସହାୟତା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣିଛନ୍ତି। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନୂତନ କୃପା ପାଇଁ ଆମ ପକ୍ଷକୁ ଆଣିବାକୁ ଚାହୁଁ। ସେ ପୁରୁଣା, ମଧ୍ୟମ ଓ ନୂତନ ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ବଢ଼ିଛନ୍ତି।
ଵିଵେଷ ଯନ୍ମା ଧିଷଣା ଜଜାନ ସ୍ତଵୈ ପୁରା ପାର୍ଯାଦିନ୍ଦ୍ରମହ୍ନଃ । ଅଂହସୋ ଯତ୍ର ପୀପରଦ୍ଯଥା ନୋ ନାଵେଵ ଯାନ୍ତମୁଭଯେ ହଵନ୍ତେ
ମୋର ପ୍ରେରଣା ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଣା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା, ସେଠାରେ ତୁମେ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର, ଯେପରି ଦୁଇ ଦିଗରୁ ଡାକିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ତୁମେ ନୌକାରେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଆପୂର୍ଣୋ ଅସ୍ଯ କଲଶଃ ସ୍ଵାହା ସେକ୍ତେଵ କୋଶଂ ସିସିଚେ ପିବଧ୍ଯୈ । ସମୁ ପ୍ରିଯା ଆଵଵୃତ୍ରନ୍ମଦାଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣିଦଭି ସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ତାଙ୍କର କଳଶ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ, ଯେପରି ଜଳ ଭରା ଥାଲିକୁ ପିଇବା ପାଇଁ ଢେଲାଯାଏ। ପ୍ରିୟମାନେ ମିଶିଛନ୍ତି ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ସୋମରସ ଦକ୍ଷିଣାବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘେରିଛି।
ନ ତ୍ଵା ଗଭୀରଃ ପୁରୁହୂତ ସିନ୍ଧୁର୍ନାଦ୍ରଯଃ ପରି ଷନ୍ତୋ ଵରନ୍ତ । ଇତ୍ଥା ସଖିଭ୍ଯ ଇଷିତୋ ଯଦିନ୍ଦ୍ରା ଦୃଳ୍ହଂ ଚିଦରୁଜୋ ଗଵ୍ଯମୂର୍ଵମ୍
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଗଭୀର ନଦୀ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼, ତୁମକୁ ଘେରି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମକୁ ରୋକିପାରିନାହାନ୍ତି। ଏପରି, ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଉତ୍ସାହରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଗୋଧନର ସମୃଦ୍ଧି ଅଞ୍ଚଳ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଲେ।
ଶୁନଂ ହୁଵେମ ମଘଵାନମିନ୍ଦ୍ରମସ୍ମିନ୍ଭରେ ନୃତମଂ ଵାଜସାତୌ । ଶୃଣ୍ଵନ୍ତମୁଗ୍ରମୂତଯେ ସମତ୍ସୁ ଘ୍ନନ୍ତଂ ଵୃତ୍ରାଣି ସଂଜିତଂ ଧନାନାମ୍
ଆମେ ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯିଏ ପୁରସ୍କୃତ ଓ ବିଜୟୀ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଶୁଣନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ପାଉଛନ୍ତି, ସେ ଧନର ବିଜେତା।
ପ୍ର ପର୍ଵତାନାମୁଶତୀ ଉପସ୍ଥାଦଶ୍ଵେ ଇଵ ଵିଷିତେ ହାସମାନେ । ଗାଵେଵ ଶୁଭ୍ରେ ମାତରା ରିହାଣେ ଵିପାଟ୍ ଛୁତୁଦ୍ରୀ ପଯସା ଜଵେତେ
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଅଂକୁକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଖୋଲା ଘୋଡ଼ା ଆନନ୍ଦରେ ଦୌଡ଼େ। ଦୁଇଟି ଧଳା ଗାଈ ମାତା ଝିଅ ପିଲା ପାଇଁ ଯେପରି ଆତୁର, ସେପରି ବିପାଶ ଓ ଶୁତୁଦ୍ରୀ ପୋଷକ ଜଳ ନେଇ ବହୁଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରେଷିତେ ପ୍ରସଵଂ ଭିକ୍ଷମାଣେ ଅଚ୍ଛା ସମୁଦ୍ରଂ ରଥ୍ଯେଵ ଯାଥଃ । ସମାରାଣେ ଊର୍ମିଭିଃ ପିନ୍ଵମାନେ ଅନ୍ଯା ଵାମନ୍ଯାମପ୍ଯେତି ଶୁଭ୍ରେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ତମେ ଦୁଇଜଣ ନିଜ ଗତି ଖୋଜି, ରଥ ପରି ସମୁଦ୍ର ଦିଗକୁ ଯାଉଛ। ତରଙ୍ଗରେ ଭରି, ଦୁଇଜଣ ଏକାଅପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟଜଣ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ହେ ଧଳା ନଦୀମାନେ।
ଅଚ୍ଛା ସିନ୍ଧୁଂ ମାତୃତମାମଯାସଂ ଵିପାଶମୁର୍ଵୀଂ ସୁଭଗାମଗନ୍ମ । ଵତ୍ସମିଵ ମାତରା ସଂରିହାଣେ ସମାନଂ ଯୋନିମନୁ ସଂଚରନ୍ତୀ
ଆମେ ସବୁଠାରୁ ମାତୃସ୍ନେହ ଦେଇଥିବା ସିନ୍ଧୁ ଓ ବିପାଶ ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଓ ଶୁଭ ନଦୀ ପାଖକୁ ଆସିଛୁ। ଦୁଇ ମାଆ ଝିଅ ପିଲାକୁ ଯେପରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଏକେ ମାନ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ଏକାଠି ଚଳିଛ।
ଏନା ଵଯଂ ପଯସା ପିନ୍ଵମାନା ଅନୁ ଯୋନିଂ ଦେଵକୃତଂ ଚରନ୍ତୀଃ । ନ ଵର୍ତଵେ ପ୍ରସଵଃ ସର୍ଗତକ୍ତଃ କିଂଯୁର୍ଵିପ୍ରୋ ନଦ୍ଯୋ ଜୋହଵୀତି
ଏହି ଜଳ ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ମାର୍ଗରେ ଜଳରେ ଭରି ଚଳୁଛୁ। ଏହି ପ୍ରବାହ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବାବେଳେ କେବେ ରୁକି ଯାଏ ନାହିଁ। କବି କଣ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ତୁମକୁ ଡାକେ?
ରମଧ୍ଵଂ ମେ ଵଚସେ ସୋମ୍ଯାଯ ଋତାଵରୀରୁପ ମୁହୂର୍ତମେଵୈଃ । ପ୍ର ସିନ୍ଧୁମଚ୍ଛା ବୃହତୀ ମନୀଷାଵସ୍ଯୁରହ୍ଵେ କୁଶିକସ୍ଯ ସୂନୁଃ
ହେ ନ୍ୟାୟପ୍ରିୟ ନଦୀମାନେ, ମୋର ସୋମ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରିତ କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର, କିଛି ଖଣ୍ଡ ଆସ। ମୁଁ କୁଶିକଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଭାବେ, ମହାନ ସିନ୍ଧୁକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଡାକୁଛି, କୃପା ଆଶା କରୁଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମାଁ ଅରଦଦ୍ଵଜ୍ରବାହୁରପାହନ୍ଵୃତ୍ରଂ ପରିଧିଂ ନଦୀନାମ୍ । ଦେଵୋଽନଯତ୍ସଵିତା ସୁପାଣିସ୍ତସ୍ଯ ଵଯଂ ପ୍ରସଵେ ଯାମ ଉର୍ଵୀଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ବଜ୍ରଧାରୀ ବାହୁଦ୍ୱାରା, ଆମ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଖୋଲିଦେଲେ। ସେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ବୃତ୍ର, ନଦୀମାନଙ୍କର ବାଧା। ଦେବତା ସବିତା ନିଜର ଶୁଭ ହାତରେ ଆମକୁ ନେଇଗଲେ—ତାଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ଆମେ ବିସ୍ତୃତ ଭୂମିକୁ ଯାଉଛୁ।