ଵିଦଦ୍ଯଦୀ ସରମା ରୁଗ୍ଣମଦ୍ରେର୍ମହି ପାଥଃ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ସଧ୍ର୍ଯକ୍କଃ । ଅଗ୍ରଂ ନଯତ୍ସୁପଦ୍ଯକ୍ଷରାଣାମଚ୍ଛା ରଵଂ ପ୍ରଥମା ଜାନତୀ ଗାତ୍
ସରମା ପାହାଡ଼ର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପୁରୁଣା ପଥକୁ ତାଙ୍କର ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ ଖୋଜିଲେ। ସେ ସୁନିଆଁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଗପଥ ଦେଖାଇଲେ, ପ୍ରଥମେ ଜାଣି, ସେ ଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଅଗଚ୍ଛଦୁ ଵିପ୍ରତମଃ ସଖୀଯନ୍ନସୂଦଯତ୍ସୁକୃତେ ଗର୍ଭମଦ୍ରିଃ । ସସାନ ମର୍ଯୋ ଯୁଵଭିର୍ମଖସ୍ଯନ୍ନଥାଭଵଦଙ୍ଗିରାଃ ସଦ୍ଯୋ ଅର୍ଚନ୍
ସବୁଠାରୁ ପ୍ରେରିତ ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଗଲେ, ପାହାଡ଼ ଭଲ କାମ କରୁଥିବା ପାଇଁ ଗର୍ଭକୁ ମୁକ୍ତ କଲା। ଯୁବକ ବୀର ଯଜ୍ଞକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ତାପରେ ଅଙ୍ଗିରସ ତୁରନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ସତଃସତଃ ପ୍ରତିମାନଂ ପୁରୋଭୂର୍ଵିଶ୍ଵା ଵେଦ ଜନିମା ହନ୍ତି ଶୁଷ୍ଣମ୍ । ପ୍ର ଣୋ ଦିଵଃ ପଦଵୀର୍ଗଵ୍ଯୁରର୍ଚନ୍ସଖା ସଖୀଁରମୁଞ୍ଚନ୍ନିରଵଦ୍ଯାତ୍
ଯେଉଁଠି ସଦା ଥିବା, ସେ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ପାଇଁ ଆଦର୍ଶ। ସେ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତି ଜାଣନ୍ତି, ଶୁଷ୍ଣକୁ ଘାତ କରନ୍ତି। ସେ ଆମ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ପଥକୁ ଗାଇଲେ, ଗାଈ ଚାହିଁ, ବନ୍ଧୁକୁ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ନି ଗଵ୍ଯତା ମନସା ସେଦୁରର୍କୈଃ କୃଣ୍ଵାନାସୋ ଅମୃତତ୍ଵାଯ ଗାତୁମ୍ । ଇଦଂ ଚିନ୍ନୁ ସଦନଂ ଭୂର୍ଯେଷାଂ ଯେନ ମାସାଁ ଅସିଷାସନ୍ନୃତେନ
ଗାଈ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ସେମାନେ ମନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କର ବହୁତ ଧନର ନିବାସ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମାସକୁ ଋତରେ ସେବନ କଲେ।
ସମ୍ପଶ୍ଯମାନା ଅମଦନ୍ନଭି ସ୍ଵଂ ପଯଃ ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯ ରେତସୋ ଦୁଘାନାଃ । ଵି ରୋଦସୀ ଅତପଦ୍ଘୋଷ ଏଷାଂ ଜାତେ ନିଷ୍ଠାମଦଧୁର୍ଗୋଷୁ ଵୀରାନ୍
ଦେଖି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ନିଜ ପାଖକୁ ଆସିଲେ; ପୁରୁଣା ମାନେ, ବୀଜ ଦୁହୁଥିବା, ଦୁଧ ଦେଲେ। ଦୁଇ ଜଗତ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା; ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ଗାଈମାନେ ବୀରମାନେକୁ ଗୋଥାରେ ରଖିଲେ।
ସ ଜାତେଭିର୍ଵୃତ୍ରହା ସେଦୁ ହଵ୍ଯୈରୁଦୁସ୍ରିଯା ଅସୃଜଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅର୍କୈଃ । ଉରୂଚ୍ଯସ୍ମୈ ଘୃତଵଦ୍ଭରନ୍ତୀ ମଧୁ ସ୍ଵାଦ୍ମ ଦୁଦୁହେ ଜେନ୍ଯା ଗୌଃ
ବୃତ୍ର ଘାତକ, ନବଜାତମାନଙ୍କ ସହ ହବି ନେଇ ବସିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଗାଈମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଘୃତ ଭରିଥିବା ଆକାଂକ୍ଷିତ ଗାଈ ମଧୁର ଦୁଧ ଦେଲେ।
ପିତ୍ରେ ଚିଚ୍ଚକ୍ରୁଃ ସଦନଂ ସମସ୍ମୈ ମହି ତ୍ଵିଷୀମତ୍ସୁକୃତୋ ଵି ହି ଖ୍ଯନ୍ । ଵିଷ୍କଭ୍ନନ୍ତ ସ୍କମ୍ଭନେନା ଜନିତ୍ରୀ ଆସୀନା ଊର୍ଧ୍ଵଂ ରଭସଂ ଵି ମିନ୍ଵନ୍
ପିତା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ବଡ଼ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘର ତିଆରି କଲେ, ଦକ୍ଷ କର୍ମୀମାନେ ଏହାକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଲେ। ମାଆମାନେ ଭଲ ଭାବେ ଭାର ଧରି ଉପରକୁ ଶକ୍ତି ସହିତ ମାପିବାକୁ ବସିଥିଲେ।
ମହୀ ଯଦି ଧିଷଣା ଶିଶ୍ନଥେ ଧାତ୍ସଦ୍ଯୋଵୃଧଂ ଵିଭ୍ଵଂ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଗିରୋ ଯସ୍ମିନ୍ନନଵଦ୍ଯାଃ ସମୀଚୀର୍ଵିଶ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ତଵିଷୀରନୁତ୍ତାଃ
ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧି ଯେତେବେଳେ ଦିନେ ଦିନେ ବଢ଼ୁଥିବା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ, ଯାହାରେ ନିର୍ମଳ ଓ ସମନ୍ୱିତ ଗୀତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସେଠାରେ ଶକ୍ତି ଅପରାଜିତ।
ମହ୍ଯା ତେ ସଖ୍ଯଂ ଵଶ୍ମି ଶକ୍ତୀରା ଵୃତ୍ରଘ୍ନେ ନିଯୁତୋ ଯନ୍ତି ପୂର୍ଵୀଃ । ମହି ସ୍ତୋତ୍ରମଵ ଆଗନ୍ମ ସୂରେରସ୍ମାକଂ ସୁ ମଘଵନ୍ବୋଧି ଗୋପାଃ
ମୁଁ ତୁମ ମିତ୍ରତା ଚାହେଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ତୁମର ଅନେକ ସେନାଗୁଡ଼ିକ ଆଗେ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି। ଆମେ ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସ୍ତୁତି ପାଖକୁ ଆସିଛୁ—ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ପାଳକ ହେଉ, ଆମକୁ ମନେ ରଖ।
ମହି କ୍ଷେତ୍ରଂ ପୁରୁ ଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଵିଦ୍ଵାନାଦିତ୍ସଖିଭ୍ଯଶ୍ଚରଥଂ ସମୈରତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ନୃଭିରଜନଦ୍ଦୀଦ୍ଯାନଃ ସାକଂ ସୂର୍ଯମୁଷସଂ ଗାତୁମଗ୍ନିମ୍
ବଡ଼, ଅନେକ ରୂପରେ ଚମକୁଥିବା କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଜାଣି, ସେ ଏହାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାଗରେ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ରଥ ବଣ୍ଟିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉଷା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ସାଙ୍ଗରେ ଏକାଠି କରି ଗତି ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ଅପଶ୍ଚିଦେଷ ଵିଭ୍ଵୋ ଦମୂନାଃ ପ୍ର ସଧ୍ରୀଚୀରସୃଜଦ୍ଵିଶ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାଃ । ମଧ୍ଵଃ ପୁନାନାଃ କଵିଭିଃ ପଵିତ୍ରୈର୍ଦ୍ଯୁଭିର୍ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିର୍ଧନୁତ୍ରୀଃ
ଯେଉଁମାନେ ପଛରେ ଥିଲେ, ହେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ହେ ଗୃହସ୍ଥ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି ଆଗେ ବଢ଼ାଇଲେ, ସମସ୍ତେ ଚମକୁଥିଲେ। କବିମାନେ ମଧୁକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଦିନମାନେ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉପହାର ତିଆରି କରନ୍ତି।
ଅନୁ କୃଷ୍ଣେ ଵସୁଧିତୀ ଜିହାତେ ଉଭେ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ମଂହନା ଯଜତ୍ରେ । ପରି ଯତ୍ତେ ମହିମାନଂ ଵୃଜଧ୍ଯୈ ସଖାଯ ଇନ୍ଦ୍ର କାମ୍ଯା ଋଜିପ୍ଯାଃ
କଳା ପରେ ପୃଥିବୀର ଧନ ଦେଖାଯାଏ; ଉଭୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ତୁମର ବଡ଼ତ୍ୱକୁ ଘେରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଚାହିଁଥିବା, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ମିତ୍ରମାନେ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି।
ପତିର୍ଭଵ ଵୃତ୍ରହନ୍ସୂନୃତାନାଂ ଗିରାଂ ଵିଶ୍ଵାଯୁର୍ଵୃଷଭୋ ଵଯୋଧାଃ । ଆ ନୋ ଗହି ସଖ୍ଯେଭିଃ ଶିଵେଭିର୍ମହାନ୍ମହୀଭିରୂତିଭିଃ ସରଣ୍ଯନ୍
ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ନିଷ୍ଠା ବାଣୀର ଓ ସମସ୍ତ କଥାର ପ୍ରଭୁ ହେଉ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଦାତା। ଆମ ପାଖକୁ ଶୁଭ ମିତ୍ରତା, ବଡ଼ ଓ ଦାନଶୀଳ ସହାୟତା ସହିତ ଆସ, ହେ ତ୍ୱରିତ।
ତମଙ୍ଗିରସ୍ଵନ୍ନମସା ସପର୍ଯନ୍ନଵ୍ଯଂ କୃଣୋମି ସନ୍ଯସେ ପୁରାଜାମ୍ । ଦ୍ରୁହୋ ଵି ଯାହି ବହୁଲା ଅଦେଵୀଃ ସ୍ଵଶ୍ଚ ନୋ ମଘଵନ୍ସାତଯେ ଧାଃ
ହେ ଅଙ୍ଗିରସ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ତୁମକୁ ପୂଜି, ପୁରୁଣା ଦେବତା ପାଇଁ ଏକ ନୂଆ ଶ୍ଲୋକ ରଚନା କରୁଛି। ଅଧର୍ମୀ ଅନେକ ଠକିବାକୁ ଦୂର କର, ଏବଂ ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ଲାଭ ପାଇଁ ତୁମ ଦୟା ଦିଅ।
ମିହଃ ପାଵକାଃ ପ୍ରତତା ଅଭୂଵନ୍ସ୍ଵସ୍ତି ନଃ ପିପୃହି ପାରମାସାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଂ ରଥିରଃ ପାହି ନୋ ରିଷୋ ମକ୍ଷୂମକ୍ଷୂ କୃଣୁହି ଗୋଜିତୋ ନଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବର୍ଷା ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି; ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ କର, ଏହି ବିପଦରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ରଥିଆ; ଆମକୁ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କର, ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ଗୋଧନରେ ବିଜୟୀ କର।
ଅଦେଦିଷ୍ଟ ଵୃତ୍ରହା ଗୋପତିର୍ଗା ଅନ୍ତଃ କୃଷ୍ଣାଁ ଅରୁଷୈର୍ଧାମଭିର୍ଗାତ୍ । ପ୍ର ସୂନୃତା ଦିଶମାନ ଋତେନ ଦୁରଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵା ଅଵୃଣୋଦପ ସ୍ଵାଃ
ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଗୋପାଳକ ଆସିଛନ୍ତି; କଳା ମଧ୍ୟରେ ସେ ଲାଲ ଆଲୋକ ସହିତ ଗଲେ। ସତ୍ୟ ବାଣୀ ପ୍ରେରଣ କରି, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ କଠିନ ସ୍ଥାନ ଓ ଭଲ ଜାଗା ଖୋଲିଦେଲେ।
ଶୁନଂ ହୁଵେମ ମଘଵାନମିନ୍ଦ୍ରମସ୍ମିନ୍ଭରେ ନୃତମଂ ଵାଜସାତୌ । ଶୃଣ୍ଵନ୍ତମୁଗ୍ରମୂତଯେ ସମତ୍ସୁ ଘ୍ନନ୍ତଂ ଵୃତ୍ରାଣି ସଂଜିତଂ ଧନାନାମ୍
ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିବା; ପୁରସ୍କୃତ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶୁଣନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ, ବୃତ୍ରମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ଧନର ଜୟୀ।
ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ସୋମପତେ ପିବେମଂ ମାଧ୍ଯଂଦିନଂ ସଵନଂ ଚାରୁ ଯତ୍ତେ । ପ୍ରପ୍ରୁଥ୍ଯା ଶିପ୍ରେ ମଘଵନ୍ନୃଜୀଷିନ୍ଵିମୁଚ୍ଯା ହରୀ ଇହ ମାଦଯସ୍ଵ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୋମରସ ପିଉ, ହେ ସୋମର ନାଥ, ଏହି ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସବନ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ। ହେ ଦାନଶୀଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଖୋଲା କେଶରେ, ତୁମ ଘୋଡ଼ାକୁ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କର।
ଗଵାଶିରଂ ମନ୍ଥିନମିନ୍ଦ୍ର ଶୁକ୍ରଂ ପିବା ସୋମଂ ରରିମା ତେ ମଦାଯ । ବ୍ରହ୍ମକୃତା ମାରୁତେନା ଗଣେନ ସଜୋଷା ରୁଦ୍ରୈସ୍ତୃପଦା ଵୃଷସ୍ଵ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଁର ମୁଣ୍ଡ ସହିତ ମଥାଯାଇଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମରସ ପିଅ, ଯାହା ଆମେ ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛୁ। ବ୍ରହ୍ମବାଣୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବାମାନେ, ମାରୁତ ଓ ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ ତିନିପଟେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ଯେ ତେ ଶୁଷ୍ମଂ ଯେ ତଵିଷୀମଵର୍ଧନ୍ନର୍ଚନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମରୁତସ୍ତ ଓଜଃ । ମାଧ୍ଯଂଦିନେ ସଵନେ ଵଜ୍ରହସ୍ତ ପିବା ରୁଦ୍ରେଭିଃ ସଗଣଃ ସୁଶିପ୍ର
ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଶକ୍ତି, ତୁମ ଶୌର୍ୟ ବଢ଼ାଇଲେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ମାରୁତ, ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ବଡ଼ କଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସବନରେ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ, ତୁମ ସେନା ସହିତ, ହେ ଶୁଭ କେଶର, ପିଉ।
ତ ଇନ୍ନ୍ଵସ୍ଯ ମଧୁମଦ୍ଵିଵିପ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶର୍ଧୋ ମରୁତୋ ଯ ଆସନ୍ । ଯେଭିର୍ଵୃତ୍ରସ୍ଯେଷିତୋ ଵିଵେଦାମର୍ମଣୋ ମନ୍ଯମାନସ୍ଯ ମର୍ମ
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମଧୁର, ବୁଦ୍ଧିମାନ ସେନା, ମାରୁତମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଯାହା ସହିତ, ତୁମ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ସେ ବୃତ୍ରଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଉଦ୍ଘାଟନ କଲେ, ଅହଂକାରୀର ମୂଳକୁ ଧରିଲେ।
ମନୁଷ୍ଵଦିନ୍ଦ୍ର ସଵନଂ ଜୁଷାଣଃ ପିବା ସୋମଂ ଶଶ୍ଵତେ ଵୀର୍ଯାଯ । ସ ଆ ଵଵୃତ୍ସ୍ଵ ହର୍ଯଶ୍ଵ ଯଜ୍ଞୈଃ ସରଣ୍ଯୁଭିରପୋ ଅର୍ଣା ସିସର୍ଷି
ମନୁଷ୍ୟ ପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ଶାଶ୍ୱତ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ସୋମ ପିଉ। ଏଠାକୁ ଆସ, ହେ ତ୍ୱରିତ ଘୋଡ଼ାର ମାଲିକ, ଯଜ୍ଞ ଓ ସହାୟମାନେ ସହିତ, ତୁମେ ପ୍ରବାହମାନ ଜଳକୁ ଦୂର କର।
ତ୍ଵମପୋ ଯଦ୍ଧ ଵୃତ୍ରଂ ଜଘନ୍ଵାଁ ଅତ୍ଯାଁ ଇଵ ପ୍ରାସୃଜଃ ସର୍ତଵାଜୌ । ଶଯାନମିନ୍ଦ୍ର ଚରତା ଵଧେନ ଵଵ୍ରିଵାଂସଂ ପରି ଦେଵୀରଦେଵମ୍
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଜଳକୁ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି ମୁକ୍ତ କଲେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଦେବମାନେଠାରୁ ଅଧର୍ମୀଙ୍କୁ ଦୂର କଲେ।
ଯଜାମ ଇନ୍ନମସା ଵୃଦ୍ଧମିନ୍ଦ୍ରଂ ବୃହନ୍ତମୃଷ୍ଵମଜରଂ ଯୁଵାନମ୍ । ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯେ ମମତୁର୍ଯଜ୍ଞିଯସ୍ଯ ନ ରୋଦସୀ ମହିମାନଂ ମମାତେ
ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ବଡ଼, ଉଚ୍ଚ, ଅଜର, ଯୁବକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁ। ଯାହାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱକୁ ନ ଆକାଶ, ନ ପୃଥିବୀ ଧାରଣ କରିପାରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କର୍ମ ସୁକୃତା ପୁରୂଣି ଵ୍ରତାନି ଦେଵା ନ ମିନନ୍ତି ଵିଶ୍ଵେ । ଦାଧାର ଯଃ ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାମୁତେମାଂ ଜଜାନ ସୂର୍ଯମୁଷସଂ ସୁଦଂସାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କର୍ମ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ କେବେ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାତକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଅଦ୍ରୋଘ ସତ୍ଯଂ ତଵ ତନ୍ମହିତ୍ଵଂ ସଦ୍ଯୋ ଯଜ୍ଜାତୋ ଅପିବୋ ହ ସୋମମ୍ । ନ ଦ୍ଯାଵ ଇନ୍ଦ୍ର ତଵସସ୍ତ ଓଜୋ ନାହା ନ ମାସାଃ ଶରଦୋ ଵରନ୍ତ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ସତ୍ୟ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ। ତୁମେ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଏକଦମେ ସୋମରସ ପିଇଥିଲେ। ତୁମ ଶକ୍ତିର ସୀମାକୁ ନ ଆକାଶ, ନ ଦିନ, ମାସ କିମ୍ବା ବର୍ଷ ପହଞ୍ଚିପାରେ।
ତ୍ଵଂ ସଦ୍ଯୋ ଅପିବୋ ଜାତ ଇନ୍ଦ୍ର ମଦାଯ ସୋମଂ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ । ଯଦ୍ଧ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଆଵିଵେଶୀରଥାଭଵଃ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ କାରୁଧାଯାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ମଦ ପାଇଁ ସୋମରସ ପିଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦିଗବିଦିଗ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ପୁରୁଣା ଋଷିଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଚୀନ ହେଲେ।
ଅହନ୍ନହିଂ ପରିଶଯାନମର୍ଣ ଓଜାଯମାନଂ ତୁଵିଜାତ ତଵ୍ଯାନ୍ । ନ ତେ ମହିତ୍ଵମନୁ ଭୂଦଧ ଦ୍ଯୌର୍ଯଦନ୍ଯଯା ସ୍ଫିଗ୍ଯା କ୍ଷାମଵସ୍ଥାଃ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପାଣିକୁ ଘେରି ରହିଥିବା ନାଗକୁ ମାରିଦେଲେ। ତୁମ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ମାପିପାରିଲା ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶକ୍ତିର ସହାୟତାରେ ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ।
ଯଜ୍ଞୋ ହି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵର୍ଧନୋ ଭୂଦୁତ ପ୍ରିଯଃ ସୁତସୋମୋ ମିଯେଧଃ । ଯଜ୍ଞେନ ଯଜ୍ଞମଵ ଯଜ୍ଞିଯଃ ସନ୍ଯଜ୍ଞସ୍ତେ ଵଜ୍ରମହିହତ୍ଯ ଆଵତ୍
ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଜ୍ଞ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଛି, ଏବଂ ସୋମରସ ତୁମ ପ୍ରିୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କର; ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନାଗ ବିନାଶ ପାଇଁ ବଜ୍ର ପାଇଥିଲେ।
ଯଜ୍ଞେନେନ୍ଦ୍ରମଵସା ଚକ୍ରେ ଅର୍ଵାଗୈନଂ ସୁମ୍ନାଯ ନଵ୍ଯସେ ଵଵୃତ୍ଯାମ୍ । ଯ ସ୍ତୋମେଭିର୍ଵାଵୃଧେ ପୂର୍ଵ୍ଯେଭିର୍ଯୋ ମଧ୍ଯମେଭିରୁତ ନୂତନେଭିଃ
ଯଜ୍ଞ ଓ ସହାୟତା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣିଛନ୍ତି। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନୂତନ କୃପା ପାଇଁ ଆମ ପକ୍ଷକୁ ଆଣିବାକୁ ଚାହୁଁ। ସେ ପୁରୁଣା, ମଧ୍ୟମ ଓ ନୂତନ ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ବଢ଼ିଛନ୍ତି।