ସହଦାନୁଂ ପୁରୁହୂତ କ୍ଷିଯନ୍ତମହସ୍ତମିନ୍ଦ୍ର ସଂ ପିଣକ୍କୁଣାରୁମ୍ । ଅଭି ଵୃତ୍ରଂ ଵର୍ଧମାନଂ ପିଯାରୁମପାଦମିନ୍ଦ୍ର ତଵସା ଜଘନ୍ଥ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଛ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଚୁର୍ମାର କର, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କର। ବଢ଼ୁଥିବା ଓ ଫୁଲୁଥିବା ବୃତ୍ରକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ପାଉଁ ନଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳିଦେଲା।
ନି ସାମନାମିଷିରାମିନ୍ଦ୍ର ଭୂମିଂ ମହୀମପାରାଂ ସଦନେ ସସତ୍ଥ । ଅସ୍ତଭ୍ନାଦ୍ଦ୍ଯାଂ ଵୃଷଭୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମର୍ଷନ୍ତ୍ଵାପସ୍ତ୍ଵଯେହ ପ୍ରସୂତାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସ୍ତୁତିରେ ଏହି ବିଶାଳ ଓ ଅପାର ପୃଥିବୀକୁ ଆମର ବାସସ୍ଥାନ କରିଦେଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳରେ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟଲୋକକୁ ଧରି ରଖିଲା, ଜଳ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।
ଅଲାତୃଣୋ ଵଲ ଇନ୍ଦ୍ର ଵ୍ରଜୋ ଗୋଃ ପୁରା ହନ୍ତୋର୍ଭଯମାନୋ ଵ୍ଯାର । ସୁଗାନ୍ପଥୋ ଅକୃଣୋନ୍ନିରଜେ ଗାଃ ପ୍ରାଵନ୍ଵାଣୀଃ ପୁରୁହୂତଂ ଧମନ୍ତୀଃ
ଗାଁଗୁଡିକୁ ରଖିଥିବା ବଳା ଅପରାଜେୟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁକୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେ ଅପସାରିଗଲା। ତୁମେ ସରଳ ପଥ କରିଦେଲା, ଗାଁଗୁଡିକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲା, ଏବଂ ଗାୟକମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଏକୋ ଦ୍ଵେ ଵସୁମତୀ ସମୀଚୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଆ ପପ୍ରୌ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାମ୍ । ଉତାନ୍ତରିକ୍ଷାଦଭି ନଃ ସମୀକ ଇଷୋ ରଥୀଃ ସଯୁଜଃ ଶୂର ଵାଜାନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଏକାକି ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲା, ଏହାକୁ ବିସ୍ତାର କରିଦେଲା। ଏବଂ ମଧ୍ୟଲୋକରୁ ଆମ ପାଇଁ ଧନ, ଯୁଗଳ ରଥ ଓ ବିଜୟ ଆଣିଦିଅ।
ଦିଶଃ ସୂର୍ଯୋ ନ ମିନାତି ପ୍ରଦିଷ୍ଟା ଦିଵେଦିଵେ ହର୍ଯଶ୍ଵପ୍ରସୂତାଃ । ସଂ ଯଦାନଳଧ୍ଵନ ଆଦିଦଶ୍ଵୈର୍ଵିମୋଚନଂ କୃଣୁତେ ତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ କେବେ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେନାହିଁ; ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କର ହରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏକାଠି ହୋଇ ରାସ୍ତାରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଅଂଶକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।
ଦିଦୃକ୍ଷନ୍ତ ଉଷସୋ ଯାମନ୍ନକ୍ତୋର୍ଵିଵସ୍ଵତ୍ଯା ମହି ଚିତ୍ରମନୀକମ୍ । ଵିଶ୍ଵେ ଜାନନ୍ତି ମହିନା ଯଦାଗାଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କର୍ମ ସୁକୃତା ପୁରୂଣି
ଉଷା ଦେଖିବାକୁ ଆସା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ରାତି ଆସିଲେ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିନର ମହା ଅଦ୍ଭୁତ ମୁହଁକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଜାଣନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଆସନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅନେକ ଭଲ କାମକୁ ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି।
ମହି ଜ୍ଯୋତିର୍ନିହିତଂ ଵକ୍ଷଣାସ୍ଵାମା ପକ୍ଵଂ ଚରତି ବିଭ୍ରତୀ ଗୌଃ । ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵାଦ୍ମ ସମ୍ଭୃତମୁସ୍ରିଯାଯାଂ ଯତ୍ସୀମିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଦଧାଦ୍ଭୋଜନାଯ
ଏକ ବଡ଼ ଆଲୋକ ହୃଦୟରେ ରଖାଯାଇଛି; ଗାଈ ତାଙ୍କର ପକ୍ୱ ଦୁଧ ବୋକାରେ ନେଇ ଚାଲିଯାଉଛି। ସମସ୍ତ ମିଠା ପୋଷଣ ଅନ୍ଧକାର ଗାଈରେ ସଂଗ୍ରହିତ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାକୁ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ରଖିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଦୃହ୍ଯ ଯାମକୋଶା ଅଭୂଵନ୍ଯଜ୍ଞାଯ ଶିକ୍ଷ ଗୃଣତେ ସଖିଭ୍ଯଃ । ଦୁର୍ମାଯଵୋ ଦୁରେଵା ମର୍ତ୍ଯାସୋ ନିଷଙ୍ଗିଣୋ ରିପଵୋ ହନ୍ତ୍ଵାସଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ମଜବୁତ କର; ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର। ଦୁଷ୍ଟ ମନର ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଶତ୍ରୁମାନେ, ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ।
ସଂ ଘୋଷଃ ଶୃଣ୍ଵେଽଵମୈରମିତ୍ରୈର୍ଜହୀ ନ୍ଯେଷ୍ଵଶନିଂ ତପିଷ୍ଠାମ୍ । ଵୃଶ୍ଚେମଧସ୍ତାଦ୍ଵି ରୁଜା ସହସ୍ଵ ଜହି ରକ୍ଷୋ ମଘଵନ୍ରନ୍ଧଯସ୍ଵ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେପରି ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେପରି ଗଞ୍ଜନା ଶୁଣାଯାଉଛି। ହେ ମଘବାନ୍, ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର ଓ ଭକ୍ଷକ ଶତ୍ରୁକୁ ନଶ୍ଟ କର। ତଳେ ଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେ, ଶକ୍ତିରେ ଭାଗ କର, ରାକ୍ଷସକୁ ଧ୍ୱଂସ କର ଓ ତାକୁ ଭ୍ରମିତ କର।
ଉଦ୍ଵୃହ ରକ୍ଷଃ ସହମୂଲମିନ୍ଦ୍ର ଵୃଶ୍ଚା ମଧ୍ଯଂ ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରଂ ଶୃଣୀହି । ଆ କୀଵତଃ ସଲଲୂକଂ ଚକର୍ଥ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ ତପୁଷିଂ ହେତିମସ୍ଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରାକ୍ଷସକୁ ତାର ମୂଳ ସହିତ ଉପ୍ରେ ଉଠାଇଦେ, ନୂତନ ମଧ୍ୟକୁ ଚିରିଦେ, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ। ତୁମେ ଲୁଚିଥିବା ଓ ଲାଗିରହିଥିବା ଦୁଷ୍ଟକୁ ଭଗାଇଦେଲ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଅସ୍ତ୍ରର ତାପରେ ଜଳୁଥିବା।
ସ୍ଵସ୍ତଯେ ଵାଜିଭିଶ୍ଚ ପ୍ରଣେତଃ ସଂ ଯନ୍ମହୀରିଷ ଆସତ୍ସି ପୂର୍ଵୀଃ । ରାଯୋ ଵନ୍ତାରୋ ବୃହତଃ ସ୍ଯାମାସ୍ମେ ଅସ୍ତୁ ଭଗ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଜାଵାନ୍
ମଙ୍ଗଳ ଓ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ, ଯେପରି ତୁମେ ଅଗଣିତ ପୁରୁଣା ଭଲକୁ ଦେଇଛ। ଆମେ ବଡ଼ ଧନର ଅଧିକାରୀ ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ଭାଗ୍ୟ ଓ ସନ୍ତାନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆ ନୋ ଭର ଭଗମିନ୍ଦ୍ର ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ନି ତେ ଦେଷ୍ଣସ୍ଯ ଧୀମହି ପ୍ରରେକେ । ଊର୍ଵ ଇଵ ପପ୍ରଥେ କାମୋ ଅସ୍ମେ ତମା ପୃଣ ଵସୁପତେ ଵସୂନାମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାଗ୍ୟ ଆଣ। ଆମେ ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରୁଛୁ। ବଡ଼ ମାଠରେ ଯେପରି ଆଶା ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ସେପରି ଆମ ଇଚ୍ଛା ବଢ଼ିଯାଉ। ହେ ଧନର ନାଥ, ଆମକୁ ଧନରେ ପୂରଣ କର।
ଇମଂ କାମଂ ମନ୍ଦଯା ଗୋଭିରଶ୍ଵୈଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଵତା ରାଧସା ପପ୍ରଥଶ୍ଚ । ସ୍ଵର୍ଯଵୋ ମତିଭିସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଵିପ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵାହଃ କୁଶିକାସୋ ଅକ୍ରନ୍
ଏହି ଇଚ୍ଛାକୁ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦାନ ଦେଇ ପୂରଣ କର, ଏହାକୁ ବିସ୍ତାରିତ କର। ଜ୍ଞାନୀ କୁଶିକମାନେ ତାଙ୍କର ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି।
ଆ ନୋ ଗୋତ୍ରା ଦର୍ଦୃହି ଗୋପତେ ଗାଃ ସମସ୍ମଭ୍ଯଂ ସନଯୋ ଯନ୍ତୁ ଵାଜାଃ । ଦିଵକ୍ଷା ଅସି ଵୃଷଭ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମୋଽସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୁ ମଘଵନ୍ବୋଧି ଗୋଦାଃ
ହେ ଗୋପତି, ଆମ ପାଇଁ ଗୋଥାମାନେ ଖୋଲିଦିଅ, ଗାଈମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଉପହାରମାନେ ଆମକୁ ମିଳୁ। ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଥିବା ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ। ହେ ମଘବାନ୍, ଆମକୁ ଗୋବିଦ୍ୟା ଦିଅ।
ଶୁନଂ ହୁଵେମ ମଘଵାନମିନ୍ଦ୍ରମସ୍ମିନ୍ଭରେ ନୃତମଂ ଵାଜସାତୌ । ଶୃଣ୍ଵନ୍ତମୁଗ୍ରମୂତଯେ ସମତ୍ସୁ ଘ୍ନନ୍ତଂ ଵୃତ୍ରାଣି ସଂଜିତଂ ଧନାନାମ୍
ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମେ ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିବା। ସେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଜୟୀ ଓ ଉପହାର ଜିତିବା। ସେ ଶୁଣିଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିବା, ଶତ୍ରୁ ଘାତକ ଓ ଧନର ଅଧିକାରୀ।
ଶାସଦ୍ଵହ୍ନିର୍ଦୁହିତୁର୍ନପ୍ତ୍ଯଂ ଗାଦ୍ଵିଦ୍ଵାଁ ଋତସ୍ଯ ଦୀଧିତିଂ ସପର୍ଯନ୍ । ପିତା ଯତ୍ର ଦୁହିତୁଃ ସେକମୃଞ୍ଜନ୍ସଂ ଶଗ୍ମ୍ଯେନ ମନସା ଦଧନ୍ଵେ
ଅଗ୍ନି ଜ୍ଞାନରେ ଦୁହିତାର ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ନିୟମ କରନ୍ତି, ସେ ଋତର ଆଲୋକକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ପିତା ଦୁହିତାର ପ୍ରବାହକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ସେଠି ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।
ନ ଜାମଯେ ତାନ୍ଵୋ ରିକ୍ଥମାରୈକ୍ଚକାର ଗର୍ଭଂ ସନିତୁର୍ନିଧାନମ୍ । ଯଦୀ ମାତରୋ ଜନଯନ୍ତ ଵହ୍ନିମନ୍ଯଃ କର୍ତା ସୁକୃତୋରନ୍ଯ ଋନ୍ଧନ୍
ସେ ଜାମାଇ ପାଇଁ ଉତ୍ତରାଧିକାର ବାଣ୍ଟିଲେ ନାହିଁ; ସେ ଦାତାଙ୍କର ଧନର ଗର୍ଭକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଯେତେବେଳେ ମାଆମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଏକ ଭଲ କାମ କରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇଥିଲେ।
ଅଗ୍ନିର୍ଜଜ୍ଞେ ଜୁହ୍ଵା ରେଜମାନୋ ମହସ୍ପୁତ୍ରାଁ ଅରୁଷସ୍ଯ ପ୍ରଯକ୍ଷେ । ମହାନ୍ଗର୍ଭୋ ମହ୍ଯା ଜାତମେଷାଂ ମହୀ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧର୍ଯଶ୍ଵସ୍ଯ ଯଜ୍ଞୈଃ
ଅଗ୍ନି ହୋମ କରଣା ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମହାନ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଲାଲ ରଙ୍ଗର ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକାଶିତ। ବଡ଼ ଗର୍ଭ, ବଳବାନଙ୍କର ଜନ୍ମ, ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାର ଯଜ୍ଞରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ।
ଅଭି ଜୈତ୍ରୀରସଚନ୍ତ ସ୍ପୃଧାନଂ ମହି ଜ୍ଯୋତିସ୍ତମସୋ ନିରଜାନନ୍ । ତଂ ଜାନତୀଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଦାଯନ୍ନୁଷାସଃ ପତିର୍ଗଵାମଭଵଦେକ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ବିଜୟୀମାନେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାକୁ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି ବଡ଼ ଆଲୋକ ଆଣିଲେ। ଉଷାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣି, ସାମ୍ନାକୁ ଆଗେଇଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଗାଈମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ହେଲେ।
ଵୀଳୌ ସତୀରଭି ଧୀରା ଅତୃନ୍ଦନ୍ପ୍ରାଚାହିନ୍ଵନ୍ମନସା ସପ୍ତ ଵିପ୍ରାଃ । ଵିଶ୍ଵାମଵିନ୍ଦନ୍ପଥ୍ଯାମୃତସ୍ଯ ପ୍ରଜାନନ୍ନିତ୍ତା ନମସା ଵିଵେଶ
ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ; ସାତିଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନେ ମନରେ ନେଇ ନେତୃତ୍ୱ କଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଋତର ପଥ ଖୋଜିଲେ, ଜାଣି, ସମ୍ମାନ ସହ ଏହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵିଦଦ୍ଯଦୀ ସରମା ରୁଗ୍ଣମଦ୍ରେର୍ମହି ପାଥଃ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ସଧ୍ର୍ଯକ୍କଃ । ଅଗ୍ରଂ ନଯତ୍ସୁପଦ୍ଯକ୍ଷରାଣାମଚ୍ଛା ରଵଂ ପ୍ରଥମା ଜାନତୀ ଗାତ୍
ସରମା ପାହାଡ଼ର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପୁରୁଣା ପଥକୁ ତାଙ୍କର ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ ଖୋଜିଲେ। ସେ ସୁନିଆଁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଗପଥ ଦେଖାଇଲେ, ପ୍ରଥମେ ଜାଣି, ସେ ଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଅଗଚ୍ଛଦୁ ଵିପ୍ରତମଃ ସଖୀଯନ୍ନସୂଦଯତ୍ସୁକୃତେ ଗର୍ଭମଦ୍ରିଃ । ସସାନ ମର୍ଯୋ ଯୁଵଭିର୍ମଖସ୍ଯନ୍ନଥାଭଵଦଙ୍ଗିରାଃ ସଦ୍ଯୋ ଅର୍ଚନ୍
ସବୁଠାରୁ ପ୍ରେରିତ ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଗଲେ, ପାହାଡ଼ ଭଲ କାମ କରୁଥିବା ପାଇଁ ଗର୍ଭକୁ ମୁକ୍ତ କଲା। ଯୁବକ ବୀର ଯଜ୍ଞକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ତାପରେ ଅଙ୍ଗିରସ ତୁରନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ସତଃସତଃ ପ୍ରତିମାନଂ ପୁରୋଭୂର୍ଵିଶ୍ଵା ଵେଦ ଜନିମା ହନ୍ତି ଶୁଷ୍ଣମ୍ । ପ୍ର ଣୋ ଦିଵଃ ପଦଵୀର୍ଗଵ୍ଯୁରର୍ଚନ୍ସଖା ସଖୀଁରମୁଞ୍ଚନ୍ନିରଵଦ୍ଯାତ୍
ଯେଉଁଠି ସଦା ଥିବା, ସେ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ପାଇଁ ଆଦର୍ଶ। ସେ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତି ଜାଣନ୍ତି, ଶୁଷ୍ଣକୁ ଘାତ କରନ୍ତି। ସେ ଆମ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ପଥକୁ ଗାଇଲେ, ଗାଈ ଚାହିଁ, ବନ୍ଧୁକୁ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ନି ଗଵ୍ଯତା ମନସା ସେଦୁରର୍କୈଃ କୃଣ୍ଵାନାସୋ ଅମୃତତ୍ଵାଯ ଗାତୁମ୍ । ଇଦଂ ଚିନ୍ନୁ ସଦନଂ ଭୂର୍ଯେଷାଂ ଯେନ ମାସାଁ ଅସିଷାସନ୍ନୃତେନ
ଗାଈ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ସେମାନେ ମନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କର ବହୁତ ଧନର ନିବାସ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମାସକୁ ଋତରେ ସେବନ କଲେ।
ସମ୍ପଶ୍ଯମାନା ଅମଦନ୍ନଭି ସ୍ଵଂ ପଯଃ ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯ ରେତସୋ ଦୁଘାନାଃ । ଵି ରୋଦସୀ ଅତପଦ୍ଘୋଷ ଏଷାଂ ଜାତେ ନିଷ୍ଠାମଦଧୁର୍ଗୋଷୁ ଵୀରାନ୍
ଦେଖି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ନିଜ ପାଖକୁ ଆସିଲେ; ପୁରୁଣା ମାନେ, ବୀଜ ଦୁହୁଥିବା, ଦୁଧ ଦେଲେ। ଦୁଇ ଜଗତ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା; ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ଗାଈମାନେ ବୀରମାନେକୁ ଗୋଥାରେ ରଖିଲେ।
ସ ଜାତେଭିର୍ଵୃତ୍ରହା ସେଦୁ ହଵ୍ଯୈରୁଦୁସ୍ରିଯା ଅସୃଜଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅର୍କୈଃ । ଉରୂଚ୍ଯସ୍ମୈ ଘୃତଵଦ୍ଭରନ୍ତୀ ମଧୁ ସ୍ଵାଦ୍ମ ଦୁଦୁହେ ଜେନ୍ଯା ଗୌଃ
ବୃତ୍ର ଘାତକ, ନବଜାତମାନଙ୍କ ସହ ହବି ନେଇ ବସିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଗାଈମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଘୃତ ଭରିଥିବା ଆକାଂକ୍ଷିତ ଗାଈ ମଧୁର ଦୁଧ ଦେଲେ।
ପିତ୍ରେ ଚିଚ୍ଚକ୍ରୁଃ ସଦନଂ ସମସ୍ମୈ ମହି ତ୍ଵିଷୀମତ୍ସୁକୃତୋ ଵି ହି ଖ୍ଯନ୍ । ଵିଷ୍କଭ୍ନନ୍ତ ସ୍କମ୍ଭନେନା ଜନିତ୍ରୀ ଆସୀନା ଊର୍ଧ୍ଵଂ ରଭସଂ ଵି ମିନ୍ଵନ୍
ପିତା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ବଡ଼ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘର ତିଆରି କଲେ, ଦକ୍ଷ କର୍ମୀମାନେ ଏହାକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଲେ। ମାଆମାନେ ଭଲ ଭାବେ ଭାର ଧରି ଉପରକୁ ଶକ୍ତି ସହିତ ମାପିବାକୁ ବସିଥିଲେ।
ମହୀ ଯଦି ଧିଷଣା ଶିଶ୍ନଥେ ଧାତ୍ସଦ୍ଯୋଵୃଧଂ ଵିଭ୍ଵଂ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ଗିରୋ ଯସ୍ମିନ୍ନନଵଦ୍ଯାଃ ସମୀଚୀର୍ଵିଶ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ତଵିଷୀରନୁତ୍ତାଃ
ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧି ଯେତେବେଳେ ଦିନେ ଦିନେ ବଢ଼ୁଥିବା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ, ଯାହାରେ ନିର୍ମଳ ଓ ସମନ୍ୱିତ ଗୀତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସେଠାରେ ଶକ୍ତି ଅପରାଜିତ।
ମହ୍ଯା ତେ ସଖ୍ଯଂ ଵଶ୍ମି ଶକ୍ତୀରା ଵୃତ୍ରଘ୍ନେ ନିଯୁତୋ ଯନ୍ତି ପୂର୍ଵୀଃ । ମହି ସ୍ତୋତ୍ରମଵ ଆଗନ୍ମ ସୂରେରସ୍ମାକଂ ସୁ ମଘଵନ୍ବୋଧି ଗୋପାଃ
ମୁଁ ତୁମ ମିତ୍ରତା ଚାହେଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ତୁମର ଅନେକ ସେନାଗୁଡ଼ିକ ଆଗେ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି। ଆମେ ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସ୍ତୁତି ପାଖକୁ ଆସିଛୁ—ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ପାଳକ ହେଉ, ଆମକୁ ମନେ ରଖ।
ମହି କ୍ଷେତ୍ରଂ ପୁରୁ ଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଵିଦ୍ଵାନାଦିତ୍ସଖିଭ୍ଯଶ୍ଚରଥଂ ସମୈରତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ନୃଭିରଜନଦ୍ଦୀଦ୍ଯାନଃ ସାକଂ ସୂର୍ଯମୁଷସଂ ଗାତୁମଗ୍ନିମ୍
ବଡ଼, ଅନେକ ରୂପରେ ଚମକୁଥିବା କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଜାଣି, ସେ ଏହାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାଗରେ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ରଥ ବଣ୍ଟିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉଷା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ସାଙ୍ଗରେ ଏକାଠି କରି ଗତି ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।