ଵି ମୃଳୀକାଯ ତେ ମନୋ ରଥୀରଶ୍ଵଂ ନ ସଂଦିତମ୍ । ଗୀର୍ଭିର୍ଵରୁଣ ସୀମହି
ତୁମର କୃପାମୟ ଚିତ୍ତ, ଯେଉଁଥିରେ ରଥ ଓ ଘୋଡାର ପରି ତ୍ୱରିତ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ହେ ବରୁଣ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବା।
ପରା ହି ମେ ଵିମନ୍ଯଵଃ ପତନ୍ତି ଵସ୍ଯଇଷ୍ଟଯେ । ଵଯୋ ନ ଵସତୀରୁପ
ମୋର କ୍ରୋଧଗୁଡିକ ନିଜ ଲାଭ ଲାଗି ଦୂରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଗୃହକୁ ଫେରୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପରି।
କଦା କ୍ଷତ୍ରଶ୍ରିଯଂ ନରମା ଵରୁଣଂ କରାମହେ । ମୃଳୀକାଯୋରୁଚକ୍ଷସମ୍
କେବେ ଆମେ, ବରୁଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ନାୟକ, ତୁମ ପାଇଁ ରାଜା ମହିମା ଆଣିବା ସେବା କରିପାରିବା, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ କୃପାଳୁ ଓ ଦୂରଦୃଷ୍ଟି।
ତଦିତ୍ସମାନମାଶାତେ ଵେନନ୍ତା ନ ପ୍ର ଯୁଚ୍ଛତଃ । ଧୃତଵ୍ରତାଯ ଦାଶୁଷେ
ସେ ଫଳ, ଯେଉଁଥିରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଂଶ ନେଇଥିବା ପୁରସ୍କାର ପରି, ନିଜ ନିଶ୍ଚୟରେ ଅଟୁଟ ଓ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଚାହାନ୍ତି।
ଵେଦା ଯୋ ଵୀନାଂ ପଦମନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ପତତାମ୍ । ଵେଦ ନାଵଃ ସମୁଦ୍ରିଯଃ
ସେ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ପଥ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ସମୁଦ୍ରରେ ଚାଲୁଥିବା ନାଉମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ଵେଦ ମାସୋ ଧୃତଵ୍ରତୋ ଦ୍ଵାଦଶ ପ୍ରଜାଵତଃ । ଵେଦା ଯ ଉପଜାଯତେ
ଅଟୁଟ ନିଶ୍ଚୟରେ ଥିବା ସେ, ଦ୍ୱାଦଶ ଉତ୍ପତ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାସଗୁଡିକୁ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ଯାହା ଜନ୍ମ ନେଉଛି ତାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଵେଦ ଵାତସ୍ଯ ଵର୍ତନିମୁରୋରୃଷ୍ଵସ୍ଯ ବୃହତଃ । ଵେଦା ଯେ ଅଧ୍ଯାସତେ
ସେ ବିଶାଳ, ଉଚ୍ଚ ଓ ମହାନ ବାୟୁର ପଥ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ଉପରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ନି ଷସାଦ ଧୃତଵ୍ରତୋ ଵରୁଣଃ ପସ୍ତ୍ଯାସ୍ଵା । ସାମ୍ରାଜ୍ଯାଯ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଅଟୁଟ ନିଶ୍ଚୟରେ ଥିବା ବରୁଣ ନିଜ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଗୃହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜାତ୍ୱ ପାଇଁ ବସିଛନ୍ତି।
ଅତୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯଦ୍ଭୁତା ଚିକିତ୍ଵାଁ ଅଭି ପଶ୍ଯତି । କୃତାନି ଯା ଚ କର୍ତ୍ଵା
ସେଠାରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ତିନି, ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ହୋଇଛି ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଅଛି।
ସ ନୋ ଵିଶ୍ଵାହା ସୁକ୍ରତୁରାଦିତ୍ଯଃ ସୁପଥା କରତ୍ । ପ୍ର ଣ ଆଯୂଂଷି ତାରିଷତ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଆଦିତ୍ୟ ଦିନେ ଦିନେ ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ପଥରେ ନେଇଯାନ୍ତୁ; ସେ ଆମର ଆୟୁଷ୍ୟ ଉପରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଆଣିଦିଅନ୍ତୁ।
ବିଭ୍ରଦ୍ଦ୍ରାପିଂ ହିରଣ୍ଯଯଂ ଵରୁଣୋ ଵସ୍ତ ନିର୍ଣିଜମ୍ । ପରି ସ୍ପଶୋ ନି ଷେଦିରେ
ବରୁଣ ସୁନାର ଚଦର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ଅଂଗବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଚରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବସିଛନ୍ତି।
ନ ଯଂ ଦିପ୍ସନ୍ତି ଦିପ୍ସଵୋ ନ ଦ୍ରୁହ୍ଵାଣୋ ଜନାନାମ୍ । ନ ଦେଵମଭିମାତଯଃ
ଏହି ଦେବତାକୁ କେହି ହାନି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିନାହାନ୍ତି, କେହି ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଧୋଖାଦେଇ ନାହାନ୍ତି, କେହି ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଉତ ଯୋ ମାନୁଷେଷ୍ଵା ଯଶଶ୍ଚକ୍ରେ ଅସାମ୍ଯା । ଅସ୍ମାକମୁଦରେଷ୍ଵା
ଏବଂ ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅସମତୁଳ୍ୟ ଯଶ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଯଶ ଆମ ମନ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ।
ପରା ମେ ଯନ୍ତି ଧୀତଯୋ ଗାଵୋ ନ ଗଵ୍ଯୂତୀରନୁ । ଇଚ୍ଛନ୍ତୀରୁରୁଚକ୍ଷସମ୍
ମୋର ଚିନ୍ତାଗୁଡିକ ଚରାଗାହକୁ ଯାଉଥିବା ଗାଉମାନେ ପରି ଦୂରେ ଯାଉଛି, ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରୁଛି।
ସଂ ନୁ ଵୋଚାଵହୈ ପୁନର୍ଯତୋ ମେ ମଧ୍ଵାଭୃତମ୍ । ହୋତେଵ କ୍ଷଦସେ ପ୍ରିଯମ୍
ଆମେ ପୁନିଥରେ କଥାହେବା, ଯେଉଁଠିଠୁ ମୋର ମଧୁ ଭରା ଶବ୍ଦ ଆସିଥାଏ, ପ୍ରିୟ ଲୋକ ପାଇଁ ଯଜ୍ନ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତ ପରି।
ଦର୍ଶଂ ନୁ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତଂ ଦର୍ଶଂ ରଥମଧି କ୍ଷମି । ଏତା ଜୁଷତ ମେ ଗିରଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା ଦେବତାକୁ ଦେଖିପାରିବି, ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ଦେଖିପାରିବି; ଏହି ମୋର ଗୀତଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଇମଂ ମେ ଵରୁଣ ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମଦ୍ଯା ଚ ମୃଳଯ । ତ୍ଵାମଵସ୍ଯୁରା ଚକେ
ମୋର ଏହି ଆହ୍ୱାନକୁ ଶୁଣ, ବରୁଣ, ଆଜି କୃପା କର; ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁଛି ସେ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଛି।
ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ମେଧିର ଦିଵଶ୍ଚ ଗ୍ମଶ୍ଚ ରାଜସି । ସ ଯାମନି ପ୍ରତି ଶ୍ରୁଧି
ତୁମେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଛ; ଏହି ଆମ ଯାତ୍ରାରେ ଆମକୁ ଶୁଣ।
ଉଦୁତ୍ତମଂ ମୁମୁଗ୍ଧି ନୋ ଵି ପାଶଂ ମଧ୍ଯମଂ ଚୃତ । ଅଵାଧମାନି ଜୀଵସେ
ହେ ଚୃତ, ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବନ୍ଧନ ଓ ମଧ୍ୟମ ବନ୍ଧନକୁ ଖୋଲିଦିଅ; ସବୁଠାରୁ ତଳ ବନ୍ଧନ ଜୀବନ ପାଇଁ ରହିଯାଉ।
ଵସିଷ୍ଵା ହି ମିଯେଧ୍ଯ ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୂର୍ଜାଂ ପତେ । ସେମଂ ନୋ ଅଧ୍ଵରଂ ଯଜ
ହେ ଶକ୍ତିର ନାଥ, ତୁମ ପାଇଁ ପୋଷଣର ମାଲିକ, ଆମେ ବସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛୁ; ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆମ ପାଇଁ କର।
ନି ନୋ ହୋତା ଵରେଣ୍ଯଃ ସଦା ଯଵିଷ୍ଠ ମନ୍ମଭିଃ । ଅଗ୍ନେ ଦିଵିତ୍ମତା ଵଚଃ
ଯେ ହୋତା ପୂଜ୍ୟ ଓ ସଦା ଯୁବା, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଆମର ଶ୍ଲୋକ ସହିତ ବସୁନ୍ତୁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ସହିତ।
ଆ ହି ଷ୍ମା ସୂନଵେ ପିତାପିର୍ଯଜତ୍ଯାପଯେ । ସଖା ସଖ୍ଯେ ଵରେଣ୍ଯଃ
ପିତା ନିଜ ପୁଅ ପାଇଁ ରକ୍ଷା ନିମିତ୍ତେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି; ମିତ୍ର, ମିତ୍ରତାରେ ପୂଜ୍ୟ।
ଆ ନୋ ବର୍ହୀ ରିଶାଦସୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ସୀଦନ୍ତୁ ମନୁଷୋ ଯଥା
ହେ ଧର୍ମିକମାନେ, ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା ଆମର ବର୍ହିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ବସନ୍ତୁ।
ପୂର୍ଵ୍ଯ ହୋତରସ୍ଯ ନୋ ମନ୍ଦସ୍ଵ ସଖ୍ଯସ୍ଯ ଚ । ଇମା ଉ ଷୁ ଶ୍ରୁଧୀ ଗିରଃ
ପୁରୁଣା ହୋତା ଓ ଆମର ମିତ୍ରତାରେ ଆନନ୍ଦ କର; ଏହି ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ ଶୁଣ।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ଶଶ୍ଵତା ତନା ଦେଵଂଦେଵଂ ଯଜାମହେ । ତ୍ଵେ ଇଦ୍ଧୂଯତେ ହଵିଃ
ଯେପରି ଅନେକ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥାଉ, ତୁମରେ ହବି ଜଳୁଛି।
ପ୍ରିଯୋ ନୋ ଅସ୍ତୁ ଵିଶ୍ପତିର୍ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରୋ ଵରେଣ୍ଯଃ । ପ୍ରିଯାଃ ସ୍ଵଗ୍ନଯୋ ଵଯମ୍
ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଥ, ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ପୂଜ୍ୟ ହୋତା ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହେଉନ୍ତୁ; ଆମେ ନିଜ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ।
ସ୍ଵଗ୍ନଯୋ ହି ଵାର୍ଯଂ ଦେଵାସୋ ଦଧିରେ ଚ ନଃ । ସ୍ଵଗ୍ନଯୋ ମନାମହେ
ନିଜ ଅଗ୍ନିମାନେ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି; ଆମେ ନିଜ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁ।
ଅଥା ନ ଉଭଯେଷାମମୃତ ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍ । ମିଥଃ ସନ୍ତୁ ପ୍ରଶସ୍ତଯଃ
ଅମୃତ ଓ ମରଣଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏକାପରକୁ ପ୍ରଶଂସା ହେଉ।
ଵିଶ୍ଵେଭିରଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିଭିରିମଂ ଯଜ୍ଞମିଦଂ ଵଚଃ । ଚନୋ ଧାଃ ସହସୋ ଯହୋ
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନି ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଯଜ୍ଞ ଓ ଏହି ବାକ୍ୟ ଅର୍ପଣ କର; ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମା ଦିଅ।
ଅଶ୍ଵଂ ନ ତ୍ଵା ଵାରଵନ୍ତଂ ଵନ୍ଦଧ୍ଯା ଅଗ୍ନିଂ ନମୋଭିଃ । ସମ୍ରାଜନ୍ତମଧ୍ଵରାଣାମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ନମସ୍କାର ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରୁ; ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାସକ।