ଇଳାଯାସ୍ତ୍ଵା ପଦେ ଵଯଂ ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧି । ଜାତଵେଦୋ ନି ଧୀମହ୍ଯଗ୍ନେ ହଵ୍ଯାଯ ଵୋଳ୍ହଵେ
ଇଳାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ, ପୃଥିବୀର ନାଭିରେ, ହେ ସବୁ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଆମେ ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ଆହୁତି ପାଇଁ, ପୁରୋଡା ପାଇଁ ବସାଉଛୁ ।
ମନ୍ଥତା ନରଃ କଵିମଦ୍ଵଯନ୍ତଂ ପ୍ରଚେତସମମୃତଂ ସୁପ୍ରତୀକମ୍ । ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁଂ ପ୍ରଥମଂ ପୁରସ୍ତାଦଗ୍ନିଂ ନରୋ ଜନଯତା ସୁଶେଵମ୍
ପୁରୁଷମାନେ ଏହି ମହାମୁନି, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଅମର, ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିର ଅଗ୍ନିକୁ ମନ୍ଥନ କରନ୍ତି; ତୁମେମାନେ ଯଜ୍ଞର ପ୍ରତୀକ, ପ୍ରଥମ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଆଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କର ।
ଯଦୀ ମନ୍ଥନ୍ତି ବାହୁଭିର୍ଵି ରୋଚତେଽଶ୍ଵୋ ନ ଵାଜ୍ଯରୁଷୋ ଵନେଷ୍ଵା । ଚିତ୍ରୋ ନ ଯାମନ୍ନଶ୍ଵିନୋରନିଵୃତଃ ପରି ଵୃଣକ୍ତ୍ଯଶ୍ମନସ୍ତୃଣା ଦହନ୍
ଯେତେବେଳେ ଲୋକେ ତାଙ୍କର ବାହୁଦ୍ୱାରା ମନ୍ଥନ କରନ୍ତି, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ଅବିରତ ଗତି ପରି, ସେ ଘାସକୁ ଘେରି ଦେଇ, ପାଥର ଉପରୁ ଜ୍ୱାଳା ଦେଇ ଜଳାଇ ଦେଉଛି ।
ଜାତୋ ଅଗ୍ନୀ ରୋଚତେ ଚେକିତାନୋ ଵାଜୀ ଵିପ୍ରଃ କଵିଶସ୍ତଃ ସୁଦାନୁଃ । ଯଂ ଦେଵାସ ଈଡ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵଵିଦଂ ହଵ୍ଯଵାହମଦଧୁରଧ୍ଵରେଷୁ
ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ବୁଝିପାରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରେରିତ, ମୁନିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ; ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜ୍ୟ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଆହୁତି ନେବାକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି ।
ସୀଦ ହୋତଃ ସ୍ଵ ଉ ଲୋକେ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ସାଦଯା ଯଜ୍ଞଂ ସୁକୃତସ୍ଯ ଯୋନୌ । ଦେଵାଵୀର୍ଦେଵାନ୍ହଵିଷା ଯଜାସ୍ଯଗ୍ନେ ବୃହଦ୍ଯଜମାନେ ଵଯୋ ଧାଃ
ହେ ହୋତା, ତୁମ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସ, ବୁଝିପାରୁଥିବା; ଯଜ୍ଞକୁ ଭଲ ସ୍ଥାନରେ ବସାଅ; ହେ ଦେବତାସ୍ୱରୂପ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆହୁତି ଦେଉ, ହେ ଅଗ୍ନି, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞକାରୀକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ ।
କୃଣୋତ ଧୂମଂ ଵୃଷଣଂ ସଖାଯୋଽସ୍ରେଧନ୍ତ ଇତନ ଵାଜମଚ୍ଛ । ଅଯମଗ୍ନିଃ ପୃତନାଷାଟ୍ ସୁଵୀରୋ ଯେନ ଦେଵାସୋ ଅସହନ୍ତ ଦସ୍ଯୂନ୍
ସଙ୍ଗୀମାନେ, ଧୂଆଁକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର, ମନ ହରିବାନ୍ତୁ ନାହିଁ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର; ଏହି ଅଗ୍ନି ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ବଳବାନ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଦାସ୍ୟୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିଥିଲେ ।
ଅଯଂ ତେ ଯୋନିରୃତ୍ଵିଯୋ ଯତୋ ଜାତୋ ଅରୋଚଥାଃ । ତଂ ଜାନନ୍ନଗ୍ନ ଆ ସୀଦାଥା ନୋ ଵର୍ଧଯା ଗିରଃ
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ସ୍ଥାନ, ହେ ଋତ୍ବିଜ୍, ଯାଠାରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲ; ଏହାକୁ ଜାଣି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଏଠି ବସ ଓ ଆମର ଗୀତକୁ ବଢ଼ାଅ ।
ତନୂନପାଦୁଚ୍ଯତେ ଗର୍ଭ ଆସୁରୋ ନରାଶଂସୋ ଭଵତି ଯଦ୍ଵିଜାଯତେ । ମାତରିଶ୍ଵା ଯଦମିମୀତ ମାତରି ଵାତସ୍ଯ ସର୍ଗୋ ଅଭଵତ୍ସରୀମଣି
ତାଙ୍କୁ ଦେହର ରକ୍ଷକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭ; ଯେତେବେଳେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଶା ହୁଅନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ମାତରିଶ୍ୱାନ ତାଙ୍କୁ ମାପିଥିଲେ, ମାତୃଗର୍ଭରେ ବାୟୁର ବିସ୍ତାର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା ।
ସୁନିର୍ମଥା ନିର୍ମଥିତଃ ସୁନିଧା ନିହିତଃ କଵିଃ । ଅଗ୍ନେ ସ୍ଵଧ୍ଵରା କୃଣୁ ଦେଵାନ୍ଦେଵଯତେ ଯଜ
ଭଲଭାବେ ମନ୍ଥନ କରାଯାଇଛି, ଭଲଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଭଲ ସ୍ଥାନରେ ରଖାଯାଇଛି, ମହାମୁନି; ହେ ଅଗ୍ନି, ନିଜର ଯଥାଯଥ ଯଜ୍ଞ କର, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର ।
ଅଜୀଜନନ୍ନମୃତଂ ମର୍ତ୍ଯାସୋଽସ୍ରେମାଣଂ ତରଣିଂ ଵୀଳୁଜମ୍ଭମ୍ । ଦଶ ସ୍ଵସାରୋ ଅଗ୍ରୁଵଃ ସମୀଚୀଃ ପୁମାଂସଂ ଜାତମଭି ସଂ ରଭନ୍ତେ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅମର, ଅକ୍ଲାନ୍ତ, ତୁରନ୍ତ ଚଳିଥିବା, ଗୁପ୍ତ ମୁଖର ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ଦଶ ଭଉଣୀ, ଏକଠି ହୋଇ, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି ।
ପ୍ର ସପ୍ତହୋତା ସନକାଦରୋଚତ ମାତୁରୁପସ୍ଥେ ଯଦଶୋଚଦୂଧନି । ନ ନି ମିଷତି ସୁରଣୋ ଦିଵେଦିଵେ ଯଦସୁରସ୍ଯ ଜଠରାଦଜାଯତ
ସାତଜଣ ହୋତା ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ମାଆର ଅଂକରେ, ଦୁଧରେ ଜଳିଥିଲେ। ଦୟାଳୁ ସେ, ପ୍ରତିଦିନ ଦିନେ ଦିନେ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅମିତ୍ରାଯୁଧୋ ମରୁତାମିଵ ପ୍ରଯାଃ ପ୍ରଥମଜା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵିଶ୍ଵମିଦ୍ଵିଦୁଃ । ଦ୍ଯୁମ୍ନଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମ କୁଶିକାସ ଏରିର ଏକଏକୋ ଦମେ ଅଗ୍ନିଂ ସମୀଧିରେ
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ମରୁତମାନେ ଯେପରି ଆଗେଇଯାନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମା, ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରାର୍ଥନା, କୁଶିକମାନେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଘରେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଛନ୍ତି।
ଯଦଦ୍ଯ ତ୍ଵା ପ୍ରଯତି ଯଜ୍ଞେ ଅସ୍ମିନ୍ହୋତଶ୍ଚିକିତ୍ଵୋଽଵୃଣୀମହୀହ । ଧ୍ରୁଵମଯା ଧ୍ରୁଵମୁତାଶମିଷ୍ଠାଃ ପ୍ରଜାନନ୍ଵିଦ୍ଵାଁ ଉପ ଯାହି ସୋମମ୍
ଆଜି ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହୋତା ତୁମକୁ ବାଛିଛୁ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପହାର ଓ ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ଏଠାରେ ଆସ, ସୋମକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଇଚ୍ଛନ୍ତି ତ୍ଵା ସୋମ୍ଯାସଃ ସଖାଯଃ ସୁନ୍ଵନ୍ତି ସୋମଂ ଦଧତି ପ୍ରଯାଂସି । ତିତିକ୍ଷନ୍ତେ ଅଭିଶସ୍ତିଂ ଜନାନାମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଦା କଶ୍ଚନ ହି ପ୍ରକେତଃ
ହେ ସୋମ ପ୍ରେମୀ, ତୁମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ତୁମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ସୋମ ଚାପି ଉପହାର ତିଆରି କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅପବାଦ ସହିଥାନ୍ତି; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିପାରେନାହିଁ।
ନ ତେ ଦୂରେ ପରମା ଚିଦ୍ରଜାଂସ୍ଯା ତୁ ପ୍ର ଯାହି ହରିଵୋ ହରିଭ୍ଯାମ୍ । ସ୍ଥିରାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ସଵନା କୃତେମା ଯୁକ୍ତା ଗ୍ରାଵାଣଃ ସମିଧାନେ ଅଗ୍ନୌ
ତୁମ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଦୂର ସ୍ଥାନମଧ୍ୟ ଦୂର ନୁହେଁ; ହେ ହରିଯୁକ୍ତ, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ ନିମନ୍ତେ ଏହି ହବି ତିଆରି; ପାଥର ଚକ୍ର ଯୋଗାଯୋଗ ହେଉଛି, ଅଗ୍ନି ଜଳିଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁଶିପ୍ରୋ ମଘଵା ତରୁତ୍ରୋ ମହାଵ୍ରାତସ୍ତୁଵିକୂର୍ମିରୃଘାଵାନ୍ । ଯଦୁଗ୍ରୋ ଧା ବାଧିତୋ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ କ୍ଵ ତ୍ଯା ତେ ଵୃଷଭ ଵୀର୍ଯାଣି
ସୁନ୍ଦର ଦାଢ଼ିଯୁକ୍ତ, ଦାନଶୀଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଦଳର ନେତା, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଅଛ, ହେ ବୃଷ, ସେଇ ତୁମର ବୀରତା କେଉଁଠି ରହିଯାଏ?
ତ୍ଵଂ ହି ଷ୍ମା ଚ୍ଯାଵଯନ୍ନଚ୍ଯୁତାନ୍ଯେକୋ ଵୃତ୍ରା ଚରସି ଜିଘ୍ନମାନଃ । ତଵ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ପର୍ଵତାସୋଽନୁ ଵ୍ରତାଯ ନିମିତେଵ ତସ୍ଥୁଃ
ତୁମେ ଏକାକି ଅଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ହଲାଇଦେଉଛ, ବିପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି ଘୁରୁଛ। ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ଦିନ-ରାତି ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ ମାନେଇ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ମାପକ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୁଏ।
ଉତାଭଯେ ପୁରୁହୂତ ଶ୍ରଵୋଭିରେକୋ ଦୃଳ୍ହମଵଦୋ ଵୃତ୍ରହା ସନ୍ । ଇମେ ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ଅପାରେ ଯତ୍ସଂଗୃଭ୍ଣା ମଘଵନ୍କାଶିରିତ୍ତେ
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତିରେ ଏକାକି ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ, ବିପକ୍ଷୀ ବିନାଶ କରି। ଏହି ଦୁଇଟି ବିଶାଳ ଦିନ-ରାତିକୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନିଜର ସମ୍ପତ୍ତି ପରି ଧରି ରଖିଛ।
ପ୍ର ସୂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଵତା ହରିଭ୍ଯାଂ ପ୍ର ତେ ଵଜ୍ରଃ ପ୍ରମୃଣନ୍ନେତୁ ଶତ୍ରୂନ୍ । ଜହି ପ୍ରତୀଚୋ ଅନୂଚଃ ପରାଚୋ ଵିଶ୍ଵଂ ସତ୍ଯଂ କୃଣୁହି ଵିଷ୍ଟମସ୍ତୁ
ତୁମର ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଆଗକୁ ଛାଡ଼, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ତୁମର ବଜ୍ର ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ପଡ଼ି ସେମାନୋକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ବିପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ହରାଇଦେଉ, ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱରେ ବ୍ୟାପି କର, ମିଥ୍ୟାକୁ ସମାପ୍ତ କର।
ଯସ୍ମୈ ଧାଯୁରଦଧା ମର୍ତ୍ଯାଯାଭକ୍ତଂ ଚିଦ୍ଭଜତେ ଗେହ୍ଯଂ ସଃ । ଭଦ୍ରା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁମତିର୍ଘୃତାଚୀ ସହସ୍ରଦାନା ପୁରୁହୂତ ରାତିଃ
ଯାହାକୁ ତୁମେ ଜୀବନ ଦେଉଛ, ସେ ମଣିଷ ପାଇଁ ଅପରିବାର୍ଜିତ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଘରର ଅଂଶ ହୋଇଯାଏ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୟା ଘୃତରେ ଭରିଥିବା ଭଲ ଭାଗ୍ୟ, ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ତୁମର ଦାନ ହଜାର ଗୁଣା ଅଧିକ।
ସହଦାନୁଂ ପୁରୁହୂତ କ୍ଷିଯନ୍ତମହସ୍ତମିନ୍ଦ୍ର ସଂ ପିଣକ୍କୁଣାରୁମ୍ । ଅଭି ଵୃତ୍ରଂ ଵର୍ଧମାନଂ ପିଯାରୁମପାଦମିନ୍ଦ୍ର ତଵସା ଜଘନ୍ଥ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଛ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଚୁର୍ମାର କର, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କର। ବଢ଼ୁଥିବା ଓ ଫୁଲୁଥିବା ବୃତ୍ରକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ପାଉଁ ନଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳିଦେଲା।
ନି ସାମନାମିଷିରାମିନ୍ଦ୍ର ଭୂମିଂ ମହୀମପାରାଂ ସଦନେ ସସତ୍ଥ । ଅସ୍ତଭ୍ନାଦ୍ଦ୍ଯାଂ ଵୃଷଭୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମର୍ଷନ୍ତ୍ଵାପସ୍ତ୍ଵଯେହ ପ୍ରସୂତାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସ୍ତୁତିରେ ଏହି ବିଶାଳ ଓ ଅପାର ପୃଥିବୀକୁ ଆମର ବାସସ୍ଥାନ କରିଦେଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳରେ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟଲୋକକୁ ଧରି ରଖିଲା, ଜଳ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।
ଅଲାତୃଣୋ ଵଲ ଇନ୍ଦ୍ର ଵ୍ରଜୋ ଗୋଃ ପୁରା ହନ୍ତୋର୍ଭଯମାନୋ ଵ୍ଯାର । ସୁଗାନ୍ପଥୋ ଅକୃଣୋନ୍ନିରଜେ ଗାଃ ପ୍ରାଵନ୍ଵାଣୀଃ ପୁରୁହୂତଂ ଧମନ୍ତୀଃ
ଗାଁଗୁଡିକୁ ରଖିଥିବା ବଳା ଅପରାଜେୟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁକୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେ ଅପସାରିଗଲା। ତୁମେ ସରଳ ପଥ କରିଦେଲା, ଗାଁଗୁଡିକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲା, ଏବଂ ଗାୟକମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଏକୋ ଦ୍ଵେ ଵସୁମତୀ ସମୀଚୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଆ ପପ୍ରୌ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାମ୍ । ଉତାନ୍ତରିକ୍ଷାଦଭି ନଃ ସମୀକ ଇଷୋ ରଥୀଃ ସଯୁଜଃ ଶୂର ଵାଜାନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଏକାକି ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲା, ଏହାକୁ ବିସ୍ତାର କରିଦେଲା। ଏବଂ ମଧ୍ୟଲୋକରୁ ଆମ ପାଇଁ ଧନ, ଯୁଗଳ ରଥ ଓ ବିଜୟ ଆଣିଦିଅ।
ଦିଶଃ ସୂର୍ଯୋ ନ ମିନାତି ପ୍ରଦିଷ୍ଟା ଦିଵେଦିଵେ ହର୍ଯଶ୍ଵପ୍ରସୂତାଃ । ସଂ ଯଦାନଳଧ୍ଵନ ଆଦିଦଶ୍ଵୈର୍ଵିମୋଚନଂ କୃଣୁତେ ତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ କେବେ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେନାହିଁ; ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କର ହରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏକାଠି ହୋଇ ରାସ୍ତାରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଅଂଶକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।
ଦିଦୃକ୍ଷନ୍ତ ଉଷସୋ ଯାମନ୍ନକ୍ତୋର୍ଵିଵସ୍ଵତ୍ଯା ମହି ଚିତ୍ରମନୀକମ୍ । ଵିଶ୍ଵେ ଜାନନ୍ତି ମହିନା ଯଦାଗାଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କର୍ମ ସୁକୃତା ପୁରୂଣି
ଉଷା ଦେଖିବାକୁ ଆସା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ରାତି ଆସିଲେ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିନର ମହା ଅଦ୍ଭୁତ ମୁହଁକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଜାଣନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଆସନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅନେକ ଭଲ କାମକୁ ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି।
ମହି ଜ୍ଯୋତିର୍ନିହିତଂ ଵକ୍ଷଣାସ୍ଵାମା ପକ୍ଵଂ ଚରତି ବିଭ୍ରତୀ ଗୌଃ । ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵାଦ୍ମ ସମ୍ଭୃତମୁସ୍ରିଯାଯାଂ ଯତ୍ସୀମିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଦଧାଦ୍ଭୋଜନାଯ
ଏକ ବଡ଼ ଆଲୋକ ହୃଦୟରେ ରଖାଯାଇଛି; ଗାଈ ତାଙ୍କର ପକ୍ୱ ଦୁଧ ବୋକାରେ ନେଇ ଚାଲିଯାଉଛି। ସମସ୍ତ ମିଠା ପୋଷଣ ଅନ୍ଧକାର ଗାଈରେ ସଂଗ୍ରହିତ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାକୁ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ରଖିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଦୃହ୍ଯ ଯାମକୋଶା ଅଭୂଵନ୍ଯଜ୍ଞାଯ ଶିକ୍ଷ ଗୃଣତେ ସଖିଭ୍ଯଃ । ଦୁର୍ମାଯଵୋ ଦୁରେଵା ମର୍ତ୍ଯାସୋ ନିଷଙ୍ଗିଣୋ ରିପଵୋ ହନ୍ତ୍ଵାସଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ମଜବୁତ କର; ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର। ଦୁଷ୍ଟ ମନର ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଶତ୍ରୁମାନେ, ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ।
ସଂ ଘୋଷଃ ଶୃଣ୍ଵେଽଵମୈରମିତ୍ରୈର୍ଜହୀ ନ୍ଯେଷ୍ଵଶନିଂ ତପିଷ୍ଠାମ୍ । ଵୃଶ୍ଚେମଧସ୍ତାଦ୍ଵି ରୁଜା ସହସ୍ଵ ଜହି ରକ୍ଷୋ ମଘଵନ୍ରନ୍ଧଯସ୍ଵ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେପରି ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେପରି ଗଞ୍ଜନା ଶୁଣାଯାଉଛି। ହେ ମଘବାନ୍, ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର ଓ ଭକ୍ଷକ ଶତ୍ରୁକୁ ନଶ୍ଟ କର। ତଳେ ଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେ, ଶକ୍ତିରେ ଭାଗ କର, ରାକ୍ଷସକୁ ଧ୍ୱଂସ କର ଓ ତାକୁ ଭ୍ରମିତ କର।
ଉଦ୍ଵୃହ ରକ୍ଷଃ ସହମୂଲମିନ୍ଦ୍ର ଵୃଶ୍ଚା ମଧ୍ଯଂ ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରଂ ଶୃଣୀହି । ଆ କୀଵତଃ ସଲଲୂକଂ ଚକର୍ଥ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ ତପୁଷିଂ ହେତିମସ୍ଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରାକ୍ଷସକୁ ତାର ମୂଳ ସହିତ ଉପ୍ରେ ଉଠାଇଦେ, ନୂତନ ମଧ୍ୟକୁ ଚିରିଦେ, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ। ତୁମେ ଲୁଚିଥିବା ଓ ଲାଗିରହିଥିବା ଦୁଷ୍ଟକୁ ଭଗାଇଦେଲ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଅସ୍ତ୍ରର ତାପରେ ଜଳୁଥିବା।