ଵୃଷଣଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ଵୃଷନ୍ଵୃଷଣଃ ସମିଧୀମହି । ଅଗ୍ନେ ଦୀଦ୍ଯତଂ ବୃହତ୍
ଆମେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ତୁମକୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଜଳାଉଛୁ; ବଡ ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକ।
ଅଗ୍ନେ ଜୁଷସ୍ଵ ନୋ ହଵିଃ ପୁରୋଳାଶଂ ଜାତଵେଦଃ । ପ୍ରାତଃସାଵେ ଧିଯାଵସୋ
ଅଗ୍ନି, ଆମର ଅନ୍ନ ଓ ପୁରୋଡାଶ ଗ୍ରହଣ କର, ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାତା; ପ୍ରଭାତ ପୁଷ୍ଟିରେ, ଜ୍ଞାନ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ।
ପୁରୋଳା ଅଗ୍ନେ ପଚତସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଵା ଘା ପରିଷ୍କୃତଃ । ତଂ ଜୁଷସ୍ଵ ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ପାଇଁ ପକାଯାଇଥିବା ପୁରୋଡା ଆହୁତି ତିଆରି କରାଯାଇଛି । ହେ ସବୁଠାରୁ ଯୁବ, ଏହାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କର ।
ଅଗ୍ନେ ଵୀହି ପୁରୋଳାଶମାହୁତଂ ତିରୋଅହ୍ନ୍ଯମ୍ । ସହସଃ ସୂନୁରସ୍ଯଧ୍ଵରେ ହିତଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦିନ ଭରି ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ଏହି ପୁରୋଡା ଆହୁତି ପାଖକୁ ଆସ । ହେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଯଜ୍ଞରେ ତୁମ ପାଇଁ ଏହା ରଖାଯାଇଛି ।
ମାଧ୍ଯଂଦିନେ ସଵନେ ଜାତଵେଦଃ ପୁରୋଳାଶମିହ କଵେ ଜୁଷସ୍ଵ । ଅଗ୍ନେ ଯହ୍ଵସ୍ଯ ତଵ ଭାଗଧେଯଂ ନ ପ୍ର ମିନନ୍ତି ଵିଦଥେଷୁ ଧୀରାଃ
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ, ହେ ସବୁ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ହେ ମହାମୁନି, ଏଠାରେ ପୁରୋଡା ଆହୁତିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କର । ହେ ଅଗ୍ନି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସଭାରେ ତୁମର ଅଂଶ କେବେ କମାନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଅଗ୍ନେ ତୃତୀଯେ ସଵନେ ହି କାନିଷଃ ପୁରୋଳାଶଂ ସହସଃ ସୂନଵାହୁତମ୍ । ଅଥା ଦେଵେଷ୍ଵଧ୍ଵରଂ ଵିପନ୍ଯଯା ଧା ରତ୍ନଵନ୍ତମମୃତେଷୁ ଜାଗୃଵିମ୍
ତୃତୀୟ ସବନରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପୁରୋଡା ଆହୁତି ପାଇଁ ଡାକାଯାଏ । ତାପରେ, ବୁଦ୍ଧିର ସହିତ, ଅମର ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ ଯଜ୍ଞକୁ ସ୍ଥାନ ଦିଅ ।
ଅଗ୍ନେ ଵୃଧାନ ଆହୁତିଂ ପୁରୋଳାଶଂ ଜାତଵେଦଃ । ଜୁଷସ୍ଵ ତିରୋଅହ୍ନ୍ଯମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ, ହେ ସବୁ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଦିନ ଭରି ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ପୁରୋଡା ଆହୁତିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କର ।
ଅସ୍ତୀଦମଧିମନ୍ଥନମସ୍ତି ପ୍ରଜନନଂ କୃତମ୍ । ଏତାଂ ଵିଶ୍ପତ୍ନୀମା ଭରାଗ୍ନିଂ ମନ୍ଥାମ ପୂର୍ଵଥା
ଏଠି ମନ୍ଥନ କାଠି ଅଛି, ଏଠି ସୃଷ୍ଟିର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି । ଏହି ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ଆଣ, ଆମେ ପୂର୍ବବତ୍ ଅଗ୍ନିକୁ ମନ୍ଥନ କରିବା ।
ଅରଣ୍ଯୋର୍ନିହିତୋ ଜାତଵେଦା ଗର୍ଭ ଇଵ ସୁଧିତୋ ଗର୍ଭିଣୀଷୁ । ଦିଵେଦିଵ ଈଡ୍ଯୋ ଜାଗୃଵଦ୍ଭିର୍ହଵିଷ୍ମଦ୍ଭିର୍ମନୁଷ୍ଯେଭିରଗ୍ନିଃ
ଅରଣି କାଠି ମଧ୍ୟରେ ରଖାଯାଇଥିବା, ହେ ସବୁ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଗର୍ଭ ପରି, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଜାଗ୍ରତ ଓ ଆହୁତି ଦେଉଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ।
ଉତ୍ତାନାଯାମଵ ଭରା ଚିକିତ୍ଵାନ୍ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରଵୀତା ଵୃଷଣଂ ଜଜାନ । ଅରୁଷସ୍ତୂପୋ ରୁଶଦସ୍ଯ ପାଜ ଇଳାଯାସ୍ପୁତ୍ରୋ ଵଯୁନେଽଜନିଷ୍ଟ
ବୁଝିବା ସହିତ, ସିଧା ଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଆଣ; ତୁରନ୍ତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଦଣ୍ଡ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତି, ଇଳାଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କର ମାର୍ଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି ।
ଇଳାଯାସ୍ତ୍ଵା ପଦେ ଵଯଂ ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧି । ଜାତଵେଦୋ ନି ଧୀମହ୍ଯଗ୍ନେ ହଵ୍ଯାଯ ଵୋଳ୍ହଵେ
ଇଳାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ, ପୃଥିବୀର ନାଭିରେ, ହେ ସବୁ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଆମେ ତୁମକୁ, ଅଗ୍ନି, ଆହୁତି ପାଇଁ, ପୁରୋଡା ପାଇଁ ବସାଉଛୁ ।
ମନ୍ଥତା ନରଃ କଵିମଦ୍ଵଯନ୍ତଂ ପ୍ରଚେତସମମୃତଂ ସୁପ୍ରତୀକମ୍ । ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁଂ ପ୍ରଥମଂ ପୁରସ୍ତାଦଗ୍ନିଂ ନରୋ ଜନଯତା ସୁଶେଵମ୍
ପୁରୁଷମାନେ ଏହି ମହାମୁନି, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଅମର, ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିର ଅଗ୍ନିକୁ ମନ୍ଥନ କରନ୍ତି; ତୁମେମାନେ ଯଜ୍ଞର ପ୍ରତୀକ, ପ୍ରଥମ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଆଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କର ।
ଯଦୀ ମନ୍ଥନ୍ତି ବାହୁଭିର୍ଵି ରୋଚତେଽଶ୍ଵୋ ନ ଵାଜ୍ଯରୁଷୋ ଵନେଷ୍ଵା । ଚିତ୍ରୋ ନ ଯାମନ୍ନଶ୍ଵିନୋରନିଵୃତଃ ପରି ଵୃଣକ୍ତ୍ଯଶ୍ମନସ୍ତୃଣା ଦହନ୍
ଯେତେବେଳେ ଲୋକେ ତାଙ୍କର ବାହୁଦ୍ୱାରା ମନ୍ଥନ କରନ୍ତି, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ଅବିରତ ଗତି ପରି, ସେ ଘାସକୁ ଘେରି ଦେଇ, ପାଥର ଉପରୁ ଜ୍ୱାଳା ଦେଇ ଜଳାଇ ଦେଉଛି ।
ଜାତୋ ଅଗ୍ନୀ ରୋଚତେ ଚେକିତାନୋ ଵାଜୀ ଵିପ୍ରଃ କଵିଶସ୍ତଃ ସୁଦାନୁଃ । ଯଂ ଦେଵାସ ଈଡ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵଵିଦଂ ହଵ୍ଯଵାହମଦଧୁରଧ୍ଵରେଷୁ
ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ବୁଝିପାରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରେରିତ, ମୁନିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ; ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜ୍ୟ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଆହୁତି ନେବାକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି ।
ସୀଦ ହୋତଃ ସ୍ଵ ଉ ଲୋକେ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ସାଦଯା ଯଜ୍ଞଂ ସୁକୃତସ୍ଯ ଯୋନୌ । ଦେଵାଵୀର୍ଦେଵାନ୍ହଵିଷା ଯଜାସ୍ଯଗ୍ନେ ବୃହଦ୍ଯଜମାନେ ଵଯୋ ଧାଃ
ହେ ହୋତା, ତୁମ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସ, ବୁଝିପାରୁଥିବା; ଯଜ୍ଞକୁ ଭଲ ସ୍ଥାନରେ ବସାଅ; ହେ ଦେବତାସ୍ୱରୂପ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆହୁତି ଦେଉ, ହେ ଅଗ୍ନି, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞକାରୀକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ ।
କୃଣୋତ ଧୂମଂ ଵୃଷଣଂ ସଖାଯୋଽସ୍ରେଧନ୍ତ ଇତନ ଵାଜମଚ୍ଛ । ଅଯମଗ୍ନିଃ ପୃତନାଷାଟ୍ ସୁଵୀରୋ ଯେନ ଦେଵାସୋ ଅସହନ୍ତ ଦସ୍ଯୂନ୍
ସଙ୍ଗୀମାନେ, ଧୂଆଁକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର, ମନ ହରିବାନ୍ତୁ ନାହିଁ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର; ଏହି ଅଗ୍ନି ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ବଳବାନ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଦାସ୍ୟୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିଥିଲେ ।
ଅଯଂ ତେ ଯୋନିରୃତ୍ଵିଯୋ ଯତୋ ଜାତୋ ଅରୋଚଥାଃ । ତଂ ଜାନନ୍ନଗ୍ନ ଆ ସୀଦାଥା ନୋ ଵର୍ଧଯା ଗିରଃ
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ସ୍ଥାନ, ହେ ଋତ୍ବିଜ୍, ଯାଠାରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲ; ଏହାକୁ ଜାଣି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଏଠି ବସ ଓ ଆମର ଗୀତକୁ ବଢ଼ାଅ ।
ତନୂନପାଦୁଚ୍ଯତେ ଗର୍ଭ ଆସୁରୋ ନରାଶଂସୋ ଭଵତି ଯଦ୍ଵିଜାଯତେ । ମାତରିଶ୍ଵା ଯଦମିମୀତ ମାତରି ଵାତସ୍ଯ ସର୍ଗୋ ଅଭଵତ୍ସରୀମଣି
ତାଙ୍କୁ ଦେହର ରକ୍ଷକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭ; ଯେତେବେଳେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଶା ହୁଅନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ମାତରିଶ୍ୱାନ ତାଙ୍କୁ ମାପିଥିଲେ, ମାତୃଗର୍ଭରେ ବାୟୁର ବିସ୍ତାର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା ।
ସୁନିର୍ମଥା ନିର୍ମଥିତଃ ସୁନିଧା ନିହିତଃ କଵିଃ । ଅଗ୍ନେ ସ୍ଵଧ୍ଵରା କୃଣୁ ଦେଵାନ୍ଦେଵଯତେ ଯଜ
ଭଲଭାବେ ମନ୍ଥନ କରାଯାଇଛି, ଭଲଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଭଲ ସ୍ଥାନରେ ରଖାଯାଇଛି, ମହାମୁନି; ହେ ଅଗ୍ନି, ନିଜର ଯଥାଯଥ ଯଜ୍ଞ କର, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର ।
ଅଜୀଜନନ୍ନମୃତଂ ମର୍ତ୍ଯାସୋଽସ୍ରେମାଣଂ ତରଣିଂ ଵୀଳୁଜମ୍ଭମ୍ । ଦଶ ସ୍ଵସାରୋ ଅଗ୍ରୁଵଃ ସମୀଚୀଃ ପୁମାଂସଂ ଜାତମଭି ସଂ ରଭନ୍ତେ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅମର, ଅକ୍ଲାନ୍ତ, ତୁରନ୍ତ ଚଳିଥିବା, ଗୁପ୍ତ ମୁଖର ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ଦଶ ଭଉଣୀ, ଏକଠି ହୋଇ, ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି ।
ପ୍ର ସପ୍ତହୋତା ସନକାଦରୋଚତ ମାତୁରୁପସ୍ଥେ ଯଦଶୋଚଦୂଧନି । ନ ନି ମିଷତି ସୁରଣୋ ଦିଵେଦିଵେ ଯଦସୁରସ୍ଯ ଜଠରାଦଜାଯତ
ସାତଜଣ ହୋତା ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ମାଆର ଅଂକରେ, ଦୁଧରେ ଜଳିଥିଲେ। ଦୟାଳୁ ସେ, ପ୍ରତିଦିନ ଦିନେ ଦିନେ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅମିତ୍ରାଯୁଧୋ ମରୁତାମିଵ ପ୍ରଯାଃ ପ୍ରଥମଜା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵିଶ୍ଵମିଦ୍ଵିଦୁଃ । ଦ୍ଯୁମ୍ନଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମ କୁଶିକାସ ଏରିର ଏକଏକୋ ଦମେ ଅଗ୍ନିଂ ସମୀଧିରେ
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ମରୁତମାନେ ଯେପରି ଆଗେଇଯାନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମା, ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରାର୍ଥନା, କୁଶିକମାନେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଘରେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଛନ୍ତି।
ଯଦଦ୍ଯ ତ୍ଵା ପ୍ରଯତି ଯଜ୍ଞେ ଅସ୍ମିନ୍ହୋତଶ୍ଚିକିତ୍ଵୋଽଵୃଣୀମହୀହ । ଧ୍ରୁଵମଯା ଧ୍ରୁଵମୁତାଶମିଷ୍ଠାଃ ପ୍ରଜାନନ୍ଵିଦ୍ଵାଁ ଉପ ଯାହି ସୋମମ୍
ଆଜି ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହୋତା ତୁମକୁ ବାଛିଛୁ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପହାର ଓ ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ଏଠାରେ ଆସ, ସୋମକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଇଚ୍ଛନ୍ତି ତ୍ଵା ସୋମ୍ଯାସଃ ସଖାଯଃ ସୁନ୍ଵନ୍ତି ସୋମଂ ଦଧତି ପ୍ରଯାଂସି । ତିତିକ୍ଷନ୍ତେ ଅଭିଶସ୍ତିଂ ଜନାନାମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଦା କଶ୍ଚନ ହି ପ୍ରକେତଃ
ହେ ସୋମ ପ୍ରେମୀ, ତୁମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ତୁମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ସୋମ ଚାପି ଉପହାର ତିଆରି କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅପବାଦ ସହିଥାନ୍ତି; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିପାରେନାହିଁ।
ନ ତେ ଦୂରେ ପରମା ଚିଦ୍ରଜାଂସ୍ଯା ତୁ ପ୍ର ଯାହି ହରିଵୋ ହରିଭ୍ଯାମ୍ । ସ୍ଥିରାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ସଵନା କୃତେମା ଯୁକ୍ତା ଗ୍ରାଵାଣଃ ସମିଧାନେ ଅଗ୍ନୌ
ତୁମ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଦୂର ସ୍ଥାନମଧ୍ୟ ଦୂର ନୁହେଁ; ହେ ହରିଯୁକ୍ତ, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ ନିମନ୍ତେ ଏହି ହବି ତିଆରି; ପାଥର ଚକ୍ର ଯୋଗାଯୋଗ ହେଉଛି, ଅଗ୍ନି ଜଳିଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁଶିପ୍ରୋ ମଘଵା ତରୁତ୍ରୋ ମହାଵ୍ରାତସ୍ତୁଵିକୂର୍ମିରୃଘାଵାନ୍ । ଯଦୁଗ୍ରୋ ଧା ବାଧିତୋ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ କ୍ଵ ତ୍ଯା ତେ ଵୃଷଭ ଵୀର୍ଯାଣି
ସୁନ୍ଦର ଦାଢ଼ିଯୁକ୍ତ, ଦାନଶୀଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଦଳର ନେତା, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଅଛ, ହେ ବୃଷ, ସେଇ ତୁମର ବୀରତା କେଉଁଠି ରହିଯାଏ?
ତ୍ଵଂ ହି ଷ୍ମା ଚ୍ଯାଵଯନ୍ନଚ୍ଯୁତାନ୍ଯେକୋ ଵୃତ୍ରା ଚରସି ଜିଘ୍ନମାନଃ । ତଵ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ପର୍ଵତାସୋଽନୁ ଵ୍ରତାଯ ନିମିତେଵ ତସ୍ଥୁଃ
ତୁମେ ଏକାକି ଅଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ହଲାଇଦେଉଛ, ବିପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି ଘୁରୁଛ। ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ଦିନ-ରାତି ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ ମାନେଇ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ମାପକ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୁଏ।
ଉତାଭଯେ ପୁରୁହୂତ ଶ୍ରଵୋଭିରେକୋ ଦୃଳ୍ହମଵଦୋ ଵୃତ୍ରହା ସନ୍ । ଇମେ ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ଅପାରେ ଯତ୍ସଂଗୃଭ୍ଣା ମଘଵନ୍କାଶିରିତ୍ତେ
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତିରେ ଏକାକି ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ, ବିପକ୍ଷୀ ବିନାଶ କରି। ଏହି ଦୁଇଟି ବିଶାଳ ଦିନ-ରାତିକୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନିଜର ସମ୍ପତ୍ତି ପରି ଧରି ରଖିଛ।
ପ୍ର ସୂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଵତା ହରିଭ୍ଯାଂ ପ୍ର ତେ ଵଜ୍ରଃ ପ୍ରମୃଣନ୍ନେତୁ ଶତ୍ରୂନ୍ । ଜହି ପ୍ରତୀଚୋ ଅନୂଚଃ ପରାଚୋ ଵିଶ୍ଵଂ ସତ୍ଯଂ କୃଣୁହି ଵିଷ୍ଟମସ୍ତୁ
ତୁମର ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଆଗକୁ ଛାଡ଼, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ତୁମର ବଜ୍ର ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ପଡ଼ି ସେମାନୋକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ବିପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ହରାଇଦେଉ, ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱରେ ବ୍ୟାପି କର, ମିଥ୍ୟାକୁ ସମାପ୍ତ କର।
ଯସ୍ମୈ ଧାଯୁରଦଧା ମର୍ତ୍ଯାଯାଭକ୍ତଂ ଚିଦ୍ଭଜତେ ଗେହ୍ଯଂ ସଃ । ଭଦ୍ରା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁମତିର୍ଘୃତାଚୀ ସହସ୍ରଦାନା ପୁରୁହୂତ ରାତିଃ
ଯାହାକୁ ତୁମେ ଜୀବନ ଦେଉଛ, ସେ ମଣିଷ ପାଇଁ ଅପରିବାର୍ଜିତ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଘରର ଅଂଶ ହୋଇଯାଏ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୟା ଘୃତରେ ଭରିଥିବା ଭଲ ଭାଗ୍ୟ, ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ତୁମର ଦାନ ହଜାର ଗୁଣା ଅଧିକ।