ଉରୁଂ ହି ରାଜା ଵରୁଣଶ୍ଚକାର ସୂର୍ଯାଯ ପନ୍ଥାମନ୍ଵେତଵା ଉ । ଅପଦେ ପାଦା ପ୍ରତିଧାତଵେଽକରୁତାପଵକ୍ତା ହୃଦଯାଵିଧଶ୍ଚିତ୍
ରାଜା ଭରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବିଶାଳ ପଥ ବନାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଚାଲିପାରିବ। ସେ ପାଦ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ କଥାରେ ହୃଦୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।
ଶତଂ ତେ ରାଜନ୍ଭିଷଜଃ ସହସ୍ରମୁର୍ଵୀ ଗଭୀରା ସୁମତିଷ୍ଟେ ଅସ୍ତୁ । ବାଧସ୍ଵ ଦୂରେ ନିରୃତିଂ ପରାଚୈଃ କୃତଂ ଚିଦେନଃ ପ୍ର ମୁମୁଗ୍ଧ୍ଯସ୍ମତ୍
ରାଜା, ତୁମର ଶତ ଚିକିତ୍ସକ ଅଛନ୍ତି, ହଜାର ଅଛନ୍ତି। ତୁମର ବିଶାଳ ଓ ଗଭୀର କୃପା ଆମ ପାଇଁ ହେଉ। ଅସୁଭ ଦୂରକୁ ଦୂର କର, ଆମେ କରିଥିବା ଅପରାଧରୁ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର।
ଅମୀ ଯ ଋକ୍ଷା ନିହିତାସ ଉଚ୍ଚା ନକ୍ତଂ ଦଦୃଶ୍ରେ କୁହ ଚିଦ୍ଦିଵେଯୁଃ । ଅଦବ୍ଧାନି ଵରୁଣସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି ଵିଚାକଶଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରମା ନକ୍ତମେତି
ଏହି ତାରାମାନେ ଉପରେ ଲୁଚିଛନ୍ତି, ରାତିରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦିନେ କେଉଁଠି ଯାନ୍ତି? ଭରୁଣଙ୍କର ନିୟମ ଅଭେଦ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଚମକି ରାତିରେ ଚାଲିଥାଏ।
ତତ୍ତ୍ଵା ଯାମି ବ୍ରହ୍ମଣା ଵନ୍ଦମାନସ୍ତଦା ଶାସ୍ତେ ଯଜମାନୋ ହଵିର୍ଭିଃ । ଅହେଳମାନୋ ଵରୁଣେହ ବୋଧ୍ଯୁରୁଶଂସ ମା ନ ଆଯୁଃ ପ୍ର ମୋଷୀଃ
ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ତୁମେ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ସମ୍ମାନ କରୁଛି। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକ ହବି ଦେଇ ଏହି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥାଏ। ଭରୁଣ, କ୍ରୋଧ ଛାଡି ଏଠାରେ ଚେତନା ରଖ, ବିଶାଳ କୀର୍ତି ଅଟୁଟ ରଖ, ଆମର ଆୟୁ ନେବନି।
ତଦିନ୍ନକ୍ତଂ ତଦ୍ଦିଵା ମହ୍ଯମାହୁସ୍ତଦଯଂ କେତୋ ହୃଦ ଆ ଵି ଚଷ୍ଟେ । ଶୁନଃଶେପୋ ଯମହ୍ଵଦ୍ଗୃଭୀତଃ ସୋ ଅସ୍ମାନ୍ରାଜା ଵରୁଣୋ ମୁମୋକ୍ତୁ
ଏହି ଦିନ ଓ ରାତିରେ ମୋର ଅଟୁଟ ଅଛି, ଏହି ଚିହ୍ନ ହୃଦୟରେ ଦେଖାଯାଉଛି। ଯେଉଁ ଶୁନହ୍ଶେପକୁ ବାନ୍ଧି ଧରିଥିଲେ, ଭରୁଣ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆମ ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଶୁନଃଶେପୋ ହ୍ଯହ୍ଵଦ୍ଗୃଭୀତସ୍ତ୍ରିଷ୍ଵାଦିତ୍ଯଂ ଦ୍ରୁପଦେଷୁ ବଦ୍ଧଃ । ଅଵୈନଂ ରାଜା ଵରୁଣଃ ସସୃଜ୍ଯାଦ୍ଵିଦ୍ଵାଁ ଅଦବ୍ଧୋ ଵି ମୁମୋକ୍ତୁ ପାଶାନ୍
ଶୁନହ୍ଶେପକୁ ତିନି ଦଣ୍ଡରେ ଆଦିତିପୁତ୍ର ପାଇଁ ବାନ୍ଧି ଧରାଯାଇଥିଲା। ଭରୁଣ ରାଜା, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୋଷହୀନ, ତାଙ୍କୁ ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଅଵ ତେ ହେଳୋ ଵରୁଣ ନମୋଭିରଵ ଯଜ୍ଞେଭିରୀମହେ ହଵିର୍ଭିଃ । କ୍ଷଯନ୍ନସ୍ମଭ୍ଯମସୁର ପ୍ରଚେତା ରାଜନ୍ନେନାଂସି ଶିଶ୍ରଥଃ କୃତାନି
ଭରୁଣ, ତୁମର କ୍ରୋଧକୁ ନମସ୍କାର, ଯଜ୍ଞ ଓ ହବି ସହିତ ଦୂର କର। ଆସୁର, ପ୍ରଚେତା, ରାଜା, ଆମେ କରିଥିବା ଅପରାଧକୁ ମାଫ କର।
ଉଦୁତ୍ତମଂ ଵରୁଣ ପାଶମସ୍ମଦଵାଧମଂ ଵି ମଧ୍ଯମଂ ଶ୍ରଥାଯ । ଅଥା ଵଯମାଦିତ୍ଯ ଵ୍ରତେ ତଵାନାଗସୋ ଅଦିତଯେ ସ୍ଯାମ
ଭରୁଣ, ଆମ ଉପରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପାଶକୁ ମୁକ୍ତ କର, ତଳ ଓ ମଧ୍ୟମ ପାଶକୁ ଖୋଲି ଦିଅ। ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମର ନିୟମରେ ଆମେ ଦୋଷହୀନ ହୋଇ ଆଦିତିର ଅଂଶ ହେବା।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ତେ ଵିଶୋ ଯଥା ପ୍ର ଦେଵ ଵରୁଣ ଵ୍ରତମ୍ । ମିନୀମସି ଦ୍ଯଵିଦ୍ଯଵି
ଭରୁଣ, ତୁମର ଯେଉଁ ନିୟମ ଅଛି, ଲୋକମାନେ ଯେପରି, ଦେବତା ଯେପରି, ଆମେ ଦିନକୁ ଦିନ ଏହାକୁ ଯାଞ୍ଚ କରୁଛୁ।
ମା ନୋ ଵଧାଯ ହତ୍ନଵେ ଜିହୀଳାନସ୍ଯ ରୀରଧଃ । ମା ହୃଣାନସ୍ଯ ମନ୍ଯଵେ
ଆମକୁ ଅପରାଧ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନି, ଅପରାଧୀ ମାନେ ଅନୁତାପ କରୁଥିଲେ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ କରି ଦଣ୍ଡ ଦିଅନି।
ଵି ମୃଳୀକାଯ ତେ ମନୋ ରଥୀରଶ୍ଵଂ ନ ସଂଦିତମ୍ । ଗୀର୍ଭିର୍ଵରୁଣ ସୀମହି
ତୁମର କୃପାମୟ ଚିତ୍ତ, ଯେଉଁଥିରେ ରଥ ଓ ଘୋଡାର ପରି ତ୍ୱରିତ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ହେ ବରୁଣ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବା।
ପରା ହି ମେ ଵିମନ୍ଯଵଃ ପତନ୍ତି ଵସ୍ଯଇଷ୍ଟଯେ । ଵଯୋ ନ ଵସତୀରୁପ
ମୋର କ୍ରୋଧଗୁଡିକ ନିଜ ଲାଭ ଲାଗି ଦୂରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଗୃହକୁ ଫେରୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପରି।
କଦା କ୍ଷତ୍ରଶ୍ରିଯଂ ନରମା ଵରୁଣଂ କରାମହେ । ମୃଳୀକାଯୋରୁଚକ୍ଷସମ୍
କେବେ ଆମେ, ବରୁଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ନାୟକ, ତୁମ ପାଇଁ ରାଜା ମହିମା ଆଣିବା ସେବା କରିପାରିବା, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ କୃପାଳୁ ଓ ଦୂରଦୃଷ୍ଟି।
ତଦିତ୍ସମାନମାଶାତେ ଵେନନ୍ତା ନ ପ୍ର ଯୁଚ୍ଛତଃ । ଧୃତଵ୍ରତାଯ ଦାଶୁଷେ
ସେ ଫଳ, ଯେଉଁଥିରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଂଶ ନେଇଥିବା ପୁରସ୍କାର ପରି, ନିଜ ନିଶ୍ଚୟରେ ଅଟୁଟ ଓ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଚାହାନ୍ତି।
ଵେଦା ଯୋ ଵୀନାଂ ପଦମନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ପତତାମ୍ । ଵେଦ ନାଵଃ ସମୁଦ୍ରିଯଃ
ସେ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ପଥ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ସମୁଦ୍ରରେ ଚାଲୁଥିବା ନାଉମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ଵେଦ ମାସୋ ଧୃତଵ୍ରତୋ ଦ୍ଵାଦଶ ପ୍ରଜାଵତଃ । ଵେଦା ଯ ଉପଜାଯତେ
ଅଟୁଟ ନିଶ୍ଚୟରେ ଥିବା ସେ, ଦ୍ୱାଦଶ ଉତ୍ପତ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାସଗୁଡିକୁ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ଯାହା ଜନ୍ମ ନେଉଛି ତାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଵେଦ ଵାତସ୍ଯ ଵର୍ତନିମୁରୋରୃଷ୍ଵସ୍ଯ ବୃହତଃ । ଵେଦା ଯେ ଅଧ୍ଯାସତେ
ସେ ବିଶାଳ, ଉଚ୍ଚ ଓ ମହାନ ବାୟୁର ପଥ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ଉପରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ନି ଷସାଦ ଧୃତଵ୍ରତୋ ଵରୁଣଃ ପସ୍ତ୍ଯାସ୍ଵା । ସାମ୍ରାଜ୍ଯାଯ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଅଟୁଟ ନିଶ୍ଚୟରେ ଥିବା ବରୁଣ ନିଜ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଗୃହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜାତ୍ୱ ପାଇଁ ବସିଛନ୍ତି।
ଅତୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯଦ୍ଭୁତା ଚିକିତ୍ଵାଁ ଅଭି ପଶ୍ଯତି । କୃତାନି ଯା ଚ କର୍ତ୍ଵା
ସେଠାରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ତିନି, ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ହୋଇଛି ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଅଛି।
ସ ନୋ ଵିଶ୍ଵାହା ସୁକ୍ରତୁରାଦିତ୍ଯଃ ସୁପଥା କରତ୍ । ପ୍ର ଣ ଆଯୂଂଷି ତାରିଷତ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଆଦିତ୍ୟ ଦିନେ ଦିନେ ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ପଥରେ ନେଇଯାନ୍ତୁ; ସେ ଆମର ଆୟୁଷ୍ୟ ଉପରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଆଣିଦିଅନ୍ତୁ।
ବିଭ୍ରଦ୍ଦ୍ରାପିଂ ହିରଣ୍ଯଯଂ ଵରୁଣୋ ଵସ୍ତ ନିର୍ଣିଜମ୍ । ପରି ସ୍ପଶୋ ନି ଷେଦିରେ
ବରୁଣ ସୁନାର ଚଦର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ଅଂଗବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଚରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବସିଛନ୍ତି।
ନ ଯଂ ଦିପ୍ସନ୍ତି ଦିପ୍ସଵୋ ନ ଦ୍ରୁହ୍ଵାଣୋ ଜନାନାମ୍ । ନ ଦେଵମଭିମାତଯଃ
ଏହି ଦେବତାକୁ କେହି ହାନି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିନାହାନ୍ତି, କେହି ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଧୋଖାଦେଇ ନାହାନ୍ତି, କେହି ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଉତ ଯୋ ମାନୁଷେଷ୍ଵା ଯଶଶ୍ଚକ୍ରେ ଅସାମ୍ଯା । ଅସ୍ମାକମୁଦରେଷ୍ଵା
ଏବଂ ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅସମତୁଳ୍ୟ ଯଶ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଯଶ ଆମ ମନ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ।
ପରା ମେ ଯନ୍ତି ଧୀତଯୋ ଗାଵୋ ନ ଗଵ୍ଯୂତୀରନୁ । ଇଚ୍ଛନ୍ତୀରୁରୁଚକ୍ଷସମ୍
ମୋର ଚିନ୍ତାଗୁଡିକ ଚରାଗାହକୁ ଯାଉଥିବା ଗାଉମାନେ ପରି ଦୂରେ ଯାଉଛି, ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରୁଛି।
ସଂ ନୁ ଵୋଚାଵହୈ ପୁନର୍ଯତୋ ମେ ମଧ୍ଵାଭୃତମ୍ । ହୋତେଵ କ୍ଷଦସେ ପ୍ରିଯମ୍
ଆମେ ପୁନିଥରେ କଥାହେବା, ଯେଉଁଠିଠୁ ମୋର ମଧୁ ଭରା ଶବ୍ଦ ଆସିଥାଏ, ପ୍ରିୟ ଲୋକ ପାଇଁ ଯଜ୍ନ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତ ପରି।
ଦର୍ଶଂ ନୁ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତଂ ଦର୍ଶଂ ରଥମଧି କ୍ଷମି । ଏତା ଜୁଷତ ମେ ଗିରଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା ଦେବତାକୁ ଦେଖିପାରିବି, ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ଦେଖିପାରିବି; ଏହି ମୋର ଗୀତଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଇମଂ ମେ ଵରୁଣ ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମଦ୍ଯା ଚ ମୃଳଯ । ତ୍ଵାମଵସ୍ଯୁରା ଚକେ
ମୋର ଏହି ଆହ୍ୱାନକୁ ଶୁଣ, ବରୁଣ, ଆଜି କୃପା କର; ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁଛି ସେ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଛି।
ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ମେଧିର ଦିଵଶ୍ଚ ଗ୍ମଶ୍ଚ ରାଜସି । ସ ଯାମନି ପ୍ରତି ଶ୍ରୁଧି
ତୁମେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଛ; ଏହି ଆମ ଯାତ୍ରାରେ ଆମକୁ ଶୁଣ।
ଉଦୁତ୍ତମଂ ମୁମୁଗ୍ଧି ନୋ ଵି ପାଶଂ ମଧ୍ଯମଂ ଚୃତ । ଅଵାଧମାନି ଜୀଵସେ
ହେ ଚୃତ, ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବନ୍ଧନ ଓ ମଧ୍ୟମ ବନ୍ଧନକୁ ଖୋଲିଦିଅ; ସବୁଠାରୁ ତଳ ବନ୍ଧନ ଜୀବନ ପାଇଁ ରହିଯାଉ।
ଵସିଷ୍ଵା ହି ମିଯେଧ୍ଯ ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୂର୍ଜାଂ ପତେ । ସେମଂ ନୋ ଅଧ୍ଵରଂ ଯଜ
ହେ ଶକ୍ତିର ନାଥ, ତୁମ ପାଇଁ ପୋଷଣର ମାଲିକ, ଆମେ ବସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛୁ; ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆମ ପାଇଁ କର।