ଇଦମାପଃ ପ୍ର ଵହତ ଯତ୍କିଂ ଚ ଦୁରିତଂ ମଯି । ଯଦ୍ଵାହମଭିଦୁଦ୍ରୋହ ଯଦ୍ଵା ଶେପ ଉତାନୃତମ୍
ହେ ପାଣି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟତା ଯାହା କି ମୋରେ ଅଛି, ଦୂରେ ନେଯାଅ; ମୁଁ ଯଦି କିଛି ଅପରାଧ କରିଛି, କିମ୍ବା ଶାପ କହିଛି, କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ କହିଛି।
ଆପୋ ଅଦ୍ଯାନ୍ଵଚାରିଷଂ ରସେନ ସମଗସ୍ମହି । ପଯସ୍ଵାନଗ୍ନ ଆ ଗହି ତଂ ମା ସଂ ସୃଜ ଵର୍ଚସା
ହେ ପାଣି, ଆଜି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଛି; ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ରସ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇଛୁ। ଦୁଧରେ ଧନୀ ଅଗ୍ନି, ଏଠାକୁ ଆସ; ସେ ମୋର ତେଜ କୁ ନେଇ ନଯାଉ।
ସଂ ମାଗ୍ନେ ଵର୍ଚସା ସୃଜ ସଂ ପ୍ରଜଯା ସମାଯୁଷା । ଵିଦ୍ଯୁର୍ମେ ଅସ୍ଯ ଦେଵା ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଯାତ୍ସହ ଋଷିଭିଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମୋତେ ଏକାସାଥିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସନ୍ତାନ ଓ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଦିଅ। ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଋଷିମାନେ ଏହାକୁ ମୋ ପାଇଁ ଜାଣନ୍ତୁ।
କସ୍ଯ ନୂନଂ କତମସ୍ଯାମୃତାନାଂ ମନାମହେ ଚାରୁ ଦେଵସ୍ଯ ନାମ । କୋ ନୋ ମହ୍ଯା ଅଦିତଯେ ପୁନର୍ଦାତ୍ପିତରଂ ଚ ଦୃଶେଯଂ ମାତରଂ ଚ
କେଉଁ ଅମରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ନାମକୁ ଆମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛୁ? କିଏ ଆମକୁ ଆଦିତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରାଇବେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ପୁନି ମୋ ପିତା ଓ ମାତାକୁ ଦେଖିପାରିବି?
ଅଗ୍ନେର୍ଵଯଂ ପ୍ରଥମସ୍ଯାମୃତାନାଂ ମନାମହେ ଚାରୁ ଦେଵସ୍ଯ ନାମ । ସ ନୋ ମହ୍ଯା ଅଦିତଯେ ପୁନର୍ଦାତ୍ପିତରଂ ଚ ଦୃଶେଯଂ ମାତରଂ ଚ
ଅମରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଗ୍ନି ସର୍ବପ୍ରଥମ, ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ନାମକୁ ଆମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛୁ। ସେ ଆମକୁ ଆଦିତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରାଇଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ପୁନି ମୋ ପିତା ଓ ମାତାକୁ ଦେଖିପାରିବି।
ଅଭି ତ୍ଵା ଦେଵ ସଵିତରୀଶାନଂ ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ସଦାଵନ୍ଭାଗମୀମହେ
ହେ ଦେବ ସବିତା, ଧନର ଅଧିପତି, ଆମେ ସଦା ତୁମର ଅଂଶ ପାଇଁ ଆସୁଛୁ।
ଯଶ୍ଚିଦ୍ଧି ତ ଇତ୍ଥା ଭଗଃ ଶଶମାନଃ ପୁରା ନିଦଃ । ଅଦ୍ଵେଷୋ ହସ୍ତଯୋର୍ଦଧେ
ଯେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ, ସେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ନିଷ୍ପକ୍ଷତାକୁ ନିଜ ହାତରେ ରଖିଥିଲେ।
ଭଗଭକ୍ତସ୍ଯ ତେ ଵଯମୁଦଶେମ ତଵାଵସା । ମୂର୍ଧାନଂ ରାଯ ଆରଭେ
ଭାଗାଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ତୁମେ ଉପରେ ଭକ୍ତି ରଖି, ତୁମ ସହାୟତାରେ ଧନର ଶିଖରକୁ ଧରି ଉଠିବା।
ନହି ତେ କ୍ଷତ୍ରଂ ନ ସହୋ ନ ମନ୍ଯୁଂ ଵଯଶ୍ଚନାମୀ ପତଯନ୍ତ ଆପୁଃ । ନେମା ଆପୋ ଅନିମିଷଂ ଚରନ୍ତୀର୍ନ ଯେ ଵାତସ୍ଯ ପ୍ରମିନନ୍ତ୍ଯଭ୍ଵମ୍
ନମୀ, ତୁମର ଶକ୍ତି, ସ୍ୱାମୀତ୍ୱ, କ୍ରୋଧ ଓ ତୁମର ଗତିକୁ କେଉଁ ଉଡୁଥିବା ଜୀବ ଅଭିଗମନ କରିପାରିନାହିଁ। ଏହି ଜଳ ନିର୍ବିକ୍ଷେପ ଚାଲିଥାଏ, ଏବଂ ବାୟୁର ଗଭୀରତାକୁ ମାପୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିନାହିଁ।
ଅବୁଧ୍ନେ ରାଜା ଵରୁଣୋ ଵନସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵଂ ସ୍ତୂପଂ ଦଦତେ ପୂତଦକ୍ଷଃ । ନୀଚୀନା ସ୍ଥୁରୁପରି ବୁଧ୍ନ ଏଷାମସ୍ମେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତାଃ କେତଵଃ ସ୍ଯୁଃ
ରାଜା ଭରୁଣ, ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧିରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଉଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡ ରଖିଛନ୍ତି। ଏହାର ମୂଳ ତଳେ, ଶିଖର ଉପରେ—ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଚିହ୍ନମାନେ ଅଛି।
ଉରୁଂ ହି ରାଜା ଵରୁଣଶ୍ଚକାର ସୂର୍ଯାଯ ପନ୍ଥାମନ୍ଵେତଵା ଉ । ଅପଦେ ପାଦା ପ୍ରତିଧାତଵେଽକରୁତାପଵକ୍ତା ହୃଦଯାଵିଧଶ୍ଚିତ୍
ରାଜା ଭରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବିଶାଳ ପଥ ବନାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଚାଲିପାରିବ। ସେ ପାଦ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ କଥାରେ ହୃଦୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।
ଶତଂ ତେ ରାଜନ୍ଭିଷଜଃ ସହସ୍ରମୁର୍ଵୀ ଗଭୀରା ସୁମତିଷ୍ଟେ ଅସ୍ତୁ । ବାଧସ୍ଵ ଦୂରେ ନିରୃତିଂ ପରାଚୈଃ କୃତଂ ଚିଦେନଃ ପ୍ର ମୁମୁଗ୍ଧ୍ଯସ୍ମତ୍
ରାଜା, ତୁମର ଶତ ଚିକିତ୍ସକ ଅଛନ୍ତି, ହଜାର ଅଛନ୍ତି। ତୁମର ବିଶାଳ ଓ ଗଭୀର କୃପା ଆମ ପାଇଁ ହେଉ। ଅସୁଭ ଦୂରକୁ ଦୂର କର, ଆମେ କରିଥିବା ଅପରାଧରୁ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର।
ଅମୀ ଯ ଋକ୍ଷା ନିହିତାସ ଉଚ୍ଚା ନକ୍ତଂ ଦଦୃଶ୍ରେ କୁହ ଚିଦ୍ଦିଵେଯୁଃ । ଅଦବ୍ଧାନି ଵରୁଣସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି ଵିଚାକଶଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରମା ନକ୍ତମେତି
ଏହି ତାରାମାନେ ଉପରେ ଲୁଚିଛନ୍ତି, ରାତିରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦିନେ କେଉଁଠି ଯାନ୍ତି? ଭରୁଣଙ୍କର ନିୟମ ଅଭେଦ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଚମକି ରାତିରେ ଚାଲିଥାଏ।
ତତ୍ତ୍ଵା ଯାମି ବ୍ରହ୍ମଣା ଵନ୍ଦମାନସ୍ତଦା ଶାସ୍ତେ ଯଜମାନୋ ହଵିର୍ଭିଃ । ଅହେଳମାନୋ ଵରୁଣେହ ବୋଧ୍ଯୁରୁଶଂସ ମା ନ ଆଯୁଃ ପ୍ର ମୋଷୀଃ
ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ତୁମେ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ସମ୍ମାନ କରୁଛି। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକ ହବି ଦେଇ ଏହି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥାଏ। ଭରୁଣ, କ୍ରୋଧ ଛାଡି ଏଠାରେ ଚେତନା ରଖ, ବିଶାଳ କୀର୍ତି ଅଟୁଟ ରଖ, ଆମର ଆୟୁ ନେବନି।
ତଦିନ୍ନକ୍ତଂ ତଦ୍ଦିଵା ମହ୍ଯମାହୁସ୍ତଦଯଂ କେତୋ ହୃଦ ଆ ଵି ଚଷ୍ଟେ । ଶୁନଃଶେପୋ ଯମହ୍ଵଦ୍ଗୃଭୀତଃ ସୋ ଅସ୍ମାନ୍ରାଜା ଵରୁଣୋ ମୁମୋକ୍ତୁ
ଏହି ଦିନ ଓ ରାତିରେ ମୋର ଅଟୁଟ ଅଛି, ଏହି ଚିହ୍ନ ହୃଦୟରେ ଦେଖାଯାଉଛି। ଯେଉଁ ଶୁନହ୍ଶେପକୁ ବାନ୍ଧି ଧରିଥିଲେ, ଭରୁଣ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆମ ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଶୁନଃଶେପୋ ହ୍ଯହ୍ଵଦ୍ଗୃଭୀତସ୍ତ୍ରିଷ୍ଵାଦିତ୍ଯଂ ଦ୍ରୁପଦେଷୁ ବଦ୍ଧଃ । ଅଵୈନଂ ରାଜା ଵରୁଣଃ ସସୃଜ୍ଯାଦ୍ଵିଦ୍ଵାଁ ଅଦବ୍ଧୋ ଵି ମୁମୋକ୍ତୁ ପାଶାନ୍
ଶୁନହ୍ଶେପକୁ ତିନି ଦଣ୍ଡରେ ଆଦିତିପୁତ୍ର ପାଇଁ ବାନ୍ଧି ଧରାଯାଇଥିଲା। ଭରୁଣ ରାଜା, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୋଷହୀନ, ତାଙ୍କୁ ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଅଵ ତେ ହେଳୋ ଵରୁଣ ନମୋଭିରଵ ଯଜ୍ଞେଭିରୀମହେ ହଵିର୍ଭିଃ । କ୍ଷଯନ୍ନସ୍ମଭ୍ଯମସୁର ପ୍ରଚେତା ରାଜନ୍ନେନାଂସି ଶିଶ୍ରଥଃ କୃତାନି
ଭରୁଣ, ତୁମର କ୍ରୋଧକୁ ନମସ୍କାର, ଯଜ୍ଞ ଓ ହବି ସହିତ ଦୂର କର। ଆସୁର, ପ୍ରଚେତା, ରାଜା, ଆମେ କରିଥିବା ଅପରାଧକୁ ମାଫ କର।
ଉଦୁତ୍ତମଂ ଵରୁଣ ପାଶମସ୍ମଦଵାଧମଂ ଵି ମଧ୍ଯମଂ ଶ୍ରଥାଯ । ଅଥା ଵଯମାଦିତ୍ଯ ଵ୍ରତେ ତଵାନାଗସୋ ଅଦିତଯେ ସ୍ଯାମ
ଭରୁଣ, ଆମ ଉପରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପାଶକୁ ମୁକ୍ତ କର, ତଳ ଓ ମଧ୍ୟମ ପାଶକୁ ଖୋଲି ଦିଅ। ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମର ନିୟମରେ ଆମେ ଦୋଷହୀନ ହୋଇ ଆଦିତିର ଅଂଶ ହେବା।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ତେ ଵିଶୋ ଯଥା ପ୍ର ଦେଵ ଵରୁଣ ଵ୍ରତମ୍ । ମିନୀମସି ଦ୍ଯଵିଦ୍ଯଵି
ଭରୁଣ, ତୁମର ଯେଉଁ ନିୟମ ଅଛି, ଲୋକମାନେ ଯେପରି, ଦେବତା ଯେପରି, ଆମେ ଦିନକୁ ଦିନ ଏହାକୁ ଯାଞ୍ଚ କରୁଛୁ।
ମା ନୋ ଵଧାଯ ହତ୍ନଵେ ଜିହୀଳାନସ୍ଯ ରୀରଧଃ । ମା ହୃଣାନସ୍ଯ ମନ୍ଯଵେ
ଆମକୁ ଅପରାଧ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନି, ଅପରାଧୀ ମାନେ ଅନୁତାପ କରୁଥିଲେ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ କରି ଦଣ୍ଡ ଦିଅନି।
ଵି ମୃଳୀକାଯ ତେ ମନୋ ରଥୀରଶ୍ଵଂ ନ ସଂଦିତମ୍ । ଗୀର୍ଭିର୍ଵରୁଣ ସୀମହି
ତୁମର କୃପାମୟ ଚିତ୍ତ, ଯେଉଁଥିରେ ରଥ ଓ ଘୋଡାର ପରି ତ୍ୱରିତ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ହେ ବରୁଣ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବା।
ପରା ହି ମେ ଵିମନ୍ଯଵଃ ପତନ୍ତି ଵସ୍ଯଇଷ୍ଟଯେ । ଵଯୋ ନ ଵସତୀରୁପ
ମୋର କ୍ରୋଧଗୁଡିକ ନିଜ ଲାଭ ଲାଗି ଦୂରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଗୃହକୁ ଫେରୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପରି।
କଦା କ୍ଷତ୍ରଶ୍ରିଯଂ ନରମା ଵରୁଣଂ କରାମହେ । ମୃଳୀକାଯୋରୁଚକ୍ଷସମ୍
କେବେ ଆମେ, ବରୁଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ନାୟକ, ତୁମ ପାଇଁ ରାଜା ମହିମା ଆଣିବା ସେବା କରିପାରିବା, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ କୃପାଳୁ ଓ ଦୂରଦୃଷ୍ଟି।
ତଦିତ୍ସମାନମାଶାତେ ଵେନନ୍ତା ନ ପ୍ର ଯୁଚ୍ଛତଃ । ଧୃତଵ୍ରତାଯ ଦାଶୁଷେ
ସେ ଫଳ, ଯେଉଁଥିରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଂଶ ନେଇଥିବା ପୁରସ୍କାର ପରି, ନିଜ ନିଶ୍ଚୟରେ ଅଟୁଟ ଓ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଚାହାନ୍ତି।
ଵେଦା ଯୋ ଵୀନାଂ ପଦମନ୍ତରିକ୍ଷେଣ ପତତାମ୍ । ଵେଦ ନାଵଃ ସମୁଦ୍ରିଯଃ
ସେ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ପଥ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ସମୁଦ୍ରରେ ଚାଲୁଥିବା ନାଉମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ଵେଦ ମାସୋ ଧୃତଵ୍ରତୋ ଦ୍ଵାଦଶ ପ୍ରଜାଵତଃ । ଵେଦା ଯ ଉପଜାଯତେ
ଅଟୁଟ ନିଶ୍ଚୟରେ ଥିବା ସେ, ଦ୍ୱାଦଶ ଉତ୍ପତ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାସଗୁଡିକୁ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ଯାହା ଜନ୍ମ ନେଉଛି ତାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଵେଦ ଵାତସ୍ଯ ଵର୍ତନିମୁରୋରୃଷ୍ଵସ୍ଯ ବୃହତଃ । ଵେଦା ଯେ ଅଧ୍ଯାସତେ
ସେ ବିଶାଳ, ଉଚ୍ଚ ଓ ମହାନ ବାୟୁର ପଥ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ଉପରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ନି ଷସାଦ ଧୃତଵ୍ରତୋ ଵରୁଣଃ ପସ୍ତ୍ଯାସ୍ଵା । ସାମ୍ରାଜ୍ଯାଯ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଅଟୁଟ ନିଶ୍ଚୟରେ ଥିବା ବରୁଣ ନିଜ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଗୃହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜାତ୍ୱ ପାଇଁ ବସିଛନ୍ତି।
ଅତୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯଦ୍ଭୁତା ଚିକିତ୍ଵାଁ ଅଭି ପଶ୍ଯତି । କୃତାନି ଯା ଚ କର୍ତ୍ଵା
ସେଠାରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ତିନି, ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ହୋଇଛି ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଅଛି।
ସ ନୋ ଵିଶ୍ଵାହା ସୁକ୍ରତୁରାଦିତ୍ଯଃ ସୁପଥା କରତ୍ । ପ୍ର ଣ ଆଯୂଂଷି ତାରିଷତ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଆଦିତ୍ୟ ଦିନେ ଦିନେ ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ପଥରେ ନେଇଯାନ୍ତୁ; ସେ ଆମର ଆୟୁଷ୍ୟ ଉପରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଆଣିଦିଅନ୍ତୁ।