ଵିଶ୍ପତିଂ ଯହ୍ଵମତିଥିଂ ନରଃ ସଦା ଯନ୍ତାରଂ ଧୀନାମୁଶିଜଂ ଚ ଵାଘତାମ୍ । ଅଧ୍ଵରାଣାଂ ଚେତନଂ ଜାତଵେଦସଂ ପ୍ର ଶଂସନ୍ତି ନମସା ଜୂତିଭିର୍ଵୃଧେ
ଲୋକମାନେ ସଦା ଜନମାନ୍ୟ ଅଧିପତି, ଯୁବତୀ ଅତିଥି, ଚିନ୍ତାର ନେତା ଓ ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି । ସେ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା, ଯଜ୍ଞର ଜ୍ଞାନ ଅଗ୍ନିକୁ ଭକ୍ତି ଓ ଅର୍ପଣରେ ବଢ଼ାନ୍ତି ।
ଵିଭାଵା ଦେଵଃ ସୁରଣଃ ପରି କ୍ଷିତୀରଗ୍ନିର୍ବଭୂଵ ଶଵସା ସୁମଦ୍ରଥଃ । ତସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି ଭୂରିପୋଷିଣୋ ଵଯମୁପ ଭୂଷେମ ଦମ ଆ ସୁଵୃକ୍ତିଭିଃ
ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉପକାରୀ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଭୂମିକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି, ଉତ୍ତମ ରଥ ଧାରଣ କରି । ଘରେ ତାଙ୍କର ଅନେକ ପୋଷକ ବ୍ରତକୁ ଆମେ ଭଲ କଥାରେ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ।
ଵୈଶ୍ଵାନର ତଵ ଧାମାନ୍ଯା ଚକେ ଯେଭିଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଭଵୋ ଵିଚକ୍ଷଣ । ଜାତ ଆପୃଣୋ ଭୁଵନାନି ରୋଦସୀ ଅଗ୍ନେ ତା ଵିଶ୍ଵା ପରିଭୂରସି ତ୍ମନା
ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମର ନିବାସ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଆଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଲ । ଜନ୍ମ ହୋଇ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଆକାଶ ଓ ଭୂମିକୁ ପୂରଣ କର; ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ନିଜେ ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କର ।
ଵୈଶ୍ଵାନରସ୍ଯ ଦଂସନାଭ୍ଯୋ ବୃହଦରିଣାଦେକଃ ସ୍ଵପସ୍ଯଯା କଵିଃ । ଉଭା ପିତରା ମହଯନ୍ନଜାଯତାଗ୍ନିର୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଭୂରିରେତସା
ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ଦାନ୍ତରୁ, ମହାନ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏକମାତ୍ର କବି ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି । ଅଗ୍ନି, ଦୁଇ ପିତା ଆକାଶ ଓ ଭୂମିକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ବହୁ ବୀଜରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ।
ସମିତ୍ସମିତ୍ସୁମନା ବୋଧ୍ଯସ୍ମେ ଶୁଚାଶୁଚା ସୁମତିଂ ରାସି ଵସ୍ଵଃ । ଆ ଦେଵ ଦେଵାନ୍ଯଜଥାଯ ଵକ୍ଷି ସଖା ସଖୀନ୍ସୁମନା ଯକ୍ଷ୍ଯଗ୍ନେ
ତୁମେ ସଦା ସଚେତନ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଆମ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ, ଆମକୁ ଧନ ଦେବାର କୃପା କର । ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଆଣ, ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଦୟାଳୁ ମନରେ ଆସ, ଅଗ୍ନି ।
ଯଂ ଦେଵାସସ୍ତ୍ରିରହନ୍ନାଯଜନ୍ତେ ଦିଵେଦିଵେ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅଗ୍ନିଃ । ସେମଂ ଯଜ୍ଞଂ ମଧୁମନ୍ତଂ କୃଧୀ ନସ୍ତନୂନପାଦ୍ଘୃତଯୋନିଂ ଵିଧନ୍ତମ୍
ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ଦିନକୁ ତିନିଥର ପୂଜନ୍ତି—ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅଗ୍ନି—ସେଇ ତନୂନପାଦ, ଘୃତରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର କର ।
ପ୍ର ଦୀଧିତିର୍ଵିଶ୍ଵଵାରା ଜିଗାତି ହୋତାରମିଳଃ ପ୍ରଥମଂ ଯଜଧ୍ଯୈ । ଅଚ୍ଛା ନମୋଭିର୍ଵୃଷଭଂ ଵନ୍ଦଧ୍ଯୈ ସ ଦେଵାନ୍ଯକ୍ଷଦିଷିତୋ ଯଜୀଯାନ୍
ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳଦାୟକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି; ପ୍ରଥମ ପୂରୋହିତ ଇଳା ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି । ଭକ୍ତି ସହିତ ଆମେ ଏହି ବୃଷଭଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା; ସେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଵାଂ ଗାତୁରଧ୍ଵରେ ଅକାର୍ଯୂର୍ଧ୍ଵା ଶୋଚୀଂଷି ପ୍ରସ୍ଥିତା ରଜାଂସି । ଦିଵୋ ଵା ନାଭା ନ୍ଯସାଦି ହୋତା ସ୍ତୃଣୀମହି ଦେଵଵ୍ଯଚା ଵି ବର୍ହିଃ
ତୁମର ଯଜ୍ଞରେ ପଥ ସିଧା, ତୁମ ଆଗୁନିର ଶିଖା ସିଧା ହୋଇ ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାରିତ । ପୂରୋହିତ ଆକାଶର ନାଭିରେ ବସିଛନ୍ତି; ଆମେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର କୁଶ ଛାଡ଼ିବା ।
ସପ୍ତ ହୋତ୍ରାଣି ମନସା ଵୃଣାନା ଇନ୍ଵନ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵଂ ପ୍ରତି ଯନ୍ନୃତେନ । ନୃପେଶସୋ ଵିଦଥେଷୁ ପ୍ର ଜାତା ଅଭୀମଂ ଯଜ୍ଞଂ ଵି ଚରନ୍ତ ପୂର୍ଵୀଃ
ମନରେ ସପ୍ତ ପୂରୋହିତ ଚୟନ କରି, ସତ୍ୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ସଭାରେ ଶୋଭିତ । ସଭାରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେମାନେ ପୁରୁଣା ଯଜ୍ଞଗୁଡ଼ିକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି ।
ଆ ଭନ୍ଦମାନେ ଉଷସା ଉପାକେ ଉତ ସ୍ମଯେତେ ତନ୍ଵା ଵିରୂପେ । ଯଥା ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ଜୁଜୋଷଦିନ୍ଦ୍ରୋ ମରୁତ୍ଵାଁ ଉତ ଵା ମହୋଭିଃ
ଉଷାରେ, ଦୁଇ ଭଉଣୀ ନିଜ ନିଜ ରୂପ ଦେଖାଇ ଆସନ୍ତି । ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଆମ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ ।
ଦୈଵ୍ଯା ହୋତାରା ପ୍ରଥମା ନ୍ଯୃଞ୍ଜେ ସପ୍ତ ପୃକ୍ଷାସଃ ସ୍ଵଧଯା ମଦନ୍ତି । ଋତଂ ଶଂସନ୍ତ ଋତମିତ୍ତ ଆହୁରନୁ ଵ୍ରତଂ ଵ୍ରତପା ଦୀଧ୍ଯାନାଃ
ଦେବତା ଦୁଇ ପ୍ରଥମ ପୂରୋହିତ ବସିଛନ୍ତି, ସପ୍ତ ଗାୟକ ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି । ସେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ସତ୍ୟ ବୋଲନ୍ତି, ବ୍ରତକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ବ୍ରତର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ।
ଆ ଭାରତୀ ଭାରତୀଭିଃ ସଜୋଷା ଇଳା ଦେଵୈର୍ମନୁଷ୍ଯେଭିରଗ୍ନିଃ । ସରସ୍ଵତୀ ସାରସ୍ଵତେଭିରର୍ଵାକ୍ତିସ୍ରୋ ଦେଵୀର୍ବର୍ହିରେଦଂ ସଦନ୍ତୁ
ଭାରତୀ ନିଜ ଭାରତୀମାନେ ସହିତ, ଇଳା ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଅଗ୍ନି; ସରସ୍ୱତୀ ତାଙ୍କ ସାରସ୍ୱତମାନେ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ । ଏହି ଦେବୀମାନେ ଏହି ବର୍ହିରେ ବସନ୍ତୁ ।
ତନ୍ନସ୍ତୁରୀପମଧ ପୋଷଯିତ୍ନୁ ଦେଵ ତ୍ଵଷ୍ଟର୍ଵି ରରାଣଃ ସ୍ଯସ୍ଵ । ଯତୋ ଵୀରଃ କର୍ମଣ୍ଯଃ ସୁଦକ୍ଷୋ ଯୁକ୍ତଗ୍ରାଵା ଜାଯତେ ଦେଵକାମଃ
ଅମୂଳ୍ୟ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଦେବତା ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଆମେ ଦୟାଳୁ ହେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଶୂର ଓ ଦକ୍ଷ କର୍ମକୁ ସାଧନ କରୁଥିବା ବୀର ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଵନସ୍ପତେଽଵ ସୃଜୋପ ଦେଵାନଗ୍ନିର୍ହଵିଃ ଶମିତା ସୂଦଯାତି । ସେଦୁ ହୋତା ସତ୍ଯତରୋ ଯଜାତି ଯଥା ଦେଵାନାଂ ଜନିମାନି ଵେଦ
ବନସ୍ପତି ପରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ମୁକ୍ତ କର; ଅଗ୍ନି, ଶାନ୍ତିଦାୟକ, ହବି ତିଆରି କରେ। ଏଭଳି ଏକ ସତ୍ୟ ହୋତା ଦେବତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଜଣା ଥିବା ଜଣେ ପୂଜା କରେ।
ଆ ଯାହ୍ଯଗ୍ନେ ସମିଧାନୋ ଅର୍ଵାଙିନ୍ଦ୍ରେଣ ଦେଵୈଃ ସରଥଂ ତୁରେଭିଃ । ବର୍ହିର୍ନ ଆସ୍ତାମଦିତିଃ ସୁପୁତ୍ରା ସ୍ଵାହା ଦେଵା ଅମୃତା ମାଦଯନ୍ତାମ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ରୁତ ସାଥୀମାନେ ନେଇ ଆସ; ଅଦିତି ଓ ତାଙ୍କ ସୁପୁତ୍ରମାନେ ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ; ଅମୃତ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ନିରୁଷସଶ୍ଚେକିତାନୋଽବୋଧି ଵିପ୍ରଃ ପଦଵୀଃ କଵୀନାମ୍। ପୃଥୁପାଜା ଦେଵଯଦ୍ଭିଃ ସମିଦ୍ଧୋଽପ ଦ୍ଵାରା ତମସୋ ଵହ୍ନିରାଵଃ
ଅଗ୍ନି, ଋଷିମାନେ ଚାଲିଥିବା ପଥ ଜଣା, ଜାଗି ଉଠିଛନ୍ତି; ପ୍ରଜାପତି, ଅନେକ ଦିଗରେ ପାଦ ଫେଲି ଦିବ୍ୟ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଅନ୍ଧାରର ଦ୍ୱାରକୁ ଦୂର କରେ।
ପ୍ରେଦ୍ଵଗ୍ନିର୍ଵାଵୃଧେ ସ୍ତୋମେଭିର୍ଗୀର୍ଭିଃ ସ୍ତୋତୄଣାଂ ନମସ୍ଯ ଉକ୍ଥୈଃ। ପୂର୍ଵୀର୍ଋତସ୍ଯ ସଂଦୃଶଶ୍ଚକାନଃ ସଂ ଦୂତୋ ଅଦ୍ଯୌଦୁଷସୋ ଵିରୋକେ
ଅଗ୍ନି ପୂଜାର ଗୀତ, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ନମସ୍କାରରେ ବଳିଆ ହୋଇଛନ୍ତି; ଅନେକ ରୂପରେ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖି, ଆଜି ଦୂତ ଉଷାରେ ଚମକି ଉଠିଛନ୍ତି।
ଅଧାଯ୍ଯଗ୍ନିର୍ମାନୁଷୀଷୁ ଵିକ୍ଷ୍ଵପାଂ ଗର୍ଭୋ ମିତ୍ର ଋତେନ ସାଧନ୍। ଆ ହର୍ଯତୋ ଯଜତଃ ସାନ୍ଵସ୍ଥାଦଭୂଦୁ ଵିପ୍ରୋ ହଵ୍ଯୋ ମତୀନାମ୍
ତାପରେ ଅଗ୍ନି, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଭ ଭାବେ, ମିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ, ପୂଜାର ଅର୍ପଣରୁ ଉଠିଛନ୍ତି; ଏହି ଋଷି, ହବି ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଚିନ୍ତାମାନେ ପାଇଁ ଆଧାର ହୋଇଛନ୍ତି।
ମିତ୍ରୋ ଅଗ୍ନିର୍ଭଵତି ଯତ୍ସମିଦ୍ଧୋ ମିତ୍ରୋ ହୋତା ଵରୁଣୋ ଜାତଵେଦାଃ। ମିତ୍ରୋ ଅଧ୍ଵର୍ଯୁରିଷିରୋ ଦମୂନା ମିତ୍ରଃ ସିନ୍ଧୂନାମୁତ ପର୍ଵତାନାମ୍
ଅଗ୍ନି ଜଳିବାବେଳେ ମିତ୍ର ହୋଇଥାଏ; ମିତ୍ର ହୋତା, ଭରୁଣ ଜନ୍ମକୁ ଜଣା; ମିତ୍ର ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ପ୍ରେରିତ, ଗୃହସ୍ଥ; ମିତ୍ର ନଦୀ ଓ ପାହାଡ଼ର ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ପାତି ପ୍ରିଯଂ ରିପୋ ଅଗ୍ରଂ ପଦଂ ଵେଃ ପାତି ଯହ୍ଵଶ୍ଚରଣଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ। ପାତି ନାଭା ସପ୍ତଶୀର୍ଷାଣମଗ୍ନିଃ ପାତି ଦେଵାନାମୁପମାଦମୃଷ୍ଵଃ
ସେ ପ୍ରିୟ, ଅଗ୍ରଗାମୀ ଅଶ୍ୱର ପଥକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦ୍ରୁତ ଗତିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ସପ୍ତମୁଣ୍ଡିଆ ନାଭିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଦୃଶ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଋଭୁଶ୍ଚକ୍ର ଈଡ୍ଯଂ ଚାରୁ ନାମ ଵିଶ୍ଵାନି ଦେଵୋ ଵଯୁନାନି ଵିଦ୍ଵାନ୍। ସସସ୍ଯ ଚର୍ମ ଘୃତଵତ୍ପଦଂ ଵେସ୍ତଦିଦଗ୍ନୀ ରକ୍ଷତ୍ଯପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍
ଋଭୁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ସୁନ୍ଦର ନାମ ତିଆରି କରିଥିଲେ; ଦେବତା ସମସ୍ତ କୌଶଳ ଜଣା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ରୂପ ତିଆରି କରିଥିଲେ; ସେ ଚର୍ମକୁ ଢାକି, ଘୃତରେ ଭରିଥିବା ପଦକୁ ଆବୃତ କରନ୍ତି; ଏଭଳି ଅଗ୍ନି ଅବିରତ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଆ ଯୋନିମଗ୍ନିର୍ଘୃତଵନ୍ତମସ୍ଥାତ୍ପୃଥୁପ୍ରଗାଣମୁଶନ୍ତମୁଶାନଃ। ଦୀଦ୍ଯାନଃ ଶୁଚିର୍ଋଷ୍ଵଃ ପାଵକଃ ପୁନଃପୁନର୍ମାତରା ନଵ୍ଯସୀ କଃ
ଅଗ୍ନି ଘୃତରେ ଭରିଥିବା ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ବିସ୍ତୃତ, ଚମକୁଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ; ଶୁଦ୍ଧ, ଉଚ୍ଚ, ଚମକୁଥିବା, ପୁନଃପୁନ ତାଙ୍କ ମାତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନୂତନ କରନ୍ତି।
ସଦ୍ଯୋ ଜାତ ଓଷଧୀଭିର୍ଵଵକ୍ଷେ ଯଦୀ ଵର୍ଧନ୍ତି ପ୍ରସ୍ଵୋ ଘୃତେନ। ଆପ ଇଵ ପ୍ରଵତା ଶୁମ୍ଭମାନା ଉରୁଷ୍ଯଦଗ୍ନିଃ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥେ
ନବଜାତ, ସେ ଉଷଧିମାନେ ସହ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଘୃତରେ ପୋଷିତ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଜଳ ପରି ବହି, ଚମକୁଥିବା, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି।
ଉଦୁ ଷ୍ଟୁତଃ ସମିଧା ଯହ୍ଵୋ ଅଦ୍ଯୌଦ୍ଵର୍ଷ୍ମନ୍ଦିଵୋ ଅଧି ନାଭା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ। ମିତ୍ରୋ ଅଗ୍ନିରୀଡ୍ଯୋ ମାତରିଶ୍ଵା ଦୂତୋ ଵକ୍ଷଦ୍ଯଜଥାଯ ଦେଵାନ୍
ସ୍ତୁତ, ଜଳିଥିବା, ଦ୍ରୁତ ଅଗ୍ନି ଆଜି ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀର ନାଭିରୁ ଚମକି ଉଠିଛନ୍ତି; ମିତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଯୋଗ୍ୟ, ମାତରିଶ୍ୱା, ଦୂତ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ଉଠାଇ ନେବେ।
ଉଦସ୍ତମ୍ଭୀତ୍ସମିଧା ନାକମୃଷ୍ଵୋଽଗ୍ନିର୍ଭଵନ୍ନୁତ୍ତମୋ ରୋଚନାନାମ୍। ଯଦୀ ଭୃଗୁଭ୍ଯଃ ପରି ମାତରିଶ୍ଵା ଗୁହା ସନ୍ତଂ ହଵ୍ଯଵାହଂ ସମୀଧେ
ସେ ଉଚ୍ଚ ଦିବାକୁ ଉପରେ ଧରିଛନ୍ତି, ଜଳିଥିବା, ଅଗ୍ନି ଚମକୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହୋଇଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ମାତରିଶ୍ୱାନ ଭୃଗୁମାନେ ପାଇଁ ଲୁଚିଥିବା ହବିବାହକୁ ଆଣିଥିଲେ, ସେ ଜଳିଥିଲେ।
ଇଳାମଗ୍ନେ ପୁରୁଦଂସଂ ସନିଂ ଗୋଃ ଶଶ୍ଵତ୍ତମଂ ହଵମାନାଯ ସାଧ। ସ୍ଯାନ୍ନଃ ସୂନୁସ୍ତନଯୋ ଵିଜାଵାଗ୍ନେ ସା ତେ ସୁମତିର୍ଭୂତ୍ଵସ୍ମେ
ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଅନେକ ଧନ, ଗୋମାନେର ଦୀର୍ଘ ସମ୍ପତ୍ତି ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ; ଆମ ପୁଅ ବିଜୟୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଉ, ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୃପା ଆମପାଇଁ ରହୁ।
ପ୍ର କାରଵୋ ମନନା ଵଚ୍ଯମାନା ଦେଵଦ୍ରୀଚୀଂ ନଯତ ଦେଵଯନ୍ତଃ । ଦକ୍ଷିଣାଵାଡ୍ଵାଜିନୀ ପ୍ରାଚ୍ଯେତି ହଵିର୍ଭରନ୍ତ୍ଯଗ୍ନଯେ ଘୃତାଚୀ
ଗାୟକମାନେ ଚିନ୍ତା କରି, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାର ଗୀତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତୁ; ଦକ୍ଷିଣା ଦେବାରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ଅଗ୍ନିକୁ ଘୃତରେ ଶୋଭିତ ହବି ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି।
ଆ ରୋଦସୀ ଅପୃଣା ଜାଯମାନ ଉତ ପ୍ର ରିକ୍ଥା ଅଧ ନୁ ପ୍ରଯଜ୍ଯୋ । ଦିଵଶ୍ଚିଦଗ୍ନେ ମହିନା ପୃଥିଵ୍ଯା ଵଚ୍ଯନ୍ତାଂ ତେ ଵହ୍ନଯଃ ସପ୍ତଜିହ୍ଵାଃ
ସେ ଜନ୍ମ ନେବାବେଳେ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି; ଏବେ ଉପହାର ଆଣାଯାଇଛି, ହବି ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଦିବରେ ମଧ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ତୁମର ମହାନତା ଓ ପୃଥିବୀରେ, ତୁମର ସପ୍ତଜିହ୍ୱା ଅଗ୍ନି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ।
ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ତ୍ଵା ପୃଥିଵୀ ଯଜ୍ଞିଯାସୋ ନି ହୋତାରଂ ସାଦଯନ୍ତେ ଦମାଯ । ଯଦୀ ଵିଶୋ ମାନୁଷୀର୍ଦେଵଯନ୍ତୀଃ ପ୍ରଯସ୍ଵତୀରୀଳତେ ଶୁକ୍ରମର୍ଚିଃ
ଦିବ ଓ ପୃଥିବୀ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମକୁ ହୋତା ଭାବେ ଘରେ ବସାନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ମାନବମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଅନେକ ଅର୍ପଣ ସହ ତୁମର ଚମକୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକନ୍ତି।
ମହାନ୍ସଧସ୍ଥେ ଧ୍ରୁଵ ଆ ନିଷତ୍ତୋଽନ୍ତର୍ଦ୍ଯାଵା ମାହିନେ ହର୍ଯମାଣଃ । ଆସ୍କ୍ରେ ସପତ୍ନୀ ଅଜରେ ଅମୃକ୍ତେ ସବର୍ଦୁଘେ ଉରୁଗାଯସ୍ଯ ଧେନୂ
ବଡ଼, ନିଶ୍ଚିତ ଆସନରେ ବସି, ତୁମେ ଦିବ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଛ; ଦୁଇ ସାଥୀ, ଅବିନଶୀ ଓ ନିର୍ମଳ, ବିଶାଳ ପ୍ରଶଂସାର ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଈମାନେ।