ଯାଦ୍ରାଧ୍ଯଂ ଵରୁଣୋ ଯୋନିମପ୍ଯମନିଶିତଂ ନିମିଷି ଜର୍ଭୁରାଣଃ । ଵିଶ୍ଵୋ ମାର୍ତାଣ୍ଡୋ ଵ୍ରଜମା ପଶୁର୍ଗାତ୍ସ୍ଥଶୋ ଜନ୍ମାନି ସଵିତା ଵ୍ଯାକଃ
ଯେଉଁ ଅସନ୍ଧିତ ଅସ୍ଥିର କିମ୍ବା ଅନିୟମିତ ଆସନ ବରୁଣ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟସନ୍ତାନ, ସମସ୍ତ ପଶୁ, ସବିତା ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି।
ନ ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ନ ମିତ୍ରୋ ଵ୍ରତମର୍ଯମା ନ ମିନନ୍ତି ରୁଦ୍ରଃ । ନାରାତଯସ୍ତମିଦଂ ସ୍ଵସ୍ତି ହୁଵେ ଦେଵଂ ସଵିତାରଂ ନମୋଭିଃ
ଯାହାଙ୍କର ନିୟମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ଯ୍ୟମାନ, ରୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁମାନେ କେହି କମାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଇ ଦେବତା ସବିତାଙ୍କୁ ଆମର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଡାକୁଛି।
ଭଗଂ ଧିଯଂ ଵାଜଯନ୍ତଃ ପୁରଂଧିଂ ନରାଶଂସୋ ଗ୍ନାସ୍ପତିର୍ନୋ ଅଵ୍ଯାଃ । ଆଯେ ଵାମସ୍ଯ ସଂଗଥେ ରଯୀଣାଂ ପ୍ରିଯା ଦେଵସ୍ଯ ସଵିତୁଃ ସ୍ଯାମ
ଭଗ, ବୁଦ୍ଧି, ଶକ୍ତି, ଦାନଶୀଳତା, ନରଶଂସ, ଓ ଗ୍ରୁହଣୀପତି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଆମେ ସମ୍ମିଳନ ଓ ଧନର ସଭାରେ ଦେବତା ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଉ।
ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତଦ୍ଦିଵୋ ଅଦ୍ଭ୍ଯଃ ପୃଥିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଂ କାମ୍ଯଂ ରାଧ ଆ ଗାତ୍ । ଶଂ ଯତ୍ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆପଯେ ଭଵାତ୍ଯୁରୁଶଂସାଯ ସଵିତର୍ଜରିତ୍ରେ
ସ୍ୱର୍ଗ, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ତୁମେ ଯେଉଁ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ ଦେଇଛ, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ଯାହା ଶୁଭ ଓ ରକ୍ଷାକାରୀ, ସେଇ ସବିତାଙ୍କୁ ଆମ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଆମକୁ ବିଶ୍ରୁତି ଦିଅ।
ଗ୍ରାଵାଣେଵ ତଦିଦର୍ଥଂ ଜରେଥେ ଗୃଧ୍ରେଵ ଵୃକ୍ଷଂ ନିଧିମନ୍ତମଚ୍ଛ । ବ୍ରହ୍ମାଣେଵ ଵିଦଥ ଉକ୍ଥଶାସା ଦୂତେଵ ହଵ୍ଯା ଜନ୍ଯା ପୁରୁତ୍ରା
ପିଷାଣମାନେ ଯେପରି ଦବାଇବା ପାଇଁ ଚଳିତ, ଗୃଧ୍ର ଯେପରି ଧନର ଗଛ ଦିଗରେ ଯାଏ, ପୁରୋହିତ ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ତୁତି କରେ, ଦୂତ ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନିବେଦନ ନେଇ ଅନେକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅ।
ପ୍ରାତର୍ଯାଵାଣା ରଥ୍ଯେଵ ଵୀରାଜେଵ ଯମା ଵରମା ସଚେଥେ । ମେନେ ଇଵ ତନ୍ଵା ଶୁମ୍ଭମାନେ ଦମ୍ପତୀଵ କ୍ରତୁଵିଦା ଜନେଷୁ
ବୀରମାନେ ରଥରେ ପ୍ରଭାତକୁ ଆସନ୍ତି, ବରକୁ ଚୟନ କରୁଥିବା ବରପାଇଁ ଯେପରି ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ନିଜ ଦେହରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦମ୍ପତିମାନେ ଯେପରି ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିବା।
ଶୃଙ୍ଗେଵ ନଃ ପ୍ରଥମା ଗନ୍ତମର୍ଵାକ୍ଛଫାଵିଵ ଜର୍ଭୁରାଣା ତରୋଭିଃ । ଚକ୍ରଵାକେଵ ପ୍ରତି ଵସ୍ତୋରୁସ୍ରାର୍ଵାଞ୍ଚା ଯାତଂ ରଥ୍ଯେଵ ଶକ୍ରା
ଶିଙ୍ଗ ପରି ପ୍ରଥମେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଚଞ୍ଚଳ ପଶୁର ଚିବୁକ ପରି ଦାନ୍ତ ସହିତ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ପରି ପ୍ରଭାତ ଆସିବାବେଳେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନେ ରଥରେ ଯେପରି ଆଗକୁ ଆସନ୍ତି।
ନାଵେଵ ନଃ ପାରଯତଂ ଯୁଗେଵ ନଭ୍ଯେଵ ନ ଉପଧୀଵ ପ୍ରଧୀଵ । ଶ୍ଵାନେଵ ନୋ ଅରିଷଣ୍ଯା ତନୂନାଂ ଖୃଗଲେଵ ଵିସ୍ରସଃ ପାତମସ୍ମାନ୍
ନୌକା ପରି ଆମକୁ ପାର କର, ଜୁଆ ପରି, ନାଭି ପରି, ଆଧାର ପରି, ଭିତ୍ତି ପରି। କୁକୁର ପରି ଆମ ଦେହକୁ ଅପୟାଦିଠାରୁ ରକ୍ଷା କର, କେଉଁଠି ହେଉଛି ସେଠି ଶାଳି ମାଛ ପରି ଆମକୁ ଫିସଲିଯିବାରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଵାତେଵାଜୁର୍ଯା ନଦ୍ଯେଵ ରୀତିରକ୍ଷୀ ଇଵ ଚକ୍ଷୁଷା ଯାତମର୍ଵାକ୍ । ହସ୍ତାଵିଵ ତନ୍ଵେ ଶମ୍ଭଵିଷ୍ଠା ପାଦେଵ ନୋ ନଯତଂ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛ
ବାତାସ ପରି ତୁମେ ତୀବ୍ର, ନଦୀ ପରି ପ୍ରବାହମାନ, ଆଖି ପରି ନିକଟକୁ ଆସ, ହାତ ପରି ଆମ ଦେହକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଲ କର, ପାଦ ପରି ଆମକୁ ଧନ ପାଖକୁ ନେଇଯାଅ।
ଓଷ୍ଠାଵିଵ ମଧ୍ଵାସ୍ନେ ଵଦନ୍ତା ସ୍ତନାଵିଵ ପିପ୍ଯତଂ ଜୀଵସେ ନଃ । ନାସେଵ ନସ୍ତନ୍ଵୋ ରକ୍ଷିତାରା କର୍ଣାଵିଵ ସୁଶ୍ରୁତା ଭୂତମସ୍ମେ
ଓଠ ପରି ମଧୁର କଥା କହ, ସ୍ତନ ପରି ଆମକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ପୋଷଣ କର, ନାକ ପରି ଆମ ରକ୍ଷା କର, କାନ ପରି ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ଶ୍ରବଣ କର।
ହସ୍ତେଵ ଶକ୍ତିମଭି ସଂଦଦୀ ନଃ କ୍ଷାମେଵ ନଃ ସମଜତଂ ରଜାଂସି । ଇମା ଗିରୋ ଅଶ୍ଵିନା ଯୁଷ୍ମଯନ୍ତୀଃ କ୍ଷ୍ଣୋତ୍ରେଣେଵ ସ୍ଵଧିତିଂ ସଂ ଶିଶୀତମ୍
ହାତୀ ପରି ଶକ୍ତି ଦିଅ, ପୃଥିବୀ ପରି ଆମ ପାଇଁ ଭୂମିକୁ ଏକତ୍ର କର। ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ଆଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ତୁମେ ପ୍ରେରିତ କର, ଚକୁ ଧାର କରିବା ପଥର ପରି କୁହାଡ଼ିକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କର।
ଏତାନି ଵାମଶ୍ଵିନା ଵର୍ଧନାନି ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତୋମଂ ଗୃତ୍ସମଦାସୋ ଅକ୍ରନ୍ । ତାନି ନରା ଜୁଜୁଷାଣୋପ ଯାତଂ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ଏହିଗୁଡ଼ିକ ଆଶ୍ୱିନୀଦେବତା, ତୁମର ବୃଦ୍ଧିକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ। ଗୃତ୍ସମଦମାନେ ସ୍ତୁତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ରଚନା କରିଛନ୍ତି। ଏହାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ଆସ, ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ କଥା କହିବା, ପୁରୁଷଶକ୍ତିରେ ସମୃଦ୍ଧ ହେବା।
ସୋମାପୂଷଣା ଜନନା ରଯୀଣାଂ ଜନନା ଦିଵୋ ଜନନା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ଜାତୌ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପୌ ଦେଵା ଅକୃଣ୍ଵନ୍ନମୃତସ୍ଯ ନାଭିମ୍
ସୋମ ଓ ପୂଷଣ ଧନର ଉତ୍ସ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅମୃତତ୍ୱର ମଧ୍ୟବିନ୍ଦୁ କରିଥିଲେ।
ଇମୌ ଦେଵୌ ଜାଯମାନୌ ଜୁଷନ୍ତେମୌ ତମାଂସି ଗୂହତାମଜୁଷ୍ଟା । ଆଭ୍ଯାମିନ୍ଦ୍ରଃ ପକ୍ଵମାମାସ୍ଵନ୍ତଃ ସୋମାପୂଷଭ୍ଯାଂ ଜନଦୁସ୍ରିଯାସୁ
ଏହି ଦୁଇ ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଇ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି; ଅପ୍ରିୟ ହେଲେ ଏହି ଦୁଇଁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଲୁଚାଇ ଦିଅନ୍ତି। ସୋମ ଓ ପୂଷଣଙ୍କ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପକ୍ୱ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସୋମାପୂଷଣା ରଜସୋ ଵିମାନଂ ସପ୍ତଚକ୍ରଂ ରଥମଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵମ୍ । ଵିଷୂଵୃତଂ ମନସା ଯୁଜ୍ଯମାନଂ ତଂ ଜିନ୍ଵଥୋ ଵୃଷଣା ପଞ୍ଚରଶ୍ମିମ୍
ସୋମ ଓ ପୂଷଣ ସପ୍ତଚକ୍ର ବାହନ ଚଳାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଯାନ, ମନରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଦେଇ ଚାଲନ୍ତି; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ, ପଞ୍ଚ ରଶ୍ମି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଶକ୍ତି ଦେଉଛନ୍ତି।
ଦିଵ୍ଯନ୍ଯଃ ସଦନଂ ଚକ୍ର ଉଚ୍ଚା ପୃଥିଵ୍ଯାମନ୍ଯୋ ଅଧ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ । ତାଵସ୍ମଭ୍ଯଂ ପୁରୁଵାରଂ ପୁରୁକ୍ଷୁଂ ରାଯସ୍ପୋଷଂ ଵି ଷ୍ଯତାଂ ନାଭିମସ୍ମେ
ଏକ ଦେବତା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିଜ ନିବାସ କରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟଜଣ ପୃଥିବୀରେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଜଣ ମଧ୍ୟାକାଶରେ। ଆମ ପାଇଁ ବହୁତ ଧନ ଓ ପୋଷଣ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମ ଜୀବନର ମଧ୍ୟବିନ୍ଦୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ।
ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯନ୍ଯୋ ଭୁଵନା ଜଜାନ ଵିଶ୍ଵମନ୍ଯୋ ଅଭିଚକ୍ଷାଣ ଏତି । ସୋମାପୂଷଣାଵଵତଂ ଧିଯଂ ମେ ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ଵିଶ୍ଵାଃ ପୃତନା ଜଯେମ
ଏକ ଦେବତା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟଜଣ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଖି ଚାଲନ୍ତି। ସୋମ ଓ ପୂଷଣ, ମୋର ବୁଦ୍ଧିକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତୁ; ଆପଣମାନଙ୍କ ସହିତ, ଆମେ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବା।
ଧିଯଂ ପୂଷା ଜିନ୍ଵତୁ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵୋ ରଯିଂ ସୋମୋ ରଯିପତିର୍ଦଧାତୁ । ଅଵତୁ ଦେଵ୍ଯଦିତିରନର୍ଵା ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ପୂଷଣ ମୋର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଧନର ଉତ୍ସ। ସୋମ, ଧନର ଅଧିପତି, ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ଦେବୀ ଅଦିତି ଆମକୁ ଅକ୍ଷତ ରଖନ୍ତୁ; ଆମେ ସଭାରେ ବୀର ଭାବରେ ଉଚ୍ଚ କଥା କହିପାରିବା।
ଵାଯୋ ଯେ ତେ ସହସ୍ରିଣୋ ରଥାସସ୍ତେଭିରା ଗହି । ନିଯୁତ୍ଵାନ୍ସୋମପୀତଯେ
ବାୟୁ, ତୁମର ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିଥିବା ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ତୁମ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଆସ, ଏଠାରେ ସୋମ ପାନ କର।
ନିଯୁତ୍ଵାନ୍ଵାଯଵା ଗହ୍ଯଯଂ ଶୁକ୍ରୋ ଅଯାମି ତେ । ଗନ୍ତାସି ସୁନ୍ଵତୋ ଗୃହମ୍
ବାୟୁ, ତୁମ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଆସ; ମୁଁ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅର୍ପଣ ତୁମ ପାଇଁ ଆଣିଛି। ତୁମେ ସୋମ ଚାପିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଘରକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବ।
ଶୁକ୍ରସ୍ଯାଦ୍ଯ ଗଵାଶିର ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ନିଯୁତ୍ଵତଃ । ଆ ଯାତଂ ପିବତଂ ନରା
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ଆଜି ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମ ପାଇଁ, ତୁମ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଆସ, ବୀରମାନେ, ଏଠାରେ ପାନ କର।
ଅଯଂ ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ସୁତଃ ସୋମ ଋତାଵୃଧା । ମମେଦିହ ଶ୍ରୁତଂ ହଵମ୍
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆପଣମାନେ ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ଏହି ସୋମ ଏଠାରେ ଅଛି, ନୀତିର ରକ୍ଷକ। ମୋର ନିବେଦନ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ରାଜାନାଵନଭିଦ୍ରୁହା ଧ୍ରୁଵେ ସଦସ୍ଯୁତ୍ତମେ । ସହସ୍ରସ୍ଥୂଣ ଆସାତେ
ଏହି ଦୁଇ ରାଜା, କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା, ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ହଜାର ଖୁଟି ଦ୍ୱାରା ସମର୍ଥିତ।
ତା ସମ୍ରାଜା ଘୃତାସୁତୀ ଆଦିତ୍ଯା ଦାନୁନସ୍ପତୀ । ସଚେତେ ଅନଵହ୍ଵରମ୍
ଏହି ସମ୍ରାଟମାନେ, ଘୃତରେ ଚାପିଥିବା, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଦାନର ନାୟକ, ଅଚଳ ସ୍ଥାନରେ ଏକାଠି ବସିଛନ୍ତି।
ଗୋମଦୂ ଷୁ ନାସତ୍ଯାଶ୍ଵାଵଦ୍ଯାତମଶ୍ଵିନା । ଵର୍ତୀ ରୁଦ୍ରା ନୃପାଯ୍ଯମ୍
ନାସତ୍ୟ ଦୁଇଁ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଆମକୁ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ; ରୁଦ୍ରମାନେ ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ପଥ ଦିଅନ୍ତୁ।
ନ ଯତ୍ପରୋ ନାନ୍ତର ଆଦଧର୍ଷଦ୍ଵୃଷଣ୍ଵସୂ । ଦୁଃଶଂସୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ରିପୁଃ
କେହି, ଦୂର କିମ୍ବା ନିକଟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦାନଶୀଳ ଦେବତାମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଦୁଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ତା ନ ଆ ଵୋଳ୍ହମଶ୍ଵିନା ରଯିଂ ପିଶଙ୍ଗସଂଦୃଶମ୍ । ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ଵରିଵୋଵିଦମ୍
ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଆମ ପାଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ଧନ ଆଣିଦିଅନ୍ତୁ; ରଥର ନାୟକମାନେ, ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗ ମହଦ୍ଭଯମଭୀ ଷଦପ ଚୁଚ୍ଯଵତ୍ । ସ ହି ସ୍ଥିରୋ ଵିଚର୍ଷଣିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ଭୟଙ୍କର ବଡ଼ ଆତଙ୍କକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ; ସେ ଏହାକୁ ହଟାଇଲେ। ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ମୃଳଯାତି ନୋ ନ ନଃ ପଶ୍ଚାଦଘଂ ନଶତ୍ । ଭଦ୍ରଂ ଭଵାତି ନଃ ପୁରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଆମପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତି; ଦୁଃଖ ଆମୁକୁ ଛାଡ଼ି ପଛକୁ ଯାଉ, ହରାଯାଉ। ଆମ ପାଇଁ ସଦା ଭଲ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶାଭ୍ଯସ୍ପରି ସର୍ଵାଭ୍ଯୋ ଅଭଯଂ କରତ୍ । ଜେତା ଶତ୍ରୂନ୍ଵିଚର୍ଷଣିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରନ୍ତି; ସେ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ।