ହଵୀମଭିର୍ହଵତେ ଯୋ ହଵିର୍ଭିରଵ ସ୍ତୋମେଭୀ ରୁଦ୍ରଂ ଦିଷୀଯ । ଋଦୂଦରଃ ସୁହଵୋ ମା ନୋ ଅସ୍ଯୈ ବଭ୍ରୁଃ ସୁଶିପ୍ରୋ ରୀରଧନ୍ମନାଯୈ
ଯିଏ ହବିଷ୍ୟ ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକେ, ସେ ବଡ଼ ପେଟ ଥିବା, ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା, କନ୍ଧରେ କୁନ୍ଦଳ ଓ ଶୁଭ୍ର ଗଣ୍ଡ଼ ଥିବା ବାବା ରୁଦ୍ର ଆମ ପ୍ରତି ଦୟା କରୁନ୍।
ଉନ୍ମା ମମନ୍ଦ ଵୃଷଭୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ତ୍ଵକ୍ଷୀଯସା ଵଯସା ନାଧମାନମ୍ । ଘୃଣୀଵ ଚ୍ଛାଯାମରପା ଅଶୀଯା ଵିଵାସେଯଂ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ସୁମ୍ନମ୍
ମରୁତମାନେ ସହିତ ବଳିଷ୍ଠ ବୃଷଭ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସଦା ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ସେ କେବେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଛାୟା ସଦା ରହେ, ସେପରି ମୁଁ ସଦା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ଚାହେଁ।
କ୍ଵ ସ୍ଯ ତେ ରୁଦ୍ର ମୃଳଯାକୁର୍ହସ୍ତୋ ଯୋ ଅସ୍ତି ଭେଷଜୋ ଜଲାଷଃ । ଅପଭର୍ତା ରପସୋ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯାଭୀ ନୁ ମା ଵୃଷଭ ଚକ୍ଷମୀଥାଃ
ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମର ଶୁଭ ହାତ କେଉଁଠି ଅଛି, ଯାହା ଔଷଧ ଓ ଜଳ ଦେଇଥାଏ? ଦେବତାଙ୍କ ରୋଷ ଦୂର କର, ବୃଷଭ, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟା ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ।
ପ୍ର ବଭ୍ରଵେ ଵୃଷଭାଯ ଶ୍ଵିତୀଚେ ମହୋ ମହୀଂ ସୁଷ୍ଟୁତିମୀରଯାମି । ନମସ୍ଯା କଲ୍ମଲୀକିନଂ ନମୋଭିର୍ଗୃଣୀମସି ତ୍ଵେଷଂ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ନାମ
ବାବା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯିଏ ବାଦାମି ରଙ୍ଗର, ବଳିଷ୍ଠ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୁଁ ବଡ଼ ସ୍ତୁତି ଦେଉଛି। ଯିଏ ଦୋଷ ଦୂର କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ; ତୀବ୍ର ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନାମକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗାଉଛି।
ସ୍ଥିରେଭିରଙ୍ଗୈଃ ପୁରୁରୂପ ଉଗ୍ରୋ ବଭ୍ରୁଃ ଶୁକ୍ରେଭିଃ ପିପିଶେ ହିରଣ୍ଯୈଃ । ଈଶାନାଦସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ଭୂରେର୍ନ ଵା ଉ ଯୋଷଦ୍ରୁଦ୍ରାଦସୁର୍ଯମ୍
ଉପଯୁକ୍ତ ଅଂଗ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ, ତୀବ୍ର ଓ ବାଦାମି ରଙ୍ଗର, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଏବଂ ଏହାର ସମୃଦ୍ଧିର ନାଥ; କେହି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅର୍ହନ୍ବିଭର୍ଷି ସାଯକାନି ଧନ୍ଵାର୍ହନ୍ନିଷ୍କଂ ଯଜତଂ ଵିଶ୍ଵରୂପମ୍ । ଅର୍ହନ୍ନିଦଂ ଦଯସେ ଵିଶ୍ଵମଭ୍ଵଂ ନ ଵା ଓଜୀଯୋ ରୁଦ୍ର ତ୍ଵଦସ୍ତି
ତୁମେ ଧନୁ ଓ ବାଣ ଧରିଥିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ପୂଜିତ। ସମସ୍ତ ଭଲ ଦିଅ, ରୁଦ୍ର, ତୁମଠାରୁ ବଡ଼ କେହି ନାହିଁ।
ସ୍ତୁହି ଶ୍ରୁତଂ ଗର୍ତସଦଂ ଯୁଵାନଂ ମୃଗଂ ନ ଭୀମମୁପହତ୍ନୁମୁଗ୍ରମ୍ । ମୃଳା ଜରିତ୍ରେ ରୁଦ୍ର ସ୍ତଵାନୋଽନ୍ଯଂ ତେ ଅସ୍ମନ୍ନି ଵପନ୍ତୁ ସେନାଃ
ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯୁବକ, ଗୁହାରେ ବସିଥିବା, ବନ୍ୟପଶୁ ପରି ଭୟଙ୍କର, ତୀବ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଉଁଠି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି। ହେ ରୁଦ୍ର, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କର, ତୁମର ସେନାମାନେ ଆମ ପାଖରେ ନ ଆସନ୍ତୁ।
କୁମାରଶ୍ଚିତ୍ପିତରଂ ଵନ୍ଦମାନଂ ପ୍ରତି ନାନାମ ରୁଦ୍ରୋପଯନ୍ତମ୍ । ଭୂରେର୍ଦାତାରଂ ସତ୍ପତିଂ ଗୃଣୀଷେ ସ୍ତୁତସ୍ତ୍ଵଂ ଭେଷଜା ରାସ୍ଯସ୍ମେ
ଏଠାରେ ଯେପରି ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ତେଣୁ ରୁଦ୍ର ଆସୁଥିବାବେଳେ ସେମାନେ ମଣ୍ଡିଯାନ୍ତି। ତୁମେ ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧି ଦେବା, ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ; ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ ଆମକୁ ଔଷଧ ଦିଅ।
ଯା ଵୋ ଭେଷଜା ମରୁତଃ ଶୁଚୀନି ଯା ଶଂତମା ଵୃଷଣୋ ଯା ମଯୋଭୁ । ଯାନି ମନୁରଵୃଣୀତା ପିତା ନସ୍ତା ଶଂ ଚ ଯୋଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଵଶ୍ମି
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଶୁଭ୍ର ଔଷଧ ଧରିଛ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ସବୁଠାରୁ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ମନୁ ଓ ଆମ ପିତା ଯାହାକୁ ବାଛିଥିଲେ—ସେଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭଲ ଓ ଆନନ୍ଦକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ।
ପରି ଣୋ ହେତୀ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଵୃଜ୍ଯାଃ ପରି ତ୍ଵେଷସ୍ଯ ଦୁର୍ମତିର୍ମହୀ ଗାତ୍ । ଅଵ ସ୍ଥିରା ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯସ୍ତନୁଷ୍ଵ ମୀଢ୍ଵସ୍ତୋକାଯ ତନଯାଯ ମୃଳ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଆମୁଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଉ, ତୀବ୍ର ରୋଷ ଆମୁଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହୁ। ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନେ ରକ୍ଷା ପାଉନ୍ତୁ, ଆମ ପିଲା ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ଉପରେ ଦୟା କର।
ଏଵା ବଭ୍ରୋ ଵୃଷଭ ଚେକିତାନ ଯଥା ଦେଵ ନ ହୃଣୀଷେ ନ ହଂସି । ହଵନଶ୍ରୁନ୍ନୋ ରୁଦ୍ରେହ ବୋଧି ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ଏଭଳି, ବାଦାମି, ବଳିଷ୍ଠ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦେବତା, ତୁମେ କାହାକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହାନି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମ ହବନ ଶୁଣ, ଏଠାରେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ, ଯେପରି ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ କଥା କହିପାରିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା।
ଧାରାଵରା ମରୁତୋ ଧୃଷ୍ଣ୍ଵୋଜସୋ ମୃଗା ନ ଭୀମାସ୍ତଵିଷୀଭିରର୍ଚିନଃ । ଅଗ୍ନଯୋ ନ ଶୁଶୁଚାନା ଋଜୀଷିଣୋ ଭୃମିଂ ଧମନ୍ତୋ ଅପ ଗା ଅଵୃଣ୍ଵତ
ମରୁତମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ଧାରା ବନ୍ୟପଶୁ ପରି ତୀବ୍ର, ତେଉଁମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତିରେ ଚମକନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ଓ ଦ୍ରୁତ, ତେଉଁମାନେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଦ୍ଯାଵୋ ନ ସ୍ତୃଭିଶ୍ଚିତଯନ୍ତ ଖାଦିନୋ ଵ୍ଯଭ୍ରିଯା ନ ଦ୍ଯୁତଯନ୍ତ ଵୃଷ୍ଟଯଃ । ରୁଦ୍ରୋ ଯଦ୍ଵୋ ମରୁତୋ ରୁକ୍ମଵକ୍ଷସୋ ଵୃଷାଜନି ପୃଶ୍ନ୍ଯାଃ ଶୁକ୍ର ଊଧନି
ଆକାଶରେ ଯେପରି ରେଖା ଚମକେ, ସେପରି ତେଉଁମାନେ ଦିଗନ୍ତକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରନ୍ତି; ବର୍ଷା ପରି ତେଉଁମାନେ ବିଜୁଳିରେ ଚମକନ୍ତି। ଯେବେ ରୁଦ୍ର, ମରୁତମାନେ, ସୁନାର ଛାତି ନେଇ, ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ଦୁଧରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଉକ୍ଷନ୍ତେ ଅଶ୍ଵାଁ ଅତ୍ଯାଁ ଇଵାଜିଷୁ ନଦସ୍ଯ କର୍ଣୈସ୍ତୁରଯନ୍ତ ଆଶୁଭିଃ । ହିରଣ୍ଯଶିପ୍ରା ମରୁତୋ ଦଵିଧ୍ଵତଃ ପୃକ୍ଷଂ ଯାଥ ପୃଷତୀଭିଃ ସମନ୍ଯଵଃ
ଘୋଡ଼ା ପରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଅଶ୍ୱ ପରି ତେଉଁମାନେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ଶଙ୍ଖର ଶବ୍ଦରେ ତେଉଁମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି। ସୁନାର ଶିର ଥିବା ମରୁତମାନେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଚିହ୍ନିତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଏକତାରେ ଚାଲନ୍ତି।
ପୃକ୍ଷେ ତା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନା ଵଵକ୍ଷିରେ ମିତ୍ରାଯ ଵା ସଦମା ଜୀରଦାନଵଃ । ପୃଷଦଶ୍ଵାସୋ ଅନଵଭ୍ରରାଧସ ଋଜିପ୍ଯାସୋ ନ ଵଯୁନେଷୁ ଧୂର୍ଷଦଃ
ଚିହ୍ନିତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦେଖି ଚାଲନ୍ତି; ସେମାନେ ମିତ୍ରଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ, ସଦା ଯୁବକ। ଚିହ୍ନିତ ଘୋଡ଼ା ଥିବା ମରୁତମାନେ କେବେ ବାଧା ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଓ ଦୃଢ଼।
ଇନ୍ଧନ୍ଵଭିର୍ଧେନୁଭୀ ରପ୍ଶଦୂଧଭିରଧ୍ଵସ୍ମଭିଃ ପଥିଭିର୍ଭ୍ରାଜଦୃଷ୍ଟଯଃ । ଆ ହଂସାସୋ ନ ସ୍ଵସରାଣି ଗନ୍ତନ ମଧୋର୍ମଦାଯ ମରୁତଃ ସମନ୍ଯଵଃ
ଇଂଧନ, ଗାଈ ଓ ପୋଷକ ଦୁଧ, ଯାତ୍ରୀ ଓ ପଥ ସହିତ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟି ବିସ୍ତାରିତ। ହଂସ ପରି, ମରୁତମାନେ, ଏକତାରେ ତୁମେ ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଭଉଣୀମାନେ ପାଖକୁ ଆସ।
ଆ ନୋ ବ୍ରହ୍ମାଣି ମରୁତଃ ସମନ୍ଯଵୋ ନରାଂ ନ ଶଂସଃ ସଵନାନି ଗନ୍ତନ । ଅଶ୍ଵାମିଵ ପିପ୍ଯତ ଧେନୁମୂଧନି କର୍ତା ଧିଯଂ ଜରିତ୍ରେ ଵାଜପେଶସମ୍
ମରୁତମାନେ, ଏକତାରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଯେପରି ପୁରୁଷମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି। ଘୋଡ଼ା ପରି ଗାଈକୁ ଦୁଧରେ ପୋଷଣ କର, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ।
ତଂ ନୋ ଦାତ ମରୁତୋ ଵାଜିନଂ ରଥ ଆପାନଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚିତଯଦ୍ଦିଵେଦିଵେ । ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ଵୃଜନେଷୁ କାରଵେ ସନିଂ ମେଧାମରିଷ୍ଟଂ ଦୁଷ୍ଟରଂ ସହଃ
ମରୁତମାନେ, ଆମକୁ ବିଜୟୀ ରଥ ଦିଅ, ଯାହା ଦିନେ ଦିନେ ଆମର ସ୍ତୁତିକୁ ଆଣେ। ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଶକ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି, ସୁରକ୍ଷା ଓ ଅଜୟ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଯଦ୍ଯୁଞ୍ଜତେ ମରୁତୋ ରୁକ୍ମଵକ୍ଷସୋଽଶ୍ଵାନ୍ରଥେଷୁ ଭଗ ଆ ସୁଦାନଵଃ । ଧେନୁର୍ନ ଶିଶ୍ଵେ ସ୍ଵସରେଷୁ ପିନ୍ଵତେ ଜନାଯ ରାତହଵିଷେ ମହୀମିଷମ୍
ଯେତେବେଳେ ମରୁତମାନେ ସୁନା ଛାତି ପିନ୍ଧି ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାକୁ ରଥରେ ଯୋଗାନ୍ତି, ହେ ଭଗ, ସେମାନେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ଗୋମାତା ଯେପରି ତାଙ୍କ ଛୁଆକୁ ଗୋଶାଳାରେ ଦୁଧ ଦେଇ ପୋଷେଇଥାଏ, ସେପରି ଆହୁତି ଦେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ବହୁତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ପୋଷଣ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯୋ ନୋ ମରୁତୋ ଵୃକତାତି ମର୍ତ୍ଯୋ ରିପୁର୍ଦଧେ ଵସଵୋ ରକ୍ଷତା ରିଷଃ । ଵର୍ତଯତ ତପୁଷା ଚକ୍ରିଯାଭି ତମଵ ରୁଦ୍ରା ଅଶସୋ ହନ୍ତନା ଵଧଃ
ଯଦି କୌଣସି ମାନବ ଶତ୍ରୁ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଧରେ, ହେ ମରୁତମାନେ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତାମାନେ, ଆମକୁ ଅପମାନ ଓ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ହେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ଶତ୍ରୁକୁ ନଶ୍ଟ କର।
ଚିତ୍ରଂ ତଦ୍ଵୋ ମରୁତୋ ଯାମ ଚେକିତେ ପୃଶ୍ନ୍ଯା ଯଦୂଧରପ୍ଯାପଯୋ ଦୁହୁଃ । ଯଦ୍ଵା ନିଦେ ନଵମାନସ୍ଯ ରୁଦ୍ରିଯାସ୍ତ୍ରିତଂ ଜରାଯ ଜୁରତାମଦାଭ୍ଯାଃ
ତୁମେ ଯେପରି ଆସ, ମରୁତମାନେ, ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ; ପୃଶ୍ନୀଙ୍କ ଥନୁରୁ ତୁମେ ପୋଷକ ଧାରା ଆଣିଥିଲ; କିମ୍ବା, ହେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ତୁମେ ସଦା ଯୁବକ ରହି, ତିନିଗୁଣ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର।
ତାନ୍ଵୋ ମହୋ ମରୁତ ଏଵଯାଵ୍ନୋ ଵିଷ୍ଣୋରେଷସ୍ଯ ପ୍ରଭୃଥେ ହଵାମହେ । ହିରଣ୍ଯଵର୍ଣାନ୍କକୁହାନ୍ଯତସ୍ରୁଚୋ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯନ୍ତଃ ଶଂସ୍ଯଂ ରାଧ ଈମହେ
ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସଦା ଅଗ୍ରଗାମୀ ମରୁତମାନେ, ଆମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଡାକୁଛୁ; ସୁନା ରଙ୍ଗର, ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏହି ଦେବତାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ କୃପା ଚାହାଁ।
ତେ ଦଶଗ୍ଵାଃ ପ୍ରଥମା ଯଜ୍ଞମୂହିରେ ତେ ନୋ ହିନ୍ଵନ୍ତୂଷସୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିଷୁ । ଉଷା ନ ରାମୀରରୁଣୈରପୋର୍ଣୁତେ ମହୋ ଜ୍ଯୋତିଷା ଶୁଚତା ଗୋଅର୍ଣସା
ସେଇ ଦଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମରୁତମାନେ ପ୍ରଥମେ ଯଜ୍ଞକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ପ୍ରଭାତରେ ଆମକୁ ପ୍ରେରିତ କରୁନ୍ତୁ; ରଙ୍ଗିନ ଉଷା ଯେପରି ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ, ଗୋମାତାଙ୍କ ରୂପର ଚମକରେ ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ।
ତେ କ୍ଷୋଣୀଭିରରୁଣେଭିର୍ନାଞ୍ଜିଭୀ ରୁଦ୍ରା ଋତସ୍ଯ ସଦନେଷୁ ଵାଵୃଧୁଃ । ନିମେଘମାନା ଅତ୍ଯେନ ପାଜସା ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଵର୍ଣଂ ଦଧିରେ ସୁପେଶସମ୍
ପୃଥିବୀ ସହିତ, ଲାଲ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୂଷଣରେ, ହେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ତୁମେ ସତ୍ୟର ଗୃହରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛ; ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚଳି, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ।
ତାଁ ଇଯାନୋ ମହି ଵରୂଥମୂତଯ ଉପ ଘେଦେନା ନମସା ଗୃଣୀମସି । ତ୍ରିତୋ ନ ଯାନ୍ପଞ୍ଚ ହୋତୄନଭିଷ୍ଟଯ ଆଵଵର୍ତଦଵରାଞ୍ଚକ୍ରିଯାଵସେ
ସେଇ ମହାନ ରକ୍ଷକ ଦେବତାମାନେ ପାଖକୁ, ଆମେ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଯାଉଛୁ; ତ୍ରିତା ଯେପରି ସହଯୋଗ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ହୋତାକୁ ଫେରାଇ ଆଣିଥିଲେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ତୁମେ ଆସି ଆମକୁ ସହଯୋଗ ଦିଅ।
ଯଯା ରଧ୍ରଂ ପାରଯଥାତ୍ଯଂହୋ ଯଯା ନିଦୋ ମୁଞ୍ଚଥ ଵନ୍ଦିତାରମ୍ । ଅର୍ଵାଚୀ ସା ମରୁତୋ ଯା ଵ ଊତିରୋ ଷୁ ଵାଶ୍ରେଵ ସୁମତିର୍ଜିଗାତୁ
ଯେ ଉପାୟରେ ତୁମେ ଦୁଃଖୀଙ୍କୁ ସଂକଟରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର, ଯେଉଁପରି ଉପାସକଙ୍କୁ ଅପମାନରୁ ମୁକ୍ତ କର, ସେଇ କୃପା, ହେ ମରୁତମାନେ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ; ତୁମର ଭଲ ଇଚ୍ଛା, ଗୋମାତା ତାଙ୍କ ଛୁଆ ପାଖକୁ ଯିବା ପରି, ଆମ ପାଖକୁ ଆସି ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।
ଉପେମସୃକ୍ଷି ଵାଜଯୁର୍ଵଚସ୍ଯାଂ ଚନୋ ଦଧୀତ ନାଦ୍ଯୋ ଗିରୋ ମେ । ଅପାଂ ନପାଦାଶୁହେମା କୁଵିତ୍ସ ସୁପେଶସସ୍କରତି ଜୋଷିଷଦ୍ଧି
ମୁଁ ଶକ୍ତି ଓ ମଧୁର କଥା ପାଇଁ ଆସିଛି; ମୋର କଥାର ଧାରା ଫଳଦାୟକ ହେଉ; ହେ ଜଳର ସନ୍ତାନ, ତୁମେ ଆମକୁ କୃପା କର, କାରଣ ତୁମେ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ।
ଇମଂ ସ୍ଵସ୍ମୈ ହୃଦ ଆ ସୁତଷ୍ଟଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଵୋଚେମ କୁଵିଦସ୍ଯ ଵେଦତ୍ । ଅପାଂ ନପାଦସୁର୍ଯସ୍ଯ ମହ୍ନା ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯର୍ଯୋ ଭୁଵନା ଜଜାନ
ଆମେ ଏହି ଭଲ ଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମନ୍ତ୍ରକୁ ହୃଦୟରୁ କହିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯାହା ଜଣାଶିଳ୍ପୀ ଜାଣିପାରିବେ; ଜଳର ସୂର୍ଯ୍ୟସନ୍ତାନଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱରେ, ସେ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି।
ସମନ୍ଯା ଯନ୍ତ୍ଯୁପ ଯନ୍ତ୍ଯନ୍ଯାଃ ସମାନମୂର୍ଵଂ ନଦ୍ଯଃ ପୃଣନ୍ତି । ତମୂ ଶୁଚିଂ ଶୁଚଯୋ ଦୀଦିଵାଂସମପାଂ ନପାତଂ ପରି ତସ୍ଥୁରାପଃ
କିଛି ନଦୀ ଏକଠି ହୁଏ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୂରେ ଯାଏ; ସମସ୍ତେ ଏକ ମହାନ ଚାନେଲକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି; ସେଇ ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନଦୀମାନେ, ଜଳର ଦୀପ୍ତିମାନ ସନ୍ତାନକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି।
ତମସ୍ମେରା ଯୁଵତଯୋ ଯୁଵାନଂ ମର୍ମୃଜ୍ଯମାନାଃ ପରି ଯନ୍ତ୍ଯାପଃ । ସ ଶୁକ୍ରେଭିଃ ଶିକ୍ଵଭୀ ରେଵଦସ୍ମେ ଦୀଦାଯାନିଧ୍ମୋ ଘୃତନିର୍ଣିଗପ୍ସୁ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯୁବତୀମାନେ, ଯୁବକଙ୍କୁ ଘେରି ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି; ସେ, ଶୁଭ୍ର ଅଗ୍ନି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧାରା ସହିତ, ଆମ ପାଇଁ ଚମକେ, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଜଳରେ ଜଳାଯାଇଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି।