ଉଭା ଦେଵା ଦିଵିସ୍ପୃଶେନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ହଵାମହେ । ଅସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ଦୁଇ ଦେବତା ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ଆମେ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ମନୋଜୁଵା ଵିପ୍ରା ହଵନ୍ତ ଊତଯେ । ସହସ୍ରାକ୍ଷା ଧିଯସ୍ପତୀ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ଚିନ୍ତାର ତୁରନ୍ତ, ବିଦ୍ୱାନମାନେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି; ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ବୁଦ୍ଧିର ନାୟକ।
ମିତ୍ରଂ ଵଯଂ ହଵାମହେ ଵରୁଣଂ ସୋମପୀତଯେ । ଜଜ୍ଞାନା ପୂତଦକ୍ଷସା
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଦୁଇ ଦେବତା ଯେଉଁମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ଦକ୍ଷତାରେ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ।
ଋତେନ ଯାଵୃତାଵୃଧାଵୃତସ୍ଯ ଜ୍ଯୋତିଷସ୍ପତୀ । ତା ମିତ୍ରାଵରୁଣା ହୁଵେ
ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ସଦା ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବା, ସତ୍ୟ ଓ ଆଲୋକର ନାୟକ—ସେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଡାକୁଛି।
ଵରୁଣଃ ପ୍ରାଵିତା ଭୁଵନ୍ମିତ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିଃ । କରତାଂ ନଃ ସୁରାଧସଃ
ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଉପକାର ସହିତ, ଆମକୁ ଦୟା ଓ ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ।
ମରୁତ୍ଵନ୍ତଂ ହଵାମହ ଇନ୍ଦ୍ରମା ସୋମପୀତଯେ । ସଜୂର୍ଗଣେନ ତୃମ୍ପତୁ
ମରୁତମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ, ସୋମ ରସ ପାଇବାକୁ; ସେ ତାଙ୍କ ସମୂହ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରଜ୍ଯେଷ୍ଠା ମରୁଦ୍ଗଣା ଦେଵାସଃ ପୂଷରାତଯଃ । ଵିଶ୍ଵେ ମମ ଶ୍ରୁତା ହଵମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ମୁଖ୍ୟ ଥିବା ମରୁତମାନେ, ଦେବତା ସମୂହ, ଧନ ଦେଇଥିବା — ସମସ୍ତେ ଆମର ହବନ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ହତ ଵୃତ୍ରଂ ସୁଦାନଵ ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ସହସା ଯୁଜା । ମା ନୋ ଦୁଃଶଂସ ଈଶତ
ଉଦାର ଦେବମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଶକ୍ତି ଯୋଗେ ଭୃତ୍ରକୁ ହତ କରିଥିଲେ — ଦୁଷ୍ଟ କଥା ଆମପରେ ଶାସନ କରିବା ନାହିଁ।
ଵିଶ୍ଵାନ୍ଦେଵାନ୍ହଵାମହେ ମରୁତଃ ସୋମପୀତଯେ । ଉଗ୍ରା ହି ପୃଶ୍ନିମାତରଃ
ମରୁତମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ସୋମ ରସ ପାଇବାକୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନିର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସନ୍ତାନ।
ଜଯତାମିଵ ତନ୍ଯତୁର୍ମରୁତାମେତି ଧୃଷ୍ଣୁଯା । ଯଚ୍ଛୁଭଂ ଯାଥନା ନରଃ
ବିଜୟୀ ତଡିତ୍ବାଦକ ଭଳି, ମରୁତମାନେ ଦୃଢତା ସହିତ ଆସୁଛନ୍ତି; ଯାହା ଶୁଭ, ତାହା ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ନରମାନେ।
ହସ୍କାରାଦ୍ଵିଦ୍ଯୁତସ୍ପର୍ଯତୋ ଜାତା ଅଵନ୍ତୁ ନଃ । ମରୁତୋ ମୃଳଯନ୍ତୁ ନଃ
ତଡିତ୍ର ଚମକ ଓ ଗର୍ଜନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସେମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ମରୁତମାନେ ଆମପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ଆ ପୂଷଞ୍ଚିତ୍ରବର୍ହିଷମାଘୃଣେ ଧରୁଣଂ ଦିଵଃ । ଆଜା ନଷ୍ଟଂ ଯଥା ପଶୁମ୍
ହେ ପୂଷଣ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୀପ୍ତିମାନ, ହରାଇଯାଇଥିବାକୁ ଆକାଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନକୁ ଆଣିଦିଅ, ଜଣେ ଚରାଣ ହରାଇଯାଇଥିବା ପଶୁକୁ ଆଣିଦିଏ ଭଳି।
ପୂଷା ରାଜାନମାଘୃଣିରପଗୂଳ୍ହଂ ଗୁହା ହିତମ୍ । ଅଵିନ୍ଦଚ୍ଚିତ୍ରବର୍ହିଷମ୍
ପୂଷଣ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଗୁପ୍ତ ରଖାଯାଇଥିବା ରାଜାକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ, ଏବଂ ତାହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନକୁ ଆଣିଦେଲେ।
ଉତୋ ସ ମହ୍ଯମିନ୍ଦୁଭିଃ ଷଡ୍ଯୁକ୍ତାଁ ଅନୁସେଷିଧତ୍ । ଗୋଭିର୍ଯଵଂ ନ ଚର୍କୃଷତ୍
ସେ, ଇନ୍ଦୁ ରସ ସହିତ, ଛଅ ଯୁକ୍ତ ଗାଡିକୁ ଆମ ପାଇଁ ନେତୃତ୍ୱ କରିବେ; ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଯବ ଚାଲାଯାଏ।
ଅମ୍ବଯୋ ଯନ୍ତ୍ଯଧ୍ଵଭିର୍ଜାମଯୋ ଅଧ୍ଵରୀଯତାମ୍ । ପୃଞ୍ଚତୀର୍ମଧୁନା ପଯଃ
ପାଣି ତାଙ୍କର ମାର୍ଗରେ ଚାଲୁଛି, ଜଣେ ଜଣେ ଭଉଣୀ ଭଳି, ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟବହାର ହେବାକୁ; ସେମାନେ ମଧୁ ଭରା ଦୁଧ ଝାରିଦିଅନ୍ତି।
ଅମୂର୍ଯା ଉପ ସୂର୍ଯେ ଯାଭିର୍ଵା ସୂର୍ଯଃ ସହ । ତା ନୋ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଵଧ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଯାଉଛି — ସେମାନେ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ସାର୍ଥକ କରନ୍ତୁ।
ଅପୋ ଦେଵୀରୁପ ହ୍ଵଯେ ଯତ୍ର ଗାଵଃ ପିବନ୍ତି ନଃ । ସିନ୍ଧୁଭ୍ଯଃ କର୍ତ୍ଵଂ ହଵିଃ
ଦେବୀ ପାଣିକୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମର ଗାଁ ପିଉଛି; ନଦୀମାନେ ପାଇଁ ହବି ଦିଅଯିବ।
ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତରମୃତମପ୍ସୁ ଭେଷଜମପାମୁତ ପ୍ରଶସ୍ତଯେ । ଦେଵା ଭଵତ ଵାଜିନଃ
ପାଣିରେ ଅମୃତ ଅଛି, ପାଣିରେ ଔଷଧ ଅଛି, ଏବଂ ପାଣିରେ ଶୁଭ ଅଛି; ଦେବମାନେ, ଆପଣମାନେ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତୁ।
ଅପ୍ସୁ ମେ ସୋମୋ ଅବ୍ରଵୀଦନ୍ତର୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭେଷଜା । ଅଗ୍ନିଂ ଚ ଵିଶ୍ଵଶମ୍ଭୁଵମାପଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵଭେଷଜୀଃ
ପାଣିରେ ସୋମ ମୋତେ କହିଲେ: ପାଣିରେ ସମସ୍ତ ଔଷଧ ଅଛି; ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଭଲ ଦେଇଥିବା, ଏବଂ ପାଣି, ସମସ୍ତ ଔଷଧ ଦେଇଥିବା।
ଆପଃ ପୃଣୀତ ଭେଷଜଂ ଵରୂଥଂ ତନ୍ଵେ ମମ । ଜ୍ଯୋକ୍ଚ ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶେ
ହେ ପାଣି, ଆମକୁ ଔଷଧ ଦିଅ, ମୋ ଶରୀର ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ଏବଂ ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବି।
ଇଦମାପଃ ପ୍ର ଵହତ ଯତ୍କିଂ ଚ ଦୁରିତଂ ମଯି । ଯଦ୍ଵାହମଭିଦୁଦ୍ରୋହ ଯଦ୍ଵା ଶେପ ଉତାନୃତମ୍
ହେ ପାଣି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟତା ଯାହା କି ମୋରେ ଅଛି, ଦୂରେ ନେଯାଅ; ମୁଁ ଯଦି କିଛି ଅପରାଧ କରିଛି, କିମ୍ବା ଶାପ କହିଛି, କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ କହିଛି।
ଆପୋ ଅଦ୍ଯାନ୍ଵଚାରିଷଂ ରସେନ ସମଗସ୍ମହି । ପଯସ୍ଵାନଗ୍ନ ଆ ଗହି ତଂ ମା ସଂ ସୃଜ ଵର୍ଚସା
ହେ ପାଣି, ଆଜି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଛି; ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ରସ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇଛୁ। ଦୁଧରେ ଧନୀ ଅଗ୍ନି, ଏଠାକୁ ଆସ; ସେ ମୋର ତେଜ କୁ ନେଇ ନଯାଉ।
ସଂ ମାଗ୍ନେ ଵର୍ଚସା ସୃଜ ସଂ ପ୍ରଜଯା ସମାଯୁଷା । ଵିଦ୍ଯୁର୍ମେ ଅସ୍ଯ ଦେଵା ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଯାତ୍ସହ ଋଷିଭିଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମୋତେ ଏକାସାଥିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସନ୍ତାନ ଓ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଦିଅ। ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଋଷିମାନେ ଏହାକୁ ମୋ ପାଇଁ ଜାଣନ୍ତୁ।
କସ୍ଯ ନୂନଂ କତମସ୍ଯାମୃତାନାଂ ମନାମହେ ଚାରୁ ଦେଵସ୍ଯ ନାମ । କୋ ନୋ ମହ୍ଯା ଅଦିତଯେ ପୁନର୍ଦାତ୍ପିତରଂ ଚ ଦୃଶେଯଂ ମାତରଂ ଚ
କେଉଁ ଅମରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ନାମକୁ ଆମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛୁ? କିଏ ଆମକୁ ଆଦିତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରାଇବେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ପୁନି ମୋ ପିତା ଓ ମାତାକୁ ଦେଖିପାରିବି?
ଅଗ୍ନେର୍ଵଯଂ ପ୍ରଥମସ୍ଯାମୃତାନାଂ ମନାମହେ ଚାରୁ ଦେଵସ୍ଯ ନାମ । ସ ନୋ ମହ୍ଯା ଅଦିତଯେ ପୁନର୍ଦାତ୍ପିତରଂ ଚ ଦୃଶେଯଂ ମାତରଂ ଚ
ଅମରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଗ୍ନି ସର୍ବପ୍ରଥମ, ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ନାମକୁ ଆମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛୁ। ସେ ଆମକୁ ଆଦିତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରାଇଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ପୁନି ମୋ ପିତା ଓ ମାତାକୁ ଦେଖିପାରିବି।
ଅଭି ତ୍ଵା ଦେଵ ସଵିତରୀଶାନଂ ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ସଦାଵନ୍ଭାଗମୀମହେ
ହେ ଦେବ ସବିତା, ଧନର ଅଧିପତି, ଆମେ ସଦା ତୁମର ଅଂଶ ପାଇଁ ଆସୁଛୁ।
ଯଶ୍ଚିଦ୍ଧି ତ ଇତ୍ଥା ଭଗଃ ଶଶମାନଃ ପୁରା ନିଦଃ । ଅଦ୍ଵେଷୋ ହସ୍ତଯୋର୍ଦଧେ
ଯେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ, ସେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ନିଷ୍ପକ୍ଷତାକୁ ନିଜ ହାତରେ ରଖିଥିଲେ।
ଭଗଭକ୍ତସ୍ଯ ତେ ଵଯମୁଦଶେମ ତଵାଵସା । ମୂର୍ଧାନଂ ରାଯ ଆରଭେ
ଭାଗାଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ତୁମେ ଉପରେ ଭକ୍ତି ରଖି, ତୁମ ସହାୟତାରେ ଧନର ଶିଖରକୁ ଧରି ଉଠିବା।
ନହି ତେ କ୍ଷତ୍ରଂ ନ ସହୋ ନ ମନ୍ଯୁଂ ଵଯଶ୍ଚନାମୀ ପତଯନ୍ତ ଆପୁଃ । ନେମା ଆପୋ ଅନିମିଷଂ ଚରନ୍ତୀର୍ନ ଯେ ଵାତସ୍ଯ ପ୍ରମିନନ୍ତ୍ଯଭ୍ଵମ୍
ନମୀ, ତୁମର ଶକ୍ତି, ସ୍ୱାମୀତ୍ୱ, କ୍ରୋଧ ଓ ତୁମର ଗତିକୁ କେଉଁ ଉଡୁଥିବା ଜୀବ ଅଭିଗମନ କରିପାରିନାହିଁ। ଏହି ଜଳ ନିର୍ବିକ୍ଷେପ ଚାଲିଥାଏ, ଏବଂ ବାୟୁର ଗଭୀରତାକୁ ମାପୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିନାହିଁ।
ଅବୁଧ୍ନେ ରାଜା ଵରୁଣୋ ଵନସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵଂ ସ୍ତୂପଂ ଦଦତେ ପୂତଦକ୍ଷଃ । ନୀଚୀନା ସ୍ଥୁରୁପରି ବୁଧ୍ନ ଏଷାମସ୍ମେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତାଃ କେତଵଃ ସ୍ଯୁଃ
ରାଜା ଭରୁଣ, ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧିରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଉଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡ ରଖିଛନ୍ତି। ଏହାର ମୂଳ ତଳେ, ଶିଖର ଉପରେ—ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଚିହ୍ନମାନେ ଅଛି।