ସାସ୍ମା ଅରଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଯଂ ପିତାକୃଣୋଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦା ଜନୁଷୋ ଵେଦସସ୍ପରି । ଯେନା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନି କ୍ରିଵିଂ ଶଯଧ୍ଯୈ ଵଜ୍ରେଣ ହତ୍ଵ୍ଯଵୃଣକ୍ତୁଵିଷ୍ଵଣିଃ
ଯେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ସହିତ ସେ ଜନ୍ମରୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ପୃଥିବୀରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳି ଦେଲେ ଏବଂ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ରାସ୍ତା ଖୋଲିଦେଲେ, ସଦା ଜୟୀ।
ଅମାଜୂରିଵ ପିତ୍ରୋଃ ସଚା ସତୀ ସମାନାଦା ସଦସସ୍ତ୍ଵାମିଯେ ଭଗମ୍ । କୃଧି ପ୍ରକେତମୁପ ମାସ୍ଯା ଭର ଦଦ୍ଧି ଭାଗଂ ତନ୍ଵୋ ଯେନ ମାମହଃ
ଯେପରି ଏକ ଦୟାଳୁ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ସହିତ ସଦା ଏକାଠି ରହେ, ସେପରି ହେ ଭଗ, ତୁମେ ସମାନ ଆସନରେ ଅଂଶୀଦାର। ଆମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଆମକୁ ନିକଟକୁ ଆଣ, ଏମିତି ଅଂଶ ଦିଅ ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଠ ଦେଖିବା ନାହିଁ।
ଭୋଜଂ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ଵଯଂ ହୁଵେମ ଦଦିଷ୍ଟ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାପାଂସି ଵାଜାନ୍ । ଅଵିଡ୍ଢୀନ୍ଦ୍ର ଚିତ୍ରଯା ନ ଊତୀ କୃଧି ଵୃଷନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଵସ୍ଯସୋ ନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଦାତା ଭାବେ ଡାକୁଛୁ, ଆମକୁ ଉପହାର ଦିଅ, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ସାହାଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହିଁ, ହେ ବଳବାନ୍, ଆମକୁ ଧନର ଅଧିକାରୀ କର।
ନୂନଂ ସା ତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ ଦୁହୀଯଦିନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ । ଶିକ୍ଷା ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମାତି ଧଗ୍ଭଗୋ ନୋ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ତୁମର ଦାନ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ଗାୟକ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦିଅ। ପ୍ରଶଂସକମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ, ଆମଠାରୁ ତୁମର ଅଂଶ ବଞ୍ଚିଅନାହିଁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ ଓ ବୀରତା ସହିତ କଥା କହିପାରିବା।
ପ୍ରାତା ରଥୋ ନଵୋ ଯୋଜି ସସ୍ନିଶ୍ଚତୁର୍ଯୁଗସ୍ତ୍ରିକଶଃ ସପ୍ତରଶ୍ମିଃ । ଦଶାରିତ୍ରୋ ମନୁଷ୍ଯଃ ସ୍ଵର୍ଷାଃ ସ ଇଷ୍ଟିଭିର୍ମତିଭୀ ରଂହ୍ଯୋ ଭୂତ୍
ପ୍ରଭାତରେ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ରଥ ଯୋଗାଯୋଗ ହୁଏ, ଚାରିଟିଏ ଯୁଗ, ତିନିଟି ଆସନ, ସାତଟି ରଶୀ। ଦଶଟି ଚକା, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହା ଉପହାର ଓ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ତୀବ୍ର।
ସାସ୍ମା ଅରଂ ପ୍ରଥମଂ ସ ଦ୍ଵିତୀଯମୁତୋ ତୃତୀଯଂ ମନୁଷଃ ସ ହୋତା । ଅନ୍ଯସ୍ଯା ଗର୍ଭମନ୍ଯ ଊ ଜନନ୍ତ ସୋ ଅନ୍ଯେଭିଃ ସଚତେ ଜେନ୍ଯୋ ଵୃଷା
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ, ସେ ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ହୋତା। ଜଣେ ଅନ୍ୟର ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟଜଣ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ, ବଳିଆ ବୃଷଭ, ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି।
ହରୀ ନୁ କଂ ରଥ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯୋଜମାଯୈ ସୂକ୍ତେନ ଵଚସା ନଵେନ । ମୋ ଷୁ ତ୍ଵାମତ୍ର ବହଵୋ ହି ଵିପ୍ରା ନି ରୀରମନ୍ଯଜମାନାସୋ ଅନ୍ଯେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ାକୁ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଓ ନୂଆ କଥା ସହିତ ଯୋଡ଼। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବେ ନାହିଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କାରଣ ଅନେକ ପଣ୍ଡିତ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାସକ ତୁମକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଆ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ହରିଭ୍ଯାମିନ୍ଦ୍ର ଯାହ୍ଯା ଚତୁର୍ଭିରା ଷଡ୍ଭିର୍ହୂଯମାନଃ । ଆଷ୍ଟାଭିର୍ଦଶଭିଃ ସୋମପେଯମଯଂ ସୁତଃ ସୁମଖ ମା ମୃଧସ୍କଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇଟି, ଚାରିଟି କିମ୍ବା ଛଅଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସ, ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଡାକାଯାଏ। ଆଠଟି କିମ୍ବା ଦଶଟି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଏହି ସୋମ ରସ ପିଅ, ଯୁଦ୍ଧରୁ ତୁମକୁ କେହି ରଖି ନ ଦେଉ।
ଆ ଵିଂଶତ୍ଯା ତ୍ରିଂଶତା ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙା ଚତ୍ଵାରିଂଶତା ହରିଭିର୍ଯୁଜାନଃ । ଆ ପଞ୍ଚାଶତା ସୁରଥେଭିରିନ୍ଦ୍ରା ଷଷ୍ଟ୍ଯା ସପ୍ତତ୍ଯା ସୋମପେଯମ୍
ବିଶଟି, ତିରିଶଟି, ଚାଳିଶଟି ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ନିକଟକୁ ଆସ। ପଞ୍ଚାଶଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ା, ଷଷ୍ଠି କିମ୍ବା ସପ୍ତତି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସ ପିଅ।
ଆଶୀତ୍ଯା ନଵତ୍ଯା ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙା ଶତେନ ହରିଭିରୁହ୍ଯମାନଃ । ଅଯଂ ହି ତେ ଶୁନହୋତ୍ରେଷୁ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଯା ପରିଷିକ୍ତୋ ମଦାଯ
ଅଶୀଟି, ନବତି ଓ ଶତଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ଆସ। ଏହି ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁନହୋତ୍ରମାନେର ଯଜ୍ଞରେ ଢାଳାଯାଇଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।
ମମ ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ର ଯାହ୍ଯଚ୍ଛା ଵିଶ୍ଵା ହରୀ ଧୁରି ଧିଷ୍ଵା ରଥସ୍ଯ । ପୁରୁତ୍ରା ହି ଵିହଵ୍ଯୋ ବଭୂଥାସ୍ମିଞ୍ଛୂର ସଵନେ ମାଦଯସ୍ଵ
ମୋର ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ଆସ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ରଥର ଯୋକରେ ସମସ୍ତ ହରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଲଗା। ତୁମେ ବହୁଯିଏଠି ଡାକାଯାଉଛ, ଏହି ସବୁ ସୋମ ଚାପାରେ ଆନନ୍ଦ କର।
ନ ମ ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ସଖ୍ଯଂ ଵି ଯୋଷଦସ୍ମଭ୍ଯମସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣା ଦୁହୀତ । ଉପ ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ଵରୂଥେ ଗଭସ୍ତୌ ପ୍ରାଯେପ୍ରାଯେ ଜିଗୀଵାଂସଃ ସ୍ଯାମ
ଆମର ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ମିତ୍ରତା କେବେ ଭଙ୍ଗ ହେଉ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଦାନର କନ୍ୟା ଆମକୁ ଦିଅ। ଆମେ ବାଞ୍ଛା କରୁଛୁ ଯେ, ପୁନିପୁନି ବଡ଼ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସୁରକ୍ଷାରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଓ ଜୀବନ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିବା।
ନୂନଂ ସା ତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ ଦୁହୀଯଦିନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ । ଶିକ୍ଷା ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମାତି ଧଗ୍ଭଗୋ ନୋ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ଏବେ ଏହି ଦାନଶୀଳ ଦାନ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପାସକଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଉପହାର ଭାବେ ମିଳୁ। ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ, ଭାଗ୍ୟ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ନଯାଉ। ଆମେ ସଭାରେ ବଳବତୀ ଭାବେ କଥା କହିବା, ସମସ୍ତେ ବୀର ହେବା।
ଅପାଯ୍ଯସ୍ଯାନ୍ଧସୋ ମଦାଯ ମନୀଷିଣଃ ସୁଵାନସ୍ଯ ପ୍ରଯସଃ । ଯସ୍ମିନ୍ନିନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଦିଵି ଵାଵୃଧାନ ଓକୋ ଦଧେ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯନ୍ତଶ୍ଚ ନରଃ
ଏହି ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଓ ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଉଚ୍ଚ ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ନିବାସ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଓ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ରହିଲେ।
ଅସ୍ଯ ମନ୍ଦାନୋ ମଧ୍ଵୋ ଵଜ୍ରହସ୍ତୋଽହିମିନ୍ଦ୍ରୋ ଅର୍ଣୋଵୃତଂ ଵି ଵୃଶ୍ଚତ୍ । ପ୍ର ଯଦ୍ଵଯୋ ନ ସ୍ଵସରାଣ୍ଯଚ୍ଛା ପ୍ରଯାଂସି ଚ ନଦୀନାଂ ଚକ୍ରମନ୍ତ
ଏହି ମଧୁର ପାନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଜଳକୁ ଢାକି ରଖିଥିବା ନାଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଯେବେଳେ ନଦୀମାନେ ଭଉଣୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ଦୌଡ଼ିଲେ, ଓ ନଦୀମାନଙ୍କ ଧାରା ଚଳିତ ହେଲା।
ସ ମାହିନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅର୍ଣୋ ଅପାଂ ପ୍ରୈରଯଦହିହାଚ୍ଛା ସମୁଦ୍ରମ୍ । ଅଜନଯତ୍ସୂର୍ଯଂ ଵିଦଦ୍ଗା ଅକ୍ତୁନାହ୍ନାଂ ଵଯୁନାନି ସାଧତ୍
ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ନାଗକୁ ହତ୍ୟା କରି ପରେ ଜଳକୁ ସମୁଦ୍ର ପାଇଁ ଚଳାଇଦେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଦିନ ଓ ରାତି ତିଆରି କଲେ, ଓ ସମୟର ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
ସୋ ଅପ୍ରତୀନି ମନଵେ ପୁରୂଣୀନ୍ଦ୍ରୋ ଦାଶଦ୍ଦାଶୁଷେ ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରମ୍ । ସଦ୍ଯୋ ଯୋ ନୃଭ୍ଯୋ ଅତସାଯ୍ଯୋ ଭୂତ୍ପସ୍ପୃଧାନେଭ୍ଯଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସାତୌ
ଅଜୟ ଇନ୍ଦ୍ର ମନୁଙ୍କୁ ବହୁ ଦାନ ଦେଲେ, ଓ ଉପାସକଙ୍କ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁକୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ହୋଇଥିବା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ସ ସୁନ୍ଵତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୂର୍ଯମା ଦେଵୋ ରିଣଙ୍ମର୍ତ୍ଯାଯ ସ୍ତଵାନ୍ । ଆ ଯଦ୍ରଯିଂ ଗୁହଦଵଦ୍ଯମସ୍ମୈ ଭରଦଂଶଂ ନୈତଶୋ ଦଶସ୍ଯନ୍
ସୋମ ଚାପୁଥିବା ଉପାସକ ପାଇଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଦେବତା ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଅପମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ଲୁଚିଥିବା କିମ୍ବା ପ୍ରକାଶିତ ଧନ ଆଣନ୍ତି, ଚାହିଁଥିବାକୁ ଅଂଶ ଦେଇ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି।
ସ ରନ୍ଧଯତ୍ସଦିଵଃ ସାରଥଯେ ଶୁଷ୍ଣମଶୁଷଂ କୁଯଵଂ କୁତ୍ସାଯ । ଦିଵୋଦାସାଯ ନଵତିଂ ଚ ନଵେନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରୋ ଵ୍ଯୈରଚ୍ଛମ୍ବରସ୍ଯ
ସେ ସାରଥିୟ ପାଇଁ ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବକୁ ଦଳିଦେଲେ, କୁତ୍ସ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଦିବୋଦାସ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶମ୍ବରଙ୍କ ନବେଟି ନବଟି ପୁରୀ ଭଙ୍ଗ କଲେ।
ଏଵା ତ ଇନ୍ଦ୍ରୋଚଥମହେମ ଶ୍ରଵସ୍ଯା ନ ତ୍ମନା ଵାଜଯନ୍ତଃ । ଅଶ୍ଯାମ ତତ୍ସାପ୍ତମାଶୁଷାଣା ନନମୋ ଵଧରଦେଵସ୍ଯ ପୀଯୋଃ
ଏଭଳି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବା। ସେଇ ସପ୍ତମ ଧାରାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନୀ ଓ ଶତ୍ରୁ ନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା।
ଏଵା ତେ ଗୃତ୍ସମଦାଃ ଶୂର ମନ୍ମାଵସ୍ଯଵୋ ନ ଵଯୁନାନି ତକ୍ଷୁଃ । ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ନଵୀଯ ଇଷମୂର୍ଜଂ ସୁକ୍ଷିତିଂ ସୁମ୍ନମଶ୍ଯୁଃ
ଏଭଳି, ହେ ବୀର, ଗୃତ୍ସମଦମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, କାରିଗରମାନେ ତାଙ୍କର କାମ କରିଥିବା ପରି। ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସଦା ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ, ଶକ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଦୟା ମିଳୁ।
ନୂନଂ ସା ତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ ଦୁହୀଯଦିନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ । ଶିକ୍ଷା ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମାତି ଧଗ୍ଭଗୋ ନୋ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ଏବେ ଏହି ଦାନଶୀଳ ଦାନ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପାସକଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଉପହାର ଭାବେ ମିଳୁ। ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ, ଭାଗ୍ୟ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ନଯାଉ। ଆମେ ସଭାରେ ବଳବତୀ ଭାବେ କଥା କହିବା, ସମସ୍ତେ ବୀର ହେବା।
ଵଯଂ ତେ ଵଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଦ୍ଧି ଷୁ ଣଃ ପ୍ର ଭରାମହେ ଵାଜଯୁର୍ନ ରଥମ୍ । ଵିପନ୍ଯଵୋ ଦୀଧ୍ଯତୋ ମନୀଷା ସୁମ୍ନମିଯକ୍ଷନ୍ତସ୍ତ୍ଵାଵତୋ ନୄନ୍
ଆମେ ତୁମ ସହଯୋଗୀ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଜାଣ। ଆମେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରଥ ନେଇ ଆସୁଛୁ। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚିନ୍ତାଧାରା ସହିତ, ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଚାହୁଁଛୁ, ହେ ନରପତି, ତୁମ ସୁରକ୍ଷା ଆଶା କରୁଛୁ।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଭିରୂତୀ ତ୍ଵାଯତୋ ଅଭିଷ୍ଟିପାସି ଜନାନ୍ । ତ୍ଵମିନୋ ଦାଶୁଷୋ ଵରୂତେତ୍ଥାଧୀରଭି ଯୋ ନକ୍ଷତି ତ୍ଵା
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ସାହାଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ଉପାସକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରୁ କେହି ଆକ୍ରମଣ କରେ, ତାହାରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ ସୁରକ୍ଷିତ କର।
ସ ନୋ ଯୁଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଜୋହୂତ୍ରଃ ସଖା ଶିଵୋ ନରାମସ୍ତୁ ପାତା । ଯଃ ଶଂସନ୍ତଂ ଯଃ ଶଶମାନମୂତୀ ପଚନ୍ତଂ ଚ ସ୍ତୁଵନ୍ତଂ ଚ ପ୍ରଣେଷତ୍
ଯୁବା ଏବଂ ଆହ୍ୱାନିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ଦୟାଳୁ ରକ୍ଷକ ହେଉ। ସେ, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ଧୈର୍ୟ ଧରେ, ରନ୍ଧେ ଏବଂ ଗୀତ ଗାଏ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତୁ।
ତମୁ ସ୍ତୁଷ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଗୃଣୀଷେ ଯସ୍ମିନ୍ପୁରା ଵାଵୃଧୁଃ ଶାଶଦୁଶ୍ଚ । ସ ଵସ୍ଵଃ କାମଂ ପୀପରଦିଯାନୋ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯତୋ ନୂତନସ୍ଯାଯୋଃ
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦେଉଛି, ଯାହାରେ ପୁରୁଣା ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ। ସେ, ନୂତନ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିବାକୁ ଡାକିଲେ, ତାଙ୍କର ଧନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ସୋ ଅଙ୍ଗିରସାମୁଚଥା ଜୁଜୁଷ୍ଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ତୂତୋଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଗାତୁମିଷ୍ଣନ୍ । ମୁଷ୍ଣନ୍ନୁଷସଃ ସୂର୍ଯେଣ ସ୍ତଵାନଶ୍ନସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛିଶ୍ନଥତ୍ପୂର୍ଵ୍ଯାଣି
ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କର ଗୀତକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ, ମାର୍ଗ ଖୋଜୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ପ୍ରଭାତକୁ ଚୁରି କରିଥିଲେ। ସେ, ଗୀତ ଗାଇ ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ପୁରୁଣା ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ସ ହ ଶ୍ରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ନାମ ଦେଵ ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଭୁଵନ୍ମନୁଷେ ଦସ୍ମତମଃ । ଅଵ ପ୍ରିଯମର୍ଶସାନସ୍ଯ ସାହ୍ଵାଞ୍ଛିରୋ ଭରଦ୍ଦାସସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵାନ୍
ସେଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର। ସେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦମ୍ଭୀ ଦାସାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ନମାଇଦେଲେ।
ସ ଵୃତ୍ରହେନ୍ଦ୍ରଃ କୃଷ୍ଣଯୋନୀଃ ପୁରଂଦରୋ ଦାସୀରୈରଯଦ୍ଵି । ଅଜନଯନ୍ମନଵେ କ୍ଷାମପଶ୍ଚ ସତ୍ରା ଶଂସଂ ଯଜମାନସ୍ଯ ତୂତୋତ୍
ସେଇ ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, କଳା ଗର୍ଭକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ଦାସମାନେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ସେ ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଭୂମି ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଶୁଭ ଦେଲେ।
ତସ୍ମୈ ତଵସ୍ଯମନୁ ଦାଯି ସତ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଯ ଦେଵେଭିରର୍ଣସାତୌ । ପ୍ରତି ଯଦସ୍ଯ ଵଜ୍ରଂ ବାହ୍ଵୋର୍ଧୁର୍ହତ୍ଵୀ ଦସ୍ଯୂନ୍ପୁର ଆଯସୀର୍ନି ତାରୀତ୍
ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଧନ ଲାଗି ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ବଜ୍ରକୁ ନିଜ ବାହୁରେ ଧରିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ଲୋହା ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।