ସ ଈଂ ମହୀଂ ଧୁନିମେତୋରରମ୍ଣାତ୍ସୋ ଅସ୍ନାତୄନପାରଯତ୍ସ୍ଵସ୍ତି । ତ ଉତ୍ସ୍ନାଯ ରଯିମଭି ପ୍ର ତସ୍ଥୁଃ ସୋମସ୍ଯ ତା ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକାର
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରବଳତାରେ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପାଇଲେ, ଏହାକୁ ଆନନ୍ଦମୟ କଲେ; ଅତୃପ୍ତମାନଙ୍କୁ ଭଲ ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଲେ; ସେମାନେ ଦାନୀ ପାଇଁ ଧନ ଆଶା କରି ଦଢ଼ି ହେଲେ—ସୋମର ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କଲେ ।
ସୋଦଞ୍ଚଂ ସିନ୍ଧୁମରିଣାନ୍ମହିତ୍ଵା ଵଜ୍ରେଣାନ ଉଷସଃ ସଂ ପିପେଷ । ଅଜଵସୋ ଜଵିନୀଭିର୍ଵିଵୃଶ୍ଚନ୍ସୋମସ୍ଯ ତା ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକାର
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରବଳତାରେ ସିନ୍ଧୁ ନଦୀକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉଷାମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ; ସେ ତାଙ୍କର ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ତ୍ୱରିତମାନେକୁ ବିଭାଜନ କଲେ—ସୋମର ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କଲେ ।
ସ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅପଗୋହଂ କନୀନାମାଵିର୍ଭଵନ୍ନୁଦତିଷ୍ଠତ୍ପରାଵୃକ୍ । ପ୍ରତି ଶ୍ରୋଣ ସ୍ଥାଦ୍ଵ୍ଯନଗଚଷ୍ଟ ସୋମସ୍ଯ ତା ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକାର
ସେ ଜାଣିଥିଲେ, ଶିଶୁମାନଙ୍କର ଲୁଚିଥିବା ଜଳକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ଦେଖାଦେଲେ ଏବଂ ଦଢ଼ି ହେଲେ, ଶତ୍ରୁକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଲେ; ସେ ଦଢ଼ି ହେଇ ଶତ୍ରୁକୁ ଦେଖିଲେ—ସୋମର ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କଲେ ।
ଭିନଦ୍ଵଲମଙ୍ଗିରୋଭିର୍ଗୃଣାନୋ ଵି ପର୍ଵତସ୍ଯ ଦୃଂହିତାନ୍ଯୈରତ୍ । ରିଣଗ୍ରୋଧାଂସି କୃତ୍ରିମାଣ୍ଯେଷାଂ ସୋମସ୍ଯ ତା ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକାର
ସେ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ସହିତ ଗୀତ ଗାଇ ଅବରୋଧକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ; ପାହାଡ଼ର ଦୃଢ଼ ସ୍ଥାନ ଖୋଲିଗଲା; ସେ ଏମାନଙ୍କର କୃତ୍ରିମ ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ—ସୋମର ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କଲେ ।
ସ୍ଵପ୍ନେନାଭ୍ଯୁପ୍ଯା ଚୁମୁରିଂ ଧୁନିଂ ଚ ଜଘନ୍ଥ ଦସ୍ଯୁଂ ପ୍ର ଦଭୀତିମାଵଃ । ରମ୍ଭୀ ଚିଦତ୍ର ଵିଵିଦେ ହିରଣ୍ଯଂ ସୋମସ୍ଯ ତା ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକାର
ସ୍ୱପ୍ନରେ ତୁମେ ଚୁମୁରି ଓ ଧୁନିକୁ ନିକଟରେ ଯାଇ ଧ୍ୱଂସ କଲେ; ଦାସ୍ୟୁକୁ ମାରିଲେ, ଭୟକୁ ଜିତିଲେ; ଏଠି ଭୟଭୀତ ମଧ୍ୟ ସୁନା ପାଇଲେ—ସୋମର ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କଲେ ।
ନୂନଂ ସା ତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ ଦୁହୀଯଦିନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ । ଶିକ୍ଷା ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମାତି ଧଗ୍ଭଗୋ ନୋ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ଏବେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୟାଳୁ ଦାନ ଉପାସକ ପାଇଁ ମିଳୁ; ଆମ ପାଇଁ ତୁମର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଦିଅ । ଗାୟକମାନଙ୍କୁ ଶିଖାଅ, ଭାଗ୍ୟ ଆମ ପାଖରେ ଆସୁ । ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ କଥା କହିପାରିବା, ପୁରୁଷଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ।
ପ୍ର ଵଃ ସତାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠତମାଯ ସୁଷ୍ଟୁତିମଗ୍ନାଵିଵ ସମିଧାନେ ହଵିର୍ଭରେ । ଇନ୍ଦ୍ରମଜୁର୍ଯଂ ଜରଯନ୍ତମୁକ୍ଷିତଂ ସନାଦ୍ଯୁଵାନମଵସେ ହଵାମହେ
ସତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ମୁଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ଦେଉଛି, ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ହବି ଦିଆଯାଏ । ଅଜୟ ଏବଂ ସଦା ଯୁବକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ ।
ଯସ୍ମାଦିନ୍ଦ୍ରାଦ୍ବୃହତଃ କିଂ ଚନେମୃତେ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯସ୍ମିନ୍ସମ୍ଭୃତାଧି ଵୀର୍ଯା । ଜଠରେ ସୋମଂ ତନ୍ଵୀ ସହୋ ମହୋ ହସ୍ତେ ଵଜ୍ରଂ ଭରତି ଶୀର୍ଷଣି କ୍ରତୁମ୍
ପ୍ରବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି କିଛି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କରେ ଏକତ୍ରିତ । ତାଙ୍କର ଜଠରରେ ସୋମ, ଶରୀରରେ ଶକ୍ତି ଓ ବଡ଼ପଣ; ହାତରେ ବଜ୍ର, ମୁଣ୍ଡରେ ବୁଦ୍ଧି ଅଛି ।
ନ କ୍ଷୋଣୀଭ୍ଯାଂ ପରିଭ୍ଵେ ତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ନ ସମୁଦ୍ରୈଃ ପର୍ଵତୈରିନ୍ଦ୍ର ତେ ରଥଃ । ନ ତେ ଵଜ୍ରମନ୍ଵଶ୍ନୋତି କଶ୍ଚନ ଯଦାଶୁଭିଃ ପତସି ଯୋଜନା ପୁରୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ମହାସାଗର ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେନି; ତୁମର ରଥକୁ କେହି ସମାନ କରିପାରେନି। ତୁମେ ତୁମର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୌଡ଼ିଲେ, ତୁମର ବଜ୍ରକୁ କେହି ଛୁଇଁପାରେନି।
ଵିଶ୍ଵେ ହ୍ଯସ୍ମୈ ଯଜତାଯ ଧୃଷ୍ଣଵେ କ୍ରତୁଂ ଭରନ୍ତି ଵୃଷଭାଯ ସଶ୍ଚତେ । ଵୃଷା ଯଜସ୍ଵ ହଵିଷା ଵିଦୁଷ୍ଟରଃ ପିବେନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ଵୃଷଭେଣ ଭାନୁନା
ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଏହି ଗଉରବ ଯୋଗ୍ୟ ବଳବାନ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ହେ ବଳବାନ୍, ତୁମେ ଜ୍ଞାନରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ହବି ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କର, ଏବଂ ଗଉରବ ଯୋଗ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ସୋମରସ ପିଉ।
ଵୃଷ୍ଣଃ କୋଶଃ ପଵତେ ମଧ୍ଵ ଊର୍ମିର୍ଵୃଷଭାନ୍ନାଯ ଵୃଷଭାଯ ପାତଵେ । ଵୃଷଣାଧ୍ଵର୍ଯୂ ଵୃଷଭାସୋ ଅଦ୍ରଯୋ ଵୃଷଣଂ ସୋମଂ ଵୃଷଭାଯ ସୁଷ୍ଵତି
ବଳିଆ ପାତ୍ରରୁ ମଧୁର ଝରଣା ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ଯାହା ବଳିଆମାନେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି ବଳବାନ୍ ପାଇଁ ପିବାକୁ। ପୂଜାରୀମାନେ ବଳିଆ, ପାହାଡ଼ମାନେ ବଳିଆ, ସେମାନେ ବଳିଆ ସୋମକୁ ବଳବାନ୍ ପାଇଁ ଚାପି ଦେଉଛନ୍ତି।
ଵୃଷା ତେ ଵଜ୍ର ଉତ ତେ ଵୃଷା ରଥୋ ଵୃଷଣା ହରୀ ଵୃଷଭାଣ୍ଯାଯୁଧା । ଵୃଷ୍ଣୋ ମଦସ୍ଯ ଵୃଷଭ ତ୍ଵମୀଶିଷ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମସ୍ଯ ଵୃଷଭସ୍ଯ ତୃପ୍ଣୁହି
ତୁମର ବଜ୍ର ବଳିଆ, ତୁମର ରଥ ବଳିଆ, ତୁମର ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ବଳିଆ, ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ବଳିଆ। ହେ ବଳବାନ୍, ତୁମେ ଉତ୍ସାହର ଅଧିପତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳିଆ ସୋମରସରେ ତୁମେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କର।
ପ୍ର ତେ ନାଵଂ ନ ସମନେ ଵଚସ୍ଯୁଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଯାମି ସଵନେଷୁ ଦାଧୃଷିଃ । କୁଵିନ୍ନୋ ଅସ୍ଯ ଵଚସୋ ନିବୋଧିଷଦିନ୍ଦ୍ରମୁତ୍ସଂ ନ ଵସୁନଃ ସିଚାମହେ
ମୁଁ ସଭାରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି, ଯେପରିକି କେହି ନୌକା ନେଇ ଆସେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞରେ ବସିଛ। ଆମର କଥା ଶୁଣ, ଆମେ ଯେପରିକି ଆଉଜାରୁ ଜଳ ତୁଳିଥାଉ, ସେପରି ତୁମର ଧନ ଆମେ ପାଉ।
ପୁରା ସମ୍ବାଧାଦଭ୍ଯା ଵଵୃତ୍ସ୍ଵ ନୋ ଧେନୁର୍ନ ଵତ୍ସଂ ଯଵସସ୍ଯ ପିପ୍ଯୁଷୀ । ସକୃତ୍ସୁ ତେ ସୁମତିଭିଃ ଶତକ୍ରତୋ ସଂ ପତ୍ନୀଭିର୍ନ ଵୃଷଣୋ ନସୀମହି
ପୁରୁଣା ଦୁଃଖରୁ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର, ଯେପରି ଗାଈ ତାର ବଛାକୁ ଚରାଗାହ ପାଇଁ ନେଇଯାଏ। ହେ ଶତଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର କୃପାରେ ଆମେ ଓ ଆମର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବଳିଆମାନେ ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପହଞ୍ଚୁ।
ନୂନଂ ସା ତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ ଦୁହୀଯଦିନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ । ଶିକ୍ଷା ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମାତି ଧଗ୍ଭଗୋ ନୋ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ତୁମର ଦାନ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ଗାୟକ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦିଅ। ପ୍ରଶଂସକମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ, ଆମଠାରୁ ତୁମର ଅଂଶ ବଞ୍ଚିଅନାହିଁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ ଓ ବୀରତା ସହିତ କଥା କହିପାରିବା।
ତଦସ୍ମୈ ନଵ୍ଯମଙ୍ଗିରସ୍ଵଦର୍ଚତ ଶୁଷ୍ମା ଯଦସ୍ଯ ପ୍ରତ୍ନଥୋଦୀରତେ । ଵିଶ୍ଵା ଯଦ୍ଗୋତ୍ରା ସହସା ପରୀଵୃତା ମଦେ ସୋମସ୍ଯ ଦୃଂହିତାନ୍ଯୈରଯତ୍
ହେ ଅଙ୍ଗିରସ, ତାଙ୍କୁ ନୂତନ ଗୀତ ଗାଅ, କାରଣ ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ଶକ୍ତି ଏବେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛି। ସୋମରସର ମଦରେ, ସେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧିତ ପଶୁମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।
ସ ଭୂତୁ ଯୋ ହ ପ୍ରଥମାଯ ଧାଯସ ଓଜୋ ମିମାନୋ ମହିମାନମାତିରତ୍ । ଶୂରୋ ଯୋ ଯୁତ୍ସୁ ତନ୍ଵଂ ପରିଵ୍ଯତ ଶୀର୍ଷଣି ଦ୍ଯାଂ ମହିନା ପ୍ରତ୍ଯମୁଞ୍ଚତ
ସେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉନ୍ତୁ, ଯିଏ ପ୍ରଥମ ଚାପି ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ମାପିଥିଲେ ଏବଂ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ସେ ନାୟକ ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଅଧାକୃଣୋଃ ପ୍ରଥମଂ ଵୀର୍ଯଂ ମହଦ୍ଯଦସ୍ଯାଗ୍ରେ ବ୍ରହ୍ମଣା ଶୁଷ୍ମମୈରଯଃ । ରଥେଷ୍ଠେନ ହର୍ଯଶ୍ଵେନ ଵିଚ୍ଯୁତାଃ ପ୍ର ଜୀରଯଃ ସିସ୍ରତେ ସଧ୍ର୍ଯକ୍ପୃଥକ୍
ତାପରେ ତୁମେ ପ୍ରଥମ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭରେ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିଥିଲେ। ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ, ତୁମେ ପୁରୁଣାମାନେକୁ ଚିଥିରେ ଛିଣ୍ଡି ଦେଲେ, ଏବଂ ଜୀବନ୍ତମାନେ ଏକାଠି ଚାଲିଗଲେ।
ଅଧା ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାଭି ମଜ୍ମନେଶାନକୃତ୍ପ୍ରଵଯା ଅଭ୍ଯଵର୍ଧତ । ଆଦ୍ରୋଦସୀ ଜ୍ଯୋତିଷା ଵହ୍ନିରାତନୋତ୍ସୀଵ୍ଯନ୍ତମାଂସି ଦୁଧିତା ସମଵ୍ଯଯତ୍
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଯୁବ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ। ତାପରେ ଅଗ୍ନି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋକ ପ୍ରସାରିଲେ, ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଆଲୋକମୟ ଲୋକକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ।
ସ ପ୍ରାଚୀନାନ୍ପର୍ଵତାନ୍ଦୃଂହଦୋଜସାଧରାଚୀନମକୃଣୋଦପାମପଃ । ଅଧାରଯତ୍ପୃଥିଵୀଂ ଵିଶ୍ଵଧାଯସମସ୍ତଭ୍ନାନ୍ମାଯଯା ଦ୍ଯାମଵସ୍ରସଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପୁରୁଣା ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ତାଳ ଜଳକୁ ତଳକୁ ଆଣିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ରୂପରେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଆକାଶକୁ ତାରାମଣ୍ଡଳ ସହିତ ଧାରଣ କଲେ।
ସାସ୍ମା ଅରଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଯଂ ପିତାକୃଣୋଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦା ଜନୁଷୋ ଵେଦସସ୍ପରି । ଯେନା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନି କ୍ରିଵିଂ ଶଯଧ୍ଯୈ ଵଜ୍ରେଣ ହତ୍ଵ୍ଯଵୃଣକ୍ତୁଵିଷ୍ଵଣିଃ
ଯେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ସହିତ ସେ ଜନ୍ମରୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ପୃଥିବୀରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳି ଦେଲେ ଏବଂ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ରାସ୍ତା ଖୋଲିଦେଲେ, ସଦା ଜୟୀ।
ଅମାଜୂରିଵ ପିତ୍ରୋଃ ସଚା ସତୀ ସମାନାଦା ସଦସସ୍ତ୍ଵାମିଯେ ଭଗମ୍ । କୃଧି ପ୍ରକେତମୁପ ମାସ୍ଯା ଭର ଦଦ୍ଧି ଭାଗଂ ତନ୍ଵୋ ଯେନ ମାମହଃ
ଯେପରି ଏକ ଦୟାଳୁ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ସହିତ ସଦା ଏକାଠି ରହେ, ସେପରି ହେ ଭଗ, ତୁମେ ସମାନ ଆସନରେ ଅଂଶୀଦାର। ଆମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଆମକୁ ନିକଟକୁ ଆଣ, ଏମିତି ଅଂଶ ଦିଅ ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଠ ଦେଖିବା ନାହିଁ।
ଭୋଜଂ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ଵଯଂ ହୁଵେମ ଦଦିଷ୍ଟ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାପାଂସି ଵାଜାନ୍ । ଅଵିଡ୍ଢୀନ୍ଦ୍ର ଚିତ୍ରଯା ନ ଊତୀ କୃଧି ଵୃଷନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଵସ୍ଯସୋ ନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଦାତା ଭାବେ ଡାକୁଛୁ, ଆମକୁ ଉପହାର ଦିଅ, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ସାହାଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହିଁ, ହେ ବଳବାନ୍, ଆମକୁ ଧନର ଅଧିକାରୀ କର।
ନୂନଂ ସା ତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ ଦୁହୀଯଦିନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ । ଶିକ୍ଷା ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମାତି ଧଗ୍ଭଗୋ ନୋ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ତୁମର ଦାନ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ଗାୟକ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦିଅ। ପ୍ରଶଂସକମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ, ଆମଠାରୁ ତୁମର ଅଂଶ ବଞ୍ଚିଅନାହିଁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ ଓ ବୀରତା ସହିତ କଥା କହିପାରିବା।
ପ୍ରାତା ରଥୋ ନଵୋ ଯୋଜି ସସ୍ନିଶ୍ଚତୁର୍ଯୁଗସ୍ତ୍ରିକଶଃ ସପ୍ତରଶ୍ମିଃ । ଦଶାରିତ୍ରୋ ମନୁଷ୍ଯଃ ସ୍ଵର୍ଷାଃ ସ ଇଷ୍ଟିଭିର୍ମତିଭୀ ରଂହ୍ଯୋ ଭୂତ୍
ପ୍ରଭାତରେ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ରଥ ଯୋଗାଯୋଗ ହୁଏ, ଚାରିଟିଏ ଯୁଗ, ତିନିଟି ଆସନ, ସାତଟି ରଶୀ। ଦଶଟି ଚକା, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହା ଉପହାର ଓ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ତୀବ୍ର।
ସାସ୍ମା ଅରଂ ପ୍ରଥମଂ ସ ଦ୍ଵିତୀଯମୁତୋ ତୃତୀଯଂ ମନୁଷଃ ସ ହୋତା । ଅନ୍ଯସ୍ଯା ଗର୍ଭମନ୍ଯ ଊ ଜନନ୍ତ ସୋ ଅନ୍ଯେଭିଃ ସଚତେ ଜେନ୍ଯୋ ଵୃଷା
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ, ସେ ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ହୋତା। ଜଣେ ଅନ୍ୟର ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟଜଣ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ, ବଳିଆ ବୃଷଭ, ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି।
ହରୀ ନୁ କଂ ରଥ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯୋଜମାଯୈ ସୂକ୍ତେନ ଵଚସା ନଵେନ । ମୋ ଷୁ ତ୍ଵାମତ୍ର ବହଵୋ ହି ଵିପ୍ରା ନି ରୀରମନ୍ଯଜମାନାସୋ ଅନ୍ଯେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ାକୁ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଓ ନୂଆ କଥା ସହିତ ଯୋଡ଼। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବେ ନାହିଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କାରଣ ଅନେକ ପଣ୍ଡିତ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାସକ ତୁମକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଆ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ହରିଭ୍ଯାମିନ୍ଦ୍ର ଯାହ୍ଯା ଚତୁର୍ଭିରା ଷଡ୍ଭିର୍ହୂଯମାନଃ । ଆଷ୍ଟାଭିର୍ଦଶଭିଃ ସୋମପେଯମଯଂ ସୁତଃ ସୁମଖ ମା ମୃଧସ୍କଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇଟି, ଚାରିଟି କିମ୍ବା ଛଅଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସ, ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଡାକାଯାଏ। ଆଠଟି କିମ୍ବା ଦଶଟି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଏହି ସୋମ ରସ ପିଅ, ଯୁଦ୍ଧରୁ ତୁମକୁ କେହି ରଖି ନ ଦେଉ।
ଆ ଵିଂଶତ୍ଯା ତ୍ରିଂଶତା ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙା ଚତ୍ଵାରିଂଶତା ହରିଭିର୍ଯୁଜାନଃ । ଆ ପଞ୍ଚାଶତା ସୁରଥେଭିରିନ୍ଦ୍ରା ଷଷ୍ଟ୍ଯା ସପ୍ତତ୍ଯା ସୋମପେଯମ୍
ବିଶଟି, ତିରିଶଟି, ଚାଳିଶଟି ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ନିକଟକୁ ଆସ। ପଞ୍ଚାଶଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ା, ଷଷ୍ଠି କିମ୍ବା ସପ୍ତତି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସ ପିଅ।
ଆଶୀତ୍ଯା ନଵତ୍ଯା ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙା ଶତେନ ହରିଭିରୁହ୍ଯମାନଃ । ଅଯଂ ହି ତେ ଶୁନହୋତ୍ରେଷୁ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଯା ପରିଷିକ୍ତୋ ମଦାଯ
ଅଶୀଟି, ନବତି ଓ ଶତଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ଆସ। ଏହି ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁନହୋତ୍ରମାନେର ଯଜ୍ଞରେ ଢାଳାଯାଇଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।