ଯଃ ସୁନ୍ଵତେ ପଚତେ ଦୁଧ୍ର ଆ ଚିଦ୍ଵାଜଂ ଦର୍ଦର୍ଷି ସ କିଲାସି ସତ୍ଯଃ । ଵଯଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵହ ପ୍ରିଯାସଃ ସୁଵୀରାସୋ ଵିଦଥମା ଵଦେମ
ଯିଏ ସୋମ ଚାପିଲେ କିମ୍ବା ରନ୍ଧିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ବଳକୁ ମଧ୍ୟ ପୁରସ୍କାର ଦିଅନ୍ତି—ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଏକାନ୍ତ ସତ୍ୟ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସଦା ତୁମ ପ୍ରିୟ, ବିଜୟୀ ହୋଇ ସଭାରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିପାରିବା।
ଋତୁର୍ଜନିତ୍ରୀ ତସ୍ଯା ଅପସ୍ପରି ମକ୍ଷୂ ଜାତ ଆଵିଶଦ୍ଯାସୁ ଵର୍ଧତେ । ତଦାହନା ଅଭଵତ୍ପିପ୍ଯୁଷୀ ପଯୋଽଂଶୋଃ ପୀଯୂଷଂ ପ୍ରଥମଂ ତଦୁକ୍ଥ୍ଯମ୍
ଋତୁ ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ଜଳରୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରି ବଢ଼ିଲେ; ତାଙ୍କର ଜନ୍ମବେଳେ ପୋଷକ ଦୁଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—ଏହା ଆଦି ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରସ।
ସଧ୍ରୀମା ଯନ୍ତି ପରି ବିଭ୍ରତୀଃ ପଯୋ ଵିଶ୍ଵପ୍ସ୍ନ୍ଯାଯ ପ୍ର ଭରନ୍ତ ଭୋଜନମ୍ । ସମାନୋ ଅଧ୍ଵା ପ୍ରଵତାମନୁଷ୍ଯଦେ ଯସ୍ତାକୃଣୋଃ ପ୍ରଥମଂ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ସେମାନେ ଏକାଠି ଚାଲନ୍ତି, ଦୁଧ ବୋହି ନେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଏକେ ପଥରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ଯିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅନ୍ଵେକୋ ଵଦତି ଯଦ୍ଦଦାତି ତଦ୍ରୂପା ମିନନ୍ତଦପା ଏକ ଈଯତେ । ଵିଶ୍ଵା ଏକସ୍ଯ ଵିନୁଦସ୍ତିତିକ୍ଷତେ ଯସ୍ତାକୃଣୋଃ ପ୍ରଥମଂ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଏକ ଜଣେ ଦେଉଥିବା ବେଳେ କହେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ମାପିଥାଏ; ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଏକା ଚାଲିଯାଏ। ସମସ୍ତେ ଏକଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିଥାନ୍ତି, ଯିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ପ୍ରଜାଭ୍ଯଃ ପୁଷ୍ଟିଂ ଵିଭଜନ୍ତ ଆସତେ ରଯିମିଵ ପୃଷ୍ଠଂ ପ୍ରଭଵନ୍ତମାଯତେ । ଅସିନ୍ଵନ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରୈଃ ପିତୁରତ୍ତି ଭୋଜନଂ ଯସ୍ତାକୃଣୋଃ ପ୍ରଥମଂ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ସେମାନେ ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଧନ ଶିଖରରୁ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ସେମାନେ ପିତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଛନ୍ତି। ଯିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅଧାକୃଣୋଃ ପୃଥିଵୀଂ ସଂଦୃଶେ ଦିଵେ ଯୋ ଧୌତୀନାମହିହନ୍ନାରିଣକ୍ପଥଃ । ତଂ ତ୍ଵା ସ୍ତୋମେଭିରୁଦଭିର୍ନ ଵାଜିନଂ ଦେଵଂ ଦେଵା ଅଜନନ୍ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖାଇଲେ ଏବଂ ଆକାଶକୁ, ଯିଏ ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ପରିସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ସର୍ପକୁ ବଧ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଷ୍ଟୁତି ଓ ଅର୍ପଣା ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯୋ ଭୋଜନଂ ଚ ଦଯସେ ଚ ଵର୍ଧନମାର୍ଦ୍ରାଦା ଶୁଷ୍କଂ ମଧୁମଦ୍ଦୁଦୋହିଥ । ସ ଶେଵଧିଂ ନି ଦଧିଷେ ଵିଵସ୍ଵତି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯୈକ ଈଶିଷେ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଓ ବୃଦ୍ଧି ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଶୁଷ୍କ ଓ ତରଳ ଦୁହିଁଠାରୁ ମଧୁର ରସ ଆଣନ୍ତି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜନକୁ ଧନ ରଖିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଶାସକ; ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯଃ ପୁଷ୍ପିଣୀଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ଵଶ୍ଚ ଧର୍ମଣାଧି ଦାନେ ଵ୍ଯଵନୀରଧାରଯଃ । ଯଶ୍ଚାସମା ଅଜନୋ ଦିଦ୍ଯୁତୋ ଦିଵ ଉରୁରୂର୍ଵାଁ ଅଭିତଃ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ନିୟମରେ ଫୁଲିଥିବା ଓ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦାନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯିଏ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶରେ ବିଶାଳ ଏବଂ ସବୁଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯୋ ନାର୍ମରଂ ସହଵସୁଂ ନିହନ୍ତଵେ ପୃକ୍ଷାଯ ଚ ଦାସଵେଶାଯ ଚାଵହଃ । ଊର୍ଜଯନ୍ତ୍ଯା ଅପରିଵିଷ୍ଟମାସ୍ଯମୁତୈଵାଦ୍ଯ ପୁରୁକୃତ୍ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ଅହଂକାରୀ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନମାଇଦେଉଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଛନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ମୁଁହ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ବହୁ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଶତଂ ଵା ଯସ୍ଯ ଦଶ ସାକମାଦ୍ଯ ଏକସ୍ଯ ଶ୍ରୁଷ୍ଟୌ ଯଦ୍ଧ ଚୋଦମାଵିଥ । ଅରଜ୍ଜୌ ଦସ୍ଯୂନ୍ସମୁନବ୍ଦଭୀତଯେ ସୁପ୍ରାଵ୍ଯୋ ଅଭଵଃ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଏକ ଜଣଙ୍କ ସେବାରେ ଶତ କିମ୍ବା ଦଶ ଏକାଠି ଥିଲେ, ତୁମେ ସେମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବାବେଳେ, ଭୟଭିତଙ୍କ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବନ୍ଧିଦେଉଛ; ରକ୍ଷାରେ ତୁମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲ।
ଵିଶ୍ଵେଦନୁ ରୋଧନା ଅସ୍ଯ ପୌଂସ୍ଯଂ ଦଦୁରସ୍ମୈ ଦଧିରେ କୃତ୍ନଵେ ଧନମ୍ । ଷଳସ୍ତଭ୍ନା ଵିଷ୍ଟିରଃ ପଞ୍ଚ ସଂଦୃଶଃ ପରି ପରୋ ଅଭଵଃ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର ପୁରୁଷତ୍ୱକୁ ଅନୁସରିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦେଲେ ଏବଂ ସଫଳତା ପାଇଁ ଧନ ରଖିଲେ; ସେ ଛଅକୁ ଧାରଣ କଲେ, ପାଞ୍ଚଟିକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ସୁପ୍ରଵାଚନଂ ତଵ ଵୀର ଵୀର୍ଯଂ ଯଦେକେନ କ୍ରତୁନା ଵିନ୍ଦସେ ଵସୁ । ଜାତୂଷ୍ଠିରସ୍ଯ ପ୍ର ଵଯଃ ସହସ୍ଵତୋ ଯା ଚକର୍ଥ ସେନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ତୁମର ବୀରତା ଉତ୍ତମ ଭାବେ କହାଯାଏ, ହେ ବୀର, କାରଣ ଏକମାତ୍ର ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ଧନ ଲାଭ କର; ସଦା ଦୃଢ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଯାହା କରିଛ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ ସବୁ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅରମଯଃ ସରପସସ୍ତରାଯ କଂ ତୁର୍ଵୀତଯେ ଚ ଵଯ୍ଯାଯ ଚ ସ୍ରୁତିମ୍ । ନୀଚା ସନ୍ତମୁଦନଯଃ ପରାଵୃଜଂ ପ୍ରାନ୍ଧଂ ଶ୍ରୋଣଂ ଶ୍ରଵଯନ୍ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର, ତୁମେ ତୁର୍ବୀତ ଓ ବୟ୍ୟାଙ୍କୁ ଶ୍ରବଣ ଦେଉଛ; ତୁମେ ନିମ୍ନକୁ ଉଠାଉଛ, ଦୂରକୁ ଫେରାଉଛ, ଅନ୍ଧକୁ ଶୁଣାଉଛ, ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତଦ୍ଵସୋ ଦାନାଯ ରାଧଃ ସମର୍ଥଯସ୍ଵ ବହୁ ତେ ଵସଵ୍ଯମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଯଚ୍ଚିତ୍ରଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯା ଅନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ଆମ ପାଇଁ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଦାନ ପାଇଁ ସେଇ ଦାୟିତ୍ୱ ଦୃଢ଼ କର; ତୁମର ଅନେକ ଧନ ଆମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦିଗନ୍ତରେ ଯେଉଁ ଚମତ୍କାର ଖ୍ୟାତି ଅଛି, ଆମେ ସଭାରେ ତାହାକୁ ବଡ଼ ଭାବେ କହିବାକୁ ଦେଉ, ହେ ଶୂରମାନେ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଭରତେନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମମାମତ୍ରେଭିଃ ସିଞ୍ଚତା ମଦ୍ଯମନ୍ଧଃ । କାମୀ ହି ଵୀରଃ ସଦମସ୍ଯ ପୀତିଂ ଜୁହୋତ ଵୃଷ୍ଣେ ତଦିଦେଷ ଵଷ୍ଟି
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଆଣନ୍ତୁ, ମାପକ ଦ୍ୱାରା ମଦ ଝାଲି ଭରନ୍ତୁ; କାରଣ ବୀର ତାଙ୍କ ଗୃହରେ ଭୋଜନ ଆଶା କରନ୍ତି। ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଏହା ଅର୍ପଣ କରନ୍ତୁ, ସେ ଏହା ଚାହାନ୍ତି।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯୋ ଅପୋ ଵଵ୍ରିଵାଂସଂ ଵୃତ୍ରଂ ଜଘାନାଶନ୍ଯେଵ ଵୃକ୍ଷମ୍ । ତସ୍ମା ଏତଂ ଭରତ ତଦ୍ଵଶାଯଁ ଏଷ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅର୍ହତି ପୀତିମସ୍ଯ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଯିଏ ଜଳକୁ ଅଟକାଇ ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ବୃତ୍ରକୁ ଗଛ କାଟିବା ପରି ମାରିଦେଲେ, ସେଠିପାଇଁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଏହି ଅର୍ପଣ ଆଣନ୍ତୁ; ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ପାନର ଯୋଗ୍ୟ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯୋ ଦୃଭୀକଂ ଜଘାନ ଯୋ ଗା ଉଦାଜଦପ ହି ଵଲଂ ଵଃ । ତସ୍ମା ଏତମନ୍ତରିକ୍ଷେ ନ ଵାତମିନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମୈରୋର୍ଣୁତ ଜୂର୍ନ ଵସ୍ତ୍ରୈଃ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଯିଏ ଦୃଭିକକୁ ମାରିଥିଲେ, ଗାଁମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ବଳକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ସେଠିପାଇଁ ମଧ୍ୟାକାଶରେ, ପବନ ପରି, ସୋମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର, ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ କର।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯ ଉରଣଂ ଜଘାନ ନଵ ଚଖ୍ଵାଂସଂ ନଵତିଂ ଚ ବାହୂନ୍ । ଯୋ ଅର୍ବୁଦମଵ ନୀଚା ବବାଧେ ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ଭୃଥେ ହିନୋତ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଯିଏ ଉରଣଙ୍କୁ ମାରିଥିଲେ, ନଉଟି ଏବଂ ନବତିଟି ବାହୁକୁ ଘାତ କଲେ, ଯିଏ ଅର୍ବୁଦକୁ ତଳେ ଦମନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯଃ ସ୍ଵଶ୍ନଂ ଜଘାନ ଯଃ ଶୁଷ୍ଣମଶୁଷଂ ଯୋ ଵ୍ଯଂସମ୍ । ଯଃ ପିପ୍ରୁଂ ନମୁଚିଂ ଯୋ ରୁଧିକ୍ରାଂ ତସ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରାଯାନ୍ଧସୋ ଜୁହୋତ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଯିଏ ସ୍ୱଶ୍ନକୁ ମାରିଥିଲେ, ଯିଏ ଶୁଷ୍ଣ, ଅଶୁଷ ଓ ବ୍ୟଂସକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଯିଏ ପିପ୍ରୁ, ନମୁଚି ଓ ରୁଧିକ୍ରାକୁ ଘାତ କଲେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଦ ଅର୍ପଣ କର।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯଃ ଶତଂ ଶମ୍ବରସ୍ଯ ପୁରୋ ବିଭେଦାଶ୍ମନେଵ ପୂର୍ଵୀଃ । ଯୋ ଵର୍ଚିନଃ ଶତମିନ୍ଦ୍ରଃ ସହସ୍ରମପାଵପଦ୍ଭରତା ସୋମମସ୍ମୈ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଯିଏ ଶମ୍ବରଙ୍କ ଶତଟି ସହରକୁ ପାଥର ଭାଙ୍ଗିବା ପରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯିଏ ବର୍ଚ୍ଚିନଙ୍କ ଶତ ଏବଂ ହଜାରକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ସେଠିପାଇଁ ସୋମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯଃ ଶତମା ସହସ୍ରଂ ଭୂମ୍ଯା ଉପସ୍ଥେଽଵପଜ୍ଜଘନ୍ଵାନ୍ । କୁତ୍ସସ୍ଯାଯୋରତିଥିଗ୍ଵସ୍ଯ ଵୀରାନ୍ନ୍ଯାଵୃଣଗ୍ଭରତା ସୋମମସ୍ମୈ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ମର ପୁରୋହିତମାନେ, ଯିଏ ଭୂମିର କୋଳରେ ଶତ ଏବଂ ହଜାର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରିଛନ୍ତି, କୁତ୍ସ, ଆୟୁ, ଅତିଥିଗ୍ବଙ୍କର ବୀରମାନେଠାରୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତୁ ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯନ୍ନରଃ କାମଯାଧ୍ଵେ ଶ୍ରୁଷ୍ଟୀ ଵହନ୍ତୋ ନଶଥା ତଦିନ୍ଦ୍ରେ । ଗଭସ୍ତିପୂତଂ ଭରତ ଶ୍ରୁତାଯେନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମଂ ଯଜ୍ଯଵୋ ଜୁହୋତ
ହେ ପୁରୋହିତମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ଆଶା କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞକାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେହି କାମଟି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ କରନ୍ତୁ । ତୁମେ ହାତରେ ଶୁଧ୍ଧ କରିଥିବା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତୁ ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵଃ କର୍ତନା ଶ୍ରୁଷ୍ଟିମସ୍ମୈ ଵନେ ନିପୂତଂ ଵନ ଉନ୍ନଯଧ୍ଵମ୍ । ଜୁଷାଣୋ ହସ୍ତ୍ଯମଭି ଵାଵଶେ ଵ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମଂ ମଦିରଂ ଜୁହୋତ
ହେ ପୁରୋହିତମାନେ, ସେଠିପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ତିଆରି କରନ୍ତୁ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୁଧ୍ଧ କାଠ ଉଠାନ୍ତୁ । ଯିଏ ପାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଦମୟ ସୋମ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତୁ ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵଃ ପଯସୋଧର୍ଯଥା ଗୋଃ ସୋମେଭିରୀଂ ପୃଣତା ଭୋଜମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । ଵେଦାହମସ୍ଯ ନିଭୃତଂ ମ ଏତଦ୍ଦିତ୍ସନ୍ତଂ ଭୂଯୋ ଯଜତଶ୍ଚିକେତ
ହେ ପୁରୋହିତମାନେ, ଗାଈର ଦୁଧ ଓ ସୋମରେ ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ । ମୁଁ ଜାଣେ, ସେ ଏଠି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି—ସେ ଦାତା, ସଦା ଯଜ୍ଞକୁ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯୋ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ ଵସ୍ଵୋ ଯଃ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ କ୍ଷମ୍ଯସ୍ଯ ରାଜା । ତମୂର୍ଦରଂ ନ ପୃଣତା ଯଵେନେନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମେଭିସ୍ତଦପୋ ଵୋ ଅସ୍ତୁ
ହେ ପୁରୋହିତମାନେ, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଧନର ମାଲିକ, ଭୂମି ଓ ମାଟିର ରାଜା, ସେଇ ପ୍ରବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ଦେଇ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ । ଏହା ତୁମମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଉ ।
ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତଦ୍ଵସୋ ଦାନାଯ ରାଧଃ ସମର୍ଥଯସ୍ଵ ବହୁ ତେ ଵସଵ୍ଯମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଯଚ୍ଚିତ୍ରଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯା ଅନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପାଇଁ ଦାନର ଏହି ଧନ ଦିଅ, ତୁମର ଅନେକ ଦୟା ଆମ ପାଖରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର । ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଯେଉଁ ମହାନ୍ତି ଖ୍ୟାତି ଦିନରେ ଦିନ ବ୍ୟାପିଛି, ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ କଥା କହିପାରିବା, ପୁରୁଷଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ।
ପ୍ର ଘା ନ୍ଵସ୍ଯ ମହତୋ ମହାନି ସତ୍ଯା ସତ୍ଯସ୍ଯ କରଣାନି ଵୋଚମ୍ । ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଷ୍ଵପିବତ୍ସୁତସ୍ଯାସ୍ଯ ମଦେ ଅହିମିନ୍ଦ୍ରୋ ଜଘାନ
ଏବେ ମୁଁ ଏହି ପ୍ରବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମହାନ୍ତି ଓ ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କହିବି—ତିନି କଦ୍ରୁକ ଯଜ୍ଞରେ ସେ ସୋମ ପିଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସପ ମାରିଥିଲେ ।
ଅଵଂଶେ ଦ୍ଯାମସ୍ତଭାଯଦ୍ବୃହନ୍ତମା ରୋଦସୀ ଅପୃଣଦନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ସ ଧାରଯତ୍ପୃଥିଵୀଂ ପପ୍ରଥଚ୍ଚ ସୋମସ୍ଯ ତା ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକାର
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରବଳତାରେ ଆକାଶକୁ ଉଠାଇଲେ, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କଲେ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ । ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ବିସ୍ତାର କଲେ, ସୋମର ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କଲେ ।
ସଦ୍ମେଵ ପ୍ରାଚୋ ଵି ମିମାଯ ମାନୈର୍ଵଜ୍ରେଣ ଖାନ୍ଯତୃଣନ୍ନଦୀନାମ୍ । ଵୃଥାସୃଜତ୍ପଥିଭିର୍ଦୀର୍ଘଯାଥୈଃ ସୋମସ୍ଯ ତା ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକାର
ଘର ଭଳି, ସେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ମାପିଥିଲେ; ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ନଦୀମାନଙ୍କର ପଥ ଖୋଲିଥିଲେ; ସେ ଦୀର୍ଘ ପଥରେ ନଦୀମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ—ସୋମର ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କଲେ ।
ସ ପ୍ରଵୋଳ୍ହୄନ୍ପରିଗତ୍ଯା ଦଭୀତେର୍ଵିଶ୍ଵମଧାଗାଯୁଧମିଦ୍ଧେ ଅଗ୍ନୌ । ସଂ ଗୋଭିରଶ୍ଵୈରସୃଜଦ୍ରଥେଭିଃ ସୋମସ୍ଯ ତା ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚକାର
ସେ ଚାଲିବା ଦ୍ୱାରା ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତିଲେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଜଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ; ସେ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ—ସୋମର ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କଲେ ।