ଯଂ ସ୍ମା ପୃଚ୍ଛନ୍ତି କୁହ ସେତି ଘୋରମୁତେମାହୁର୍ନୈଷୋ ଅସ୍ତୀତ୍ଯେନମ୍ । ସୋ ଅର୍ଯଃ ପୁଷ୍ଟୀର୍ଵିଜ ଇଵା ମିନାତି ଶ୍ରଦସ୍ମୈ ଧତ୍ତ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହାକୁ ଲୋକେ 'ସେ କେଉଁଠି?' ବୋଲି ପଚାରନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର; କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି 'ସେ ନାହିଁ'। ସେ ଉତ୍ତମ, ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀଙ୍କର ଧନକୁ ଭାଗ କରିଦେଇଥାଏ; ତାଙ୍କୁ ଆସ୍ଥା ଦିଅ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯୋ ରଧ୍ରସ୍ଯ ଚୋଦିତା ଯଃ କୃଶସ୍ଯ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନାଧମାନସ୍ଯ କୀରେଃ । ଯୁକ୍ତଗ୍ରାଵ୍ଣୋ ଯୋଽଵିତା ସୁଶିପ୍ରଃ ସୁତସୋମସ୍ଯ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଦୁର୍ବଳ, ଗରିବ, ଅପମାନିତ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଯିଏ ପାଥରରେ ସୋମ ଚାପିଥିବାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯସ୍ଯାଶ୍ଵାସଃ ପ୍ରଦିଶି ଯସ୍ଯ ଗାଵୋ ଯସ୍ଯ ଗ୍ରାମା ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେ ରଥାସଃ । ଯଃ ସୂର୍ଯଂ ଯ ଉଷସଂ ଜଜାନ ଯୋ ଅପାଂ ନେତା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହାର ଘୋଡ଼ା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଯାହାର ଗାଈ, ଗ୍ରାମ, ରଥ ସବୁଠାରେ; ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଷାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯିଏ ଜଳର ନେତା—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଂ କ୍ରନ୍ଦସୀ ସଂଯତୀ ଵିହ୍ଵଯେତେ ପରେଽଵର ଉଭଯା ଅମିତ୍ରାଃ । ସମାନଂ ଚିଦ୍ରଥମାତସ୍ଥିଵାଂସା ନାନା ହଵେତେ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହାକୁ ଦୁଃଖିତ ଓ ଏକତ୍ରିତ ଦୁହେଁ ଡାକନ୍ତି, ଦୂର ଓ ନିକଟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଡାକନ୍ତି; ଏକ ରଥରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଭିନ୍ନ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯସ୍ମାନ୍ନ ଋତେ ଵିଜଯନ୍ତେ ଜନାସୋ ଯଂ ଯୁଧ୍ଯମାନା ଅଵସେ ହଵନ୍ତେ । ଯୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରତିମାନଂ ବଭୂଵ ଯୋ ଅଚ୍ଯୁତଚ୍ଯୁତ୍ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହା ବିନା ଲୋକେ ବିଜୟ ପାଉନାହାନ୍ତି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି; ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାପ, ଅଚଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଅଚଳ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ଶଶ୍ଵତୋ ମହ୍ଯେନୋ ଦଧାନାନମନ୍ଯମାନାଞ୍ଛର୍ଵା ଜଘାନ । ଯଃ ଶର୍ଧତେ ନାନୁଦଦାତି ଶୃଧ୍ଯାଂ ଯୋ ଦସ୍ଯୋର୍ହନ୍ତା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଗର୍ବିତ, ଅଭିମାନୀ, ନିଜକୁ ଅଜୟ୍ୟ ଭାବୁଥିବାମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ; ଯିଏ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ନ୍ତିନାହିଁ, ଦାସ୍ୟୁଙ୍କୁ ମାରନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ଶମ୍ବରଂ ପର୍ଵତେଷୁ କ୍ଷିଯନ୍ତଂ ଚତ୍ଵାରିଂଶ୍ଯାଂ ଶରଦ୍ଯନ୍ଵଵିନ୍ଦତ୍ । ଓଜାଯମାନଂ ଯୋ ଅହିଂ ଜଘାନ ଦାନୁଂ ଶଯାନଂ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଚଳିଶିଏ ବର୍ଷ ପରେ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ଶମ୍ବରକୁ ଖୋଜିଲେ; ଯିଏ ବଢ଼ୁଥିବା ସର୍ପକୁ ମାରିଦେଲେ, ଶୋଇଥିବା ଦାନୁକୁ ମାରିଦେଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ସପ୍ତରଶ୍ମିର୍ଵୃଷଭସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନଵାସୃଜତ୍ସର୍ତଵେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ । ଯୋ ରୌହିଣମସ୍ଫୁରଦ୍ଵଜ୍ରବାହୁର୍ଦ୍ଯାମାରୋହନ୍ତଂ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ସାତଟି କିରଣ ଥିବା ବୃଷଭ ଭାବେ ସାତଟି ନଦୀକୁ ପ୍ରବାହିତ କଲେ; ଯିଏ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଶକ୍ତିରେ ରୌହିଣକୁ ଆକାଶକୁ ଯିବାବେଳେ ମାରିଦେଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଦ୍ଯାଵା ଚିଦସ୍ମୈ ପୃଥିଵୀ ନମେତେ ଶୁଷ୍ମାଚ୍ଚିଦସ୍ଯ ପର୍ଵତା ଭଯନ୍ତେ । ଯଃ ସୋମପା ନିଚିତୋ ଵଜ୍ରବାହୁର୍ଯୋ ଵଜ୍ରହସ୍ତଃ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି; ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରନ୍ତି; ଯିଏ ସୋମ ପିଇଥିବା, ପ୍ରଶଂସିତ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବଜ୍ରହସ୍ତ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ସୁନ୍ଵନ୍ତମଵତି ଯଃ ପଚନ୍ତଂ ଯଃ ଶଂସନ୍ତଂ ଯଃ ଶଶମାନମୂତୀ । ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମ ଵର୍ଧନଂ ଯସ୍ଯ ସୋମୋ ଯସ୍ଯେଦଂ ରାଧଃ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ସୋମ ଚାପୁଥିବା, ରନ୍ଧୁଥିବା, ଗୁଣ୍ଡୁଥିବା, ଶାନ୍ତିରେ ପୂଜା କରୁଥିବାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଯାହାର ପୂଜା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଯାହାର ସୋମ, ଯାହାର ଏହି ଦାନ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ସୁନ୍ଵତେ ପଚତେ ଦୁଧ୍ର ଆ ଚିଦ୍ଵାଜଂ ଦର୍ଦର୍ଷି ସ କିଲାସି ସତ୍ଯଃ । ଵଯଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵହ ପ୍ରିଯାସଃ ସୁଵୀରାସୋ ଵିଦଥମା ଵଦେମ
ଯିଏ ସୋମ ଚାପିଲେ କିମ୍ବା ରନ୍ଧିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ବଳକୁ ମଧ୍ୟ ପୁରସ୍କାର ଦିଅନ୍ତି—ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଏକାନ୍ତ ସତ୍ୟ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସଦା ତୁମ ପ୍ରିୟ, ବିଜୟୀ ହୋଇ ସଭାରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିପାରିବା।
ଋତୁର୍ଜନିତ୍ରୀ ତସ୍ଯା ଅପସ୍ପରି ମକ୍ଷୂ ଜାତ ଆଵିଶଦ୍ଯାସୁ ଵର୍ଧତେ । ତଦାହନା ଅଭଵତ୍ପିପ୍ଯୁଷୀ ପଯୋଽଂଶୋଃ ପୀଯୂଷଂ ପ୍ରଥମଂ ତଦୁକ୍ଥ୍ଯମ୍
ଋତୁ ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ଜଳରୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରି ବଢ଼ିଲେ; ତାଙ୍କର ଜନ୍ମବେଳେ ପୋଷକ ଦୁଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—ଏହା ଆଦି ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରସ।
ସଧ୍ରୀମା ଯନ୍ତି ପରି ବିଭ୍ରତୀଃ ପଯୋ ଵିଶ୍ଵପ୍ସ୍ନ୍ଯାଯ ପ୍ର ଭରନ୍ତ ଭୋଜନମ୍ । ସମାନୋ ଅଧ୍ଵା ପ୍ରଵତାମନୁଷ୍ଯଦେ ଯସ୍ତାକୃଣୋଃ ପ୍ରଥମଂ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ସେମାନେ ଏକାଠି ଚାଲନ୍ତି, ଦୁଧ ବୋହି ନେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଏକେ ପଥରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ଯିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅନ୍ଵେକୋ ଵଦତି ଯଦ୍ଦଦାତି ତଦ୍ରୂପା ମିନନ୍ତଦପା ଏକ ଈଯତେ । ଵିଶ୍ଵା ଏକସ୍ଯ ଵିନୁଦସ୍ତିତିକ୍ଷତେ ଯସ୍ତାକୃଣୋଃ ପ୍ରଥମଂ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଏକ ଜଣେ ଦେଉଥିବା ବେଳେ କହେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ମାପିଥାଏ; ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଏକା ଚାଲିଯାଏ। ସମସ୍ତେ ଏକଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିଥାନ୍ତି, ଯିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ପ୍ରଜାଭ୍ଯଃ ପୁଷ୍ଟିଂ ଵିଭଜନ୍ତ ଆସତେ ରଯିମିଵ ପୃଷ୍ଠଂ ପ୍ରଭଵନ୍ତମାଯତେ । ଅସିନ୍ଵନ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରୈଃ ପିତୁରତ୍ତି ଭୋଜନଂ ଯସ୍ତାକୃଣୋଃ ପ୍ରଥମଂ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ସେମାନେ ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଧନ ଶିଖରରୁ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ସେମାନେ ପିତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଛନ୍ତି। ଯିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅଧାକୃଣୋଃ ପୃଥିଵୀଂ ସଂଦୃଶେ ଦିଵେ ଯୋ ଧୌତୀନାମହିହନ୍ନାରିଣକ୍ପଥଃ । ତଂ ତ୍ଵା ସ୍ତୋମେଭିରୁଦଭିର୍ନ ଵାଜିନଂ ଦେଵଂ ଦେଵା ଅଜନନ୍ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖାଇଲେ ଏବଂ ଆକାଶକୁ, ଯିଏ ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ପରିସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ସର୍ପକୁ ବଧ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଷ୍ଟୁତି ଓ ଅର୍ପଣା ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯୋ ଭୋଜନଂ ଚ ଦଯସେ ଚ ଵର୍ଧନମାର୍ଦ୍ରାଦା ଶୁଷ୍କଂ ମଧୁମଦ୍ଦୁଦୋହିଥ । ସ ଶେଵଧିଂ ନି ଦଧିଷେ ଵିଵସ୍ଵତି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯୈକ ଈଶିଷେ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଓ ବୃଦ୍ଧି ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଶୁଷ୍କ ଓ ତରଳ ଦୁହିଁଠାରୁ ମଧୁର ରସ ଆଣନ୍ତି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜନକୁ ଧନ ରଖିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଶାସକ; ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯଃ ପୁଷ୍ପିଣୀଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ଵଶ୍ଚ ଧର୍ମଣାଧି ଦାନେ ଵ୍ଯଵନୀରଧାରଯଃ । ଯଶ୍ଚାସମା ଅଜନୋ ଦିଦ୍ଯୁତୋ ଦିଵ ଉରୁରୂର୍ଵାଁ ଅଭିତଃ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ନିୟମରେ ଫୁଲିଥିବା ଓ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦାନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯିଏ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶରେ ବିଶାଳ ଏବଂ ସବୁଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯୋ ନାର୍ମରଂ ସହଵସୁଂ ନିହନ୍ତଵେ ପୃକ୍ଷାଯ ଚ ଦାସଵେଶାଯ ଚାଵହଃ । ଊର୍ଜଯନ୍ତ୍ଯା ଅପରିଵିଷ୍ଟମାସ୍ଯମୁତୈଵାଦ୍ଯ ପୁରୁକୃତ୍ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ଅହଂକାରୀ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନମାଇଦେଉଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଛନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ମୁଁହ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ବହୁ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଶତଂ ଵା ଯସ୍ଯ ଦଶ ସାକମାଦ୍ଯ ଏକସ୍ଯ ଶ୍ରୁଷ୍ଟୌ ଯଦ୍ଧ ଚୋଦମାଵିଥ । ଅରଜ୍ଜୌ ଦସ୍ଯୂନ୍ସମୁନବ୍ଦଭୀତଯେ ସୁପ୍ରାଵ୍ଯୋ ଅଭଵଃ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଏକ ଜଣଙ୍କ ସେବାରେ ଶତ କିମ୍ବା ଦଶ ଏକାଠି ଥିଲେ, ତୁମେ ସେମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବାବେଳେ, ଭୟଭିତଙ୍କ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବନ୍ଧିଦେଉଛ; ରକ୍ଷାରେ ତୁମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲ।
ଵିଶ୍ଵେଦନୁ ରୋଧନା ଅସ୍ଯ ପୌଂସ୍ଯଂ ଦଦୁରସ୍ମୈ ଦଧିରେ କୃତ୍ନଵେ ଧନମ୍ । ଷଳସ୍ତଭ୍ନା ଵିଷ୍ଟିରଃ ପଞ୍ଚ ସଂଦୃଶଃ ପରି ପରୋ ଅଭଵଃ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର ପୁରୁଷତ୍ୱକୁ ଅନୁସରିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦେଲେ ଏବଂ ସଫଳତା ପାଇଁ ଧନ ରଖିଲେ; ସେ ଛଅକୁ ଧାରଣ କଲେ, ପାଞ୍ଚଟିକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ସୁପ୍ରଵାଚନଂ ତଵ ଵୀର ଵୀର୍ଯଂ ଯଦେକେନ କ୍ରତୁନା ଵିନ୍ଦସେ ଵସୁ । ଜାତୂଷ୍ଠିରସ୍ଯ ପ୍ର ଵଯଃ ସହସ୍ଵତୋ ଯା ଚକର୍ଥ ସେନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ତୁମର ବୀରତା ଉତ୍ତମ ଭାବେ କହାଯାଏ, ହେ ବୀର, କାରଣ ଏକମାତ୍ର ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ଧନ ଲାଭ କର; ସଦା ଦୃଢ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଯାହା କରିଛ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ ସବୁ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅରମଯଃ ସରପସସ୍ତରାଯ କଂ ତୁର୍ଵୀତଯେ ଚ ଵଯ୍ଯାଯ ଚ ସ୍ରୁତିମ୍ । ନୀଚା ସନ୍ତମୁଦନଯଃ ପରାଵୃଜଂ ପ୍ରାନ୍ଧଂ ଶ୍ରୋଣଂ ଶ୍ରଵଯନ୍ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର, ତୁମେ ତୁର୍ବୀତ ଓ ବୟ୍ୟାଙ୍କୁ ଶ୍ରବଣ ଦେଉଛ; ତୁମେ ନିମ୍ନକୁ ଉଠାଉଛ, ଦୂରକୁ ଫେରାଉଛ, ଅନ୍ଧକୁ ଶୁଣାଉଛ, ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତଦ୍ଵସୋ ଦାନାଯ ରାଧଃ ସମର୍ଥଯସ୍ଵ ବହୁ ତେ ଵସଵ୍ଯମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଯଚ୍ଚିତ୍ରଂ ଶ୍ରଵସ୍ଯା ଅନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ଆମ ପାଇଁ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଦାନ ପାଇଁ ସେଇ ଦାୟିତ୍ୱ ଦୃଢ଼ କର; ତୁମର ଅନେକ ଧନ ଆମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦିଗନ୍ତରେ ଯେଉଁ ଚମତ୍କାର ଖ୍ୟାତି ଅଛି, ଆମେ ସଭାରେ ତାହାକୁ ବଡ଼ ଭାବେ କହିବାକୁ ଦେଉ, ହେ ଶୂରମାନେ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଭରତେନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମମାମତ୍ରେଭିଃ ସିଞ୍ଚତା ମଦ୍ଯମନ୍ଧଃ । କାମୀ ହି ଵୀରଃ ସଦମସ୍ଯ ପୀତିଂ ଜୁହୋତ ଵୃଷ୍ଣେ ତଦିଦେଷ ଵଷ୍ଟି
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଆଣନ୍ତୁ, ମାପକ ଦ୍ୱାରା ମଦ ଝାଲି ଭରନ୍ତୁ; କାରଣ ବୀର ତାଙ୍କ ଗୃହରେ ଭୋଜନ ଆଶା କରନ୍ତି। ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଏହା ଅର୍ପଣ କରନ୍ତୁ, ସେ ଏହା ଚାହାନ୍ତି।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯୋ ଅପୋ ଵଵ୍ରିଵାଂସଂ ଵୃତ୍ରଂ ଜଘାନାଶନ୍ଯେଵ ଵୃକ୍ଷମ୍ । ତସ୍ମା ଏତଂ ଭରତ ତଦ୍ଵଶାଯଁ ଏଷ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅର୍ହତି ପୀତିମସ୍ଯ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଯିଏ ଜଳକୁ ଅଟକାଇ ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ବୃତ୍ରକୁ ଗଛ କାଟିବା ପରି ମାରିଦେଲେ, ସେଠିପାଇଁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଏହି ଅର୍ପଣ ଆଣନ୍ତୁ; ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ପାନର ଯୋଗ୍ୟ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯୋ ଦୃଭୀକଂ ଜଘାନ ଯୋ ଗା ଉଦାଜଦପ ହି ଵଲଂ ଵଃ । ତସ୍ମା ଏତମନ୍ତରିକ୍ଷେ ନ ଵାତମିନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମୈରୋର୍ଣୁତ ଜୂର୍ନ ଵସ୍ତ୍ରୈଃ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଯିଏ ଦୃଭିକକୁ ମାରିଥିଲେ, ଗାଁମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ବଳକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ସେଠିପାଇଁ ମଧ୍ୟାକାଶରେ, ପବନ ପରି, ସୋମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର, ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ କର।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯ ଉରଣଂ ଜଘାନ ନଵ ଚଖ୍ଵାଂସଂ ନଵତିଂ ଚ ବାହୂନ୍ । ଯୋ ଅର୍ବୁଦମଵ ନୀଚା ବବାଧେ ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ଭୃଥେ ହିନୋତ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଯିଏ ଉରଣଙ୍କୁ ମାରିଥିଲେ, ନଉଟି ଏବଂ ନବତିଟି ବାହୁକୁ ଘାତ କଲେ, ଯିଏ ଅର୍ବୁଦକୁ ତଳେ ଦମନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯଃ ସ୍ଵଶ୍ନଂ ଜଘାନ ଯଃ ଶୁଷ୍ଣମଶୁଷଂ ଯୋ ଵ୍ଯଂସମ୍ । ଯଃ ପିପ୍ରୁଂ ନମୁଚିଂ ଯୋ ରୁଧିକ୍ରାଂ ତସ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରାଯାନ୍ଧସୋ ଜୁହୋତ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଯିଏ ସ୍ୱଶ୍ନକୁ ମାରିଥିଲେ, ଯିଏ ଶୁଷ୍ଣ, ଅଶୁଷ ଓ ବ୍ୟଂସକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଯିଏ ପିପ୍ରୁ, ନମୁଚି ଓ ରୁଧିକ୍ରାକୁ ଘାତ କଲେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଦ ଅର୍ପଣ କର।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଯଃ ଶତଂ ଶମ୍ବରସ୍ଯ ପୁରୋ ବିଭେଦାଶ୍ମନେଵ ପୂର୍ଵୀଃ । ଯୋ ଵର୍ଚିନଃ ଶତମିନ୍ଦ୍ରଃ ସହସ୍ରମପାଵପଦ୍ଭରତା ସୋମମସ୍ମୈ
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଯିଏ ଶମ୍ବରଙ୍କ ଶତଟି ସହରକୁ ପାଥର ଭାଙ୍ଗିବା ପରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯିଏ ବର୍ଚ୍ଚିନଙ୍କ ଶତ ଏବଂ ହଜାରକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ସେଠିପାଇଁ ସୋମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର।