ବୃହନ୍ତ ଇନ୍ନୁ ଯେ ତେ ତରୁତ୍ରୋକ୍ଥେଭିର୍ଵା ସୁମ୍ନମାଵିଵାସାନ୍ । ସ୍ତୃଣାନାସୋ ବର୍ହିଃ ପସ୍ତ୍ଯାଵତ୍ତ୍ଵୋତା ଇଦିନ୍ଦ୍ର ଵାଜମଗ୍ମନ୍
ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦୟା ଚାହାନ୍ତି, ଘରେ ଦର୍ଭି ଛାଡ଼ି ଉପାସନା କରନ୍ତି—ସେମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି ।
ଉଗ୍ରେଷ୍ଵିନ୍ନୁ ଶୂର ମନ୍ଦସାନସ୍ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଷୁ ପାହି ସୋମମିନ୍ଦ୍ର । ପ୍ରଦୋଧୁଵଚ୍ଛ୍ମଶ୍ରୁଷୁ ପ୍ରୀଣାନୋ ଯାହି ହରିଭ୍ଯାଂ ସୁତସ୍ଯ ପୀତିମ୍
ହେ ଭୟଙ୍କର ବୀର, ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ତିନି ଦେଗରେ ସୋମ ପିଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଦାଢ଼ି ଥିବା ଷ୍ଟୁତିକାରମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁନ୍ତୁ—ତୁମ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଚାପିଥିବା ସୋମ ପାନକୁ ଆସ ।
ଧିଷ୍ଵା ଶଵଃ ଶୂର ଯେନ ଵୃତ୍ରମଵାଭିନଦ୍ଦାନୁମୌର୍ଣଵାଭମ୍ । ଅପାଵୃଣୋର୍ଜ୍ଯୋତିରାର୍ଯାଯ ନି ସଵ୍ଯତଃ ସାଦି ଦସ୍ଯୁରିନ୍ଦ୍ର
ତୁମ ଶକ୍ତି ଧର, ହେ ବୀର, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବୃତ୍ର ଦାନୁକୁ, ମେଘପରି ଫୁଲିଥିବାକୁ, ଦଳନ କରିଥିଲ; ତୁମେ ଆର୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଖୋଲିଦେଲ, ଏବଂ ଡାହାଣ ପଟେ ଦାସ୍ୟୁ ବସିଗଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ।
ସନେମ ଯେ ତ ଊତିଭିସ୍ତରନ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵା ସ୍ପୃଧ ଆର୍ଯେଣ ଦସ୍ଯୂନ୍ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତତ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵରୂପମରନ୍ଧଯଃ ସାଖ୍ଯସ୍ଯ ତ୍ରିତାଯ
ତୁମ ଉପକାରରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଜୟ କରିପାରିବା, ଆର୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ଦଳନ କରି; ଆମ ପାଇଁ ତ୍ୱଷ୍ଟାରଙ୍କ ସମସ୍ତ ରୂପର ଧନ ଦିଅ, ଯେପରି ତୁମେ ବନ୍ଧୁ ତ୍ରିତା ପାଇଁ କରିଥିଲ ।
ଅସ୍ଯ ସୁଵାନସ୍ଯ ମନ୍ଦିନସ୍ତ୍ରିତସ୍ଯ ନ୍ଯର୍ବୁଦଂ ଵାଵୃଧାନୋ ଅସ୍ତଃ । ଅଵର୍ତଯତ୍ସୂର୍ଯୋ ନ ଚକ୍ରଂ ଭିନଦ୍ଵଲମିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵାନ୍
ଏହି ମଧୁର ସୋମ ରସ ପିଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେମିତି ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଘୁଞ୍ଚାନ୍ତି, ସେମିତି ଇନ୍ଦ୍ର ଭଲାଙ୍କ ଗୁହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଓ ଅଙ୍ଗିରସ।
ନୂନଂ ସା ତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ ଦୁହୀଯଦିନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ । ଶିକ୍ଷା ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମାତି ଧଗ୍ଭଗୋ ନୋ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଦାନଶୀଳ ପୁରସ୍କାର ସଦା ଗାୟକଙ୍କୁ ମିଳୁ। ମୋତେ ଶିଖାଅ, ଧନର ଦାତା, ଗୀତଗାୟକଙ୍କୁ ତୁମର ଅଂଶ ରଖିନିଅ। ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ବିଜୟୀ ହୋଇ କଥା କହିପାରିବା।
ଯୋ ଜାତ ଏଵ ପ୍ରଥମୋ ମନସ୍ଵାନ୍ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍କ୍ରତୁନା ପର୍ଯଭୂଷତ୍ । ଯସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମାଦ୍ରୋଦସୀ ଅଭ୍ଯସେତାଂ ନୃମ୍ଣସ୍ଯ ମହ୍ନା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ, ଯାହାର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଯାହାର ବୀରତାରେ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ପୃଥିଵୀଂ ଵ୍ଯଥମାନାମଦୃଂହଦ୍ଯଃ ପର୍ଵତାନ୍ପ୍ରକୁପିତାଁ ଅରମ୍ଣାତ୍ । ଯୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵିମମେ ଵରୀଯୋ ଯୋ ଦ୍ଯାମସ୍ତଭ୍ନାତ୍ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ କମ୍ପିତ ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ, ପାହାଡ଼କୁ କ୍ରୋଧରେ ହଲାଇଦେଲେ, ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ମାପିଲେ, ଆକାଶକୁ ଧରି ରଖିଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯୋ ହତ୍ଵାହିମରିଣାତ୍ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ଯୋ ଗା ଉଦାଜଦପଧା ଵଲସ୍ଯ । ଯୋ ଅଶ୍ମନୋରନ୍ତରଗ୍ନିଂ ଜଜାନ ସଂଵୃକ୍ସମତ୍ସୁ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଅସୁର ସର୍ପକୁ ମାରି ସାତଟି ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଭଲାଙ୍କ ଗୁହାରୁ ଗାଈମାନେକୁ ବାହାର କଲେ, ପାଥର ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମିଳିତ କରେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯେନେମା ଵିଶ୍ଵା ଚ୍ଯଵନା କୃତାନି ଯୋ ଦାସଂ ଵର୍ଣମଧରଂ ଗୁହାକଃ । ଶ୍ଵଘ୍ନୀଵ ଯୋ ଜିଗୀଵାଁଲ୍ଲକ୍ଷମାଦଦର୍ଯଃ ପୁଷ୍ଟାନି ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚଳିତ ବସ୍ତୁ ଚଳିତ ହେଉଛି, ଯିଏ ତଳେ ଲୁଚିଥିବା କଳା ଦାସକୁ ମାରିଦେଲେ, ଯିଏ ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ଶିକାରୀ ପରି ଅନେକ ଧନୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଚିନ୍ନ କଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଂ ସ୍ମା ପୃଚ୍ଛନ୍ତି କୁହ ସେତି ଘୋରମୁତେମାହୁର୍ନୈଷୋ ଅସ୍ତୀତ୍ଯେନମ୍ । ସୋ ଅର୍ଯଃ ପୁଷ୍ଟୀର୍ଵିଜ ଇଵା ମିନାତି ଶ୍ରଦସ୍ମୈ ଧତ୍ତ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହାକୁ ଲୋକେ 'ସେ କେଉଁଠି?' ବୋଲି ପଚାରନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର; କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି 'ସେ ନାହିଁ'। ସେ ଉତ୍ତମ, ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀଙ୍କର ଧନକୁ ଭାଗ କରିଦେଇଥାଏ; ତାଙ୍କୁ ଆସ୍ଥା ଦିଅ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯୋ ରଧ୍ରସ୍ଯ ଚୋଦିତା ଯଃ କୃଶସ୍ଯ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନାଧମାନସ୍ଯ କୀରେଃ । ଯୁକ୍ତଗ୍ରାଵ୍ଣୋ ଯୋଽଵିତା ସୁଶିପ୍ରଃ ସୁତସୋମସ୍ଯ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଦୁର୍ବଳ, ଗରିବ, ଅପମାନିତ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଯିଏ ପାଥରରେ ସୋମ ଚାପିଥିବାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯସ୍ଯାଶ୍ଵାସଃ ପ୍ରଦିଶି ଯସ୍ଯ ଗାଵୋ ଯସ୍ଯ ଗ୍ରାମା ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେ ରଥାସଃ । ଯଃ ସୂର୍ଯଂ ଯ ଉଷସଂ ଜଜାନ ଯୋ ଅପାଂ ନେତା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହାର ଘୋଡ଼ା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଯାହାର ଗାଈ, ଗ୍ରାମ, ରଥ ସବୁଠାରେ; ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଷାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯିଏ ଜଳର ନେତା—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଂ କ୍ରନ୍ଦସୀ ସଂଯତୀ ଵିହ୍ଵଯେତେ ପରେଽଵର ଉଭଯା ଅମିତ୍ରାଃ । ସମାନଂ ଚିଦ୍ରଥମାତସ୍ଥିଵାଂସା ନାନା ହଵେତେ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହାକୁ ଦୁଃଖିତ ଓ ଏକତ୍ରିତ ଦୁହେଁ ଡାକନ୍ତି, ଦୂର ଓ ନିକଟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଡାକନ୍ତି; ଏକ ରଥରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଭିନ୍ନ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯସ୍ମାନ୍ନ ଋତେ ଵିଜଯନ୍ତେ ଜନାସୋ ଯଂ ଯୁଧ୍ଯମାନା ଅଵସେ ହଵନ୍ତେ । ଯୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରତିମାନଂ ବଭୂଵ ଯୋ ଅଚ୍ଯୁତଚ୍ଯୁତ୍ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହା ବିନା ଲୋକେ ବିଜୟ ପାଉନାହାନ୍ତି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି; ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାପ, ଅଚଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଅଚଳ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ଶଶ୍ଵତୋ ମହ୍ଯେନୋ ଦଧାନାନମନ୍ଯମାନାଞ୍ଛର୍ଵା ଜଘାନ । ଯଃ ଶର୍ଧତେ ନାନୁଦଦାତି ଶୃଧ୍ଯାଂ ଯୋ ଦସ୍ଯୋର୍ହନ୍ତା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଗର୍ବିତ, ଅଭିମାନୀ, ନିଜକୁ ଅଜୟ୍ୟ ଭାବୁଥିବାମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ; ଯିଏ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ନ୍ତିନାହିଁ, ଦାସ୍ୟୁଙ୍କୁ ମାରନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ଶମ୍ବରଂ ପର୍ଵତେଷୁ କ୍ଷିଯନ୍ତଂ ଚତ୍ଵାରିଂଶ୍ଯାଂ ଶରଦ୍ଯନ୍ଵଵିନ୍ଦତ୍ । ଓଜାଯମାନଂ ଯୋ ଅହିଂ ଜଘାନ ଦାନୁଂ ଶଯାନଂ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଚଳିଶିଏ ବର୍ଷ ପରେ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ଶମ୍ବରକୁ ଖୋଜିଲେ; ଯିଏ ବଢ଼ୁଥିବା ସର୍ପକୁ ମାରିଦେଲେ, ଶୋଇଥିବା ଦାନୁକୁ ମାରିଦେଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ସପ୍ତରଶ୍ମିର୍ଵୃଷଭସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନଵାସୃଜତ୍ସର୍ତଵେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ । ଯୋ ରୌହିଣମସ୍ଫୁରଦ୍ଵଜ୍ରବାହୁର୍ଦ୍ଯାମାରୋହନ୍ତଂ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ସାତଟି କିରଣ ଥିବା ବୃଷଭ ଭାବେ ସାତଟି ନଦୀକୁ ପ୍ରବାହିତ କଲେ; ଯିଏ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଶକ୍ତିରେ ରୌହିଣକୁ ଆକାଶକୁ ଯିବାବେଳେ ମାରିଦେଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଦ୍ଯାଵା ଚିଦସ୍ମୈ ପୃଥିଵୀ ନମେତେ ଶୁଷ୍ମାଚ୍ଚିଦସ୍ଯ ପର୍ଵତା ଭଯନ୍ତେ । ଯଃ ସୋମପା ନିଚିତୋ ଵଜ୍ରବାହୁର୍ଯୋ ଵଜ୍ରହସ୍ତଃ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି; ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରନ୍ତି; ଯିଏ ସୋମ ପିଇଥିବା, ପ୍ରଶଂସିତ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବଜ୍ରହସ୍ତ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ସୁନ୍ଵନ୍ତମଵତି ଯଃ ପଚନ୍ତଂ ଯଃ ଶଂସନ୍ତଂ ଯଃ ଶଶମାନମୂତୀ । ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମ ଵର୍ଧନଂ ଯସ୍ଯ ସୋମୋ ଯସ୍ଯେଦଂ ରାଧଃ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ସୋମ ଚାପୁଥିବା, ରନ୍ଧୁଥିବା, ଗୁଣ୍ଡୁଥିବା, ଶାନ୍ତିରେ ପୂଜା କରୁଥିବାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଯାହାର ପୂଜା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଯାହାର ସୋମ, ଯାହାର ଏହି ଦାନ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ସୁନ୍ଵତେ ପଚତେ ଦୁଧ୍ର ଆ ଚିଦ୍ଵାଜଂ ଦର୍ଦର୍ଷି ସ କିଲାସି ସତ୍ଯଃ । ଵଯଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵହ ପ୍ରିଯାସଃ ସୁଵୀରାସୋ ଵିଦଥମା ଵଦେମ
ଯିଏ ସୋମ ଚାପିଲେ କିମ୍ବା ରନ୍ଧିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ବଳକୁ ମଧ୍ୟ ପୁରସ୍କାର ଦିଅନ୍ତି—ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଏକାନ୍ତ ସତ୍ୟ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସଦା ତୁମ ପ୍ରିୟ, ବିଜୟୀ ହୋଇ ସଭାରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିପାରିବା।
ଋତୁର୍ଜନିତ୍ରୀ ତସ୍ଯା ଅପସ୍ପରି ମକ୍ଷୂ ଜାତ ଆଵିଶଦ୍ଯାସୁ ଵର୍ଧତେ । ତଦାହନା ଅଭଵତ୍ପିପ୍ଯୁଷୀ ପଯୋଽଂଶୋଃ ପୀଯୂଷଂ ପ୍ରଥମଂ ତଦୁକ୍ଥ୍ଯମ୍
ଋତୁ ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ଜଳରୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରି ବଢ଼ିଲେ; ତାଙ୍କର ଜନ୍ମବେଳେ ପୋଷକ ଦୁଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—ଏହା ଆଦି ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରସ।
ସଧ୍ରୀମା ଯନ୍ତି ପରି ବିଭ୍ରତୀଃ ପଯୋ ଵିଶ୍ଵପ୍ସ୍ନ୍ଯାଯ ପ୍ର ଭରନ୍ତ ଭୋଜନମ୍ । ସମାନୋ ଅଧ୍ଵା ପ୍ରଵତାମନୁଷ୍ଯଦେ ଯସ୍ତାକୃଣୋଃ ପ୍ରଥମଂ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ସେମାନେ ଏକାଠି ଚାଲନ୍ତି, ଦୁଧ ବୋହି ନେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଏକେ ପଥରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ଯିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅନ୍ଵେକୋ ଵଦତି ଯଦ୍ଦଦାତି ତଦ୍ରୂପା ମିନନ୍ତଦପା ଏକ ଈଯତେ । ଵିଶ୍ଵା ଏକସ୍ଯ ଵିନୁଦସ୍ତିତିକ୍ଷତେ ଯସ୍ତାକୃଣୋଃ ପ୍ରଥମଂ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଏକ ଜଣେ ଦେଉଥିବା ବେଳେ କହେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ମାପିଥାଏ; ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଏକା ଚାଲିଯାଏ। ସମସ୍ତେ ଏକଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିଥାନ୍ତି, ଯିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ପ୍ରଜାଭ୍ଯଃ ପୁଷ୍ଟିଂ ଵିଭଜନ୍ତ ଆସତେ ରଯିମିଵ ପୃଷ୍ଠଂ ପ୍ରଭଵନ୍ତମାଯତେ । ଅସିନ୍ଵନ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରୈଃ ପିତୁରତ୍ତି ଭୋଜନଂ ଯସ୍ତାକୃଣୋଃ ପ୍ରଥମଂ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ସେମାନେ ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଧନ ଶିଖରରୁ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ସେମାନେ ପିତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଛନ୍ତି। ଯିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଅଧାକୃଣୋଃ ପୃଥିଵୀଂ ସଂଦୃଶେ ଦିଵେ ଯୋ ଧୌତୀନାମହିହନ୍ନାରିଣକ୍ପଥଃ । ତଂ ତ୍ଵା ସ୍ତୋମେଭିରୁଦଭିର୍ନ ଵାଜିନଂ ଦେଵଂ ଦେଵା ଅଜନନ୍ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖାଇଲେ ଏବଂ ଆକାଶକୁ, ଯିଏ ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ପରିସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ସର୍ପକୁ ବଧ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଷ୍ଟୁତି ଓ ଅର୍ପଣା ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯୋ ଭୋଜନଂ ଚ ଦଯସେ ଚ ଵର୍ଧନମାର୍ଦ୍ରାଦା ଶୁଷ୍କଂ ମଧୁମଦ୍ଦୁଦୋହିଥ । ସ ଶେଵଧିଂ ନି ଦଧିଷେ ଵିଵସ୍ଵତି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯୈକ ଈଶିଷେ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଓ ବୃଦ୍ଧି ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଶୁଷ୍କ ଓ ତରଳ ଦୁହିଁଠାରୁ ମଧୁର ରସ ଆଣନ୍ତି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜନକୁ ଧନ ରଖିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଶାସକ; ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯଃ ପୁଷ୍ପିଣୀଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ଵଶ୍ଚ ଧର୍ମଣାଧି ଦାନେ ଵ୍ଯଵନୀରଧାରଯଃ । ଯଶ୍ଚାସମା ଅଜନୋ ଦିଦ୍ଯୁତୋ ଦିଵ ଉରୁରୂର୍ଵାଁ ଅଭିତଃ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ନିୟମରେ ଫୁଲିଥିବା ଓ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦାନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯିଏ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶରେ ବିଶାଳ ଏବଂ ସବୁଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯୋ ନାର୍ମରଂ ସହଵସୁଂ ନିହନ୍ତଵେ ପୃକ୍ଷାଯ ଚ ଦାସଵେଶାଯ ଚାଵହଃ । ଊର୍ଜଯନ୍ତ୍ଯା ଅପରିଵିଷ୍ଟମାସ୍ଯମୁତୈଵାଦ୍ଯ ପୁରୁକୃତ୍ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଯିଏ ଅହଂକାରୀ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନମାଇଦେଉଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଛନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ମୁଁହ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ବହୁ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଶତଂ ଵା ଯସ୍ଯ ଦଶ ସାକମାଦ୍ଯ ଏକସ୍ଯ ଶ୍ରୁଷ୍ଟୌ ଯଦ୍ଧ ଚୋଦମାଵିଥ । ଅରଜ୍ଜୌ ଦସ୍ଯୂନ୍ସମୁନବ୍ଦଭୀତଯେ ସୁପ୍ରାଵ୍ଯୋ ଅଭଵଃ ସାସ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯଃ
ଏକ ଜଣଙ୍କ ସେବାରେ ଶତ କିମ୍ବା ଦଶ ଏକାଠି ଥିଲେ, ତୁମେ ସେମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବାବେଳେ, ଭୟଭିତଙ୍କ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବନ୍ଧିଦେଉଛ; ରକ୍ଷାରେ ତୁମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲ।