ସ୍ତଵା ନୁ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵ୍ଯା ମହାନ୍ଯୁତ ସ୍ତଵାମ ନୂତନା କୃତାନି । ସ୍ତଵା ଵଜ୍ରଂ ବାହ୍ଵୋରୁଶନ୍ତଂ ସ୍ତଵା ହରୀ ସୂର୍ଯସ୍ଯ କେତୂ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ପୁରୁଣା ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗାଉଛୁ, ଏବଂ ଏବେ ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ; ତୁମ ବାହୁରେ ବିସ୍ତୃତ ବଜ୍ରକୁ ଗାଉଛୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପତାକା ସଦୃଶ ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ ।
ହରୀ ନୁ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜଯନ୍ତା ଘୃତଶ୍ଚୁତଂ ସ୍ଵାରମସ୍ଵାର୍ଷ୍ଟାମ୍ । ଵି ସମନା ଭୂମିରପ୍ରଥିଷ୍ଟାରଂସ୍ତ ପର୍ଵତଶ୍ଚିତ୍ସରିଷ୍ଯନ୍
ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ ଆଣେ, ଘୃତରେ ଭିଜିଥିବା, ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ ଚଳିଥାଏ; ଭୂମି ଅଚଳ ରହିଥିଲା, ଏବଂ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଗତି କରିଥିଲା ।
ନି ପର୍ଵତଃ ସାଦ୍ଯପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ସଂ ମାତୃଭିର୍ଵାଵଶାନୋ ଅକ୍ରାନ୍ । ଦୂରେ ପାରେ ଵାଣୀଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରେଷିତାଂ ଧମନିଂ ପପ୍ରଥନ୍ନି
ପାହାଡ଼ ଛୁଟିଯାଇ, ତଳକୁ ପଡ଼ିଲା, ମାଆମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଦୌଡ଼ିଲା; ଦୂର ଦୂରନ୍ତରେ ସେମାନେ ଧ୍ୱନିକୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ ନାଳୀ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହାଂ ସିନ୍ଧୁମାଶଯାନଂ ମାଯାଵିନଂ ଵୃତ୍ରମସ୍ଫୁରନ୍ନିଃ । ଅରେଜେତାଂ ରୋଦସୀ ଭିଯାନେ କନିକ୍ରଦତୋ ଵୃଷ୍ଣୋ ଅସ୍ଯ ଵଜ୍ରାତ୍
ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ମହାନ୍ ସର୍ପ ବୃତ୍ରକୁ, ଯିଏ ମାୟାର ମାଲିକ, ଶୟନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା, ଦଳନ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଏବଂ ଗର୍ଜନରେ ଦୁଇ ଜଗତ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲା ।
ଅରୋରଵୀଦ୍ଵୃଷ୍ଣୋ ଅସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋଽମାନୁଷଂ ଯନ୍ମାନୁଷୋ ନିଜୂର୍ଵାତ୍ । ନି ମାଯିନୋ ଦାନଵସ୍ଯ ମାଯା ଅପାଦଯତ୍ପପିଵାନ୍ସୁତସ୍ଯ
ଏହି ବୃଷଭଙ୍କର ବଜ୍ର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କଲା, ଯେତେବେଳେ ମାନବ ଅମାନବକୁ ଆଘାତ କଲେ; ଚତୁର ଦାନବଙ୍କର ମାୟାକୁ ତାଙ୍କର ସୋମପାନ ପରେ ତଳେ ପକାଇଦେଲେ ।
ପିବାପିବେଦିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ସୋମଂ ମନ୍ଦନ୍ତୁ ତ୍ଵା ମନ୍ଦିନଃ ସୁତାସଃ । ପୃଣନ୍ତସ୍ତେ କୁକ୍ଷୀ ଵର୍ଧଯନ୍ତ୍ଵିତ୍ଥା ସୁତଃ ପୌର ଇନ୍ଦ୍ରମାଵ
ପିଉ, ପିଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୀର, ସୋମରସ; ଚାପିଥିବା ରସ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ; ତୁମର ଗଭା ଭରିଯାଏ ଏବଂ ବଢ଼ିଯାଏ—ଏଭଳି ଚାପିଥିବା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମ ପାଖକୁ ଡାକେ ।
ତ୍ଵେ ଇନ୍ଦ୍ରାପ୍ଯଭୂମ ଵିପ୍ରା ଧିଯଂ ଵନେମ ଋତଯା ସପନ୍ତଃ । ଅଵସ୍ଯଵୋ ଧୀମହି ପ୍ରଶସ୍ତିଂ ସଦ୍ଯସ୍ତେ ରାଯୋ ଦାଵନେ ସ୍ଯାମ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛୁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ଆମେ ଜଣାପାଇଁ ତତ୍ପର ହେବା, ସତ୍ୟରେ ଚାଲିବା; ତୁମ ଉପକାର ପାଉ, ଷ୍ଟୁତି ଲଭିବା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମର ଧନ ପାଇଁ ସଦା ତତ୍ପର ରହିପାରିବା ।
ସ୍ଯାମ ତେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେ ତ ଊତୀ ଅଵସ୍ଯଵ ଊର୍ଜଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତଃ । ଶୁଷ୍ମିନ୍ତମଂ ଯଂ ଚାକନାମ ଦେଵାସ୍ମେ ରଯିଂ ରାସି ଵୀରଵନ୍ତମ୍
ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର, ତୁମ ଉପକାରରେ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଉଛନ୍ତି; ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବୀରପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଦିଅ ।
ରାସି କ୍ଷଯଂ ରାସି ମିତ୍ରମସ୍ମେ ରାସି ଶର୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ର ମାରୁତଂ ନଃ । ସଜୋଷସୋ ଯେ ଚ ମନ୍ଦସାନାଃ ପ୍ର ଵାଯଵଃ ପାନ୍ତ୍ଯଗ୍ରଣୀତିମ୍
ଆମକୁ ଏକ ଘର ଦିଅ, ଆମକୁ ମିତ୍ରତା ଦିଅ, ଆମକୁ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ପରି; ଯେଉଁମାନେ ସଙ୍ଗେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ବାୟୁମାନେ ସେମାନେକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥରେ ନେଯାଉନ୍ତୁ ।
ଵ୍ଯନ୍ତ୍ଵିନ୍ନୁ ଯେଷୁ ମନ୍ଦସାନସ୍ତୃପତ୍ସୋମଂ ପାହି ଦ୍ରହ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର । ଅସ୍ମାନ୍ସୁ ପୃତ୍ସ୍ଵା ତରୁତ୍ରାଵର୍ଧଯୋ ଦ୍ଯାଂ ବୃହଦ୍ଭିରର୍କୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ତୁମେ ପ୍ରଚୁର ପିଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷା କର, ଆମର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଉ, ଏବଂ ବଡ଼ ଷ୍ଟୁତିରେ ଆକାଶକୁ ଧର ।
ବୃହନ୍ତ ଇନ୍ନୁ ଯେ ତେ ତରୁତ୍ରୋକ୍ଥେଭିର୍ଵା ସୁମ୍ନମାଵିଵାସାନ୍ । ସ୍ତୃଣାନାସୋ ବର୍ହିଃ ପସ୍ତ୍ଯାଵତ୍ତ୍ଵୋତା ଇଦିନ୍ଦ୍ର ଵାଜମଗ୍ମନ୍
ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦୟା ଚାହାନ୍ତି, ଘରେ ଦର୍ଭି ଛାଡ଼ି ଉପାସନା କରନ୍ତି—ସେମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି ।
ଉଗ୍ରେଷ୍ଵିନ୍ନୁ ଶୂର ମନ୍ଦସାନସ୍ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଷୁ ପାହି ସୋମମିନ୍ଦ୍ର । ପ୍ରଦୋଧୁଵଚ୍ଛ୍ମଶ୍ରୁଷୁ ପ୍ରୀଣାନୋ ଯାହି ହରିଭ୍ଯାଂ ସୁତସ୍ଯ ପୀତିମ୍
ହେ ଭୟଙ୍କର ବୀର, ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ତିନି ଦେଗରେ ସୋମ ପିଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଦାଢ଼ି ଥିବା ଷ୍ଟୁତିକାରମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁନ୍ତୁ—ତୁମ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଚାପିଥିବା ସୋମ ପାନକୁ ଆସ ।
ଧିଷ୍ଵା ଶଵଃ ଶୂର ଯେନ ଵୃତ୍ରମଵାଭିନଦ୍ଦାନୁମୌର୍ଣଵାଭମ୍ । ଅପାଵୃଣୋର୍ଜ୍ଯୋତିରାର୍ଯାଯ ନି ସଵ୍ଯତଃ ସାଦି ଦସ୍ଯୁରିନ୍ଦ୍ର
ତୁମ ଶକ୍ତି ଧର, ହେ ବୀର, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବୃତ୍ର ଦାନୁକୁ, ମେଘପରି ଫୁଲିଥିବାକୁ, ଦଳନ କରିଥିଲ; ତୁମେ ଆର୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଖୋଲିଦେଲ, ଏବଂ ଡାହାଣ ପଟେ ଦାସ୍ୟୁ ବସିଗଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ।
ସନେମ ଯେ ତ ଊତିଭିସ୍ତରନ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵା ସ୍ପୃଧ ଆର୍ଯେଣ ଦସ୍ଯୂନ୍ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତତ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵରୂପମରନ୍ଧଯଃ ସାଖ୍ଯସ୍ଯ ତ୍ରିତାଯ
ତୁମ ଉପକାରରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଜୟ କରିପାରିବା, ଆର୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ଦଳନ କରି; ଆମ ପାଇଁ ତ୍ୱଷ୍ଟାରଙ୍କ ସମସ୍ତ ରୂପର ଧନ ଦିଅ, ଯେପରି ତୁମେ ବନ୍ଧୁ ତ୍ରିତା ପାଇଁ କରିଥିଲ ।
ଅସ୍ଯ ସୁଵାନସ୍ଯ ମନ୍ଦିନସ୍ତ୍ରିତସ୍ଯ ନ୍ଯର୍ବୁଦଂ ଵାଵୃଧାନୋ ଅସ୍ତଃ । ଅଵର୍ତଯତ୍ସୂର୍ଯୋ ନ ଚକ୍ରଂ ଭିନଦ୍ଵଲମିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵାନ୍
ଏହି ମଧୁର ସୋମ ରସ ପିଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେମିତି ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଘୁଞ୍ଚାନ୍ତି, ସେମିତି ଇନ୍ଦ୍ର ଭଲାଙ୍କ ଗୁହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଓ ଅଙ୍ଗିରସ।
ନୂନଂ ସା ତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ ଦୁହୀଯଦିନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ । ଶିକ୍ଷା ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମାତି ଧଗ୍ଭଗୋ ନୋ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଦାନଶୀଳ ପୁରସ୍କାର ସଦା ଗାୟକଙ୍କୁ ମିଳୁ। ମୋତେ ଶିଖାଅ, ଧନର ଦାତା, ଗୀତଗାୟକଙ୍କୁ ତୁମର ଅଂଶ ରଖିନିଅ। ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ବିଜୟୀ ହୋଇ କଥା କହିପାରିବା।
ଯୋ ଜାତ ଏଵ ପ୍ରଥମୋ ମନସ୍ଵାନ୍ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍କ୍ରତୁନା ପର୍ଯଭୂଷତ୍ । ଯସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମାଦ୍ରୋଦସୀ ଅଭ୍ଯସେତାଂ ନୃମ୍ଣସ୍ଯ ମହ୍ନା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ, ଯାହାର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଯାହାର ବୀରତାରେ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ପୃଥିଵୀଂ ଵ୍ଯଥମାନାମଦୃଂହଦ୍ଯଃ ପର୍ଵତାନ୍ପ୍ରକୁପିତାଁ ଅରମ୍ଣାତ୍ । ଯୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵିମମେ ଵରୀଯୋ ଯୋ ଦ୍ଯାମସ୍ତଭ୍ନାତ୍ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ କମ୍ପିତ ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ, ପାହାଡ଼କୁ କ୍ରୋଧରେ ହଲାଇଦେଲେ, ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ମାପିଲେ, ଆକାଶକୁ ଧରି ରଖିଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯୋ ହତ୍ଵାହିମରିଣାତ୍ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ଯୋ ଗା ଉଦାଜଦପଧା ଵଲସ୍ଯ । ଯୋ ଅଶ୍ମନୋରନ୍ତରଗ୍ନିଂ ଜଜାନ ସଂଵୃକ୍ସମତ୍ସୁ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଅସୁର ସର୍ପକୁ ମାରି ସାତଟି ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଭଲାଙ୍କ ଗୁହାରୁ ଗାଈମାନେକୁ ବାହାର କଲେ, ପାଥର ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମିଳିତ କରେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯେନେମା ଵିଶ୍ଵା ଚ୍ଯଵନା କୃତାନି ଯୋ ଦାସଂ ଵର୍ଣମଧରଂ ଗୁହାକଃ । ଶ୍ଵଘ୍ନୀଵ ଯୋ ଜିଗୀଵାଁଲ୍ଲକ୍ଷମାଦଦର୍ଯଃ ପୁଷ୍ଟାନି ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚଳିତ ବସ୍ତୁ ଚଳିତ ହେଉଛି, ଯିଏ ତଳେ ଲୁଚିଥିବା କଳା ଦାସକୁ ମାରିଦେଲେ, ଯିଏ ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ଶିକାରୀ ପରି ଅନେକ ଧନୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଚିନ୍ନ କଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଂ ସ୍ମା ପୃଚ୍ଛନ୍ତି କୁହ ସେତି ଘୋରମୁତେମାହୁର୍ନୈଷୋ ଅସ୍ତୀତ୍ଯେନମ୍ । ସୋ ଅର୍ଯଃ ପୁଷ୍ଟୀର୍ଵିଜ ଇଵା ମିନାତି ଶ୍ରଦସ୍ମୈ ଧତ୍ତ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହାକୁ ଲୋକେ 'ସେ କେଉଁଠି?' ବୋଲି ପଚାରନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର; କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି 'ସେ ନାହିଁ'। ସେ ଉତ୍ତମ, ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀଙ୍କର ଧନକୁ ଭାଗ କରିଦେଇଥାଏ; ତାଙ୍କୁ ଆସ୍ଥା ଦିଅ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯୋ ରଧ୍ରସ୍ଯ ଚୋଦିତା ଯଃ କୃଶସ୍ଯ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନାଧମାନସ୍ଯ କୀରେଃ । ଯୁକ୍ତଗ୍ରାଵ୍ଣୋ ଯୋଽଵିତା ସୁଶିପ୍ରଃ ସୁତସୋମସ୍ଯ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଦୁର୍ବଳ, ଗରିବ, ଅପମାନିତ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଯିଏ ପାଥରରେ ସୋମ ଚାପିଥିବାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯସ୍ଯାଶ୍ଵାସଃ ପ୍ରଦିଶି ଯସ୍ଯ ଗାଵୋ ଯସ୍ଯ ଗ୍ରାମା ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେ ରଥାସଃ । ଯଃ ସୂର୍ଯଂ ଯ ଉଷସଂ ଜଜାନ ଯୋ ଅପାଂ ନେତା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହାର ଘୋଡ଼ା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଯାହାର ଗାଈ, ଗ୍ରାମ, ରଥ ସବୁଠାରେ; ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଷାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯିଏ ଜଳର ନେତା—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଂ କ୍ରନ୍ଦସୀ ସଂଯତୀ ଵିହ୍ଵଯେତେ ପରେଽଵର ଉଭଯା ଅମିତ୍ରାଃ । ସମାନଂ ଚିଦ୍ରଥମାତସ୍ଥିଵାଂସା ନାନା ହଵେତେ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହାକୁ ଦୁଃଖିତ ଓ ଏକତ୍ରିତ ଦୁହେଁ ଡାକନ୍ତି, ଦୂର ଓ ନିକଟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଡାକନ୍ତି; ଏକ ରଥରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଭିନ୍ନ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯସ୍ମାନ୍ନ ଋତେ ଵିଜଯନ୍ତେ ଜନାସୋ ଯଂ ଯୁଧ୍ଯମାନା ଅଵସେ ହଵନ୍ତେ । ଯୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରତିମାନଂ ବଭୂଵ ଯୋ ଅଚ୍ଯୁତଚ୍ଯୁତ୍ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହା ବିନା ଲୋକେ ବିଜୟ ପାଉନାହାନ୍ତି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି; ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାପ, ଅଚଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଅଚଳ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ଶଶ୍ଵତୋ ମହ୍ଯେନୋ ଦଧାନାନମନ୍ଯମାନାଞ୍ଛର୍ଵା ଜଘାନ । ଯଃ ଶର୍ଧତେ ନାନୁଦଦାତି ଶୃଧ୍ଯାଂ ଯୋ ଦସ୍ଯୋର୍ହନ୍ତା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଗର୍ବିତ, ଅଭିମାନୀ, ନିଜକୁ ଅଜୟ୍ୟ ଭାବୁଥିବାମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ; ଯିଏ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ନ୍ତିନାହିଁ, ଦାସ୍ୟୁଙ୍କୁ ମାରନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ଶମ୍ବରଂ ପର୍ଵତେଷୁ କ୍ଷିଯନ୍ତଂ ଚତ୍ଵାରିଂଶ୍ଯାଂ ଶରଦ୍ଯନ୍ଵଵିନ୍ଦତ୍ । ଓଜାଯମାନଂ ଯୋ ଅହିଂ ଜଘାନ ଦାନୁଂ ଶଯାନଂ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଚଳିଶିଏ ବର୍ଷ ପରେ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ଶମ୍ବରକୁ ଖୋଜିଲେ; ଯିଏ ବଢ଼ୁଥିବା ସର୍ପକୁ ମାରିଦେଲେ, ଶୋଇଥିବା ଦାନୁକୁ ମାରିଦେଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ସପ୍ତରଶ୍ମିର୍ଵୃଷଭସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନଵାସୃଜତ୍ସର୍ତଵେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ । ଯୋ ରୌହିଣମସ୍ଫୁରଦ୍ଵଜ୍ରବାହୁର୍ଦ୍ଯାମାରୋହନ୍ତଂ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ସାତଟି କିରଣ ଥିବା ବୃଷଭ ଭାବେ ସାତଟି ନଦୀକୁ ପ୍ରବାହିତ କଲେ; ଯିଏ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଶକ୍ତିରେ ରୌହିଣକୁ ଆକାଶକୁ ଯିବାବେଳେ ମାରିଦେଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଦ୍ଯାଵା ଚିଦସ୍ମୈ ପୃଥିଵୀ ନମେତେ ଶୁଷ୍ମାଚ୍ଚିଦସ୍ଯ ପର୍ଵତା ଭଯନ୍ତେ । ଯଃ ସୋମପା ନିଚିତୋ ଵଜ୍ରବାହୁର୍ଯୋ ଵଜ୍ରହସ୍ତଃ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି; ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରନ୍ତି; ଯିଏ ସୋମ ପିଇଥିବା, ପ୍ରଶଂସିତ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବଜ୍ରହସ୍ତ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ସୁନ୍ଵନ୍ତମଵତି ଯଃ ପଚନ୍ତଂ ଯଃ ଶଂସନ୍ତଂ ଯଃ ଶଶମାନମୂତୀ । ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମ ଵର୍ଧନଂ ଯସ୍ଯ ସୋମୋ ଯସ୍ଯେଦଂ ରାଧଃ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ସୋମ ଚାପୁଥିବା, ରନ୍ଧୁଥିବା, ଗୁଣ୍ଡୁଥିବା, ଶାନ୍ତିରେ ପୂଜା କରୁଥିବାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଯାହାର ପୂଜା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଯାହାର ସୋମ, ଯାହାର ଏହି ଦାନ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।