ଶ୍ରୂଯା ଅଗ୍ନିଶ୍ଚିତ୍ରଭାନୁର୍ହଵଂ ମେ ଵିଶ୍ଵାଭିର୍ଗୀର୍ଭିରମୃତୋ ଵିଚେତାଃ । ଶ୍ଯାଵା ରଥଂ ଵହତୋ ରୋହିତା ଵୋତାରୁଷାହ ଚକ୍ରେ ଵିଭୃତ୍ରଃ
ଅଗ୍ନି, ଚମତ୍କାର ଆଲୋକର ଧାରୀ, ଅମର, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ, ସମସ୍ତ ଗୀତରେ, ମୋର ଡାକ ଶୁଣ; କଳା ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମର ରଥ ଟାଣନ୍ତି, ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ବୋହନ୍ତି, ତୁମେ ପ୍ରଭାତକୁ ରକ୍ଷକ କରିଛ।
ଉତ୍ତାନାଯାମଜନଯନ୍ସୁଷୂତଂ ଭୁଵଦଗ୍ନିଃ ପୁରୁପେଶାସୁ ଗର୍ଭଃ । ଶିରିଣାଯାଂ ଚିଦକ୍ତୁନା ମହୋଭିରପରୀଵୃତୋ ଵସତି ପ୍ରଚେତାଃ
ସେମାନେ ଉପରକୁ ଉଠିଥିବା, ପୁଷ୍ଟ ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ବହୁ ରୂପରେ ଗର୍ଭ ହୋଇଥିଲେ; ଶୁଖିଲା କାଠରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଅବିରୋଧିତ ଭାବେ, ଜ୍ଞାନ ସହିତ ବସନ୍ତି।
ଜିଘର୍ମ୍ଯଗ୍ନିଂ ହଵିଷା ଘୃତେନ ପ୍ରତିକ୍ଷିଯନ୍ତଂ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ପୃଥୁଂ ତିରଶ୍ଚା ଵଯସା ବୃହନ୍ତଂ ଵ୍ଯଚିଷ୍ଠମନ୍ନୈ ରଭସଂ ଦୃଶାନମ୍
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହବି ଓ ଘୃତ ଦେଇ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୁଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି; ବିଶାଳ, ପ୍ରସାରିତ, ଶକ୍ତିରେ ମହାନ୍, ଖାଦ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ଦାନଶୀଳ, ଦୃତ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ।
ଆ ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚଂ ଜିଘର୍ମ୍ଯରକ୍ଷସା ମନସା ତଜ୍ଜୁଷେତ । ମର୍ଯଶ୍ରୀ ସ୍ପୃହଯଦ୍ଵର୍ଣୋ ଅଗ୍ନିର୍ନାଭିମୃଶେ ତନ୍ଵା ଜର୍ଭୁରାଣଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୁଁ ଯିଏ ଅପମାନ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଉଛି, ତାଙ୍କର ମନ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରୁ; ଯୁବକ ଶୋଭା ଓ ଆକର୍ଷକ ରୂପର ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଛି, ତାଙ୍କ ଦେହ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି।
ଜ୍ଞେଯା ଭାଗଂ ସହସାନୋ ଵରେଣ ତ୍ଵାଦୂତାସୋ ମନୁଵଦ୍ଵଦେମ । ଅନୂନମଗ୍ନିଂ ଜୁହ୍ଵା ଵଚସ୍ଯା ମଧୁପୃଚଂ ଧନସା ଜୋହଵୀମି
ଅଗ୍ନି, ଚୟିତ ଶବ୍ଦରେ, ଭାଗ ଜାଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ଦୂତମାନେ ମାନବ ପରି, ଆମେ କଥାହେବା; ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, କେବେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନହେଉଥିବା, ମଧୁର ସ୍ତୁତି ଓ ଶବ୍ଦରେ, ଧନ ପାଇଁ ଡାକୁଛି।
ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମିନ୍ଦ୍ର ମା ରିଷଣ୍ଯଃ ସ୍ଯାମ ତେ ଦାଵନେ ଵସୂନାମ୍ । ଇମା ହି ତ୍ଵାମୂର୍ଜୋ ଵର୍ଧଯନ୍ତି ଵସୂଯଵଃ ସିନ୍ଧଵୋ ନ କ୍ଷରନ୍ତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଡାକ ଶୁଣ, ଆମେ କେବେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଉନାହିଁ; ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଁ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଧନୀ କର; ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ, ପ୍ରବାହମାନ ନଦୀ ପରି, ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଏ, ହେ ଧନଦାତା।
ସୃଜୋ ମହୀରିନ୍ଦ୍ର ଯା ଅପିନ୍ଵଃ ପରିଷ୍ଠିତା ଅହିନା ଶୂର ପୂର୍ଵୀଃ । ଅମର୍ତ୍ଯଂ ଚିଦ୍ଦାସଂ ମନ୍ଯମାନମଵାଭିନଦୁକ୍ଥୈର୍ଵାଵୃଧାନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼ ନଦୀମାନେଠାରୁ ବାନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ହେ ବୀର, ସେହି ସର୍ପଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଥିଲା । ଅମର ଦାସ, ଯିଏ ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବିଥିଲା, ତାକୁ ତୁମେ ତୁମର ଶ୍ରୀର ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ବଳିଅଧିକ କରି ଦଳନ କରିଥିଲେ ।
ଉକ୍ଥେଷ୍ଵିନ୍ନୁ ଶୂର ଯେଷୁ ଚାକନ୍ସ୍ତୋମେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ରୁଦ୍ରିଯେଷୁ ଚ । ତୁଭ୍ଯେଦେତା ଯାସୁ ମନ୍ଦସାନଃ ପ୍ର ଵାଯଵେ ସିସ୍ରତେ ନ ଶୁଭ୍ରାଃ
ହେ ବୀର, ଯେଉଁ ଷ୍ଟୁତି ଓ ସ୍ତୋତ୍ରରେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଗାଇଥିବା ଗୀତରେ, ଏହା ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ; ଏହି ଷ୍ଟୁତିରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର, ଯେପରି ଶୁଭ୍ର ନଦୀମାନେ ବାୟୁ ପାଇଁ ବହିଯାଆନ୍ତି ।
ଶୁଭ୍ରଂ ନୁ ତେ ଶୁଷ୍ମଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତଃ ଶୁଭ୍ରଂ ଵଜ୍ରଂ ବାହ୍ଵୋର୍ଦଧାନାଃ । ଶୁଭ୍ରସ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଵାଵୃଧାନୋ ଅସ୍ମେ ଦାସୀର୍ଵିଶଃ ସୂର୍ଯେଣ ସହ୍ଯାଃ
ତୁମର ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆମେ ଏହାକୁ ବଢ଼ାଉଛୁ; ତୁମର ବାହୁରେ ଧରିଥିବା ବଜ୍ର ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଦାସ ଦଳକୁ ଜୟ କରୁଛ ।
ଗୁହା ହିତଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଗୂଳ୍ହମପ୍ସ୍ଵପୀଵୃତଂ ମାଯିନଂ କ୍ଷିଯନ୍ତମ୍ । ଉତୋ ଅପୋ ଦ୍ଯାଂ ତସ୍ତଭ୍ଵାଂସମହନ୍ନହିଂ ଶୂର ଵୀର୍ଯେଣ
ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା, ମାୟାରେ ଢାକାଯାଇଥିବା, ସେଠାରେ ବସିଥିବା ସର୍ପକୁ, ହେ ବୀର, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଦଳନ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଧରିଥିଲେ ।
ସ୍ତଵା ନୁ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵ୍ଯା ମହାନ୍ଯୁତ ସ୍ତଵାମ ନୂତନା କୃତାନି । ସ୍ତଵା ଵଜ୍ରଂ ବାହ୍ଵୋରୁଶନ୍ତଂ ସ୍ତଵା ହରୀ ସୂର୍ଯସ୍ଯ କେତୂ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ପୁରୁଣା ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗାଉଛୁ, ଏବଂ ଏବେ ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ; ତୁମ ବାହୁରେ ବିସ୍ତୃତ ବଜ୍ରକୁ ଗାଉଛୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପତାକା ସଦୃଶ ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ ।
ହରୀ ନୁ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜଯନ୍ତା ଘୃତଶ୍ଚୁତଂ ସ୍ଵାରମସ୍ଵାର୍ଷ୍ଟାମ୍ । ଵି ସମନା ଭୂମିରପ୍ରଥିଷ୍ଟାରଂସ୍ତ ପର୍ଵତଶ୍ଚିତ୍ସରିଷ୍ଯନ୍
ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ ଆଣେ, ଘୃତରେ ଭିଜିଥିବା, ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ ଚଳିଥାଏ; ଭୂମି ଅଚଳ ରହିଥିଲା, ଏବଂ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଗତି କରିଥିଲା ।
ନି ପର୍ଵତଃ ସାଦ୍ଯପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ସଂ ମାତୃଭିର୍ଵାଵଶାନୋ ଅକ୍ରାନ୍ । ଦୂରେ ପାରେ ଵାଣୀଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରେଷିତାଂ ଧମନିଂ ପପ୍ରଥନ୍ନି
ପାହାଡ଼ ଛୁଟିଯାଇ, ତଳକୁ ପଡ଼ିଲା, ମାଆମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଦୌଡ଼ିଲା; ଦୂର ଦୂରନ୍ତରେ ସେମାନେ ଧ୍ୱନିକୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ ନାଳୀ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହାଂ ସିନ୍ଧୁମାଶଯାନଂ ମାଯାଵିନଂ ଵୃତ୍ରମସ୍ଫୁରନ୍ନିଃ । ଅରେଜେତାଂ ରୋଦସୀ ଭିଯାନେ କନିକ୍ରଦତୋ ଵୃଷ୍ଣୋ ଅସ୍ଯ ଵଜ୍ରାତ୍
ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ମହାନ୍ ସର୍ପ ବୃତ୍ରକୁ, ଯିଏ ମାୟାର ମାଲିକ, ଶୟନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା, ଦଳନ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଏବଂ ଗର୍ଜନରେ ଦୁଇ ଜଗତ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲା ।
ଅରୋରଵୀଦ୍ଵୃଷ୍ଣୋ ଅସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋଽମାନୁଷଂ ଯନ୍ମାନୁଷୋ ନିଜୂର୍ଵାତ୍ । ନି ମାଯିନୋ ଦାନଵସ୍ଯ ମାଯା ଅପାଦଯତ୍ପପିଵାନ୍ସୁତସ୍ଯ
ଏହି ବୃଷଭଙ୍କର ବଜ୍ର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କଲା, ଯେତେବେଳେ ମାନବ ଅମାନବକୁ ଆଘାତ କଲେ; ଚତୁର ଦାନବଙ୍କର ମାୟାକୁ ତାଙ୍କର ସୋମପାନ ପରେ ତଳେ ପକାଇଦେଲେ ।
ପିବାପିବେଦିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ସୋମଂ ମନ୍ଦନ୍ତୁ ତ୍ଵା ମନ୍ଦିନଃ ସୁତାସଃ । ପୃଣନ୍ତସ୍ତେ କୁକ୍ଷୀ ଵର୍ଧଯନ୍ତ୍ଵିତ୍ଥା ସୁତଃ ପୌର ଇନ୍ଦ୍ରମାଵ
ପିଉ, ପିଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୀର, ସୋମରସ; ଚାପିଥିବା ରସ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ; ତୁମର ଗଭା ଭରିଯାଏ ଏବଂ ବଢ଼ିଯାଏ—ଏଭଳି ଚାପିଥିବା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମ ପାଖକୁ ଡାକେ ।
ତ୍ଵେ ଇନ୍ଦ୍ରାପ୍ଯଭୂମ ଵିପ୍ରା ଧିଯଂ ଵନେମ ଋତଯା ସପନ୍ତଃ । ଅଵସ୍ଯଵୋ ଧୀମହି ପ୍ରଶସ୍ତିଂ ସଦ୍ଯସ୍ତେ ରାଯୋ ଦାଵନେ ସ୍ଯାମ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛୁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ଆମେ ଜଣାପାଇଁ ତତ୍ପର ହେବା, ସତ୍ୟରେ ଚାଲିବା; ତୁମ ଉପକାର ପାଉ, ଷ୍ଟୁତି ଲଭିବା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମର ଧନ ପାଇଁ ସଦା ତତ୍ପର ରହିପାରିବା ।
ସ୍ଯାମ ତେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେ ତ ଊତୀ ଅଵସ୍ଯଵ ଊର୍ଜଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତଃ । ଶୁଷ୍ମିନ୍ତମଂ ଯଂ ଚାକନାମ ଦେଵାସ୍ମେ ରଯିଂ ରାସି ଵୀରଵନ୍ତମ୍
ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର, ତୁମ ଉପକାରରେ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଉଛନ୍ତି; ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବୀରପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଦିଅ ।
ରାସି କ୍ଷଯଂ ରାସି ମିତ୍ରମସ୍ମେ ରାସି ଶର୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ର ମାରୁତଂ ନଃ । ସଜୋଷସୋ ଯେ ଚ ମନ୍ଦସାନାଃ ପ୍ର ଵାଯଵଃ ପାନ୍ତ୍ଯଗ୍ରଣୀତିମ୍
ଆମକୁ ଏକ ଘର ଦିଅ, ଆମକୁ ମିତ୍ରତା ଦିଅ, ଆମକୁ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ପରି; ଯେଉଁମାନେ ସଙ୍ଗେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ବାୟୁମାନେ ସେମାନେକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥରେ ନେଯାଉନ୍ତୁ ।
ଵ୍ଯନ୍ତ୍ଵିନ୍ନୁ ଯେଷୁ ମନ୍ଦସାନସ୍ତୃପତ୍ସୋମଂ ପାହି ଦ୍ରହ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର । ଅସ୍ମାନ୍ସୁ ପୃତ୍ସ୍ଵା ତରୁତ୍ରାଵର୍ଧଯୋ ଦ୍ଯାଂ ବୃହଦ୍ଭିରର୍କୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ତୁମେ ପ୍ରଚୁର ପିଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷା କର, ଆମର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଉ, ଏବଂ ବଡ଼ ଷ୍ଟୁତିରେ ଆକାଶକୁ ଧର ।
ବୃହନ୍ତ ଇନ୍ନୁ ଯେ ତେ ତରୁତ୍ରୋକ୍ଥେଭିର୍ଵା ସୁମ୍ନମାଵିଵାସାନ୍ । ସ୍ତୃଣାନାସୋ ବର୍ହିଃ ପସ୍ତ୍ଯାଵତ୍ତ୍ଵୋତା ଇଦିନ୍ଦ୍ର ଵାଜମଗ୍ମନ୍
ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦୟା ଚାହାନ୍ତି, ଘରେ ଦର୍ଭି ଛାଡ଼ି ଉପାସନା କରନ୍ତି—ସେମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି ।
ଉଗ୍ରେଷ୍ଵିନ୍ନୁ ଶୂର ମନ୍ଦସାନସ୍ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଷୁ ପାହି ସୋମମିନ୍ଦ୍ର । ପ୍ରଦୋଧୁଵଚ୍ଛ୍ମଶ୍ରୁଷୁ ପ୍ରୀଣାନୋ ଯାହି ହରିଭ୍ଯାଂ ସୁତସ୍ଯ ପୀତିମ୍
ହେ ଭୟଙ୍କର ବୀର, ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ତିନି ଦେଗରେ ସୋମ ପିଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଦାଢ଼ି ଥିବା ଷ୍ଟୁତିକାରମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁନ୍ତୁ—ତୁମ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଚାପିଥିବା ସୋମ ପାନକୁ ଆସ ।
ଧିଷ୍ଵା ଶଵଃ ଶୂର ଯେନ ଵୃତ୍ରମଵାଭିନଦ୍ଦାନୁମୌର୍ଣଵାଭମ୍ । ଅପାଵୃଣୋର୍ଜ୍ଯୋତିରାର୍ଯାଯ ନି ସଵ୍ଯତଃ ସାଦି ଦସ୍ଯୁରିନ୍ଦ୍ର
ତୁମ ଶକ୍ତି ଧର, ହେ ବୀର, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବୃତ୍ର ଦାନୁକୁ, ମେଘପରି ଫୁଲିଥିବାକୁ, ଦଳନ କରିଥିଲ; ତୁମେ ଆର୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଖୋଲିଦେଲ, ଏବଂ ଡାହାଣ ପଟେ ଦାସ୍ୟୁ ବସିଗଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ।
ସନେମ ଯେ ତ ଊତିଭିସ୍ତରନ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵା ସ୍ପୃଧ ଆର୍ଯେଣ ଦସ୍ଯୂନ୍ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତତ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵରୂପମରନ୍ଧଯଃ ସାଖ୍ଯସ୍ଯ ତ୍ରିତାଯ
ତୁମ ଉପକାରରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଜୟ କରିପାରିବା, ଆର୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ଦଳନ କରି; ଆମ ପାଇଁ ତ୍ୱଷ୍ଟାରଙ୍କ ସମସ୍ତ ରୂପର ଧନ ଦିଅ, ଯେପରି ତୁମେ ବନ୍ଧୁ ତ୍ରିତା ପାଇଁ କରିଥିଲ ।
ଅସ୍ଯ ସୁଵାନସ୍ଯ ମନ୍ଦିନସ୍ତ୍ରିତସ୍ଯ ନ୍ଯର୍ବୁଦଂ ଵାଵୃଧାନୋ ଅସ୍ତଃ । ଅଵର୍ତଯତ୍ସୂର୍ଯୋ ନ ଚକ୍ରଂ ଭିନଦ୍ଵଲମିନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵାନ୍
ଏହି ମଧୁର ସୋମ ରସ ପିଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେମିତି ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଘୁଞ୍ଚାନ୍ତି, ସେମିତି ଇନ୍ଦ୍ର ଭଲାଙ୍କ ଗୁହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଓ ଅଙ୍ଗିରସ।
ନୂନଂ ସା ତେ ପ୍ରତି ଵରଂ ଜରିତ୍ରେ ଦୁହୀଯଦିନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ । ଶିକ୍ଷା ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମାତି ଧଗ୍ଭଗୋ ନୋ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଦାନଶୀଳ ପୁରସ୍କାର ସଦା ଗାୟକଙ୍କୁ ମିଳୁ। ମୋତେ ଶିଖାଅ, ଧନର ଦାତା, ଗୀତଗାୟକଙ୍କୁ ତୁମର ଅଂଶ ରଖିନିଅ। ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ବିଜୟୀ ହୋଇ କଥା କହିପାରିବା।
ଯୋ ଜାତ ଏଵ ପ୍ରଥମୋ ମନସ୍ଵାନ୍ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍କ୍ରତୁନା ପର୍ଯଭୂଷତ୍ । ଯସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମାଦ୍ରୋଦସୀ ଅଭ୍ଯସେତାଂ ନୃମ୍ଣସ୍ଯ ମହ୍ନା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ, ଯାହାର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଯାହାର ବୀରତାରେ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ପୃଥିଵୀଂ ଵ୍ଯଥମାନାମଦୃଂହଦ୍ଯଃ ପର୍ଵତାନ୍ପ୍ରକୁପିତାଁ ଅରମ୍ଣାତ୍ । ଯୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵିମମେ ଵରୀଯୋ ଯୋ ଦ୍ଯାମସ୍ତଭ୍ନାତ୍ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ କମ୍ପିତ ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ, ପାହାଡ଼କୁ କ୍ରୋଧରେ ହଲାଇଦେଲେ, ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ମାପିଲେ, ଆକାଶକୁ ଧରି ରଖିଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯୋ ହତ୍ଵାହିମରିଣାତ୍ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ଯୋ ଗା ଉଦାଜଦପଧା ଵଲସ୍ଯ । ଯୋ ଅଶ୍ମନୋରନ୍ତରଗ୍ନିଂ ଜଜାନ ସଂଵୃକ୍ସମତ୍ସୁ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଅସୁର ସର୍ପକୁ ମାରି ସାତଟି ନଦୀକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଭଲାଙ୍କ ଗୁହାରୁ ଗାଈମାନେକୁ ବାହାର କଲେ, ପାଥର ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମିଳିତ କରେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯେନେମା ଵିଶ୍ଵା ଚ୍ଯଵନା କୃତାନି ଯୋ ଦାସଂ ଵର୍ଣମଧରଂ ଗୁହାକଃ । ଶ୍ଵଘ୍ନୀଵ ଯୋ ଜିଗୀଵାଁଲ୍ଲକ୍ଷମାଦଦର୍ଯଃ ପୁଷ୍ଟାନି ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚଳିତ ବସ୍ତୁ ଚଳିତ ହେଉଛି, ଯିଏ ତଳେ ଲୁଚିଥିବା କଳା ଦାସକୁ ମାରିଦେଲେ, ଯିଏ ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ଶିକାରୀ ପରି ଅନେକ ଧନୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଚିନ୍ନ କଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।