ଆ ଯଃ ସ୍ଵର୍ଣ ଭାନୁନା ଚିତ୍ରୋ ଵିଭାତ୍ଯର୍ଚିଷା । ଅଞ୍ଜାନୋ ଅଜରୈରଭି
ଯିଏ ସୁନ୍ଦର ଆଲୋକରେ ଚମକିଉଠନ୍ତି, ତାଙ୍କର କିରଣ ଅଦ୍ଭୁତ, ଅବିନାଶୀ ରଶ୍ମିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆବୃତ କରନ୍ତି।
ଅତ୍ରିମନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମଗ୍ନିମୁକ୍ଥାନି ଵାଵୃଧୁଃ । ଵିଶ୍ଵା ଅଧି ଶ୍ରିଯୋ ଦଧେ
ଆତ୍ରି ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ଆଶା କରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ; ସେଠି ସମସ୍ତ ମହିମା ତାଙ୍କ ଉପରେ ରଖିଥିଲେ।
ଅଗ୍ନେରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ ଦେଵାନାମୂତିଭିର୍ଵଯମ୍ । ଅରିଷ୍ଯନ୍ତଃ ସଚେମହ୍ଯଭି ଷ୍ଯାମ ପୃତନ୍ଯତଃ
ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହି, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବା।
ନି ହୋତା ହୋତୃଷଦନେ ଵିଦାନସ୍ତ୍ଵେଷୋ ଦୀଦିଵାଁ ଅସଦତ୍ସୁଦକ୍ଷଃ । ଅଦବ୍ଧଵ୍ରତପ୍ରମତିର୍ଵସିଷ୍ଠଃ ସହସ୍ରମ୍ଭରଃ ଶୁଚିଜିହ୍ଵୋ ଅଗ୍ନିଃ
ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ହୋତାର ଆସନରେ ବସନ୍ତି, ତୀବ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦକ୍ଷତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଅଗ୍ନି ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ, ହଜାର ଦାନ କରନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ଜିହ୍ୱା ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଦୂତସ୍ତ୍ଵମୁ ନଃ ପରସ୍ପାସ୍ତ୍ଵଂ ଵସ୍ଯ ଆ ଵୃଷଭ ପ୍ରଣେତା । ଅଗ୍ନେ ତୋକସ୍ଯ ନସ୍ତନେ ତନୂନାମପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ଦୀଦ୍ଯଦ୍ବୋଧି ଗୋପାଃ
ତୁମେ ଆମର ଦୂତ, ରକ୍ଷକ, ଧନ ଆଣିଦେବା ନାୟକ; ଅଗ୍ନି, ଆମ ପିଲା ଓ ଦେହର ରକ୍ଷା କର, କେବେ ଅସଫଳ ହେଉନାହିଁ, ସଦା ସଚେତନ ରୁହ।
ଵିଧେମ ତେ ପରମେ ଜନ୍ମନ୍ନଗ୍ନେ ଵିଧେମ ସ୍ତୋମୈରଵରେ ସଧସ୍ଥେ । ଯସ୍ମାଦ୍ଯୋନେରୁଦାରିଥା ଯଜେ ତଂ ପ୍ର ତ୍ଵେ ହଵୀଂଷି ଜୁହୁରେ ସମିଦ୍ଧେ
ଅଗ୍ନି, ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ, ନିମ୍ନ ଆସନରେ ଗୀତରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ; ଯେଉଁ ଗର୍ଭରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମିଥିଲ, ସେଠାରୁ ଜଳିଉଠିଲେ ତୁମକୁ ହବି ଅର୍ପିତ ହୁଏ।
ଅଗ୍ନେ ଯଜସ୍ଵ ହଵିଷା ଯଜୀଯାଞ୍ଛ୍ରୁଷ୍ଟୀ ଦେଷ୍ଣମଭି ଗୃଣୀହି ରାଧଃ । ତ୍ଵଂ ହ୍ଯସି ରଯିପତୀ ରଯୀଣାଂ ତ୍ଵଂ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଵଚସୋ ମନୋତା
ଅଗ୍ନି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ହବି ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କର, ଉପାସକଙ୍କୁ ବହୁତ ଦାନ ଦିଅ; ତୁମେ ଧନର ନାଥ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣୀର ପ୍ରେରକ।
ଉଭଯଂ ତେ ନ କ୍ଷୀଯତେ ଵସଵ୍ଯଂ ଦିଵେଦିଵେ ଜାଯମାନସ୍ଯ ଦସ୍ମ । କୃଧି କ୍ଷୁମନ୍ତଂ ଜରିତାରମଗ୍ନେ କୃଧି ପତିଂ ସ୍ଵପତ୍ଯସ୍ଯ ରାଯଃ
ତୁମର ଦୁଇଟି ଦାନ କେବେ କମିଯାଏନାହିଁ, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ପ୍ରତିଦିନ ଜନ୍ମିବା ସମୟରେ; ଅଗ୍ନି, ଗାୟକଙ୍କୁ ସମୃଦ୍ଧ କର, ତାଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନର ମାଲିକ କର।
ସୈନାନୀକେନ ସୁଵିଦତ୍ରୋ ଅସ୍ମେ ଯଷ୍ଟା ଦେଵାଁ ଆଯଜିଷ୍ଠଃ ସ୍ଵସ୍ତି । ଅଦବ୍ଧୋ ଗୋପା ଉତ ନଃ ପରସ୍ପା ଅଗ୍ନେ ଦ୍ଯୁମଦୁତ ରେଵଦ୍ଦିଦୀହି
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର କୃପାରେ ନେତୃତ୍ୱ କର, ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ; ଅଜୟ ରକ୍ଷକ, ଆମର ସୁରକ୍ଷା କର, ମହିମା ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉ।
ଜୋହୂତ୍ରୋ ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରଥମଃ ପିତେଵେଳସ୍ପଦେ ମନୁଷା ଯତ୍ସମିଦ୍ଧଃ । ଶ୍ରିଯଂ ଵସାନୋ ଅମୃତୋ ଵିଚେତା ମର୍ମୃଜେନ୍ଯଃ ଶ୍ରଵସ୍ଯଃ ସ ଵାଜୀ
ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଥମେ ଆହ୍ୱାନିତ, ଘରେ ବାପାଙ୍କ ପରି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଜଳାଇଲେ, ଶ୍ରୀମୟ, ଅମର, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଶ୍ରୂଯା ଅଗ୍ନିଶ୍ଚିତ୍ରଭାନୁର୍ହଵଂ ମେ ଵିଶ୍ଵାଭିର୍ଗୀର୍ଭିରମୃତୋ ଵିଚେତାଃ । ଶ୍ଯାଵା ରଥଂ ଵହତୋ ରୋହିତା ଵୋତାରୁଷାହ ଚକ୍ରେ ଵିଭୃତ୍ରଃ
ଅଗ୍ନି, ଚମତ୍କାର ଆଲୋକର ଧାରୀ, ଅମର, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ, ସମସ୍ତ ଗୀତରେ, ମୋର ଡାକ ଶୁଣ; କଳା ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମର ରଥ ଟାଣନ୍ତି, ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ବୋହନ୍ତି, ତୁମେ ପ୍ରଭାତକୁ ରକ୍ଷକ କରିଛ।
ଉତ୍ତାନାଯାମଜନଯନ୍ସୁଷୂତଂ ଭୁଵଦଗ୍ନିଃ ପୁରୁପେଶାସୁ ଗର୍ଭଃ । ଶିରିଣାଯାଂ ଚିଦକ୍ତୁନା ମହୋଭିରପରୀଵୃତୋ ଵସତି ପ୍ରଚେତାଃ
ସେମାନେ ଉପରକୁ ଉଠିଥିବା, ପୁଷ୍ଟ ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ବହୁ ରୂପରେ ଗର୍ଭ ହୋଇଥିଲେ; ଶୁଖିଲା କାଠରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଅବିରୋଧିତ ଭାବେ, ଜ୍ଞାନ ସହିତ ବସନ୍ତି।
ଜିଘର୍ମ୍ଯଗ୍ନିଂ ହଵିଷା ଘୃତେନ ପ୍ରତିକ୍ଷିଯନ୍ତଂ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ପୃଥୁଂ ତିରଶ୍ଚା ଵଯସା ବୃହନ୍ତଂ ଵ୍ଯଚିଷ୍ଠମନ୍ନୈ ରଭସଂ ଦୃଶାନମ୍
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହବି ଓ ଘୃତ ଦେଇ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୁଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି; ବିଶାଳ, ପ୍ରସାରିତ, ଶକ୍ତିରେ ମହାନ୍, ଖାଦ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ଦାନଶୀଳ, ଦୃତ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ।
ଆ ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚଂ ଜିଘର୍ମ୍ଯରକ୍ଷସା ମନସା ତଜ୍ଜୁଷେତ । ମର୍ଯଶ୍ରୀ ସ୍ପୃହଯଦ୍ଵର୍ଣୋ ଅଗ୍ନିର୍ନାଭିମୃଶେ ତନ୍ଵା ଜର୍ଭୁରାଣଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୁଁ ଯିଏ ଅପମାନ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଉଛି, ତାଙ୍କର ମନ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରୁ; ଯୁବକ ଶୋଭା ଓ ଆକର୍ଷକ ରୂପର ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଛି, ତାଙ୍କ ଦେହ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି।
ଜ୍ଞେଯା ଭାଗଂ ସହସାନୋ ଵରେଣ ତ୍ଵାଦୂତାସୋ ମନୁଵଦ୍ଵଦେମ । ଅନୂନମଗ୍ନିଂ ଜୁହ୍ଵା ଵଚସ୍ଯା ମଧୁପୃଚଂ ଧନସା ଜୋହଵୀମି
ଅଗ୍ନି, ଚୟିତ ଶବ୍ଦରେ, ଭାଗ ଜାଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ଦୂତମାନେ ମାନବ ପରି, ଆମେ କଥାହେବା; ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, କେବେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନହେଉଥିବା, ମଧୁର ସ୍ତୁତି ଓ ଶବ୍ଦରେ, ଧନ ପାଇଁ ଡାକୁଛି।
ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମିନ୍ଦ୍ର ମା ରିଷଣ୍ଯଃ ସ୍ଯାମ ତେ ଦାଵନେ ଵସୂନାମ୍ । ଇମା ହି ତ୍ଵାମୂର୍ଜୋ ଵର୍ଧଯନ୍ତି ଵସୂଯଵଃ ସିନ୍ଧଵୋ ନ କ୍ଷରନ୍ତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଡାକ ଶୁଣ, ଆମେ କେବେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଉନାହିଁ; ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଁ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଧନୀ କର; ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ, ପ୍ରବାହମାନ ନଦୀ ପରି, ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଏ, ହେ ଧନଦାତା।
ସୃଜୋ ମହୀରିନ୍ଦ୍ର ଯା ଅପିନ୍ଵଃ ପରିଷ୍ଠିତା ଅହିନା ଶୂର ପୂର୍ଵୀଃ । ଅମର୍ତ୍ଯଂ ଚିଦ୍ଦାସଂ ମନ୍ଯମାନମଵାଭିନଦୁକ୍ଥୈର୍ଵାଵୃଧାନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼ ନଦୀମାନେଠାରୁ ବାନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ହେ ବୀର, ସେହି ସର୍ପଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଥିଲା । ଅମର ଦାସ, ଯିଏ ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବିଥିଲା, ତାକୁ ତୁମେ ତୁମର ଶ୍ରୀର ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ବଳିଅଧିକ କରି ଦଳନ କରିଥିଲେ ।
ଉକ୍ଥେଷ୍ଵିନ୍ନୁ ଶୂର ଯେଷୁ ଚାକନ୍ସ୍ତୋମେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ରୁଦ୍ରିଯେଷୁ ଚ । ତୁଭ୍ଯେଦେତା ଯାସୁ ମନ୍ଦସାନଃ ପ୍ର ଵାଯଵେ ସିସ୍ରତେ ନ ଶୁଭ୍ରାଃ
ହେ ବୀର, ଯେଉଁ ଷ୍ଟୁତି ଓ ସ୍ତୋତ୍ରରେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଗାଇଥିବା ଗୀତରେ, ଏହା ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ; ଏହି ଷ୍ଟୁତିରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର, ଯେପରି ଶୁଭ୍ର ନଦୀମାନେ ବାୟୁ ପାଇଁ ବହିଯାଆନ୍ତି ।
ଶୁଭ୍ରଂ ନୁ ତେ ଶୁଷ୍ମଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତଃ ଶୁଭ୍ରଂ ଵଜ୍ରଂ ବାହ୍ଵୋର୍ଦଧାନାଃ । ଶୁଭ୍ରସ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଵାଵୃଧାନୋ ଅସ୍ମେ ଦାସୀର୍ଵିଶଃ ସୂର୍ଯେଣ ସହ୍ଯାଃ
ତୁମର ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆମେ ଏହାକୁ ବଢ଼ାଉଛୁ; ତୁମର ବାହୁରେ ଧରିଥିବା ବଜ୍ର ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଦାସ ଦଳକୁ ଜୟ କରୁଛ ।
ଗୁହା ହିତଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଗୂଳ୍ହମପ୍ସ୍ଵପୀଵୃତଂ ମାଯିନଂ କ୍ଷିଯନ୍ତମ୍ । ଉତୋ ଅପୋ ଦ୍ଯାଂ ତସ୍ତଭ୍ଵାଂସମହନ୍ନହିଂ ଶୂର ଵୀର୍ଯେଣ
ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା, ମାୟାରେ ଢାକାଯାଇଥିବା, ସେଠାରେ ବସିଥିବା ସର୍ପକୁ, ହେ ବୀର, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଦଳନ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଧରିଥିଲେ ।
ସ୍ତଵା ନୁ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵ୍ଯା ମହାନ୍ଯୁତ ସ୍ତଵାମ ନୂତନା କୃତାନି । ସ୍ତଵା ଵଜ୍ରଂ ବାହ୍ଵୋରୁଶନ୍ତଂ ସ୍ତଵା ହରୀ ସୂର୍ଯସ୍ଯ କେତୂ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ପୁରୁଣା ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗାଉଛୁ, ଏବଂ ଏବେ ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ; ତୁମ ବାହୁରେ ବିସ୍ତୃତ ବଜ୍ରକୁ ଗାଉଛୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପତାକା ସଦୃଶ ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ ।
ହରୀ ନୁ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜଯନ୍ତା ଘୃତଶ୍ଚୁତଂ ସ୍ଵାରମସ୍ଵାର୍ଷ୍ଟାମ୍ । ଵି ସମନା ଭୂମିରପ୍ରଥିଷ୍ଟାରଂସ୍ତ ପର୍ଵତଶ୍ଚିତ୍ସରିଷ୍ଯନ୍
ତୁମର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ ଆଣେ, ଘୃତରେ ଭିଜିଥିବା, ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ ଚଳିଥାଏ; ଭୂମି ଅଚଳ ରହିଥିଲା, ଏବଂ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଗତି କରିଥିଲା ।
ନି ପର୍ଵତଃ ସାଦ୍ଯପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ସଂ ମାତୃଭିର୍ଵାଵଶାନୋ ଅକ୍ରାନ୍ । ଦୂରେ ପାରେ ଵାଣୀଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରେଷିତାଂ ଧମନିଂ ପପ୍ରଥନ୍ନି
ପାହାଡ଼ ଛୁଟିଯାଇ, ତଳକୁ ପଡ଼ିଲା, ମାଆମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଦୌଡ଼ିଲା; ଦୂର ଦୂରନ୍ତରେ ସେମାନେ ଧ୍ୱନିକୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ ନାଳୀ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହାଂ ସିନ୍ଧୁମାଶଯାନଂ ମାଯାଵିନଂ ଵୃତ୍ରମସ୍ଫୁରନ୍ନିଃ । ଅରେଜେତାଂ ରୋଦସୀ ଭିଯାନେ କନିକ୍ରଦତୋ ଵୃଷ୍ଣୋ ଅସ୍ଯ ଵଜ୍ରାତ୍
ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ମହାନ୍ ସର୍ପ ବୃତ୍ରକୁ, ଯିଏ ମାୟାର ମାଲିକ, ଶୟନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା, ଦଳନ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଏବଂ ଗର୍ଜନରେ ଦୁଇ ଜଗତ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲା ।
ଅରୋରଵୀଦ୍ଵୃଷ୍ଣୋ ଅସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋଽମାନୁଷଂ ଯନ୍ମାନୁଷୋ ନିଜୂର୍ଵାତ୍ । ନି ମାଯିନୋ ଦାନଵସ୍ଯ ମାଯା ଅପାଦଯତ୍ପପିଵାନ୍ସୁତସ୍ଯ
ଏହି ବୃଷଭଙ୍କର ବଜ୍ର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କଲା, ଯେତେବେଳେ ମାନବ ଅମାନବକୁ ଆଘାତ କଲେ; ଚତୁର ଦାନବଙ୍କର ମାୟାକୁ ତାଙ୍କର ସୋମପାନ ପରେ ତଳେ ପକାଇଦେଲେ ।
ପିବାପିବେଦିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ସୋମଂ ମନ୍ଦନ୍ତୁ ତ୍ଵା ମନ୍ଦିନଃ ସୁତାସଃ । ପୃଣନ୍ତସ୍ତେ କୁକ୍ଷୀ ଵର୍ଧଯନ୍ତ୍ଵିତ୍ଥା ସୁତଃ ପୌର ଇନ୍ଦ୍ରମାଵ
ପିଉ, ପିଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୀର, ସୋମରସ; ଚାପିଥିବା ରସ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ; ତୁମର ଗଭା ଭରିଯାଏ ଏବଂ ବଢ଼ିଯାଏ—ଏଭଳି ଚାପିଥିବା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମ ପାଖକୁ ଡାକେ ।
ତ୍ଵେ ଇନ୍ଦ୍ରାପ୍ଯଭୂମ ଵିପ୍ରା ଧିଯଂ ଵନେମ ଋତଯା ସପନ୍ତଃ । ଅଵସ୍ଯଵୋ ଧୀମହି ପ୍ରଶସ୍ତିଂ ସଦ୍ଯସ୍ତେ ରାଯୋ ଦାଵନେ ସ୍ଯାମ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛୁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ଆମେ ଜଣାପାଇଁ ତତ୍ପର ହେବା, ସତ୍ୟରେ ଚାଲିବା; ତୁମ ଉପକାର ପାଉ, ଷ୍ଟୁତି ଲଭିବା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମର ଧନ ପାଇଁ ସଦା ତତ୍ପର ରହିପାରିବା ।
ସ୍ଯାମ ତେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେ ତ ଊତୀ ଅଵସ୍ଯଵ ଊର୍ଜଂ ଵର୍ଧଯନ୍ତଃ । ଶୁଷ୍ମିନ୍ତମଂ ଯଂ ଚାକନାମ ଦେଵାସ୍ମେ ରଯିଂ ରାସି ଵୀରଵନ୍ତମ୍
ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର, ତୁମ ଉପକାରରେ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଉଛନ୍ତି; ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବୀରପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଦିଅ ।
ରାସି କ୍ଷଯଂ ରାସି ମିତ୍ରମସ୍ମେ ରାସି ଶର୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ର ମାରୁତଂ ନଃ । ସଜୋଷସୋ ଯେ ଚ ମନ୍ଦସାନାଃ ପ୍ର ଵାଯଵଃ ପାନ୍ତ୍ଯଗ୍ରଣୀତିମ୍
ଆମକୁ ଏକ ଘର ଦିଅ, ଆମକୁ ମିତ୍ରତା ଦିଅ, ଆମକୁ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ପରି; ଯେଉଁମାନେ ସଙ୍ଗେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ବାୟୁମାନେ ସେମାନେକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥରେ ନେଯାଉନ୍ତୁ ।
ଵ୍ଯନ୍ତ୍ଵିନ୍ନୁ ଯେଷୁ ମନ୍ଦସାନସ୍ତୃପତ୍ସୋମଂ ପାହି ଦ୍ରହ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର । ଅସ୍ମାନ୍ସୁ ପୃତ୍ସ୍ଵା ତରୁତ୍ରାଵର୍ଧଯୋ ଦ୍ଯାଂ ବୃହଦ୍ଭିରର୍କୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ତୁମେ ପ୍ରଚୁର ପିଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷା କର, ଆମର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଉ, ଏବଂ ବଡ଼ ଷ୍ଟୁତିରେ ଆକାଶକୁ ଧର ।