ଆ ଯନ୍ମେ ଅଭ୍ଵଂ ଵନଦଃ ପନନ୍ତୋଶିଗ୍ଭ୍ଯୋ ନାମିମୀତ ଵର୍ଣମ୍ । ସ ଚିତ୍ରେଣ ଚିକିତେ ରଂସୁ ଭାସା ଜୁଜୁର୍ଵାଁ ଯୋ ମୁହୁରା ଯୁଵା ଭୂତ୍
ଯେତେବେଳେ ବନର ବାସିନ୍ଦା ବାଧା ଭାଙ୍ଗି, ରାଖରୁ ରଙ୍ଗ ମାପେ; ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ବିବେକ କରେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ, ଯିଏ ଯୁବା ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଦା ନୂତନ ହୁଏ।
ଆ ଯୋ ଵନା ତାତୃଷାଣୋ ନ ଭାତି ଵାର୍ଣ ପଥା ରଥ୍ଯେଵ ସ୍ଵାନୀତ୍ । କୃଷ୍ଣାଧ୍ଵା ତପୂ ରଣ୍ଵଶ୍ଚିକେତ ଦ୍ଯୌରିଵ ସ୍ମଯମାନୋ ନଭୋଭିଃ
ଯିଏ ଉତ୍ସାହରେ ବନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ରଥଚାଳକ ପରି ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରେ; କଳା ମାର୍ଗ, ତୀବ୍ର, ସେ ବୁଝିଥାଏ, ଆକାଶ ମେଘ ସହ ହସୁଥିବା ପରି।
ସ ଯୋ ଵ୍ଯସ୍ଥାଦଭି ଦକ୍ଷଦୁର୍ଵୀଂ ପଶୁର୍ନୈତି ସ୍ଵଯୁରଗୋପାଃ । ଅଗ୍ନିଃ ଶୋଚିଷ୍ମାଁ ଅତସାନ୍ଯୁଷ୍ଣନ୍କୃଷ୍ଣଵ୍ଯଥିରସ୍ଵଦଯନ୍ନ ଭୂମ
ଯିଏ ଦକ୍ଷତାର ବିସ୍ତୃତ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି, ଗୋମାନେ ନିଜେଇ ଆସନ୍ତି, ରକ୍ଷାକାରୀ ନାହିଁ; ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୁଷ୍କ ଓ କଳାକୁ ଜଳାଇ, ଭୂମିକୁ ସୁଖଦ କରନ୍ତି।
ନୂ ତେ ପୂର୍ଵସ୍ଯାଵସୋ ଅଧୀତୌ ତୃତୀଯେ ଵିଦଥେ ମନ୍ମ ଶଂସି । ଅସ୍ମେ ଅଗ୍ନେ ସଂଯଦ୍ଵୀରଂ ବୃହନ୍ତଂ କ୍ଷୁମନ୍ତଂ ଵାଜଂ ସ୍ଵପତ୍ଯଂ ରଯିଂ ଦାଃ
ଏବେ, ଏହି ତୃତୀୟ ନିମନ୍ତ୍ରଣରେ, ମୁଁ ତୁମ ପୂର୍ବ ଦୟାକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛି, ହେ ଅଗ୍ନି; ଆମକୁ ଏକତାରେ ବଳ, ବଡ଼ ଓ ପ୍ରଚୁର ଧନ, ବୀରତା ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ତ୍ଵଯା ଯଥା ଗୃତ୍ସମଦାସୋ ଅଗ୍ନେ ଗୁହା ଵନ୍ଵନ୍ତ ଉପରାଁ ଅଭି ଷ୍ଯୁଃ । ସୁଵୀରାସୋ ଅଭିମାତିଷାହଃ ସ୍ମତ୍ସୂରିଭ୍ଯୋ ଗୃଣତେ ତଦ୍ଵଯୋ ଧାଃ
ଯେପରି ତୁମ ସହିତ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଗୃତ୍ସମଦମାନେ ଗୁପ୍ତ ରହି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିଥିଲେ, ସେପରି ଆମ ପ୍ରଶଂସକମାନେ ପାଇଁ ବୀର ସନ୍ତାନ, ବିଜୟୀ, ଶତ୍ରୁ ଜିତିପାରିବା ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ହୋତାଜନିଷ୍ଟ ଚେତନଃ ପିତା ପିତୃଭ୍ଯ ଊତଯେ । ପ୍ରଯକ୍ଷଞ୍ଜେନ୍ଯଂ ଵସୁ ଶକେମ ଵାଜିନୋ ଯମମ୍
ହୋତା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସଚେତନ, ପିତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପିତା, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ; ଆମେ, ଦୃଶ୍ୟ ସମ୍ପଦକୁ ଦେଖି, ଦ୍ରୁତ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତି କରିପାରିବା।
ଆ ଯସ୍ମିନ୍ସପ୍ତ ରଶ୍ମଯସ୍ତତା ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ନେତରି । ମନୁଷ୍ଵଦ୍ଦୈଵ୍ଯମଷ୍ଟମଂ ପୋତା ଵିଶ୍ଵଂ ତଦିନ୍ଵତି
ଯାହାରେ ସାତଟି କିରଣ ବିସ୍ତାରିତ, ଯଜ୍ଞର ନେତା; ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟମ, ଦିବ୍ୟ ପୋତା, ସେ ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଦଧନ୍ଵେ ଵା ଯଦୀମନୁ ଵୋଚଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଣି ଵେରୁ ତତ୍ । ପରି ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା ନେମିଶ୍ଚକ୍ରମିଵାଭଵତ୍
ଯେଉଁଠି ସେ, ଜ୍ଞାନୀ, ଏଠାରେ ଥାପନ କରିଛନ୍ତି, ସେ ପବିତ୍ର ବାକ୍ୟ କହୁନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନମୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଘେରି, ଚକ୍ରର ନେମି ପରି ହୋଇଯାଇଛି।
ସାକଂ ହି ଶୁଚିନା ଶୁଚିଃ ପ୍ରଶାସ୍ତା କ୍ରତୁନାଜନି । ଵିଦ୍ଵାଁ ଅସ୍ଯ ଵ୍ରତା ଧ୍ରୁଵା ଵଯା ଇଵାନୁ ରୋହତେ
ଶୁଦ୍ଧଙ୍କ ସହିତ ଶୁଦ୍ଧ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଇଚ୍ଛାରେ ଶାସକ ହୋଇ; ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ନିୟମକୁ ଜାଣି, ସେ ପାଖିର ପାଖ ପରି ବଢ଼ିଯାଆନ୍ତି।
ତା ଅସ୍ଯ ଵର୍ଣମାଯୁଵୋ ନେଷ୍ଟୁଃ ସଚନ୍ତ ଧେନଵଃ । କୁଵିତ୍ତିସୃଭ୍ଯ ଆ ଵରଂ ସ୍ଵସାରୋ ଯା ଇଦଂ ଯଯୁଃ
ଗାଁମାନେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ, ନେତାଙ୍କୁ ଅନୁସରନ୍ତି; ସମ୍ଭବତଃ ଏଠାରେ ଆସିଥିବା ଭଉଣୀମାନେ, ତିନି ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠକୁ ବାଛନ୍ତି।
ଯଦୀ ମାତୁରୁପ ସ୍ଵସା ଘୃତଂ ଭରନ୍ତ୍ଯସ୍ଥିତ । ତାସାମଧ୍ଵର୍ଯୁରାଗତୌ ଯଵୋ ଵୃଷ୍ଟୀଵ ମୋଦତେ
ଯେପରି ଝିଅମାନେ ନିଜ ମାଆଙ୍କ ପାଖରେ ଦାଁଡି ରହି, ଘୃତ ଆଣିଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆସିବାରେ, ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ଏମିତି ଖୁସି ହୁଏ, ଯେପରି ବର୍ଷା ପଡିଲେ ଜଣେ ଧାନ୍ୟ ଚାଷୀ ଖୁସି ହୁଏ।
ସ୍ଵଃ ସ୍ଵାଯ ଧାଯସେ କୃଣୁତାମୃତ୍ଵିଗୃତ୍ଵିଜମ୍ । ସ୍ତୋମଂ ଯଜ୍ଞଂ ଚାଦରଂ ଵନେମା ରରିମା ଵଯମ୍
ଆକାଶ ନିଜ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପୁରୋହିତ ନିଯୁକ୍ତ କରୁ, ଆମେ ପ୍ରଶଂସା, ଯଜ୍ଞ ଓ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଏବଂ ସେଥିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଉ।
ଯଥା ଵିଦ୍ଵାଁ ଅରଂ କରଦ୍ଵିଶ୍ଵେଭ୍ଯୋ ଯଜତେଭ୍ଯଃ । ଅଯମଗ୍ନେ ତ୍ଵେ ଅପି ଯଂ ଯଜ୍ଞଂ ଚକୃମା ଵଯମ୍
ଯେପରି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସମସ୍ତ ଉପାସକଙ୍କ ଉପକାର କରନ୍ତି, ଏହିପରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ କରିଛୁ, ସେଥିକୁ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର।
ଇମାଂ ମେ ଅଗ୍ନେ ସମିଧମିମାମୁପସଦଂ ଵନେଃ । ଇମା ଉ ଷୁ ଶ୍ରୁଧୀ ଗିରଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ମୋର ଜଳାଇବା ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କର, ଏହି ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ଏହି ମୋର ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।
ଅଯା ତେ ଅଗ୍ନେ ଵିଧେମୋର୍ଜୋ ନପାଦଶ୍ଵମିଷ୍ଟେ । ଏନା ସୂକ୍ତେନ ସୁଜାତ
ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ, ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଉପହାର ଦେଉଛୁ; ଏହି ଗୀତ ଦ୍ୱାରା, ଭଲ ଜନ୍ମ ଥିବା।
ତଂ ତ୍ଵା ଗୀର୍ଭିର୍ଗିର୍ଵଣସଂ ଦ୍ରଵିଣସ୍ଯୁଂ ଦ୍ରଵିଣୋଦଃ । ସପର୍ଯେମ ସପର୍ଯଵଃ
ତୁମେ ଗୀତ ପ୍ରେମୀ, ଧନ ଦେଇଥିବା, ଧନର ଦାତା, ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ସମର୍ପିତ।
ସ ବୋଧି ସୂରିର୍ମଘଵା ଵସୁପତେ ଵସୁଦାଵନ୍ । ଯୁଯୋଧ୍ଯସ୍ମଦ୍ଦ୍ଵେଷାଂସି
ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଦାନଶୀଳ, ଧନର ମାଲିକ, ଧନ ଦେଇଥିବା, ସଚେତନ ରୁହ, ଆମର ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂର କର।
ସ ନୋ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଦିଵସ୍ପରି ସ ନୋ ଵାଜମନର୍ଵାଣମ୍ । ସ ନଃ ସହସ୍ରିଣୀରିଷଃ
ସେ ଆମ ପାଇଁ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ଆଣିଦିଅ, ଅବିରୋଧିତ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଏବଂ ଆମକୁ ଅପାର ଧନ ଦିଅ।
ଈଳାନାଯାଵସ୍ଯଵେ ଯଵିଷ୍ଠ ଦୂତ ନୋ ଗିରା । ଯଜିଷ୍ଠ ହୋତରା ଗହି
ଯିଏ ଇଚ୍ଛା କରେ, ଯିଏ ଡାକେ, ହେ ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଦୂତ, ଆମ ଗୀତ ସହିତ ଆସ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ପୁରୋହିତ, ଆସ।
ଅନ୍ତର୍ହ୍ଯଗ୍ନ ଈଯସେ ଵିଦ୍ଵାଞ୍ଜନ୍ମୋଭଯା କଵେ । ଦୂତୋ ଜନ୍ଯେଵ ମିତ୍ର୍ଯଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଭିତରେ ଚଳିଅ, ଦୁଇ ଜନ୍ମରେ ଜ୍ଞାନୀ, ହେ କବି, ଦୂତ ଭାବେ ଦୁଇ ପକ୍ଷରେ ମିତ୍ର।
ସ ଵିଦ୍ଵାଁ ଆ ଚ ପିପ୍ରଯୋ ଯକ୍ଷି ଚିକିତ୍ଵ ଆନୁଷକ୍ । ଆ ଚାସ୍ମିନ୍ସତ୍ସି ବର୍ହିଷି
ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ଆଣି ଦେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ପ୍ରତିଦିନ ନୂତନ ଭାବେ ବୁଝନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ବର୍ଷାସନରେ ବସନ୍ତି।
ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଭାରତାଗ୍ନେ ଦ୍ଯୁମନ୍ତମା ଭର । ଵସୋ ପୁରୁସ୍ପୃହଂ ରଯିମ୍
ହେ ଭାରତମାନେ ଅଗ୍ନି, ସବୁଠୁ ଛୋଟ, ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ ପାଇଁ ଦ୍ୟୁତିମାନ୍, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଆଣିଦିଅ, ହେ ଦାତା।
ମା ନୋ ଅରାତିରୀଶତ ଦେଵସ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଚ । ପର୍ଷି ତସ୍ଯା ଉତ ଦ୍ଵିଷଃ
ଦେବତା କିମ୍ବା ମଣିଷଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା ଆମ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ନ କରୁ, ସେ ଦ୍ୱେଷରୁ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଵିଶ୍ଵା ଉତ ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ଧାରା ଉଦନ୍ଯା ଇଵ । ଅତି ଗାହେମହି ଦ୍ଵିଷଃ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଜୟ କରିପାରିବା, ଯେପରି ନଦୀ ଅବରୋଧକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ୍ତି।
ଶୁଚିଃ ପାଵକ ଵନ୍ଦ୍ଯୋଽଗ୍ନେ ବୃହଦ୍ଵି ରୋଚସେ । ତ୍ଵଂ ଘୃତେଭିରାହୁତଃ
ପବିତ୍ର, ଜ୍ଵଳନ୍ତ, ପୂଜ୍ୟ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବଡ଼ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅସି ଭାରତାଗ୍ନେ ଵଶାଭିରୁକ୍ଷଭିଃ । ଅଷ୍ଟାପଦୀଭିରାହୁତଃ
ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ, ହେ ଭାରତମାନେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଉପହାର ଓ ବୃଷଭମାନେ ସହିତ; ଆଠ ପଦ ଥିବା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ।
ଦ୍ର୍ଵନ୍ନଃ ସର୍ପିରାସୁତିଃ ପ୍ରତ୍ନୋ ହୋତା ଵରେଣ୍ଯଃ । ସହସସ୍ପୁତ୍ରୋ ଅଦ୍ଭୁତଃ
ଘୃତ ଧାରା ଆମ ପାଇଁ ହେଉ, ହେ ପୁରାତନ, ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୋହିତ, ଶକ୍ତିର ଅଦ୍ଭୁତ ସନ୍ତାନ।
ଵାଜଯନ୍ନିଵ ନୂ ରଥାନ୍ଯୋଗାଁ ଅଗ୍ନେରୁପ ସ୍ତୁହି । ଯଶସ୍ତମସ୍ଯ ମୀଳ୍ହୁଷଃ
ଏବେ, ଯେପରି ରଥକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରାଯାଏ, ସେପରି ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସଭାଗୁଡ଼ିକୁ, ସବୁଠୁ ମହାନ୍, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର।
ଯଃ ସୁନୀଥୋ ଦଦାଶୁଷେଽଜୁର୍ଯୋ ଜରଯନ୍ନରିମ୍ । ଚାରୁପ୍ରତୀକ ଆହୁତଃ
ଯିଏ ସଠିକ୍ ଉପଦେଶରେ ଚାଲି, ଉପାସକଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, କେବେ ଦୁର୍ବଳ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ କରନ୍ତି, ଶୋଭାମୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଯଜ୍ଞରେ ଆହ୍ୱାନିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଯ ଉ ଶ୍ରିଯା ଦମେଷ୍ଵା ଦୋଷୋଷସି ପ୍ରଶସ୍ଯତେ । ଯସ୍ଯ ଵ୍ରତଂ ନ ମୀଯତେ
ଯିଏ ସ୍ୱଳ୍ପାଲୋକରେ ଗୃହରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ ତାଙ୍କର ମହିମା ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ, ଯାହାଙ୍କର ନିୟମ କେବେ ଭଙ୍ଗ ହୁଏନାହିଁ।