ତ୍ଵମଗ୍ନେ ତ୍ଵଷ୍ଟା ଵିଧତେ ସୁଵୀର୍ଯଂ ତଵ ଗ୍ନାଵୋ ମିତ୍ରମହଃ ସଜାତ୍ଯମ୍ । ତ୍ଵମାଶୁହେମା ରରିଷେ ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ନରାଂ ଶର୍ଧୋ ଅସି ପୁରୂଵସୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଉତ୍ତମ ଶକ୍ତି ଦେଉଥିବା। ତୁମର ନାଇକିଆ ଦେବୀମାନେ, ତୁମର ସଙ୍ଗୀମାନେ ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ। ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଅର୍ଜନ କରିଛ। ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦଳ, ଅନେକ ଧନର ଧନୀ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ରୁଦ୍ରୋ ଅସୁରୋ ମହୋ ଦିଵସ୍ତ୍ଵଂ ଶର୍ଧୋ ମାରୁତଂ ପୃକ୍ଷ ଈଶିଷେ । ତ୍ଵଂ ଵାତୈରରୁଣୈର୍ଯାସି ଶଂଗଯସ୍ତ୍ଵଂ ପୂଷା ଵିଧତଃ ପାସି ନୁ ତ୍ମନା
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ରୁଦ୍ର, ବିଶାଳ ଆକାଶର ଅସୁର। ତୁମେ ମାରୁତ ଦଳ ଏବଂ ପୋଷକମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର। ରକ୍ତିମ ପବନ ସହ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଆଣ। ତୁମେ ପୂଷା, ସ୍ୱଭାବରେ ପାଳକ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଦ୍ରଵିଣୋଦା ଅରଂକୃତେ ତ୍ଵଂ ଦେଵଃ ସଵିତା ରତ୍ନଧା ଅସି । ତ୍ଵଂ ଭଗୋ ନୃପତେ ଵସ୍ଵ ଈଶିଷେ ତ୍ଵଂ ପାଯୁର୍ଦମେ ଯସ୍ତେଽଵିଧତ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଧନ ଦେଇଥିବା, କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ। ତୁମେ ଦେବତା ସବିତା, ରତ୍ନ ଦେଉଥିବା। ତୁମେ ଭଗ, ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ଧନର ଅଧିପତି। ଯିଏ ତୁମକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛି, ତାଙ୍କ ଘରର ରକ୍ଷକ ତୁମେ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଦମ ଆ ଵିଶ୍ପତିଂ ଵିଶସ୍ତ୍ଵାଂ ରାଜାନଂ ସୁଵିଦତ୍ରମୃଞ୍ଜତେ । ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵାନି ସ୍ଵନୀକ ପତ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ସହସ୍ରାଣି ଶତା ଦଶ ପ୍ରତି
ହେ ଅଗ୍ନି, ଘରକୁ ଲୋକପତି ଭାବେ ତୁମକୁ ଡାକାଯାଏ। ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ତୁମକୁ ଦେଉଥିବା ରାଜା, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପରାମର୍ଶଦାତା। ତୁମେ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତିର ମାଲିକ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି। ତୁମେ ହଜାର, ଶତ, ଦଶ ବଣ୍ଟନ କର।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ପିତରମିଷ୍ଟିଭିର୍ନରସ୍ତ୍ଵାଂ ଭ୍ରାତ୍ରାଯ ଶମ୍ଯା ତନୂରୁଚମ୍ । ତ୍ଵଂ ପୁତ୍ରୋ ଭଵସି ଯସ୍ତେଽଵିଧତ୍ତ୍ଵଂ ସଖା ସୁଶେଵଃ ପାସ୍ଯାଧୃଷଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଉପହାର ଦେଇ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ପିତା ଭାବେ ମାନନ୍ତି। ତୁମେ ଭାଇ ଭାବେ ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ଅଛ। ଯିଏ ତୁମକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛି, ସେଠାରେ ପୁତ୍ର ଭାବେ ହୁଅ। ତୁମେ ଭଲ ବନ୍ଧୁ, ଅପରାଜିତ ଓ ରକ୍ଷାକାରୀ।
ତ୍ଵମଗ୍ନ ଋଭୁରାକେ ନମସ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ଵାଜସ୍ଯ କ୍ଷୁମତୋ ରାଯ ଈଶିଷେ । ତ୍ଵଂ ଵି ଭାସ୍ଯନୁ ଦକ୍ଷି ଦାଵନେ ତ୍ଵଂ ଵିଶିକ୍ଷୁରସି ଯଜ୍ଞମାତନିଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦକ୍ଷ ଋଭୁ, ପୂଜ୍ୟ। ଶକ୍ତି ଓ ଧନର ଫଳ ଉପରେ ତୁମର ଅଧିକାର। ତୁମେ ଦାହରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଅ। ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଥିବା ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ତୁମେ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଅଦିତିର୍ଦେଵ ଦାଶୁଷେ ତ୍ଵଂ ହୋତ୍ରା ଭାରତୀ ଵର୍ଧସେ ଗିରା । ତ୍ଵମିଳା ଶତହିମାସି ଦକ୍ଷସେ ତ୍ଵଂ ଵୃତ୍ରହା ଵସୁପତେ ସରସ୍ଵତୀ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଅଦିତି। ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ହୋତ୍ରା ଭାରତୀ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ। ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ତୁମେ ଇଳା, ଅନେକ ଉପହାରର ମାଲିକ। ତୁମେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଧନର ନାଥ, ସରସ୍ୱତୀ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ସୁଭୃତ ଉତ୍ତମଂ ଵଯସ୍ତଵ ସ୍ପାର୍ହେ ଵର୍ଣ ଆ ସଂଦୃଶି ଶ୍ରିଯଃ । ତ୍ଵଂ ଵାଜଃ ପ୍ରତରଣୋ ବୃହନ୍ନସି ତ୍ଵଂ ରଯିର୍ବହୁଲୋ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପୃଥୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଭଲ ରଖାଯାଇଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି। ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ। ତୁମେ ଉତ୍ତମ ଫଳ, ବିଶାଳ ଉଦ୍ଧାରକ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ ଅନେକ ଧନର ମାଲିକ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନ ଆଦିତ୍ଯାସ ଆସ୍ଯଂ ତ୍ଵାଂ ଜିହ୍ଵାଂ ଶୁଚଯଶ୍ଚକ୍ରିରେ କଵେ । ତ୍ଵାଂ ରାତିଷାଚୋ ଅଧ୍ଵରେଷୁ ସଶ୍ଚିରେ ତ୍ଵେ ଦେଵା ହଵିରଦନ୍ତ୍ଯାହୁତମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ମୁଁହ କରିଛନ୍ତି। ଶୁଭ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ଜିଭ୍ ଭାବେ ଗଠନ କରିଛନ୍ତି, ହେ ଜ୍ଞାନୀ। ଦାନକାରୀମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମ ସହ ଏକତା କରନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଅର୍ପିତ ହବିର ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵେ ଅଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵେ ଅମୃତାସୋ ଅଦ୍ରୁହ ଆସା ଦେଵା ହଵିରଦନ୍ତ୍ଯାହୁତମ୍ । ତ୍ଵଯା ମର୍ତାସଃ ସ୍ଵଦନ୍ତ ଆସୁତିଂ ତ୍ଵଂ ଗର୍ଭୋ ଵୀରୁଧାଂ ଜଜ୍ଞିଷେ ଶୁଚିଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଅମର ଦେବତାମାନେ, ଚଳାକି ବିନା, ତୁମ ମାଧ୍ୟମରେ ଅର୍ପିତ ହବିର ଭୋଗ କରନ୍ତି। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ପୋଷଣ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ତୁମେ ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ଗର୍ଭ।
ତ୍ଵଂ ତାନ୍ସଂ ଚ ପ୍ରତି ଚାସି ମଜ୍ମନାଗ୍ନେ ସୁଜାତ ପ୍ର ଚ ଦେଵ ରିଚ୍ଯସେ । ପୃକ୍ଷୋ ଯଦତ୍ର ମହିନା ଵି ତେ ଭୁଵଦନୁ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ରୋଦସୀ ଉଭେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ଥିବା, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଏହିପଟ ଓ ସେହିପଟକୁ ଅଗ୍ରସର ହୁଅ। ହେ ଦେବ, ତୁମେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ। ଏଠାରେ ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ଦିନ ଓ ରାତି, ଦୁଇ ଜଗତ ତୁମ ପଛରେ ଚଲନ୍ତି।
ଯେ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ଗୋଅଗ୍ରାମଶ୍ଵପେଶସମଗ୍ନେ ରାତିମୁପସୃଜନ୍ତି ସୂରଯଃ । ଅସ୍ମାଞ୍ଚ ତାଁଶ୍ଚ ପ୍ର ହି ନେଷି ଵସ୍ଯ ଆ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ଯେଉଁ ଦାନଶୀଳମାନେ ଗାଁ, ଗୋ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଗାୟକମାନେ ଦେଇଥାନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେମାନେ ଓ ଆମକୁ ଧନ ପାଖକୁ ଆଣ। ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହ କଥା କହିପାରିବା।
ଯଜ୍ଞେନ ଵର୍ଧତ ଜାତଵେଦସମଗ୍ନିଂ ଯଜଧ୍ଵଂ ହଵିଷା ତନା ଗିରା । ସମିଧାନଂ ସୁପ୍ରଯସଂ ସ୍ଵର୍ଣରଂ ଦ୍ଯୁକ୍ଷଂ ହୋତାରଂ ଵୃଜନେଷୁ ଧୂର୍ଷଦମ୍
ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଜାତବେଦସ୍ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କର। ହବି, ଦେହ ଏବଂ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଅ, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଏବଂ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ହୋତା।
ଅଭି ତ୍ଵା ନକ୍ତୀରୁଷସୋ ଵଵାଶିରେଽଗ୍ନେ ଵତ୍ସଂ ନ ସ୍ଵସରେଷୁ ଧେନଵଃ । ଦିଵ ଇଵେଦରତିର୍ମାନୁଷା ଯୁଗା କ୍ଷପୋ ଭାସି ପୁରୁଵାର ସଂଯତଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତ ତୁମକୁ ଡାକିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଗାଁମାନେ ତାଙ୍କର ବଛାକୁ ଡାକନ୍ତି। ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୁମେ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅ। ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନେକ ଦାନର ଧନୀ ଏବଂ ସଦା ସଂଯମୀ।
ତଂ ଦେଵା ବୁଧ୍ନେ ରଜସଃ ସୁଦଂସସଂ ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯୋରରତିଂ ନ୍ଯେରିରେ । ରଥମିଵ ଵେଦ୍ଯଂ ଶୁକ୍ରଶୋଚିଷମଗ୍ନିଂ ମିତ୍ରଂ ନ କ୍ଷିତିଷୁ ପ୍ରଶଂସ୍ଯମ୍
ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ବିଶାଳ ଆକାଶର ମୂଳରେ, ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀର ଆଧାର ଭାବେ ବସାଇଲେ। ଯେପରି ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ରଥକୁ ଯୁତ କରାଯାଏ, ସେପରି ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ତମୁକ୍ଷମାଣଂ ରଜସି ସ୍ଵ ଆ ଦମେ ଚନ୍ଦ୍ରମିଵ ସୁରୁଚଂ ହ୍ଵାର ଆ ଦଧୁଃ । ପୃଶ୍ନ୍ଯାଃ ପତରଂ ଚିତଯନ୍ତମକ୍ଷଭିଃ ପାଥୋ ନ ପାଯୁଂ ଜନସୀ ଉଭେ ଅନୁ
ସେ ନିଜ ଘରେ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଜ୍ୱଳନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ କାଠରେ ବସାଯାଏ। ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସବୁ ଦେଖନ୍ତି, ଜଳର ରକ୍ଷକ ପରି, ସେ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ସ ହୋତା ଵିଶ୍ଵଂ ପରି ଭୂତ୍ଵଧ୍ଵରଂ ତମୁ ହଵ୍ଯୈର୍ମନୁଷ ଋଞ୍ଜତେ ଗିରା । ହିରିଶିପ୍ରୋ ଵୃଧସାନାସୁ ଜର୍ଭୁରଦ୍ଦ୍ଯୌର୍ନ ସ୍ତୃଭିଶ୍ଚିତଯଦ୍ରୋଦସୀ ଅନୁ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ହୋତା, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞକୁ ଆବୃତ କରନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ହବି ଓ ଗୀତରେ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ପିତାମାନ୍ୟ ରଙ୍ଗିନ ଖୋରା ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚଞ୍ଚଳ, ଘୋଡା ପରି ତାଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନରେ ଦୁଇ ଜଗତ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ।
ସ ନୋ ରେଵତ୍ସମିଧାନଃ ସ୍ଵସ୍ତଯେ ସଂଦଦସ୍ଵାନ୍ରଯିମସ୍ମାସୁ ଦୀଦିହି । ଆ ନଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ସୁଵିତାଯ ରୋଦସୀ ଅଗ୍ନେ ହଵ୍ଯା ମନୁଷୋ ଦେଵ ଵୀତଯେ
ଉପହାରରେ ଧନୀ, ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ। ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଆମ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ କର, ଅଗ୍ନି, ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ହବି ଆମ ଉପକାର ପାଇଁ ନେଇଯାଅ।
ଦା ନୋ ଅଗ୍ନେ ବୃହତୋ ଦାଃ ସହସ୍ରିଣୋ ଦୁରୋ ନ ଵାଜଂ ଶ୍ରୁତ୍ଯା ଅପା ଵୃଧି । ପ୍ରାଚୀ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ବ୍ରହ୍ମଣା କୃଧି ସ୍ଵର୍ଣ ଶୁକ୍ରମୁଷସୋ ଵି ଦିଦ୍ଯୁତଃ
ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ବଡ଼ ଓ ହଜାର ଗୁଣା ଉପହାର ଦିଅ। ଗୋପାଳକ ଯେପରି ପୁରସ୍କାର ବଢ଼ାଏ, ସେପରି ଆମ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧି କର। ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଅନୁକୂଳ କର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାରେ ଉଷାମାନେ ଆଲୋକରେ ଚମକୁନ୍ତୁ।
ସ ଇଧାନ ଉଷସୋ ରାମ୍ଯା ଅନୁ ସ୍ଵର୍ଣ ଦୀଦେଦରୁଷେଣ ଭାନୁନା । ହୋତ୍ରାଭିରଗ୍ନିର୍ମନୁଷଃ ସ୍ଵଧ୍ଵରୋ ରାଜା ଵିଶାମତିଥିଶ୍ଚାରୁରାଯଵେ
ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିଥିବାବେଳେ ଶୋଭନ ଉଷାମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଚମକୁନ୍ତି, ଲାଲ ରଶ୍ମିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ରାଜା, ଧନ ପାଇଁ ମଧୁର ଅତିଥି।
ଏଵା ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅମୃତେଷୁ ପୂର୍ଵ୍ଯ ଧୀଷ୍ପୀପାଯ ବୃହଦ୍ଦିଵେଷୁ ମାନୁଷା । ଦୁହାନା ଧେନୁର୍ଵୃଜନେଷୁ କାରଵେ ତ୍ମନା ଶତିନଂ ପୁରୁରୂପମିଷଣି
ଏଭଳି, ଅଗ୍ନି, ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ପ୍ରଥମ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରିଛ। ଯେପରି ଦୁହାଯାଉଥିବା ଗାଈ କବିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଧ ଦିଏ, ସେପରି ତୁମ ନିଜ ଗୁଣରେ ବହୁ ପ୍ରକାର ଧନ ଦିଅ।
ଵଯମଗ୍ନେ ଅର୍ଵତା ଵା ସୁଵୀର୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵା ଚିତଯେମା ଜନାଁ ଅତି । ଅସ୍ମାକଂ ଦ୍ଯୁମ୍ନମଧି ପଞ୍ଚ କୃଷ୍ଟିଷୂଚ୍ଚା ସ୍ଵର୍ଣ ଶୁଶୁଚୀତ ଦୁଷ୍ଟରମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ ତୀବ୍ର ଘୋଡା କିମ୍ବା ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ବୀରତ୍ୱ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ପାଞ୍ଚ ଜନର ମଧ୍ୟରେ ଆମର ମହିମା ଉଚ୍ଚ ହେଉ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଅଦମ୍ୟ ଭାବେ ଚମକୁ।
ସ ନୋ ବୋଧି ସହସ୍ଯ ପ୍ରଶଂସ୍ଯୋ ଯସ୍ମିନ୍ସୁଜାତା ଇଷଯନ୍ତ ସୂରଯଃ । ଯମଗ୍ନେ ଯଜ୍ଞମୁପଯନ୍ତି ଵାଜିନୋ ନିତ୍ଯେ ତୋକେ ଦୀଦିଵାଂସଂ ସ୍ଵେ ଦମେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପ୍ରତି ସଚେତନ ହୁଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ସମୃଦ୍ଧି ଆଶା କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ଯାହାଁକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଯଜ୍ଞ ନେଇ ଆସନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସ୍ୱ ଘରରେ ଏବଂ ବଂଶରେ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଉଭଯାସୋ ଜାତଵେଦଃ ସ୍ଯାମ ତେ ସ୍ତୋତାରୋ ଅଗ୍ନେ ସୂରଯଶ୍ଚ ଶର୍ମଣି । ଵସ୍ଵୋ ରାଯଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭୂଯସଃ ପ୍ରଜାଵତଃ ସ୍ଵପତ୍ଯସ୍ଯ ଶଗ୍ଧି ନଃ
ଜାତବେଦା, ଆମେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସକ ଓ ତୁମ ରକ୍ଷାରେ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଅଗ୍ନି, ଦୟାଳୁ ଓ ଅଧିକ ଧନ, ସନ୍ତାନସମୃଦ୍ଧି ଓ ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଯେ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ଗୋଅଗ୍ରାମଶ୍ଵପେଶସମଗ୍ନେ ରାତିମୁପସୃଜନ୍ତି ସୂରଯଃ । ଅସ୍ମାଞ୍ଚ ତାଁଶ୍ଚ ପ୍ର ହି ନେଷି ଵସ୍ଯ ଆ ବୃହଦ୍ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ
ଯେଉଁ ଦୟାଳୁମାନେ ପ୍ରଶଂସକମାନଙ୍କୁ ଗାଈ, ଗ୍ରାମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା ଦାନ କରନ୍ତି, ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଓ ସେମାନୋକୁ ଧନରେ ନେଇଯାଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଭାରେ ବଡ଼ ଭାବରେ କହିପାରିବା, ବୀର ହେବା।
ସମିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନିର୍ନିହିତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭୁଵନାନ୍ଯସ୍ଥାତ୍ । ହୋତା ପାଵକଃ ପ୍ରଦିଵଃ ସୁମେଧା ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ଯଜତ୍ଵଗ୍ନିରର୍ହନ୍
ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଏବଂ ବସାଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସାମ୍ନା କରି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇଛନ୍ତି। ପବିତ୍ର ହୋତା, ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ, ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନୋକୁ ଯଥାଯଥ ଉପାସନା କରନ୍ତୁ।
ନରାଶଂସଃ ପ୍ରତି ଧାମାନ୍ଯଞ୍ଜନ୍ତିସ୍ରୋ ଦିଵଃ ପ୍ରତି ମହ୍ନା ସ୍ଵର୍ଚିଃ । ଘୃତପ୍ରୁଷା ମନସା ହଵ୍ଯମୁନ୍ଦନ୍ମୂର୍ଧନ୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସମନକ୍ତୁ ଦେଵାନ୍
ନରାଶଂସ ତିନିଟି ଦିନରୁ ସ୍ଥାନ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ରଶ୍ମି ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଚମକେ। ଘୃତରେ ଛିଟିଆଯାଇ, ମନରେ ହବି ଧରି, ଯଜ୍ଞର ଶିଖରରେ ଦେବତାମାନୋକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ।
ଈଳିତୋ ଅଗ୍ନେ ମନସା ନୋ ଅର୍ହନ୍ଦେଵାନ୍ଯକ୍ଷି ମାନୁଷାତ୍ପୂର୍ଵୋ ଅଦ୍ଯ । ସ ଆ ଵହ ମରୁତାଂ ଶର୍ଧୋ ଅଚ୍ଯୁତମିନ୍ଦ୍ରଂ ନରୋ ବର୍ହିଷଦଂ ଯଜଧ୍ଵମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମର ମନରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ତୁମେ ଯଥାଯଥ ଅର୍ହ। ଆଜି ତୁମେ ଦେବତାମାନୋକୁ ନେଇଛ, ମନୁଷ୍ୟମାନୋକୁ ନୁହେଁ। ମାରୁତମାନୋର ଅଚଳ ସେନା ଏଠାରେ ଆଣ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆସନରେ ବସାଇ ଯଜ୍ଞ କର।
ଦେଵ ବର୍ହିର୍ଵର୍ଧମାନଂ ସୁଵୀରଂ ସ୍ତୀର୍ଣଂ ରାଯେ ସୁଭରଂ ଵେଦ୍ଯସ୍ଯାମ୍ । ଘୃତେନାକ୍ତଂ ଵସଵଃ ସୀଦତେଦଂ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଆଦିତ୍ଯା ଯଜ୍ଞିଯାସଃ
ହେ ଦେବତା, ଯଜ୍ଞର ପାଇଁ ଛାତି ଛାତି ହୋଇଥିବା, ଧନ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁଶାସନ ଚିହ୍ନିତ ହେଉ। ଘୃତରେ ଅଭିଷିକ୍ତ, ବସୁମାନେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଯଜ୍ଞ ଯୋଗ୍ୟ ଏଠାରେ ବସନ୍ତୁ।
ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାମୁର୍ଵିଯା ହୂଯମାନା ଦ୍ଵାରୋ ଦେଵୀଃ ସୁପ୍ରାଯଣା ନମୋଭିଃ । ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀର୍ଵି ପ୍ରଥନ୍ତାମଜୁର୍ଯା ଵର୍ଣଂ ପୁନାନା ଯଶସଂ ସୁଵୀରମ୍
ଦେବୀ ଦ୍ୱାରମାନେ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ସହଜ ଚଳାଯାଏ, ନମସ୍କାରରେ ଖୋଲା ହେଉ। ଚମକୁଥିବା, ସେମାନେ ବିସ୍ତୃତ ହେଉନ୍ତୁ, ଅବିନାଶୀ, ନିଜ ରୂପକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଯଶସ୍ବୀ ଓ ବଳବାନ ହେଉ।