କଙ୍କତୋ ନ କଙ୍କତୋଽଥୋ ସତୀନକଙ୍କତଃ । ଦ୍ଵାଵିତି ପ୍ଲୁଷୀ ଇତି ନ୍ଯଦୃଷ୍ଟା ଅଲିପ୍ସତ
ଯେପରି କଙ୍କ ଚିତ୍କାର, ପୁଣି କଙ୍କ ଚିତ୍କାର, ଏବଂ ସତୀନ କଙ୍କର ଚିତ୍କାର। ଦୁଇ ଜଣ କହିଲେ 'ପ୍ଲୁଷି', ଏଭଳି ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଆସି ବସିଲେ, ଛୁଇଁଲେ ନାହିଁ।
ଅଦୃଷ୍ଟାନ୍ହନ୍ତ୍ଯାଯତ୍ଯଥୋ ହନ୍ତି ପରାଯତୀ । ଅଥୋ ଅଵଘ୍ନତୀ ହନ୍ତ୍ଯଥୋ ପିନଷ୍ଟି ପିଂଷତୀ
ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଆସୁଥିବାମାନେକୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି, ଯାଉଥିବାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଉପରୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି, ଚେପି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ଶରାସଃ କୁଶରାସୋ ଦର୍ଭାସଃ ସୈର୍ଯା ଉତ । ମୌଞ୍ଜା ଅଦୃଷ୍ଟା ଵୈରିଣାଃ ସର୍ଵେ ସାକଂ ନ୍ଯଲିପ୍ସତ
ତୀର, ମିଥ୍ୟା ତୀର, କୁଶ ଓ ମୁଞ୍ଜ ଘାସ; ଅଦୃଶ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ଆସି ବସିଲେ, ଛୁଇଁଲେ ନାହିଁ।
ନି ଗାଵୋ ଗୋଷ୍ଠେ ଅସଦନ୍ନି ମୃଗାସୋ ଅଵିକ୍ଷତ । ନି କେତଵୋ ଜନାନାଂ ନ୍ଯଦୃଷ୍ଟା ଅଲିପ୍ସତ
ଗାଁମାନେ ଗୋଶାଳାରେ ବସିଛନ୍ତି, ବନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଘୁରୁଛନ୍ତି। ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚିହ୍ନ, ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ଛୁଇଁନାହାନ୍ତି।
ଏତ ଉ ତ୍ଯେ ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ରନ୍ପ୍ରଦୋଷଂ ତସ୍କରା ଇଵ । ଅଦୃଷ୍ଟା ଵିଶ୍ଵଦୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରତିବୁଦ୍ଧା ଅଭୂତନ
ଏମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଚୋରମାନେ ପରି ଦେଖାଦେଲେ। ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସଚେତନ ହେଲେ।
ଦ୍ଯୌର୍ଵଃ ପିତା ପୃଥିଵୀ ମାତା ସୋମୋ ଭ୍ରାତାଦିତିଃ ସ୍ଵସା । ଅଦୃଷ୍ଟା ଵିଶ୍ଵଦୃଷ୍ଟାସ୍ତିଷ୍ଠତେଲଯତା ସୁ କମ୍
ଆକାଶ ତୁମର ପିତା, ପୃଥିବୀ ମାଆ, ସୋମ ଭାଇ, ଅଦିତି ଭଉଣୀ। ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଦଢ଼ି ରୁହନ୍ତୁ, ଭଲ ଭାବେ ଚଳନ୍ତୁ।
ଯେ ଅଂସ୍ଯା ଯେ ଅଙ୍ଗ୍ଯାଃ ସୂଚୀକା ଯେ ପ୍ରକଙ୍କତାଃ । ଅଦୃଷ୍ଟାଃ କିଂ ଚନେହ ଵଃ ସର୍ଵେ ସାକଂ ନି ଜସ୍ଯତ
ଯେମାନେ କାନ୍ଧରେ, ଯେମାନେ ଅଙ୍ଗରେ, ସୁଇ ପରି ଯେମାନେ, ପ୍ରକଙ୍କତା ଯେମାନେ; ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ, ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ଶାନ୍ତ ହେଉ।
ଉତ୍ପୁରସ୍ତାତ୍ସୂର୍ଯ ଏତି ଵିଶ୍ଵଦୃଷ୍ଟୋ ଅଦୃଷ୍ଟହା । ଅଦୃଷ୍ଟାନ୍ସର୍ଵାଞ୍ଜମ୍ଭଯନ୍ସର୍ଵାଶ୍ଚ ଯାତୁଧାନ୍ଯଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଉଠେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ଅଦୃଶ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଶକ। ସେ ସମସ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଯାତୁଧାନକୁ ଶାନ୍ତ କରେ।
ଉଦପପ୍ତଦସୌ ସୂର୍ଯଃ ପୁରୁ ଵିଶ୍ଵାନି ଜୂର୍ଵନ୍ । ଆଦିତ୍ଯଃ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵଦୃଷ୍ଟୋ ଅଦୃଷ୍ଟହା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠିଛି, ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଦୂର କରୁଛି। ଆଦିତ୍ୟ ପର୍ବତମାନରୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଅଦୃଶ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଶକ।
ସୂର୍ଯେ ଵିଷମ୍ ଆ ସଜାମି ଦୃତିꣳ ସୁରାଵତୋ ଗୃହେ । ସୋ ଚିନ୍ ନୁ ନ ମରାତି ନୋ ଵଯମ୍ ମରାମାରେ ଅସ୍ଯ ଯୋଜନꣳ ହରିଷ୍ଠା ମଧୁ ତ୍ଵା ମଧୁଲା ଚକାର
ମୁଁ ମୋ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ଦାନଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ଘରେ ରଖିଛି। ସେ ମରିନଯାଉ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ମରିନଯାଉ। ଏହାର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଯାଉନି। ତୁମର ଶକ୍ତି ମଧୁର, ତୁମର କାମ ମଧୁର।
ଇଯତ୍ତିକା ଶକୁନ୍ତିକା ସକା ଜଘାସ ତେ ଵିଷମ୍ । ସୋ ଚିନ୍ ନୁ ନ ମରାତି ନୋ ଵଯମ୍ ମରାମାରେ ଅସ୍ଯ ଯୋଜନꣳ ହରିଷ୍ଠା ମଧୁ ତ୍ଵା ମଧୁଲା ଚକାର
ଏହି ଛୋଟ ଚଡ଼େଇଟି, ମହିଳା ଶକୁନି, ତୁମ ସହିତ ବିଷ ଖାଇଛି। ତଥାପି ସେ ମରୁନି, ଆମେ ମଧ୍ୟ ମରୁନାହୁଁ; ଏହି ବିଷରେ ଆମେ କେହି ମରିବା ନାହିଁ। ଏହାର ମାପ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁ, ମଧୁ ବନାଉଥିବା ଜଣେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ଵିଷ୍ପୁଲିଙ୍ଗକା ଵିଷସ୍ଯ ପୁଷ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଷନ୍ । ତାଶ୍ ଚିନ୍ ନୁ ନ ମରନ୍ତି ନୋ ଵଯମ୍ ମରାମାରେ ଅସ୍ଯ ଯୋଜନꣳ ହରିଷ୍ଠା ମଧୁ ତ୍ଵା ମଧୁଲା ଚକାର
ତିନିଥର ସାତଟି କରି, ବିଷର ଅଗ୍ନିକଣିକା ଦେଖାଯାଇଛି। ତଥାପି ସେମାନେ ମରୁନି, ଆମେ ମଧ୍ୟ ମରୁନାହୁଁ; ଏହି ବିଷରେ ଆମେ କେହି ମରିବା ନାହିଁ। ଏହାର ମାପ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁ, ମଧୁ ବନାଉଥିବା ଜଣେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ନଵାନାꣳ ନଵତୀନାꣳ ଵିଷସ୍ଯ ରୋପୁଷୀଣାମ୍ । ସର୍ଵାସାମ୍ ଅଗ୍ରଭꣳ ନାମାରେ ଅସ୍ଯ ଯୋଜନꣳ ହରିଷ୍ଠା ମଧୁ ତ୍ଵା ମଧୁଲା ଚକାର
ନବଟିରେ ନବତିଟି ବିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଗଛମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସବୁଠାରୁ ନାମ ନେଇଛି। ଏହି ବିଷରେ ଆମେ କେହି ମରିବା ନାହିଁ। ଏହାର ମାପ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁ, ମଧୁ ବନାଉଥିବା ଜଣେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ମଯୂର୍ଯଃ ସପ୍ତ ସ୍ଵସାରୋ ଅଗ୍ରୁଵଃ । ତାସ୍ ତେ ଵିଷꣳ ଵି ଜଭ୍ରିର ଉଦକꣳ କୁମ୍ଭିନୀର୍ ଇଵ
ତିନିଥର ସାତଟି କରି, ମୟୂରୀମାନେ, ସାତ ଜଣୀ ଭଉଣୀମାନେ, ସବୁଠାରୁ ଆଗୁଆ—ଏମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବିଷ ବହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଘଡ଼ାରେ ପାଣି ରହିଥାଏ।
ଇଯତ୍ତକଃ କୁଷୁମ୍ଭକସ୍ ତକମ୍ ଭିନଦ୍ମ୍ଯ୍ ଅଶ୍ମନା । ତତୋ ଵିଷମ୍ ପ୍ର ଵାଵୃତେ ପରାଚୀର୍ ଅନୁ ସꣳଵତଃ
ଯେତେ ଟିକିଏ କୁଷୁମ୍ଭକ ଅଛି, ମୁଁ ଏହାକୁ ପଥରରେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି। ଏହାପରେ ବିଷଟି ବାହାରିଯାଏ, ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।
କୁଷୁମ୍ଭକସ୍ ତଦ୍ ଅବ୍ରଵୀଦ୍ ଗିରେଃ ପ୍ରଵର୍ତମାନକଃ । ଵୃଶ୍ଚିକସ୍ଯାରସꣳ ଵିଷମ୍ ଅରସꣳ ଵୃଶ୍ଚିକ ତେ ଵିଷମ୍
କୁଷୁମ୍ଭକ କହିଲେ, ପାହାଡ଼ରୁ ଗଡ଼ିଯାଉଥିବା ସମୟରେ— 'ବିଛିର ବିଷର କୌଣସି ସ୍ୱାଦ ନାହିଁ; ବିଛି, ତୋର ବିଷରେ କୌଣସି ସ୍ୱାଦ ନାହିଁ।'
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଦ୍ଯୁଭିସ୍ତ୍ଵମାଶୁଶୁକ୍ଷଣିସ୍ତ୍ଵମଦ୍ଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵମଶ୍ମନସ୍ପରି । ତ୍ଵଂ ଵନେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵମୋଷଧୀଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ନୃଣାଂ ନୃପତେ ଜାଯସେ ଶୁଚିଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅଛ, ଜଳରେ ତୁମେ ତୀବ୍ର ଚଳନଶୀଳ, ପାଥର ଉପରେ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ରୂପେ ଅଛ। ଜଙ୍ଗଲରେ, ଔଷଧିରେ ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅଛ। ହେ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, ତୁମେ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନଉଛ।
ତଵାଗ୍ନେ ହୋତ୍ରଂ ତଵ ପୋତ୍ରମୃତ୍ଵିଯଂ ତଵ ନେଷ୍ଟ୍ରଂ ତ୍ଵମଗ୍ନିଦୃତାଯତଃ । ତଵ ପ୍ରଶାସ୍ତ୍ରଂ ତ୍ଵମଧ୍ଵରୀଯସି ବ୍ରହ୍ମା ଚାସି ଗୃହପତିଶ୍ଚ ନୋ ଦମେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ହୋତାର କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର, ପୋତାର ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନିଅ। ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଚାର୍ୟ ତୁମେ, ନେଷ୍ଟାର ଏବଂ ଅଗ୍ନିଧ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅଛ। ଅଧ୍ୱରୀୟ ପ୍ରଶାସକ ତୁମେ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଆମ ଘରର ଗୃହପତି।
ତ୍ଵମଗ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃଷଭଃ ସତାମସି ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁରୁରୁଗାଯୋ ନମସ୍ଯଃ । ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମା ରଯିଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ତ୍ଵଂ ଵିଧର୍ତଃ ସଚସେ ପୁରଂଧ୍ଯା
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟବାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ବିଶାଳ ପଦ ଦେଉଥିବା ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ। ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ଧନର ମାଲିକ, ପ୍ରାର୍ଥନାର ନାଥ। ତୁମେ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଏବଂ ଦାନଶୀଳଙ୍କ ସହ ଏକତା ରଖ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ରାଜା ଵରୁଣୋ ଧୃତଵ୍ରତସ୍ତ୍ଵଂ ମିତ୍ରୋ ଭଵସି ଦସ୍ମ ଈଡ୍ଯଃ । ତ୍ଵମର୍ଯମା ସତ୍ପତିର୍ଯସ୍ଯ ସମ୍ଭୁଜଂ ତ୍ଵମଂଶୋ ଵିଦଥେ ଦେଵ ଭାଜଯୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ରାଜା ବରୁଣ, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ। ତୁମେ ମିତ୍ର, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ। ତୁମେ ଆର୍ୟମାନ୍, ସତ୍ୟ ନାୟକ ଯାହାଙ୍କ ଅଂଶ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଳେ। ତୁମେ ଅଂଶ, ହେ ଦେବ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ତ୍ଵଷ୍ଟା ଵିଧତେ ସୁଵୀର୍ଯଂ ତଵ ଗ୍ନାଵୋ ମିତ୍ରମହଃ ସଜାତ୍ଯମ୍ । ତ୍ଵମାଶୁହେମା ରରିଷେ ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ନରାଂ ଶର୍ଧୋ ଅସି ପୁରୂଵସୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଉତ୍ତମ ଶକ୍ତି ଦେଉଥିବା। ତୁମର ନାଇକିଆ ଦେବୀମାନେ, ତୁମର ସଙ୍ଗୀମାନେ ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ। ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଅର୍ଜନ କରିଛ। ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦଳ, ଅନେକ ଧନର ଧନୀ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ରୁଦ୍ରୋ ଅସୁରୋ ମହୋ ଦିଵସ୍ତ୍ଵଂ ଶର୍ଧୋ ମାରୁତଂ ପୃକ୍ଷ ଈଶିଷେ । ତ୍ଵଂ ଵାତୈରରୁଣୈର୍ଯାସି ଶଂଗଯସ୍ତ୍ଵଂ ପୂଷା ଵିଧତଃ ପାସି ନୁ ତ୍ମନା
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ରୁଦ୍ର, ବିଶାଳ ଆକାଶର ଅସୁର। ତୁମେ ମାରୁତ ଦଳ ଏବଂ ପୋଷକମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର। ରକ୍ତିମ ପବନ ସହ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଆଣ। ତୁମେ ପୂଷା, ସ୍ୱଭାବରେ ପାଳକ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଦ୍ରଵିଣୋଦା ଅରଂକୃତେ ତ୍ଵଂ ଦେଵଃ ସଵିତା ରତ୍ନଧା ଅସି । ତ୍ଵଂ ଭଗୋ ନୃପତେ ଵସ୍ଵ ଈଶିଷେ ତ୍ଵଂ ପାଯୁର୍ଦମେ ଯସ୍ତେଽଵିଧତ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଧନ ଦେଇଥିବା, କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ। ତୁମେ ଦେବତା ସବିତା, ରତ୍ନ ଦେଉଥିବା। ତୁମେ ଭଗ, ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ଧନର ଅଧିପତି। ଯିଏ ତୁମକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛି, ତାଙ୍କ ଘରର ରକ୍ଷକ ତୁମେ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ଦମ ଆ ଵିଶ୍ପତିଂ ଵିଶସ୍ତ୍ଵାଂ ରାଜାନଂ ସୁଵିଦତ୍ରମୃଞ୍ଜତେ । ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵାନି ସ୍ଵନୀକ ପତ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ସହସ୍ରାଣି ଶତା ଦଶ ପ୍ରତି
ହେ ଅଗ୍ନି, ଘରକୁ ଲୋକପତି ଭାବେ ତୁମକୁ ଡାକାଯାଏ। ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ତୁମକୁ ଦେଉଥିବା ରାଜା, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପରାମର୍ଶଦାତା। ତୁମେ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତିର ମାଲିକ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି। ତୁମେ ହଜାର, ଶତ, ଦଶ ବଣ୍ଟନ କର।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ପିତରମିଷ୍ଟିଭିର୍ନରସ୍ତ୍ଵାଂ ଭ୍ରାତ୍ରାଯ ଶମ୍ଯା ତନୂରୁଚମ୍ । ତ୍ଵଂ ପୁତ୍ରୋ ଭଵସି ଯସ୍ତେଽଵିଧତ୍ତ୍ଵଂ ସଖା ସୁଶେଵଃ ପାସ୍ଯାଧୃଷଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଉପହାର ଦେଇ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ପିତା ଭାବେ ମାନନ୍ତି। ତୁମେ ଭାଇ ଭାବେ ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ଅଛ। ଯିଏ ତୁମକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛି, ସେଠାରେ ପୁତ୍ର ଭାବେ ହୁଅ। ତୁମେ ଭଲ ବନ୍ଧୁ, ଅପରାଜିତ ଓ ରକ୍ଷାକାରୀ।
ତ୍ଵମଗ୍ନ ଋଭୁରାକେ ନମସ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ଵାଜସ୍ଯ କ୍ଷୁମତୋ ରାଯ ଈଶିଷେ । ତ୍ଵଂ ଵି ଭାସ୍ଯନୁ ଦକ୍ଷି ଦାଵନେ ତ୍ଵଂ ଵିଶିକ୍ଷୁରସି ଯଜ୍ଞମାତନିଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦକ୍ଷ ଋଭୁ, ପୂଜ୍ୟ। ଶକ୍ତି ଓ ଧନର ଫଳ ଉପରେ ତୁମର ଅଧିକାର। ତୁମେ ଦାହରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଅ। ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଥିବା ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ତୁମେ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଅଦିତିର୍ଦେଵ ଦାଶୁଷେ ତ୍ଵଂ ହୋତ୍ରା ଭାରତୀ ଵର୍ଧସେ ଗିରା । ତ୍ଵମିଳା ଶତହିମାସି ଦକ୍ଷସେ ତ୍ଵଂ ଵୃତ୍ରହା ଵସୁପତେ ସରସ୍ଵତୀ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଅଦିତି। ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ହୋତ୍ରା ଭାରତୀ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ। ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ତୁମେ ଇଳା, ଅନେକ ଉପହାରର ମାଲିକ। ତୁମେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଧନର ନାଥ, ସରସ୍ୱତୀ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ସୁଭୃତ ଉତ୍ତମଂ ଵଯସ୍ତଵ ସ୍ପାର୍ହେ ଵର୍ଣ ଆ ସଂଦୃଶି ଶ୍ରିଯଃ । ତ୍ଵଂ ଵାଜଃ ପ୍ରତରଣୋ ବୃହନ୍ନସି ତ୍ଵଂ ରଯିର୍ବହୁଲୋ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପୃଥୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଭଲ ରଖାଯାଇଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି। ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ। ତୁମେ ଉତ୍ତମ ଫଳ, ବିଶାଳ ଉଦ୍ଧାରକ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ ଅନେକ ଧନର ମାଲିକ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନ ଆଦିତ୍ଯାସ ଆସ୍ଯଂ ତ୍ଵାଂ ଜିହ୍ଵାଂ ଶୁଚଯଶ୍ଚକ୍ରିରେ କଵେ । ତ୍ଵାଂ ରାତିଷାଚୋ ଅଧ୍ଵରେଷୁ ସଶ୍ଚିରେ ତ୍ଵେ ଦେଵା ହଵିରଦନ୍ତ୍ଯାହୁତମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ମୁଁହ କରିଛନ୍ତି। ଶୁଭ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ଜିଭ୍ ଭାବେ ଗଠନ କରିଛନ୍ତି, ହେ ଜ୍ଞାନୀ। ଦାନକାରୀମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମ ସହ ଏକତା କରନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଅର୍ପିତ ହବିର ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵେ ଅଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵେ ଅମୃତାସୋ ଅଦ୍ରୁହ ଆସା ଦେଵା ହଵିରଦନ୍ତ୍ଯାହୁତମ୍ । ତ୍ଵଯା ମର୍ତାସଃ ସ୍ଵଦନ୍ତ ଆସୁତିଂ ତ୍ଵଂ ଗର୍ଭୋ ଵୀରୁଧାଂ ଜଜ୍ଞିଷେ ଶୁଚିଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଅମର ଦେବତାମାନେ, ଚଳାକି ବିନା, ତୁମ ମାଧ୍ୟମରେ ଅର୍ପିତ ହବିର ଭୋଗ କରନ୍ତି। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ପୋଷଣ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ତୁମେ ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ଗର୍ଭ।