ତ୍ଵଂ ତାଁ ଅଗ୍ନ ଉଭଯାନ୍ଵି ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵେଷି ପ୍ରପିତ୍ଵେ ମନୁଷୋ ଯଜତ୍ର । ଅଭିପିତ୍ଵେ ମନଵେ ଶାସ୍ଯୋ ଭୂର୍ମର୍ମୃଜେନ୍ଯ ଉଶିଗ୍ଭିର୍ନାକ୍ରଃ
ହେ ଆଗ୍ନି, ଦୁଇପଟେ ଜାଣି, ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ପୁରୁଣା ପଥ ଖୋଜ; ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଯିଏ ଅଗ୍ରସର ହେବାକୁ ଚାହେ, ସେ ତୁମକୁ ମାନିବା ଉଚିତ; ତୁମେ ପ୍ରେରିତ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଣୀ।
ଅଵୋଚାମ ନିଵଚନାନ୍ଯସ୍ମିନ୍ମାନସ୍ଯ ସୂନୁଃ ସହସାନେ ଅଗ୍ନୌ । ଵଯଂ ସହସ୍ରମୃଷିଭିଃ ସନେମ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଆମେ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣଗୁଡ଼ିକୁ ମନସ୍ର ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଛୁ। ଆମେ ହଜାର ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ଶକ୍ତି ଅଧିଗମ କରିବାକୁ ଓ ଏହି ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ଉପକାରୀ ଲୋକମାନେ କିଏ ତାହା ଜାଣିବାକୁ ପାରିବୁ।
ଅନର୍ଵାଣଂ ଵୃଷଭଂ ମନ୍ଦ୍ରଜିହ୍ଵଂ ବୃହସ୍ପତିଂ ଵର୍ଧଯା ନଵ୍ଯମର୍କୈଃ । ଗାଥାନ୍ଯଃ ସୁରୁଚୋ ଯସ୍ଯ ଦେଵା ଆଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ନଵମାନସ୍ଯ ମର୍ତାଃ
ମୃଦୁ ଜିହ୍ୱା ଥିବା ବଳିୟା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ନୂତନ ସ୍ତୁତିରେ ବଢ଼ାଇବା। ଯାହାଙ୍କର ଗୀତ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଶୁଣନ୍ତି, ଏବଂ ମଣିଷମାନେ ନୂତନ ମନେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ତମୃତ୍ଵିଯା ଉପ ଵାଚଃ ସଚନ୍ତେ ସର୍ଗୋ ନ ଯୋ ଦେଵଯତାମସର୍ଜି । ବୃହସ୍ପତିଃ ସ ହ୍ଯଞ୍ଜୋ ଵରାଂସି ଵିଭ୍ଵାଭଵତ୍ସମୃତେ ମାତରିଶ୍ଵା
ଯାହାଠାରେ ଋତୁଇଜ୍ୟମାନେ ନିଜର କଥା ଯୋଗାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଝରଣା ପଠାନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ମାତରିଶ୍ୱାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ମୃତ।
ଉପସ୍ତୁତିଂ ନମସ ଉଦ୍ଯତିଂ ଚ ଶ୍ଲୋକଂ ଯଂସତ୍ସଵିତେଵ ପ୍ର ବାହୂ । ଅସ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵାହନ୍ଯୋ ଯୋ ଅସ୍ତି ମୃଗୋ ନ ଭୀମୋ ଅରକ୍ଷସସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା, ନମସ୍କାର ଓ ଉନ୍ନତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ସବିତାଙ୍କର ବାହୁ ପରି ଉପରକୁ ଉଠେ। ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ବନ୍ୟ ପଶୁ ପରି ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ରକ୍ଷାକାରୀ।
ଅସ୍ଯ ଶ୍ଲୋକୋ ଦିଵୀଯତେ ପୃଥିଵ୍ଯାମତ୍ଯୋ ନ ଯଂସଦ୍ଯକ୍ଷଭୃଦ୍ଵିଚେତାଃ । ମୃଗାଣାଂ ନ ହେତଯୋ ଯନ୍ତି ଚେମା ବୃହସ୍ପତେରହିମାଯାଁ ଅଭି ଦ୍ଯୂନ୍
ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଗଞ୍ଜିଉଛି, ଯେପରି ରଥଚାଳକ ଦୃଶ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାର ବୋହି ନେଇଯାଏ। ବନ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କର ପଥ ଯେପରି ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଶକ୍ତି ମେଘକୁ ଜୟ କରେ।
ଯେ ତ୍ଵା ଦେଵୋସ୍ରିକଂ ମନ୍ଯମାନାଃ ପାପା ଭଦ୍ରମୁପଜୀଵନ୍ତି ପଜ୍ରାଃ । ନ ଦୂଢ୍ଯେ ଅନୁ ଦଦାସି ଵାମଂ ବୃହସ୍ପତେ ଚଯସ ଇତ୍ପିଯାରୁମ୍
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଦୁର୍ବଳ ଭାବି, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ହେ ବୃହସ୍ପତି, ସେମାନେ ସୁଖରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ ରୋକୁନାହାଁ, ନିମ୍ନମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କର।
ସୁପ୍ରୈତୁଃ ସୂଯଵସୋ ନ ପନ୍ଥା ଦୁର୍ନିଯନ୍ତୁଃ ପରିପ୍ରୀତୋ ନ ମିତ୍ରଃ । ଅନର୍ଵାଣୋ ଅଭି ଯେ ଚକ୍ଷତେ ନୋଽପୀଵୃତା ଅପୋର୍ଣୁଵନ୍ତୋ ଅସ୍ଥୁଃ
ଉଦାରମନ୍ତିଙ୍କର ପଥ ସୁସ୍ଥିର ହେଉ, ଯେପରି ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଥିବା ବନ୍ଧୁଙ୍କ ପଥ। ଯେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ନୁହଁନ୍ତି, ଆମପ୍ରତି ଦୟାଦୃଷ୍ଟି ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସଂ ଯଂ ସ୍ତୁଭୋଽଵନଯୋ ନ ଯନ୍ତି ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସ୍ରଵତୋ ରୋଧଚକ୍ରାଃ । ସ ଵିଦ୍ଵାଁ ଉଭଯଂ ଚଷ୍ଟେ ଅନ୍ତର୍ବୃହସ୍ପତିସ୍ତର ଆପଶ୍ଚ ଗୃଧ୍ରଃ
ଯେ ପ୍ରଶଂସା ଗାଯାଯାଏ, ସେ ଅନ୍ୟପଥକୁ ଯାଏନାହିଁ, ଯେପରି ଜଳ ଅବରୋଧ ଛାଡ଼ି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଏ। ବୃହସ୍ପତି ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ଜାଣି, ଭିତରେ ଦେଖନ୍ତି, ଗୃଧ୍ର ପରି ଜଳ ଅଟକି ଚାଲନ୍ତି।
ଏଵା ମହସ୍ତୁଵିଜାତସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଵୃଷଭୋ ଧାଯି ଦେଵଃ । ସ ନ ସ୍ତୁତୋ ଵୀରଵଦ୍ଧାତୁ ଗୋମଦ୍ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏଭଳି ମହତ୍ତ୍ୱରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୃହସ୍ପତି, ବଳିୟା ବୃଷଭ ଦେବତା ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ, ଆମେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ବୀରତା, ଗୋଧନ ଦିଅନ୍ତୁ ଓ ଏହି ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ଉପକାରୀ ଲୋକମାନେ କିଏ ତାହା ଆମେ ଜାଣିପାରିବୁ।
କଙ୍କତୋ ନ କଙ୍କତୋଽଥୋ ସତୀନକଙ୍କତଃ । ଦ୍ଵାଵିତି ପ୍ଲୁଷୀ ଇତି ନ୍ଯଦୃଷ୍ଟା ଅଲିପ୍ସତ
ଯେପରି କଙ୍କ ଚିତ୍କାର, ପୁଣି କଙ୍କ ଚିତ୍କାର, ଏବଂ ସତୀନ କଙ୍କର ଚିତ୍କାର। ଦୁଇ ଜଣ କହିଲେ 'ପ୍ଲୁଷି', ଏଭଳି ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଆସି ବସିଲେ, ଛୁଇଁଲେ ନାହିଁ।
ଅଦୃଷ୍ଟାନ୍ହନ୍ତ୍ଯାଯତ୍ଯଥୋ ହନ୍ତି ପରାଯତୀ । ଅଥୋ ଅଵଘ୍ନତୀ ହନ୍ତ୍ଯଥୋ ପିନଷ୍ଟି ପିଂଷତୀ
ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଆସୁଥିବାମାନେକୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି, ଯାଉଥିବାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଉପରୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି, ଚେପି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ଶରାସଃ କୁଶରାସୋ ଦର୍ଭାସଃ ସୈର୍ଯା ଉତ । ମୌଞ୍ଜା ଅଦୃଷ୍ଟା ଵୈରିଣାଃ ସର୍ଵେ ସାକଂ ନ୍ଯଲିପ୍ସତ
ତୀର, ମିଥ୍ୟା ତୀର, କୁଶ ଓ ମୁଞ୍ଜ ଘାସ; ଅଦୃଶ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ଆସି ବସିଲେ, ଛୁଇଁଲେ ନାହିଁ।
ନି ଗାଵୋ ଗୋଷ୍ଠେ ଅସଦନ୍ନି ମୃଗାସୋ ଅଵିକ୍ଷତ । ନି କେତଵୋ ଜନାନାଂ ନ୍ଯଦୃଷ୍ଟା ଅଲିପ୍ସତ
ଗାଁମାନେ ଗୋଶାଳାରେ ବସିଛନ୍ତି, ବନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଘୁରୁଛନ୍ତି। ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚିହ୍ନ, ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ଛୁଇଁନାହାନ୍ତି।
ଏତ ଉ ତ୍ଯେ ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ରନ୍ପ୍ରଦୋଷଂ ତସ୍କରା ଇଵ । ଅଦୃଷ୍ଟା ଵିଶ୍ଵଦୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରତିବୁଦ୍ଧା ଅଭୂତନ
ଏମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଚୋରମାନେ ପରି ଦେଖାଦେଲେ। ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସଚେତନ ହେଲେ।
ଦ୍ଯୌର୍ଵଃ ପିତା ପୃଥିଵୀ ମାତା ସୋମୋ ଭ୍ରାତାଦିତିଃ ସ୍ଵସା । ଅଦୃଷ୍ଟା ଵିଶ୍ଵଦୃଷ୍ଟାସ୍ତିଷ୍ଠତେଲଯତା ସୁ କମ୍
ଆକାଶ ତୁମର ପିତା, ପୃଥିବୀ ମାଆ, ସୋମ ଭାଇ, ଅଦିତି ଭଉଣୀ। ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଦଢ଼ି ରୁହନ୍ତୁ, ଭଲ ଭାବେ ଚଳନ୍ତୁ।
ଯେ ଅଂସ୍ଯା ଯେ ଅଙ୍ଗ୍ଯାଃ ସୂଚୀକା ଯେ ପ୍ରକଙ୍କତାଃ । ଅଦୃଷ୍ଟାଃ କିଂ ଚନେହ ଵଃ ସର୍ଵେ ସାକଂ ନି ଜସ୍ଯତ
ଯେମାନେ କାନ୍ଧରେ, ଯେମାନେ ଅଙ୍ଗରେ, ସୁଇ ପରି ଯେମାନେ, ପ୍ରକଙ୍କତା ଯେମାନେ; ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ, ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ଶାନ୍ତ ହେଉ।
ଉତ୍ପୁରସ୍ତାତ୍ସୂର୍ଯ ଏତି ଵିଶ୍ଵଦୃଷ୍ଟୋ ଅଦୃଷ୍ଟହା । ଅଦୃଷ୍ଟାନ୍ସର୍ଵାଞ୍ଜମ୍ଭଯନ୍ସର୍ଵାଶ୍ଚ ଯାତୁଧାନ୍ଯଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଉଠେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ଅଦୃଶ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଶକ। ସେ ସମସ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଯାତୁଧାନକୁ ଶାନ୍ତ କରେ।
ଉଦପପ୍ତଦସୌ ସୂର୍ଯଃ ପୁରୁ ଵିଶ୍ଵାନି ଜୂର୍ଵନ୍ । ଆଦିତ୍ଯଃ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵଦୃଷ୍ଟୋ ଅଦୃଷ୍ଟହା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠିଛି, ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଦୂର କରୁଛି। ଆଦିତ୍ୟ ପର୍ବତମାନରୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଅଦୃଶ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଶକ।
ସୂର୍ଯେ ଵିଷମ୍ ଆ ସଜାମି ଦୃତିꣳ ସୁରାଵତୋ ଗୃହେ । ସୋ ଚିନ୍ ନୁ ନ ମରାତି ନୋ ଵଯମ୍ ମରାମାରେ ଅସ୍ଯ ଯୋଜନꣳ ହରିଷ୍ଠା ମଧୁ ତ୍ଵା ମଧୁଲା ଚକାର
ମୁଁ ମୋ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ଦାନଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ଘରେ ରଖିଛି। ସେ ମରିନଯାଉ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ମରିନଯାଉ। ଏହାର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଯାଉନି। ତୁମର ଶକ୍ତି ମଧୁର, ତୁମର କାମ ମଧୁର।
ଇଯତ୍ତିକା ଶକୁନ୍ତିକା ସକା ଜଘାସ ତେ ଵିଷମ୍ । ସୋ ଚିନ୍ ନୁ ନ ମରାତି ନୋ ଵଯମ୍ ମରାମାରେ ଅସ୍ଯ ଯୋଜନꣳ ହରିଷ୍ଠା ମଧୁ ତ୍ଵା ମଧୁଲା ଚକାର
ଏହି ଛୋଟ ଚଡ଼େଇଟି, ମହିଳା ଶକୁନି, ତୁମ ସହିତ ବିଷ ଖାଇଛି। ତଥାପି ସେ ମରୁନି, ଆମେ ମଧ୍ୟ ମରୁନାହୁଁ; ଏହି ବିଷରେ ଆମେ କେହି ମରିବା ନାହିଁ। ଏହାର ମାପ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁ, ମଧୁ ବନାଉଥିବା ଜଣେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ଵିଷ୍ପୁଲିଙ୍ଗକା ଵିଷସ୍ଯ ପୁଷ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଷନ୍ । ତାଶ୍ ଚିନ୍ ନୁ ନ ମରନ୍ତି ନୋ ଵଯମ୍ ମରାମାରେ ଅସ୍ଯ ଯୋଜନꣳ ହରିଷ୍ଠା ମଧୁ ତ୍ଵା ମଧୁଲା ଚକାର
ତିନିଥର ସାତଟି କରି, ବିଷର ଅଗ୍ନିକଣିକା ଦେଖାଯାଇଛି। ତଥାପି ସେମାନେ ମରୁନି, ଆମେ ମଧ୍ୟ ମରୁନାହୁଁ; ଏହି ବିଷରେ ଆମେ କେହି ମରିବା ନାହିଁ। ଏହାର ମାପ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁ, ମଧୁ ବନାଉଥିବା ଜଣେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ନଵାନାꣳ ନଵତୀନାꣳ ଵିଷସ୍ଯ ରୋପୁଷୀଣାମ୍ । ସର୍ଵାସାମ୍ ଅଗ୍ରଭꣳ ନାମାରେ ଅସ୍ଯ ଯୋଜନꣳ ହରିଷ୍ଠା ମଧୁ ତ୍ଵା ମଧୁଲା ଚକାର
ନବଟିରେ ନବତିଟି ବିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଗଛମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସବୁଠାରୁ ନାମ ନେଇଛି। ଏହି ବିଷରେ ଆମେ କେହି ମରିବା ନାହିଁ। ଏହାର ମାପ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁ, ମଧୁ ବନାଉଥିବା ଜଣେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ମଯୂର୍ଯଃ ସପ୍ତ ସ୍ଵସାରୋ ଅଗ୍ରୁଵଃ । ତାସ୍ ତେ ଵିଷꣳ ଵି ଜଭ୍ରିର ଉଦକꣳ କୁମ୍ଭିନୀର୍ ଇଵ
ତିନିଥର ସାତଟି କରି, ମୟୂରୀମାନେ, ସାତ ଜଣୀ ଭଉଣୀମାନେ, ସବୁଠାରୁ ଆଗୁଆ—ଏମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବିଷ ବହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଘଡ଼ାରେ ପାଣି ରହିଥାଏ।
ଇଯତ୍ତକଃ କୁଷୁମ୍ଭକସ୍ ତକମ୍ ଭିନଦ୍ମ୍ଯ୍ ଅଶ୍ମନା । ତତୋ ଵିଷମ୍ ପ୍ର ଵାଵୃତେ ପରାଚୀର୍ ଅନୁ ସꣳଵତଃ
ଯେତେ ଟିକିଏ କୁଷୁମ୍ଭକ ଅଛି, ମୁଁ ଏହାକୁ ପଥରରେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି। ଏହାପରେ ବିଷଟି ବାହାରିଯାଏ, ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।
କୁଷୁମ୍ଭକସ୍ ତଦ୍ ଅବ୍ରଵୀଦ୍ ଗିରେଃ ପ୍ରଵର୍ତମାନକଃ । ଵୃଶ୍ଚିକସ୍ଯାରସꣳ ଵିଷମ୍ ଅରସꣳ ଵୃଶ୍ଚିକ ତେ ଵିଷମ୍
କୁଷୁମ୍ଭକ କହିଲେ, ପାହାଡ଼ରୁ ଗଡ଼ିଯାଉଥିବା ସମୟରେ— 'ବିଛିର ବିଷର କୌଣସି ସ୍ୱାଦ ନାହିଁ; ବିଛି, ତୋର ବିଷରେ କୌଣସି ସ୍ୱାଦ ନାହିଁ।'
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଦ୍ଯୁଭିସ୍ତ୍ଵମାଶୁଶୁକ୍ଷଣିସ୍ତ୍ଵମଦ୍ଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵମଶ୍ମନସ୍ପରି । ତ୍ଵଂ ଵନେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵମୋଷଧୀଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ନୃଣାଂ ନୃପତେ ଜାଯସେ ଶୁଚିଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅଛ, ଜଳରେ ତୁମେ ତୀବ୍ର ଚଳନଶୀଳ, ପାଥର ଉପରେ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ରୂପେ ଅଛ। ଜଙ୍ଗଲରେ, ଔଷଧିରେ ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅଛ। ହେ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, ତୁମେ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନଉଛ।
ତଵାଗ୍ନେ ହୋତ୍ରଂ ତଵ ପୋତ୍ରମୃତ୍ଵିଯଂ ତଵ ନେଷ୍ଟ୍ରଂ ତ୍ଵମଗ୍ନିଦୃତାଯତଃ । ତଵ ପ୍ରଶାସ୍ତ୍ରଂ ତ୍ଵମଧ୍ଵରୀଯସି ବ୍ରହ୍ମା ଚାସି ଗୃହପତିଶ୍ଚ ନୋ ଦମେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ହୋତାର କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର, ପୋତାର ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନିଅ। ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଚାର୍ୟ ତୁମେ, ନେଷ୍ଟାର ଏବଂ ଅଗ୍ନିଧ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅଛ। ଅଧ୍ୱରୀୟ ପ୍ରଶାସକ ତୁମେ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଆମ ଘରର ଗୃହପତି।
ତ୍ଵମଗ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃଷଭଃ ସତାମସି ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁରୁରୁଗାଯୋ ନମସ୍ଯଃ । ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମା ରଯିଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ତ୍ଵଂ ଵିଧର୍ତଃ ସଚସେ ପୁରଂଧ୍ଯା
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟବାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ବିଶାଳ ପଦ ଦେଉଥିବା ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ। ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ଧନର ମାଲିକ, ପ୍ରାର୍ଥନାର ନାଥ। ତୁମେ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଏବଂ ଦାନଶୀଳଙ୍କ ସହ ଏକତା ରଖ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ରାଜା ଵରୁଣୋ ଧୃତଵ୍ରତସ୍ତ୍ଵଂ ମିତ୍ରୋ ଭଵସି ଦସ୍ମ ଈଡ୍ଯଃ । ତ୍ଵମର୍ଯମା ସତ୍ପତିର୍ଯସ୍ଯ ସମ୍ଭୁଜଂ ତ୍ଵମଂଶୋ ଵିଦଥେ ଦେଵ ଭାଜଯୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ରାଜା ବରୁଣ, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ। ତୁମେ ମିତ୍ର, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ। ତୁମେ ଆର୍ୟମାନ୍, ସତ୍ୟ ନାୟକ ଯାହାଙ୍କ ଅଂଶ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଳେ। ତୁମେ ଅଂଶ, ହେ ଦେବ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।