ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ ଖନମାନଃ ଖନିତ୍ରୈଃ ପ୍ରଜାମପତ୍ଯଂ ବଲମିଚ୍ଛମାନଃ । ଉଭୌ ଵର୍ଣାଵୃଷିରୁଗ୍ରଃ ପୁପୋଷ ସତ୍ଯା ଦେଵେଷ୍ଵାଶିଷୋ ଜଗାମ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ, କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଖୋଦି, ସନ୍ତାନ, ପ୍ରଜା ଓ ଶକ୍ତି ଚାହିଁ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଷି ଦୁଇ ଜାତିକୁ ପୋଷଣ କଲେ; ସତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଯୁଵୋ ରଜାଂସି ସୁଯମାସୋ ଅଶ୍ଵା ରଥୋ ଯଦ୍ଵାଂ ପର୍ଯର୍ଣାଂସି ଦୀଯତ୍ । ହିରଣ୍ଯଯା ଵାଂ ପଵଯଃ ପ୍ରୁଷାଯନ୍ମଧ୍ଵଃ ପିବନ୍ତା ଉଷସଃ ସଚେଥେ
ତୁମେ ଦୁହେଁ ରାଜ୍ୟ, ସୁଚାଳିତ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ନେଇ ଯେତେବେଳେ ମାର୍ଗ ଚାଲିଥାଅ, ସେତେବେଳେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଦିଆଯାଏ। ତୁମର ସୁନା ଛାନିରୁ ମଧୁ ଝରେ, ଏବଂ ତୁମେ ଉଷା ସହିତ ଏହି ମଧୁର ସ୍ବାଦ ଉପଭୋଗ କର।
ଯୁଵମତ୍ଯସ୍ଯାଵ ନକ୍ଷଥୋ ଯଦ୍ଵିପତ୍ମନୋ ନର୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରଯଜ୍ଯୋଃ । ସ୍ଵସା ଯଦ୍ଵାଂ ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତୀ ଭରାତି ଵାଜାଯେଟ୍ଟେ ମଧୁପାଵିଷେ ଚ
ତୁମେ କଦାପି ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଦାନକୁ ଅବହେଳା କରନାହାଅ। ତୁମର ଭଉଣୀ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ନେଇ ଆସେ, ଶକ୍ତି ଓ ମଧୁର ପାନ ପାଇଁ ଆଶା କରେ।
ଯୁଵଂ ପଯ ଉସ୍ରିଯାଯାମଧତ୍ତଂ ପକ୍ଵମାମାଯାମଵ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଗୋଃ । ଅନ୍ତର୍ଯଦ୍ଵନିନୋ ଵାମୃତପ୍ସୂ ହ୍ଵାରୋ ନ ଶୁଚିର୍ଯଜତେ ହଵିଷ୍ମାନ୍
ତୁମେ ଗାଈର ତେନାରେ ଦୁଧ ରଖିଛ, ଯାହା ପୁରୁଣା ଓ ପକା ଦାନ। ଯେତେବେଳେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ହବି ଦେଉଥିବା ଯଜ୍ଞକାରୀ ତୁମକୁ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଡାକେ, ସେ ତୁମକୁ ନିବେଦନ ସହିତ ପୂଜା କରେ।
ଯୁଵଂ ହ ଘର୍ମଂ ମଧୁମନ୍ତମତ୍ରଯେଽପୋ ନ କ୍ଷୋଦୋଽଵୃଣୀତମେଷେ । ତଦ୍ଵାଂ ନରାଵଶ୍ଵିନା ପଶ୍ଵଇଷ୍ଟୀ ରଥ୍ଯେଵ ଚକ୍ରା ପ୍ରତି ଯନ୍ତି ମଧ୍ଵଃ
ତୁମେ ଅତିଥି ପାଇଁ ମଧୁର ଉଷ୍ମତା ବାଛିଛ, ଯେପରି ଜଳ ନିଜ ମାର୍ଗ ବାଛେ। ଏହିପରି, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ଗାଈମାନେ ତୁମକୁ ଖୋଜନ୍ତି, ଓ ମଧୁ ରଥର ଚକ୍ର ପରି ରାସ୍ତାରେ ବହେ।
ଆ ଵାଂ ଦାନାଯ ଵଵୃତୀଯ ଦସ୍ରା ଗୋରୋହେଣ ତୌଗ୍ର୍ଯୋ ନ ଜିଵ୍ରିଃ । ଅପଃ କ୍ଷୋଣୀ ସଚତେ ମାହିନା ଵାଂ ଜୂର୍ଣୋ ଵାମକ୍ଷୁରଂହସୋ ଯଜତ୍ରା
ତୁମର ଦାନ ପାଇଁ, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ ଦ୍ଵୟ, ମୁଁ ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭ ପରି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି। ଜଳ ଓ ଭୂମି ତୁମର ମହିମାକୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ଓ ଦ୍ରୁତ ଓ ପୂଜ୍ୟ ଲୋକ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ନି ଯଦ୍ଯୁଵେଥେ ନିଯୁତଃ ସୁଦାନୂ ଉପ ସ୍ଵଧାଭିଃ ସୃଜଥଃ ପୁରଂଧିମ୍ । ପ୍ରେଷଦ୍ଵେଷଦ୍ଵାତୋ ନ ସୂରିରା ମହେ ଦଦେ ସୁଵ୍ରତୋ ନ ଵାଜମ୍
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଦାନଶୀଳ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଗାଅ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ପୋଷକ ଦେଉଛ। ଦ୍ରୁତ ପବନ ପରି, ଜ୍ଞାନୀ ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ ଦେଉଛନ୍ତି, ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଇଚ୍ଛାବାନ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଅ।
ଵଯଂ ଚିଦ୍ଧି ଵାଂ ଜରିତାରଃ ସତ୍ଯା ଵିପନ୍ଯାମହେ ଵି ପଣିର୍ହିତାଵାନ୍ । ଅଧା ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମାଶ୍ଵିନାଵନିନ୍ଦ୍ଯା ପାଥୋ ହି ଷ୍ମା ଵୃଷଣାଵନ୍ତିଦେଵମ୍
ଆମେ ତୁମ ସ୍ତୁତିକର୍ତ୍ତାମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସତ୍ୟକୁ ଗାଇ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛୁ, କାରଣ ଫଳ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ଏହିପରି, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ମାର୍ଗ କେବେ ନିନ୍ଦାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସଦା ଦେବତା ପାଖକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଯୁଵାଂ ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମାଶ୍ଵିନାଵନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ଵିରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ରଵଣସ୍ଯ ସାତୌ । ଅଗସ୍ତ୍ଯୋ ନରାଂ ନୃଷୁ ପ୍ରଶସ୍ତଃ କାରାଧୁନୀଵ ଚିତଯତ୍ସହସ୍ରୈଃ
ତୁମେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ସଦା ଦିନକୁ ଅନୁସରଣ କର, ବଡ଼ ଜଳସ୍ରୋତ ପାଖରେ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ, କୌଶଳୀ ପରି ହଜାର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ପ୍ର ଯଦ୍ଵହେଥେ ମହିନା ରଥସ୍ଯ ପ୍ର ସ୍ଯନ୍ଦ୍ରା ଯାଥୋ ମନୁଷୋ ନ ହୋତା । ଧତ୍ତଂ ସୂରିଭ୍ଯ ଉତ ଵା ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ନାସତ୍ଯା ରଯିଷାଚଃ ସ୍ଯାମ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ତୁମ ମହାନ ରଥରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅ, ମନୁଷ୍ୟ ପୂଜାରୀ ପରି ଦ୍ରୁତ ଚାଲ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଓ ତୁମ ନିଜ ଘୋଡ଼ାମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ, ନାସତ୍ୟ ଦ୍ଵୟ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ ହେବା।
ତଂ ଵାଂ ରଥଂ ଵଯମଦ୍ଯା ହୁଵେମ ସ୍ତୋମୈରଶ୍ଵିନା ସୁଵିତାଯ ନଵ୍ଯମ୍ । ଅରିଷ୍ଟନେମିଂ ପରି ଦ୍ଯାମିଯାନଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ତୁମ ରଥକୁ, ଆଜି ଆମେ ସ୍ତୁତିରେ ଡାକୁଛୁ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ନୂତନ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ। ଅଭିଘାତ ଚକ୍ର ସହିତ ଆକାଶ ଚାଲୁଥିବା ଏହି ରଥ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବା।
କଦୁ ପ୍ରେଷ୍ଠାଵିଷାଂ ରଯୀଣାମଧ୍ଵର୍ଯନ୍ତା ଯଦୁନ୍ନିନୀଥୋ ଅପାମ୍ । ଅଯଂ ଵାଂ ଯଜ୍ଞୋ ଅକୃତ ପ୍ରଶସ୍ତିଂ ଵସୁଧିତୀ ଅଵିତାରା ଜନାନାମ୍
ଧନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟି ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ, ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ, ଜଳକୁ ଉପରେ ଉଠାଅ? ଏହି ଯଜ୍ଞ ତୁମ ପ୍ରଶଂସାକୁ କରିଛି, ହେ ରକ୍ଷକ ଓ ଧନଦାତା, ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା।
ଆ ଵାମଶ୍ଵାସଃ ଶୁଚଯଃ ପଯସ୍ପା ଵାତରଂହସୋ ଦିଵ୍ଯାସୋ ଅତ୍ଯାଃ । ମନୋଜୁଵୋ ଵୃଷଣୋ ଵୀତପୃଷ୍ଠା ଏହ ସ୍ଵରାଜୋ ଅଶ୍ଵିନା ଵହନ୍ତୁ
ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପବନ ପରି ଦ୍ରୁତ, ଦିବ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମନରୁ ଉତ୍ସାହିତ, ରାଜସିକ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ।
ଆ ଵାଂ ରଥୋଽଵନିର୍ନ ପ୍ରଵତ୍ଵାନ୍ସୃପ୍ରଵନ୍ଧୁରଃ ସୁଵିତାଯ ଗମ୍ଯାଃ । ଵୃଷ୍ଣ ସ୍ଥାତାରା ମନସୋ ଜଵୀଯାନହମ୍ପୂର୍ଵୋ ଯଜତୋ ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ଯଃ
ତୁମ ରଥ, ନଦୀ ପରି କେବେ ରୁକେନାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋକ୍ତି ସହିତ, ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୃଢ଼, ଚିନ୍ତାରୁ ଦ୍ରୁତ, ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ସେ ତୁମର।
ଇହେହ ଜାତା ସମଵାଵଶୀତାମରେପସା ତନ୍ଵା ନାମଭିଃ ସ୍ଵୈଃ । ଜିଷ୍ଣୁର୍ଵାମନ୍ଯଃ ସୁମଖସ୍ଯ ସୂରିର୍ଦିଵୋ ଅନ୍ଯଃ ସୁଭଗଃ ପୁତ୍ର ଊହେ
ଏଠି ଜନ୍ମ ନେଇ ତୁମେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛ, ନିର୍ମଳ ଦେହ ଓ ନିଜ ନାମରେ। ତୁମ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବିଜୟୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଜ୍ଞାନୀ, ଅନ୍ୟଜଣ ସୁଭାଗ୍ୟବାନ ଦିବ୍ୟପୁତ୍ର।
ପ୍ର ଵାଂ ନିଚେରୁଃ କକୁହୋ ଵଶାଁ ଅନୁ ପିଶଙ୍ଗରୂପଃ ସଦନାନି ଗମ୍ଯାଃ । ହରୀ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ପୀପଯନ୍ତ ଵାଜୈର୍ମଥ୍ରା ରଜାଂସ୍ଯଶ୍ଵିନା ଵି ଘୋଷୈଃ
ତୁମ ଗାଈମାନେ ଗର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି, ପିଙ୍ଗଳ ରୂପ ଧାରଣ କରି ମାର୍ଗ ଅନୁସରିଛନ୍ତି, ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ଓ ରଥ ରାଜ୍ୟରେ ଗଞ୍ଜନ କରେ।
ପ୍ର ଵାଂ ଶରଦ୍ଵାନ୍ଵୃଷଭୋ ନ ନିଷ୍ଷାଟ୍ ପୂର୍ଵୀରିଷଶ୍ଚରତି ମଧ୍ଵ ଇଷ୍ଣନ୍ । ଏଵୈରନ୍ଯସ୍ଯ ପୀପଯନ୍ତ ଵାଜୈର୍ଵେଷନ୍ତୀରୂର୍ଧ୍ଵା ନଦ୍ଯୋ ନ ଆଗୁଃ
ତୁମ ବୃଷଭ, ଶରଦ୍ ଋତୁ ପରି, ପୁରୁଣା ଦାନ ବଣ୍ଟନ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ମଧୁ ଖୋଜେ। ଏଭଳି, ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଓ ନଦୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ଆସିଛନ୍ତି।
ଅସର୍ଜି ଵାଂ ସ୍ଥଵିରା ଵେଧସା ଗୀର୍ବାଳ୍ହେ ଅଶ୍ଵିନା ତ୍ରେଧା କ୍ଷରନ୍ତୀ । ଉପସ୍ତୁତାଵଵତଂ ନାଧମାନଂ ଯାମନ୍ନଯାମଞ୍ଛୃଣୁତଂ ହଵଂ ମେ
ପୁରୁଣା କବି ତୁମର ଗୀତ ତିନିପ୍ରକାର ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ କରିଛନ୍ତି, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ। ଯିଏ ସ୍ତୁତି କରେ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିନାହାଅ, ଏବଂ ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ବେଳେ ମୋ ଡାକକୁ ଶୁଣ।
ଉତ ସ୍ଯା ଵାଂ ରୁଶତୋ ଵପ୍ସସୋ ଗୀସ୍ତ୍ରିବର୍ହିଷି ସଦସି ପିନ୍ଵତେ ନୄନ୍ । ଵୃଷା ଵାଂ ମେଘୋ ଵୃଷଣା ପୀପାଯ ଗୋର୍ନ ସେକେ ମନୁଷୋ ଦଶସ୍ଯନ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ସଭାରେ। ତୁମ ବୃଷଭ ମେଘ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଓ ଗାଈର ଦୁଧ ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦିତ।
ଯୁଵାଂ ପୂଷେଵାଶ୍ଵିନା ପୁରଂଧିରଗ୍ନିମୁଷାଂ ନ ଜରତେ ହଵିଷ୍ମାନ୍ । ହୁଵେ ଯଦ୍ଵାଂ ଵରିଵସ୍ଯା ଗୃଣାନୋ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତାମାନେ, ପୂଷାଙ୍କ ପରି, ଯେଉଁପରି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଜୀବଣୀ ବୃଦ୍ଧି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଏଭଳି ଆପଣଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ହବି ଦେଇ ଭକ୍ତ ଡାକେ। ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଶଂସା କରି ଆପଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକେ, ସେତେବେଳେ ମୋତେ ଏହି ଲୋକଙ୍କୁ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଦେଖିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଭୂଦିଦଂ ଵଯୁନମୋ ଷୁ ଭୂଷତା ରଥୋ ଵୃଷଣ୍ଵାନ୍ମଦତା ମନୀଷିଣଃ । ଧିଯଂଜିନ୍ଵା ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ଵିଶ୍ପଲାଵସୂ ଦିଵୋ ନପାତା ସୁକୃତେ ଶୁଚିଵ୍ରତା
ଏହି ଦକ୍ଷତା ଏବେ ଉଦୟ ହେଲା; ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥ ଶୋଭା ପାଉ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତୁ। ହେ ଦିବ୍ୟ ସହାୟମାନେ, ଚିନ୍ତାର ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥିବା, ଧନ ଦେଇଥିବା, ଦିଗନ୍ତର ସନ୍ତାନମାନେ, ଶୁଭ କର୍ମ କରିଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା।
ଇନ୍ଦ୍ରତମା ହି ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ମରୁତ୍ତମା ଦସ୍ରା ଦଂସିଷ୍ଠା ରଥ୍ଯା ରଥୀତମା । ପୂର୍ଣଂ ରଥଂ ଵହେଥେ ମଧ୍ଵ ଆଚିତଂ ତେନ ଦାଶ୍ଵାଂସମୁପ ଯାଥୋ ଅଶ୍ଵିନା
ହେ ଦିବ୍ୟ ସହାୟମାନେ, ଆପଣମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ମାରୁତମାନଙ୍କ ପରି, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଚାଳକ। ଆପଣମାନେ ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରଥ ବହନ କରନ୍ତି, ଏହି ରଥ ନେଇ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି।
କିମତ୍ର ଦସ୍ରା କୃଣୁଥଃ କିମାସାଥେ ଜନୋ ଯଃ କଶ୍ଚିଦହଵିର୍ମହୀଯତେ । ଅତି କ୍ରମିଷ୍ଟଂ ଜୁରତଂ ପଣେରସୁଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଵିପ୍ରାଯ କୃଣୁତଂ ଵଚସ୍ଯଵେ
ହେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଉତାମାନେ, ଏଠାରେ କଣ କରୁଛନ୍ତି? କ’ଣ ଚାହୁଁଛନ୍ତି? ଯେଉଁ ଲୋକ ଆଜି ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ, ସେଉଁଠାରେ ଯାଇ, ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରନ୍ତୁ, ପତିତଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଓ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଜମ୍ଭଯତମଭିତୋ ରାଯତଃ ଶୁନୋ ହତଂ ମୃଧୋ ଵିଦଥୁସ୍ତାନ୍ଯଶ୍ଵିନା । ଵାଚଂଵାଚଂ ଜରିତୂ ରତ୍ନିନୀଂ କୃତମୁଭା ଶଂସଂ ନାସତ୍ଯାଵତଂ ମମ
ଚାରିପାଖରୁ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଲୋଭୀ ନିଆଳକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ରହିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ହାରାନ୍ତୁ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତାମାନେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗାୟକଙ୍କର କଥା ଉପହାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ମୋର ପ୍ରଶଂସା ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୁଵମେତଂ ଚକ୍ରଥୁଃ ସିନ୍ଧୁଷୁ ପ୍ଲଵମାତ୍ମନ୍ଵନ୍ତଂ ପକ୍ଷିଣଂ ତୌଗ୍ର୍ଯାଯ କମ୍ । ଯେନ ଦେଵତ୍ରା ମନସା ନିରୂହଥୁଃ ସୁପପ୍ତନୀ ପେତଥୁଃ କ୍ଷୋଦସୋ ମହଃ
ଆପଣମାନେ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ନୌକା ତିଆରି କରିଥିଲେ, ନିଜେ ଚାଲିଥିବା, ପଖି ଭଳି, ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ମନରେ ଆପଣମାନେ ସେଉଁଠାରେ ଦୃତ ଗତିରେ, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଉଡ଼ାଇ ନେଇଗଲେ।
ଅଵଵିଦ୍ଧଂ ତୌଗ୍ର୍ଯମପ୍ସ୍ଵନ୍ତରନାରମ୍ଭଣେ ତମସି ପ୍ରଵିଦ୍ଧମ୍ । ଚତସ୍ରୋ ନାଵୋ ଜଠଲସ୍ଯ ଜୁଷ୍ଟା ଉଦଶ୍ଵିଭ୍ଯାମିଷିତାଃ ପାରଯନ୍ତି
ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ, ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ, ଆଶ୍ରୟ ବିନା ଥିଲେ। ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁଙ୍କ ପ୍ରୀତିରେ ଚାରିଟି ନୌକା, ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ, ସେଉଁଠାରୁ ଆପଣମାନେ ପାର କରାଇଦେଲେ।
କଃ ସ୍ଵିଦ୍ଵୃକ୍ଷୋ ନିଷ୍ଠିତୋ ମଧ୍ଯେ ଅର୍ଣସୋ ଯଂ ତୌଗ୍ର୍ଯୋ ନାଧିତଃ ପର୍ଯଷସ୍ଵଜତ୍ । ପର୍ଣା ମୃଗସ୍ଯ ପତରୋରିଵାରଭ ଉଦଶ୍ଵିନା ଊହଥୁଃ ଶ୍ରୋମତାଯ କମ୍
କେଉଁ ଗଛ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ? ଯାହାକୁ ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ? ପଶୁର ପତିତ ପତ୍ରର ଶାଖା ପରି, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେଉତା, ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଆପଣମାନେ ସେଉଁଠାରେ ନେଇଗଲେ।
ତଦ୍ଵାଂ ନରା ନାସତ୍ଯାଵନୁ ଷ୍ଯାଦ୍ଯଦ୍ଵାଂ ମାନାସ ଉଚଥମଵୋଚନ୍ । ଅସ୍ମାଦଦ୍ଯ ସଦସଃ ସୋମ୍ଯାଦା ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ହେ ନର, ହେ ନାସତ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କର ସହାୟତା ସଦା ନିକଟରେ ରହୁ। ଆପଣଙ୍କର ଯେଉଁ ମାପ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛି, ତାହା ଯେଉଁଠି ନଥିବ, ଆଜି ଏହି ସୋମ ସଭାରୁ ମୁଁ ଏହି ଲୋକଙ୍କୁ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଦେଖିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତଂ ଯୁଞ୍ଜାଥାଂ ମନସୋ ଯୋ ଜଵୀଯାନ୍ତ୍ରିଵନ୍ଧୁରୋ ଵୃଷଣା ଯସ୍ତ୍ରିଚକ୍ରଃ । ଯେନୋପଯାଥଃ ସୁକୃତୋ ଦୁରୋଣଂ ତ୍ରିଧାତୁନା ପତଥୋ ଵିର୍ନ ପର୍ଣୈଃ
ଯେଉଁଟି ମନରୁ ଶୀଘ୍ର, ତିନି ଯୋକ୍ତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତିନି ଚକ୍ର ଥିବା, ସେଉଁଟିକୁ ଆପଣମାନେ ଯୋଡ଼ନ୍ତୁ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେ ନିର୍ମଳ କର୍ମ କରୁଥିବା ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ତିନି ଗତିରେ ପଖି ଭଳି ଉଡ଼ନ୍ତି।
ସୁଵୃଦ୍ରଥୋ ଵର୍ତତେ ଯନ୍ନଭି କ୍ଷାଂ ଯତ୍ତିଷ୍ଠଥଃ କ୍ରତୁମନ୍ତାନୁ ପୃକ୍ଷେ । ଵପୁର୍ଵପୁଷ୍ଯା ସଚତାମିଯଂ ଗୀର୍ଦିଵୋ ଦୁହିତ୍ରୋଷସା ସଚେଥେ
ଯେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କର ଭଲ ଯୋଡ଼ା ରଥ ପୃଥିବୀର ନାଭିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ ଶକ୍ତିର ପଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଏହି ଶୁଭ ଗୀତ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଉ, ହେ ଦିବସ୍ଵନ୍ତାନୀ ଉଷାମାନେ, ଆପଣମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।