ତସ୍ମିନ୍ନା ଵେଶଯା ଗିରୋ ଯ ଏକଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ଅନୁ ସ୍ଵଧା ଯମୁପ୍ଯତେ ଯଵଂ ନ ଚର୍କୃଷଦ୍ଵୃଷା
ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୀତ ଦିଅ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକାକି ପ୍ରଶଂସିତ। ଯାହାକୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଧର୍ମରେ ସମ୍ମିଳିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଯବ ଦିଆଯାଏ, ତାହିଁକୁ ଦାନ କରୁଥିବା ବଳବାନ।
ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାନି ହସ୍ତଯୋଃ ପଞ୍ଚ କ୍ଷିତୀନାଂ ଵସୁ । ସ୍ପାଶଯସ୍ଵ ଯୋ ଅସ୍ମଧ୍ରୁଗ୍ଦିଵ୍ଯେଵାଶନିର୍ଜହି
ଯାହାର ଦୁଇ ହାତରେ ପାଞ୍ଚ ଜନମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ଅଛି, ସେଉଁଠାରେ ଆମ ଶତ୍ରୁକୁ ଚିହ୍ନଟ କର, ଦିବ୍ୟ ଅଗ୍ନିର ପରି ତାକୁ ନଶ୍ୱନ କର।
ଅସୁନ୍ଵନ୍ତଂ ସମଂ ଜହି ଦୂଣାଶଂ ଯୋ ନ ତେ ମଯଃ । ଅସ୍ମଭ୍ଯମସ୍ଯ ଵେଦନଂ ଦଦ୍ଧି ସୂରିଶ୍ଚିଦୋହତେ
ଯିଏ ହବି ଦିଅନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ତୁମର ମିତ୍ର ନୁହେଁ, ସେଉଁଠାରେ ଆଘାତ କର। ଏହାର ଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଦିଅ, ଏହି ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଆପଣା ନେଇପାରେନାହଁ।
ଆଵୋ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଵିବର୍ହସୋଽର୍କେଷୁ ସାନୁଷଗସତ୍ । ଆଜାଵିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେନ୍ଦୋ ପ୍ରାଵୋ ଵାଜେଷୁ ଵାଜିନମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଶକ୍ତି ସ୍ତୁତିରେ ଅଛି, ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଶିଖରକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରେ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ସୋମ, ଆମକୁ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ନେଇଚାଲ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଆଣ।
ଯଥା ପୂର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଜରିତୃଭ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ମଯ ଇଵାପୋ ନ ତୃଷ୍ଯତେ ବଭୂଥ । ତାମନୁ ତ୍ଵା ନିଵିଦଂ ଜୋହଵୀମି ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅକ୍ଷୟ ଜଳ ପରି ହେଇଥିଲ, ସେପରି ଏହି ଆହ୍ୱାନରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି—ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକମାନେକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ଆ ଚର୍ଷଣିପ୍ରା ଵୃଷଭୋ ଜନାନାଂ ରାଜା କୃଷ୍ଟୀନାଂ ପୁରୁହୂତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ । ସ୍ତୁତଃ ଶ୍ରଵସ୍ଯନ୍ନଵସୋପ ମଦ୍ରିଗ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ହରୀ ଵୃଷଣା ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା, ଲୋକମାନଙ୍କର ବଳିୟ, ଅନେକ ଥର ଡାକାଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ଯଶ ପାଇବାକୁ, ଆମର ନିବେଦନକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମ ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼ି, ଶୀଘ୍ର ଆସ।
ଯେ ତେ ଵୃଷଣୋ ଵୃଷଭାସ ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମଯୁଜୋ ଵୃଷରଥାସୋ ଅତ୍ଯାଃ । ତାଁ ଆ ତିଷ୍ଠ ତେଭିରା ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙ୍ହଵାମହେ ତ୍ଵା ସୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମେ
ତୁମର ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଳିୟ, ଶକ୍ତିର ଘୋଡ଼ାମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା, ରଥ ଟାଣୁଥିବା, ତେବେ ସେମାନେ ଉପରେ ଚଢ଼, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଆସ; ଆମେ ତୁମକୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ।
ଆ ତିଷ୍ଠ ରଥଂ ଵୃଷଣଂ ଵୃଷା ତେ ସୁତଃ ସୋମଃ ପରିଷିକ୍ତା ମଧୂନି । ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵୃଷଭ୍ଯାଂ ଵୃଷଭ କ୍ଷିତୀନାଂ ହରିଭ୍ଯାଂ ଯାହି ପ୍ରଵତୋପ ମଦ୍ରିକ୍
ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼, ହେ ବଳିୟ, ତୁମ ପିସିଥିବା ସୋମ ମଧୁର ସ୍ରୋତରେ ପ୍ରବାହିତ। ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼, ଲୋକମାନଙ୍କର ବଳିୟ, ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆମ ନିବେଦନକୁ ଆସ।
ଅଯଂ ଯଜ୍ଞୋ ଦେଵଯା ଅଯଂ ମିଯେଧ ଇମା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଯଯମିନ୍ଦ୍ର ସୋମଃ । ସ୍ତୀର୍ଣଂ ବର୍ହିରା ତୁ ଶକ୍ର ପ୍ର ଯାହି ପିବା ନିଷଦ୍ଯ ଵି ମୁଚା ହରୀ ଇହ
ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ଏହି ହେଉଛି ବୁଦ୍ଧିମତ୍ ମନ୍ତ୍ର, ଏହି ହେଉଛି ସ୍ତୁତିଗାନ, ଏହି ହେଉଛି ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ। ଆସନ ପିଛାଯାଇଛି—ଆସ, ହେ ଶକ୍ର, ବସି, ପାନ କର, ତୁମ ଘୋଡ଼ାକୁ ଏଠାରେ ଛାଡ଼।
ଓ ସୁଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙୁପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଵିଦ୍ଯାମ ଵସ୍ତୋରଵସା ଗୃଣନ୍ତୋ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ହେ ସୁସ୍ତୁତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୀଘ୍ର ଆସ, ଯୋଗ୍ୟ ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତିଗାନକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଆମେ ଗାଇ ତୁମ କୃପାରେ ଧନ ଅନୁଭବ କରିପାରିବା; ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକମାନେକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ଯଦ୍ଧ ସ୍ଯା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରୁଷ୍ଟିରସ୍ତି ଯଯା ବଭୂଥ ଜରିତୃଭ୍ଯ ଊତୀ । ମା ନଃ କାମଂ ମହଯନ୍ତମା ଧଗ୍ଵିଶ୍ଵା ତେ ଅଶ୍ଯାଂ ପର୍ଯାପ ଆଯୋଃ
ଯେତେବେଳେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସେଇ କୃପା ଥାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ହେଲ, ଆମର ବଡ଼ ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ରହୁ; ମୁଁ ତୁମ ସମସ୍ତ ଧନ ଅନୁଭବ କରିପାରିବି, ହେ ବଳଶାଳୀ।
ନ ଘା ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଆ ଦଭନ୍ନୋ ଯା ନୁ ସ୍ଵସାରା କୃଣଵନ୍ତ ଯୋନୌ । ଆପଶ୍ଚିଦସ୍ମୈ ସୁତୁକା ଅଵେଷନ୍ଗମନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସଖ୍ଯା ଵଯଶ୍ଚ
କେହି ରାଜା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମର ଭଉଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସ୍ଥାନକୁ ଛୁଇଁପାରିବେ ନାହିଁ। ଜଳ ମଧ୍ୟ, ବହିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ଆସନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ସାଂଗ ଓ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
ଜେତା ନୃଭିରିନ୍ଦ୍ରଃ ପୃତ୍ସୁ ଶୂରଃ ଶ୍ରୋତା ହଵଂ ନାଧମାନସ୍ଯ କାରୋଃ । ପ୍ରଭର୍ତା ରଥଂ ଦାଶୁଷ ଉପାକ ଉଦ୍ଯନ୍ତା ଗିରୋ ଯଦି ଚ ତ୍ମନା ଭୂତ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ବିଜୟୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୂର, ନମ୍ର ଗାୟକଙ୍କର ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତି। ସେ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ରଥ ଚଳାନ୍ତି, ସେ ଗୀତକୁ ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତି, ଯଦି ସେ ସତ୍ୟରେ ନିଜେ ଅଟୁଟ।
ଏଵା ନୃଭିରିନ୍ଦ୍ରଃ ସୁଶ୍ରଵସ୍ଯା ପ୍ରଖାଦଃ ପୃକ୍ଷୋ ଅଭି ମିତ୍ରିଣୋ ଭୂତ୍ । ସମର୍ଯ ଇଷ ସ୍ତଵତେ ଵିଵାଚି ସତ୍ରାକରୋ ଯଜମାନସ୍ଯ ଶଂସଃ
ଏଭଳି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଯଶସ୍ବୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଭାରେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ, ଭକ୍ତଙ୍କର ସ୍ତୁତି ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ କରେ।
ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୂନଭି ଷ୍ଯାମ ମହତୋ ମନ୍ଯମାନାନ୍ । ତ୍ଵଂ ତ୍ରାତା ତ୍ଵମୁ ନୋ ଵୃଧେ ଭୂର୍ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ତୁମ ସହିତ, ହେ ଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ବଡ଼ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଜୟ କରିପାରିବା। ତୁମେ ଆମର ରକ୍ଷକ, ତୁମେ ଆମର ଶକ୍ତି; ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକମାନେକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ପୂର୍ଵୀରହଂ ଶରଦଃ ଶଶ୍ରମାଣା ଦୋଷା ଵସ୍ତୋରୁଷସୋ ଜରଯନ୍ତୀଃ । ମିନାତି ଶ୍ରିଯଂ ଜରିମା ତନୂନାମପ୍ଯୂ ନୁ ପତ୍ନୀର୍ଵୃଷଣୋ ଜଗମ୍ଯୁଃ
ମୁଁ ଅନେକ ଶରଦ୍ ଦେଖିଛି, କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଛି, ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତ ଶରୀରର ଶୋଭା କମାଇଦେଉଛି। ବୟସ ଶରୀରର ରୂପ କମାଏ, ତଥାପି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି।
ଯେ ଚିଦ୍ଧି ପୂର୍ଵ ଋତସାପ ଆସନ୍ସାକଂ ଦେଵେଭିରଵଦନ୍ନୃତାନି । ତେ ଚିଦଵାସୁର୍ନହ୍ଯନ୍ତମାପୁଃ ସମୂ ନୁ ପତ୍ନୀର୍ଵୃଷଭିର୍ଜଗମ୍ଯୁଃ
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ନ୍ୟାୟ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଏକାସାଥି ଅସତ୍ୟ କହିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତଥାପି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି।
ନ ମୃଷା ଶ୍ରାନ୍ତଂ ଯଦଵନ୍ତି ଦେଵା ଵିଶ୍ଵା ଇତ୍ସ୍ପୃଧୋ ଅଭ୍ଯଶ୍ନଵାଵ । ଜଯାଵେଦତ୍ର ଶତନୀଥମାଜିଂ ଯତ୍ସମ୍ଯଞ୍ଚା ମିଥୁନାଵଭ୍ଯଜାଵ
ଦେବତାମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅକାରଣ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି ନୁହେଁ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀକୁ ଜୟ କରିଛି। ଏଠାରେ ମୁଁ ଶତଗୁଣ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିଛି, ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଜଣ ଠିକ୍ ଭାବେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଛନ୍ତି।
ନଦସ୍ଯ ମା ରୁଧତଃ କାମ ଆଗନ୍ନିତ ଆଜାତୋ ଅମୁତଃ କୁତଶ୍ଚିତ୍ । ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଵୃଷଣଂ ନୀ ରିଣାତି ଧୀରମଧୀରା ଧଯତି ଶ୍ଵସନ୍ତମ୍
ମୋତେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା, ଯେଉଁଠାରୁ ହେଉ, ଅଟକାଇ ରଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆସିନାହିଁ। ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତି; ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଏଇ ମହିଳା ଦୃଢ଼ ମନେ, ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତି।
ଇମଂ ନୁ ସୋମମନ୍ତିତୋ ହୃତ୍ସୁ ପୀତମୁପ ବ୍ରୁଵେ । ଯତ୍ସୀମାଗଶ୍ଚକୃମା ତତ୍ସୁ ମୃଳତୁ ପୁଲୁକାମୋ ହି ମର୍ତ୍ଯଃ
ଏହି ସୋମକୁ ଏବେ ମୁଁ ହୃଦୟରେ ପିଇଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଡାକୁଛି। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମେ କରିଛୁ, ସେଥିରେ ସେ ମାନ୍ୟ କରୁନ୍ତୁ, କାରଣ ମଣିଷ ସଦା ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ ଖନମାନଃ ଖନିତ୍ରୈଃ ପ୍ରଜାମପତ୍ଯଂ ବଲମିଚ୍ଛମାନଃ । ଉଭୌ ଵର୍ଣାଵୃଷିରୁଗ୍ରଃ ପୁପୋଷ ସତ୍ଯା ଦେଵେଷ୍ଵାଶିଷୋ ଜଗାମ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ, କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଖୋଦି, ସନ୍ତାନ, ପ୍ରଜା ଓ ଶକ୍ତି ଚାହିଁ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଷି ଦୁଇ ଜାତିକୁ ପୋଷଣ କଲେ; ସତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଯୁଵୋ ରଜାଂସି ସୁଯମାସୋ ଅଶ୍ଵା ରଥୋ ଯଦ୍ଵାଂ ପର୍ଯର୍ଣାଂସି ଦୀଯତ୍ । ହିରଣ୍ଯଯା ଵାଂ ପଵଯଃ ପ୍ରୁଷାଯନ୍ମଧ୍ଵଃ ପିବନ୍ତା ଉଷସଃ ସଚେଥେ
ତୁମେ ଦୁହେଁ ରାଜ୍ୟ, ସୁଚାଳିତ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ନେଇ ଯେତେବେଳେ ମାର୍ଗ ଚାଲିଥାଅ, ସେତେବେଳେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଦିଆଯାଏ। ତୁମର ସୁନା ଛାନିରୁ ମଧୁ ଝରେ, ଏବଂ ତୁମେ ଉଷା ସହିତ ଏହି ମଧୁର ସ୍ବାଦ ଉପଭୋଗ କର।
ଯୁଵମତ୍ଯସ୍ଯାଵ ନକ୍ଷଥୋ ଯଦ୍ଵିପତ୍ମନୋ ନର୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରଯଜ୍ଯୋଃ । ସ୍ଵସା ଯଦ୍ଵାଂ ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତୀ ଭରାତି ଵାଜାଯେଟ୍ଟେ ମଧୁପାଵିଷେ ଚ
ତୁମେ କଦାପି ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଦାନକୁ ଅବହେଳା କରନାହାଅ। ତୁମର ଭଉଣୀ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ନେଇ ଆସେ, ଶକ୍ତି ଓ ମଧୁର ପାନ ପାଇଁ ଆଶା କରେ।
ଯୁଵଂ ପଯ ଉସ୍ରିଯାଯାମଧତ୍ତଂ ପକ୍ଵମାମାଯାମଵ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଗୋଃ । ଅନ୍ତର୍ଯଦ୍ଵନିନୋ ଵାମୃତପ୍ସୂ ହ୍ଵାରୋ ନ ଶୁଚିର୍ଯଜତେ ହଵିଷ୍ମାନ୍
ତୁମେ ଗାଈର ତେନାରେ ଦୁଧ ରଖିଛ, ଯାହା ପୁରୁଣା ଓ ପକା ଦାନ। ଯେତେବେଳେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ହବି ଦେଉଥିବା ଯଜ୍ଞକାରୀ ତୁମକୁ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଡାକେ, ସେ ତୁମକୁ ନିବେଦନ ସହିତ ପୂଜା କରେ।
ଯୁଵଂ ହ ଘର୍ମଂ ମଧୁମନ୍ତମତ୍ରଯେଽପୋ ନ କ୍ଷୋଦୋଽଵୃଣୀତମେଷେ । ତଦ୍ଵାଂ ନରାଵଶ୍ଵିନା ପଶ୍ଵଇଷ୍ଟୀ ରଥ୍ଯେଵ ଚକ୍ରା ପ୍ରତି ଯନ୍ତି ମଧ୍ଵଃ
ତୁମେ ଅତିଥି ପାଇଁ ମଧୁର ଉଷ୍ମତା ବାଛିଛ, ଯେପରି ଜଳ ନିଜ ମାର୍ଗ ବାଛେ। ଏହିପରି, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ଗାଈମାନେ ତୁମକୁ ଖୋଜନ୍ତି, ଓ ମଧୁ ରଥର ଚକ୍ର ପରି ରାସ୍ତାରେ ବହେ।
ଆ ଵାଂ ଦାନାଯ ଵଵୃତୀଯ ଦସ୍ରା ଗୋରୋହେଣ ତୌଗ୍ର୍ଯୋ ନ ଜିଵ୍ରିଃ । ଅପଃ କ୍ଷୋଣୀ ସଚତେ ମାହିନା ଵାଂ ଜୂର୍ଣୋ ଵାମକ୍ଷୁରଂହସୋ ଯଜତ୍ରା
ତୁମର ଦାନ ପାଇଁ, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ ଦ୍ଵୟ, ମୁଁ ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭ ପରି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି। ଜଳ ଓ ଭୂମି ତୁମର ମହିମାକୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ଓ ଦ୍ରୁତ ଓ ପୂଜ୍ୟ ଲୋକ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ନି ଯଦ୍ଯୁଵେଥେ ନିଯୁତଃ ସୁଦାନୂ ଉପ ସ୍ଵଧାଭିଃ ସୃଜଥଃ ପୁରଂଧିମ୍ । ପ୍ରେଷଦ୍ଵେଷଦ୍ଵାତୋ ନ ସୂରିରା ମହେ ଦଦେ ସୁଵ୍ରତୋ ନ ଵାଜମ୍
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଦାନଶୀଳ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଗାଅ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ପୋଷକ ଦେଉଛ। ଦ୍ରୁତ ପବନ ପରି, ଜ୍ଞାନୀ ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ ଦେଉଛନ୍ତି, ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଇଚ୍ଛାବାନ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଅ।
ଵଯଂ ଚିଦ୍ଧି ଵାଂ ଜରିତାରଃ ସତ୍ଯା ଵିପନ୍ଯାମହେ ଵି ପଣିର୍ହିତାଵାନ୍ । ଅଧା ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମାଶ୍ଵିନାଵନିନ୍ଦ୍ଯା ପାଥୋ ହି ଷ୍ମା ଵୃଷଣାଵନ୍ତିଦେଵମ୍
ଆମେ ତୁମ ସ୍ତୁତିକର୍ତ୍ତାମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସତ୍ୟକୁ ଗାଇ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛୁ, କାରଣ ଫଳ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ଏହିପରି, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ମାର୍ଗ କେବେ ନିନ୍ଦାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସଦା ଦେବତା ପାଖକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଯୁଵାଂ ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମାଶ୍ଵିନାଵନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ଵିରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ରଵଣସ୍ଯ ସାତୌ । ଅଗସ୍ତ୍ଯୋ ନରାଂ ନୃଷୁ ପ୍ରଶସ୍ତଃ କାରାଧୁନୀଵ ଚିତଯତ୍ସହସ୍ରୈଃ
ତୁମେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ସଦା ଦିନକୁ ଅନୁସରଣ କର, ବଡ଼ ଜଳସ୍ରୋତ ପାଖରେ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ, କୌଶଳୀ ପରି ହଜାର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ପ୍ର ଯଦ୍ଵହେଥେ ମହିନା ରଥସ୍ଯ ପ୍ର ସ୍ଯନ୍ଦ୍ରା ଯାଥୋ ମନୁଷୋ ନ ହୋତା । ଧତ୍ତଂ ସୂରିଭ୍ଯ ଉତ ଵା ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ନାସତ୍ଯା ରଯିଷାଚଃ ସ୍ଯାମ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ତୁମ ମହାନ ରଥରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅ, ମନୁଷ୍ୟ ପୂଜାରୀ ପରି ଦ୍ରୁତ ଚାଲ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଓ ତୁମ ନିଜ ଘୋଡ଼ାମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ, ନାସତ୍ୟ ଦ୍ଵୟ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ ହେବା।