ଯଜ୍ଞୋ ହି ଷ୍ମେନ୍ଦ୍ରଂ କଶ୍ଚିଦୃନ୍ଧଞ୍ଜୁହୁରାଣଶ୍ଚିନ୍ମନସା ପରିଯନ୍ । ତୀର୍ଥେ ନାଚ୍ଛା ତାତୃଷାଣମୋକୋ ଦୀର୍ଘୋ ନ ସିଧ୍ରମା କୃଣୋତ୍ଯଧ୍ଵା
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ କେହି ନ କେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି, ମନରେ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟ, ସେ ସଙ୍ଗମସ୍ଥଳରେ ଦାତା ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଚାହିଁଥିବା ପରି ପଥକୁ ସମତଳ କରିଥାଏ।
ମୋ ଷୂ ଣ ଇନ୍ଦ୍ରାତ୍ର ପୃତ୍ସୁ ଦେଵୈରସ୍ତି ହି ଷ୍ମା ତେ ଶୁଷ୍ମିନ୍ନଵଯାଃ । ମହଶ୍ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ମୀଳ୍ହୁଷୋ ଯଵ୍ଯା ହଵିଷ୍ମତୋ ମରୁତୋ ଵନ୍ଦତେ ଗୀଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହିଁ, କାରଣ ତୁମର ଶକ୍ତି ସଦା ନୂତନ, ଯେ ମହାନ ଦାତା, ତାଙ୍କୁ ମାରୁତମାନେ ହବି ଓ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଏଷ ସ୍ତୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁଭ୍ଯମସ୍ମେ ଏତେନ ଗାତୁଂ ହରିଵୋ ଵିଦୋ ନଃ । ଆ ନୋ ଵଵୃତ୍ଯାଃ ସୁଵିତାଯ ଦେଵ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ପ୍ରଶଂସା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଓ ଆମ ପାଇଁ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପଥ ପାଇଁ, ହେ ହରିବା, ଆମ ପ୍ରତି ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଦେଖ, ଦେବତା, ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ତ୍ଵଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଯେ ଚ ଦେଵା ରକ୍ଷା ନୄନ୍ପାହ୍ଯସୁର ତ୍ଵମସ୍ମାନ୍ । ତ୍ଵଂ ସତ୍ପତିର୍ମଘଵା ନସ୍ତରୁତ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ସତ୍ଯୋ ଵସଵାନଃ ସହୋଦାଃ
ତୁମେ ରାଜା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ, ଲୋକମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଅସୁର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ମଘବାନ୍, ତୁମେ ଆମର ସତ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଓ ଉଦ୍ଧାରକ, ତୁମେ ସତ୍ୟ, ହେ ବସୁମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଏକତ୍ର।
ଦନୋ ଵିଶ ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଧ୍ରଵାଚଃ ସପ୍ତ ଯତ୍ପୁରଃ ଶର୍ମ ଶାରଦୀର୍ଦର୍ତ୍ । ଋଣୋରପୋ ଅନଵଦ୍ଯାର୍ଣା ଯୂନେ ଵୃତ୍ରଂ ପୁରୁକୁତ୍ସାଯ ରନ୍ଧୀଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ସ୍ୱରକୁ ଦୂର କର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସାତଟି ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କର, ଶରଦ୍ ଋତୁର ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଜଳକୁ ଦୂର କର, ହେ ଯୁବକ, ପୁରୁକୁତ୍ସ ପାଇଁ ବୃତ୍ରକୁ ଭଙ୍ଗ କର।
ଅଜା ଵୃତ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂରପତ୍ନୀର୍ଦ୍ଯାଂ ଚ ଯେଭିଃ ପୁରୁହୂତ ନୂନମ୍ । ରକ୍ଷୋ ଅଗ୍ନିମଶୁଷଂ ତୂର୍ଵଯାଣଂ ସିଂହୋ ନ ଦମେ ଅପାଂସି ଵସ୍ତୋଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବୀରମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଆକାଶକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରିଛ। ତୁମେ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଶୁଷ୍କ ଓ ତୁର୍ବୟାଣ ନାମକ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦଳନ କରିଛ, ଏବଂ ଘରେ ସିଂହ ଯେପରି ଧନୀଙ୍କର ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଛ।
* ଶେଷନ୍ନୁ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସସ୍ମିନ୍ଯୋନୌ ପ୍ରଶସ୍ତଯେ ପଵୀରଵସ୍ଯ ମହ୍ନା । ସୃଜଦର୍ଣାଂସ୍ଯଵ ଯଦ୍ଯୁଧା ଗାସ୍ତିଷ୍ଠଦ୍ଧରୀ ଧୃଷତା ମୃଷ୍ଟ ଵାଜାନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ମହିମାରେ ଗୌରବ ପାଇଁ ସେଇ ଗର୍ଭରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଥିଲ। ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ କଲ, ତୁମେ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲ, ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅଲୋକିକ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଥିଲ, ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲ।
ଵହ କୁତ୍ସମିନ୍ଦ୍ର ଯସ୍ମିଞ୍ଚାକନ୍ସ୍ଯୂମନ୍ଯୂ ଋଜ୍ରା ଵାତସ୍ଯାଶ୍ଵା । ପ୍ର ସୂରଶ୍ଚକ୍ରଂ ଵୃହତାଦଭୀକେଽଭି ସ୍ପୃଧୋ ଯାସିଷଦ୍ଵଜ୍ରବାହୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କୁତ୍ସକୁ ସେଇ ରଥରେ ବହନ କର, ଯେଉଁଠାରେ ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଓ ତ୍ୱରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଜିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ର ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁ, ତୁମ ବଜ୍ରଧାରୀ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେଇ ଦିଅ।
ଜଘନ୍ଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ମିତ୍ରେରୂଞ୍ଚୋଦପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋ ହରିଵୋ ଅଦାଶୂନ୍ । ପ୍ର ଯେ ପଶ୍ଯନ୍ନର୍ଯମଣଂ ସଚାଯୋସ୍ତ୍ଵଯା ଶୂର୍ତା ଵହମାନା ଅପତ୍ଯମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କରିଛ, ହେ ରଥୀ, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଓ ତ୍ୱରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଛ। ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ଯ୍ୟମାନ୍କୁ ଦେଖି ମିଳିତିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଦେଇଛ।
ରପତ୍କଵିରିନ୍ଦ୍ରାର୍କସାତୌ କ୍ଷାଂ ଦାସାଯୋପବର୍ହଣୀଂ କଃ । କରତ୍ତିସ୍ରୋ ମଘଵା ଦାନୁଚିତ୍ରା ନି ଦୁର୍ଯୋଣେ କୁଯଵାଚଂ ମୃଧି ଶ୍ରେତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଦାସଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଛ। ମହାଦାନୀ ଏବଂ ପ୍ରଭଳ, ତୁମେ ତିନିଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦାନ କରିଛ। ହେ ଦୁଷ୍ଟବାଣୀ ନାଶକ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିଙ୍କୁ ଘର ଦିଅନାହଁ।
ସନା ତା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ନଵ୍ଯା ଆଗୁଃ ସହୋ ନଭୋଽଵିରଣାଯ ପୂର୍ଵୀଃ । ଭିନତ୍ପୁରୋ ନ ଭିଦୋ ଅଦେଵୀର୍ନନମୋ ଵଧରଦେଵସ୍ଯ ପୀଯୋଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ତୁମ ପାଖକୁ ନୂତନ ଶକ୍ତି ଆସୁଛି, ଆକାଶରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ବାଧା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ଦୁର୍ଗମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛ, ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଭାଙ୍ଗିବା ଯେପରି, ମୃତ୍ୟୁଦେବଙ୍କର ପାନୀୟକୁ କେବେ ଶିର ନମାଇନାହଁ।
ତ୍ଵଂ ଧୁନିରିନ୍ଦ୍ର ଧୁନିମତୀରୃଣୋରପଃ ସୀରା ନ ସ୍ରଵନ୍ତୀଃ । ପ୍ର ଯତ୍ସମୁଦ୍ରମତି ଶୂର ପର୍ଷି ପାରଯା ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁଂ ସ୍ଵସ୍ତି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କମ୍ପାମାନ ଦେଉଥିବାମାନେକୁ ନଡ଼ାଇଲ, ଝରଣା ପରି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଲ। ହେ ବୀର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ଅଟକାଉଛ, ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାର କରାଅ।
ତ୍ଵମସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵଧ ସ୍ଯା ଅଵୃକତମୋ ନରାଂ ନୃପାତା । ସ ନୋ ଵିଶ୍ଵାସାଂ ସ୍ପୃଧାଂ ସହୋଦା ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅଜୟ, ନରମାନଙ୍କର ନାୟକ ହେଉ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାର ଜୟୀ, ଆମକୁ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଜନମାନେକୁ ଜଣାଇଦିଅ।
ମତ୍ସ୍ଯପାଯି ତେ ମହଃ ପାତ୍ରସ୍ଯେଵ ହରିଵୋ ମତ୍ସରୋ ମଦଃ । ଵୃଷା ତେ ଵୃଷ୍ଣ ଇନ୍ଦୁର୍ଵାଜୀ ସହସ୍ରସାତମଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଆନନ୍ଦ ଏକ ବଡ଼ ପାତ୍ରରେ ମଦ ପାନ କରିବା ପରି, ହେ ରଥୀ। ତୁମର ମଦକର ସୋମ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ବଳବାନ, ହଜାର ଦାନ ଦେଇଥିବା।
ଆ ନସ୍ତେ ଗନ୍ତୁ ମତ୍ସରୋ ଵୃଷା ମଦୋ ଵରେଣ୍ଯଃ । ସହାଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ସାନସିଃ ପୃତନାଷାଳମର୍ତ୍ଯଃ
ତୁମର ମଦକର, ବଳବାନ ଓ ଉତ୍ତମ ମଦ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମଣିଷମାନେ ଯାହାକୁ ଜିତିପାରନାହାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହି ଶୂରଃ ସନିତା ଚୋଦଯୋ ମନୁଷୋ ରଥମ୍ । ସହାଵାନ୍ଦସ୍ଯୁମଵ୍ରତମୋଷଃ ପାତ୍ରଂ ନ ଶୋଚିଷା
ହେ ବୀର, ତୁମେ ଜୟୀ, ମଣିଷମାନଙ୍କର ରଥକୁ ଚଳାଇବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର। ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ନୀତିହୀନ ଦାସ୍ୟୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କର, ଅଗ୍ନି ଭରିଥିବା ପାତ୍ର ପରି।
ମୁଷାଯ ସୂର୍ଯଂ କଵେ ଚକ୍ରମୀଶାନ ଓଜସା । ଵହ ଶୁଷ୍ଣାଯ ଵଧଂ କୁତ୍ସଂ ଵାତସ୍ଯାଶ୍ଵୈଃ
ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚୁରି କର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଚକ୍ରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର। ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କର, କୁତ୍ସକୁ ବାୟୁର ଘୋଡ଼ା ସହିତ ବହନ କର।
ଶୁଷ୍ମିନ୍ତମୋ ହି ତେ ମଦୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନିନ୍ତମ ଉତ କ୍ରତୁଃ । ଵୃତ୍ରଘ୍ନା ଵରିଵୋଵିଦା ମଂସୀଷ୍ଠା ଅଶ୍ଵସାତମଃ
ତୁମର ମଦ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ତୁମର ଶକ୍ତି ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଭୃତ୍ର ନାଶକ, ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିବା, ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କର, ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିବା।
ଯଥା ପୂର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଜରିତୃଭ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ମଯ ଇଵାପୋ ନ ତୃଷ୍ଯତେ ବଭୂଥ । ତାମନୁ ତ୍ଵା ନିଵିଦଂ ଜୋହଵୀମି ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ପୂର୍ବ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଯେପରି ତୁମେ ଅତୃପ୍ତ ଥିଲ, ଜଳ ପରି କେବେ ଶୁଷ୍କ ହେଉନାହାଁ, ସେପରି ଏହି ନିବେଦନରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି। ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଜନମାନେକୁ ଜଣାଇପାରିବା।
ମତ୍ସି ନୋ ଵସ୍ଯଇଷ୍ଟଯ ଇନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦୋ ଵୃଷା ଵିଶ । ଋଘାଯମାଣ ଇନ୍ଵସି ଶତ୍ରୁମନ୍ତି ନ ଵିନ୍ଦସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ମଦକର ସୋମ ସହିତ, ହେ ଜନମାନଙ୍କର ବଳବାନ। ଉତ୍ସାହିତ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେ କେବେ ଜିତିପାରନାହାନ୍ତି।
ତସ୍ମିନ୍ନା ଵେଶଯା ଗିରୋ ଯ ଏକଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ଅନୁ ସ୍ଵଧା ଯମୁପ୍ଯତେ ଯଵଂ ନ ଚର୍କୃଷଦ୍ଵୃଷା
ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୀତ ଦିଅ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକାକି ପ୍ରଶଂସିତ। ଯାହାକୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଧର୍ମରେ ସମ୍ମିଳିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଯବ ଦିଆଯାଏ, ତାହିଁକୁ ଦାନ କରୁଥିବା ବଳବାନ।
ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାନି ହସ୍ତଯୋଃ ପଞ୍ଚ କ୍ଷିତୀନାଂ ଵସୁ । ସ୍ପାଶଯସ୍ଵ ଯୋ ଅସ୍ମଧ୍ରୁଗ୍ଦିଵ୍ଯେଵାଶନିର୍ଜହି
ଯାହାର ଦୁଇ ହାତରେ ପାଞ୍ଚ ଜନମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ଅଛି, ସେଉଁଠାରେ ଆମ ଶତ୍ରୁକୁ ଚିହ୍ନଟ କର, ଦିବ୍ୟ ଅଗ୍ନିର ପରି ତାକୁ ନଶ୍ୱନ କର।
ଅସୁନ୍ଵନ୍ତଂ ସମଂ ଜହି ଦୂଣାଶଂ ଯୋ ନ ତେ ମଯଃ । ଅସ୍ମଭ୍ଯମସ୍ଯ ଵେଦନଂ ଦଦ୍ଧି ସୂରିଶ୍ଚିଦୋହତେ
ଯିଏ ହବି ଦିଅନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ତୁମର ମିତ୍ର ନୁହେଁ, ସେଉଁଠାରେ ଆଘାତ କର। ଏହାର ଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଦିଅ, ଏହି ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଆପଣା ନେଇପାରେନାହଁ।
ଆଵୋ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଵିବର୍ହସୋଽର୍କେଷୁ ସାନୁଷଗସତ୍ । ଆଜାଵିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେନ୍ଦୋ ପ୍ରାଵୋ ଵାଜେଷୁ ଵାଜିନମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଶକ୍ତି ସ୍ତୁତିରେ ଅଛି, ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଶିଖରକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରେ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ସୋମ, ଆମକୁ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ନେଇଚାଲ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଆଣ।
ଯଥା ପୂର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଜରିତୃଭ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ମଯ ଇଵାପୋ ନ ତୃଷ୍ଯତେ ବଭୂଥ । ତାମନୁ ତ୍ଵା ନିଵିଦଂ ଜୋହଵୀମି ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅକ୍ଷୟ ଜଳ ପରି ହେଇଥିଲ, ସେପରି ଏହି ଆହ୍ୱାନରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି—ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକମାନେକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ଆ ଚର୍ଷଣିପ୍ରା ଵୃଷଭୋ ଜନାନାଂ ରାଜା କୃଷ୍ଟୀନାଂ ପୁରୁହୂତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ । ସ୍ତୁତଃ ଶ୍ରଵସ୍ଯନ୍ନଵସୋପ ମଦ୍ରିଗ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ହରୀ ଵୃଷଣା ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା, ଲୋକମାନଙ୍କର ବଳିୟ, ଅନେକ ଥର ଡାକାଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ଯଶ ପାଇବାକୁ, ଆମର ନିବେଦନକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମ ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼ି, ଶୀଘ୍ର ଆସ।
ଯେ ତେ ଵୃଷଣୋ ଵୃଷଭାସ ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମଯୁଜୋ ଵୃଷରଥାସୋ ଅତ୍ଯାଃ । ତାଁ ଆ ତିଷ୍ଠ ତେଭିରା ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙ୍ହଵାମହେ ତ୍ଵା ସୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମେ
ତୁମର ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଳିୟ, ଶକ୍ତିର ଘୋଡ଼ାମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା, ରଥ ଟାଣୁଥିବା, ତେବେ ସେମାନେ ଉପରେ ଚଢ଼, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଆସ; ଆମେ ତୁମକୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ।
ଆ ତିଷ୍ଠ ରଥଂ ଵୃଷଣଂ ଵୃଷା ତେ ସୁତଃ ସୋମଃ ପରିଷିକ୍ତା ମଧୂନି । ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵୃଷଭ୍ଯାଂ ଵୃଷଭ କ୍ଷିତୀନାଂ ହରିଭ୍ଯାଂ ଯାହି ପ୍ରଵତୋପ ମଦ୍ରିକ୍
ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼, ହେ ବଳିୟ, ତୁମ ପିସିଥିବା ସୋମ ମଧୁର ସ୍ରୋତରେ ପ୍ରବାହିତ। ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼, ଲୋକମାନଙ୍କର ବଳିୟ, ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆମ ନିବେଦନକୁ ଆସ।
ଅଯଂ ଯଜ୍ଞୋ ଦେଵଯା ଅଯଂ ମିଯେଧ ଇମା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଯଯମିନ୍ଦ୍ର ସୋମଃ । ସ୍ତୀର୍ଣଂ ବର୍ହିରା ତୁ ଶକ୍ର ପ୍ର ଯାହି ପିବା ନିଷଦ୍ଯ ଵି ମୁଚା ହରୀ ଇହ
ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ଏହି ହେଉଛି ବୁଦ୍ଧିମତ୍ ମନ୍ତ୍ର, ଏହି ହେଉଛି ସ୍ତୁତିଗାନ, ଏହି ହେଉଛି ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ। ଆସନ ପିଛାଯାଇଛି—ଆସ, ହେ ଶକ୍ର, ବସି, ପାନ କର, ତୁମ ଘୋଡ଼ାକୁ ଏଠାରେ ଛାଡ଼।
ଓ ସୁଷ୍ଟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହ୍ଯର୍ଵାଙୁପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଵିଦ୍ଯାମ ଵସ୍ତୋରଵସା ଗୃଣନ୍ତୋ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ହେ ସୁସ୍ତୁତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୀଘ୍ର ଆସ, ଯୋଗ୍ୟ ଗାୟକଙ୍କର ସ୍ତୁତିଗାନକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଆମେ ଗାଇ ତୁମ କୃପାରେ ଧନ ଅନୁଭବ କରିପାରିବା; ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକମାନେକୁ ଜାଣିପାରିବା।