ତ୍ଵମୀଶିଷେ ଵସୁପତେ ଵସୂନାଂ ତ୍ଵଂ ମିତ୍ରାଣାଂ ମିତ୍ରପତେ ଧେଷ୍ଠଃ । ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଂ ମରୁଦ୍ଭିଃ ସଂ ଵଦସ୍ଵାଧ ପ୍ରାଶାନ ଋତୁଥା ହଵୀଂଷି
ତୁମେ ଧନର ମାଲିକ, ଧନର ମାଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ମିତ୍ରତ୍ୱର ମାଲିକ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଉ; ତାପରେ ଯଥାକ୍ରମରେ ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର।
ପ୍ରତି ଵ ଏନା ନମସାହମେମି ସୂକ୍ତେନ ଭିକ୍ଷେ ସୁମତିଂ ତୁରାଣାମ୍ । ରରାଣତା ମରୁତୋ ଵେଦ୍ଯାଭିର୍ନି ହେଳୋ ଧତ୍ତ ଵି ମୁଚଧ୍ଵମଶ୍ଵାନ୍
ନମସ୍କାର ସହିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି, ଦୃତ ମରୁତମାନଙ୍କର କୃପା ଚାହୁଁଛି। ହେ ମରୁତମାନେ, ଦାନ ଦେଉଥିବା, ଅପମାନ ଦୂର କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଘୋଡ଼ମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତୋ ନମସ୍ଵାନ୍ହୃଦା ତଷ୍ଟୋ ମନସା ଧାଯି ଦେଵାଃ । ଉପେମା ଯାତ ମନସା ଜୁଷାଣା ଯୂଯଂ ହି ଷ୍ଠା ନମସ ଇଦ୍ଵୃଧାସଃ
ଏହି ସ୍ତୁତି, ହେ ମରୁତମାନେ, ନମସ୍କାର ସହିତ ତୁମକୁ ଦିଆଯାଇଛି, ହୃଦୟରେ ଗଢ଼ା, ମନରେ ରଖାଯାଇଛି, ହେ ଦେବମାନେ। ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରି ଏଠାକୁ ଆସ, କାରଣ ତୁମେ ନମସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛ।
ସ୍ତୁତାସୋ ନୋ ମରୁତୋ ମୃଳଯନ୍ତୂତ ସ୍ତୁତୋ ମଘଵା ଶମ୍ଭଵିଷ୍ଠଃ । ଊର୍ଧ୍ଵା ନଃ ସନ୍ତୁ କୋମ୍ଯା ଵନାନ୍ଯହାନି ଵିଶ୍ଵା ମରୁତୋ ଜିଗୀଷା
ପ୍ରଶଂସିତ ମରୁତମାନେ ଆମପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ, ପ୍ରଶଂସିତ ମଘବାନ୍, ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ଆମର ମଧୁର ଜଙ୍ଗଲ ଉଚ୍ଚ ରହୁ, ମରୁତମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅସ୍ମାଦହଂ ତଵିଷାଦୀଷମାଣ ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଭିଯା ମରୁତୋ ରେଜମାନଃ । ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯଂ ହଵ୍ଯା ନିଶିତାନ୍ଯାସନ୍ତାନ୍ଯାରେ ଚକୃମା ମୃଳତା ନଃ
ଏହି ଶକ୍ତିରୁ ମୁଁ ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ମୁଁ ମରୁତମାନଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ତୁମ ପାଇଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆହୁତି ଦିଆଯାଉ; ଆମେ ଅନ୍ୟ ଭଳି କାମ କରିଛୁ—ତେଣୁ ଆମପ୍ରତି କୃପା କର।
ଯେନ ମାନାସଶ୍ଚିତଯନ୍ତ ଉସ୍ରା ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିଷୁ ଶଵସା ଶଶ୍ଵତୀନାମ୍ । ସ ନୋ ମରୁଦ୍ଭିର୍ଵୃଷଭ ଶ୍ରଵୋ ଧା ଉଗ୍ର ଉଗ୍ରେଭି ସ୍ଥଵିରଃ ସହୋଦାଃ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଉଷାମାନେକୁ ଗଣନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାରେ ପ୍ରଭାତକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସଦା ଅବିଚଳ—ସେଇ ବୃଷଭ ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମକୁ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୃଢ଼ ଓ ଭୟଙ୍କରଙ୍କ ସହିତ।
ତ୍ଵଂ ପାହୀନ୍ଦ୍ର ସହୀଯସୋ ନୄନ୍ଭଵା ମରୁଦ୍ଭିରଵଯାତହେଳାଃ । ସୁପ୍ରକେତେଭିଃ ସାସହିର୍ଦଧାନୋ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ରହି, ଅପମାନ ଦୂର କର। ଭଲ ପଥଦର୍ଶନ ଦେଇ, ବିଜୟ ଲାଗି, ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବିଜୟୀ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ଚିତ୍ରୋ ଵୋଽସ୍ତୁ ଯାମଶ୍ଚିତ୍ର ଊତୀ ସୁଦାନଵଃ । ମରୁତୋ ଅହିଭାନଵଃ
ତୁମେମାନେ ଦୟାଳୁ, ମାରୁତ ଦେବଗଣ, ତୁମର ଆଗମନ ଓ ସହାୟତା ଦୁହିଁ ଅତି ଚମତ୍କାର ହେଉ, ତୁମେ ସର୍ପମାନଙ୍କ ପରି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଅଛ।
ଆରେ ସା ଵଃ ସୁଦାନଵୋ ମରୁତ ଋଞ୍ଜତୀ ଶରୁଃ । ଆରେ ଅଶ୍ମା ଯମସ୍ଯଥ
ହେ ଦୟାଳୁ ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦୂରକୁ ରଖ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ତୁମେ ପଥରକୁ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼।
ତୃଣସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ନୁ ଵିଶଃ ପରି ଵୃଙ୍କ୍ତ ସୁଦାନଵଃ । ଊର୍ଧ୍ଵାନ୍ନଃ କର୍ତ ଜୀଵସେ
ତୃଣସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ଘେରି ତୁମେ ଦୟାଳୁମାନେ ରକ୍ଷା କର, ଆମକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଦିଅ।
ଗାଯତ୍ସାମ ନଭନ୍ଯଂ ଯଥା ଵେରର୍ଚାମ ତଦ୍ଵାଵୃଧାନଂ ସ୍ଵର୍ଵତ୍ । ଗାଵୋ ଧେନଵୋ ବର୍ହିଷ୍ଯଦବ୍ଧା ଆ ଯତ୍ସଦ୍ମାନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵିଵାସାନ୍
ଆମେ ଆକାଶରେ ସାମଗୀତ ଗାଉ, ଯେପରି ଆମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଧ୍ୱନିମୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁ, ଗାଈମାନେ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ, ଅବାଧ ଭାବେ ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଅର୍ଚଦ୍ଵୃଷା ଵୃଷଭିଃ ସ୍ଵେଦୁହଵ୍ଯୈର୍ମୃଗୋ ନାଶ୍ନୋ ଅତି ଯଜ୍ଜୁଗୁର୍ଯାତ୍ । ପ୍ର ମନ୍ଦଯୁର୍ମନାଂ ଗୂର୍ତ ହୋତା ଭରତେ ମର୍ଯୋ ମିଥୁନା ଯଜତ୍ରଃ
ଯେ ବୃଷ ଦେବତା ଅନ୍ୟ ବୃଷମାନେ ଓ ହବିସହିତ ପ୍ରଶଂସିତ, ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୁତ କରିବା ଉଚିତ, ଯେ ମହାନ, ପୂଜ୍ୟ, ସେ ଦୁଇ ହବି ନେଇ ହୋତା ଭାବେ ମନ ଓ ଗୀତରେ ଆଣିଥାଏ।
ନକ୍ଷଦ୍ଧୋତା ପରି ସଦ୍ମ ମିତା ଯନ୍ଭରଦ୍ଗର୍ଭମା ଶରଦଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । କ୍ରନ୍ଦଦଶ୍ଵୋ ନଯମାନୋ ରୁଵଦ୍ଗୌରନ୍ତର୍ଦୂତୋ ନ ରୋଦସୀ ଚରଦ୍ଵାକ୍
ହୋତା ଦେଖିଥାଏ ଘର, ଯେପରି ସେ ପୃଥିବୀରୁ ଗର୍ଭ ଆଣିଥାଏ, ହେଇନ୍ଦା ଘୋଡ଼ା ଡାକି ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ, ଗାଈ ଦୂତ ଭାବେ ଦିନ ଓ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ବାର୍ତ୍ତା ଦେଉଛି।
ତା କର୍ମାଷତରାସ୍ମୈ ପ୍ର ଚ୍ଯୌତ୍ନାନି ଦେଵଯନ୍ତୋ ଭରନ୍ତେ । ଜୁଜୋଷଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଦସ୍ମଵର୍ଚା ନାସତ୍ଯେଵ ସୁଗ୍ମ୍ଯୋ ରଥେଷ୍ଠାଃ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତାମାନେ ପୁରୁଣା ଅଷ୍ଟର ପାଇଁ ଧରିଥାନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ନାସତ୍ୟମାନେ ରଥ ଚଳାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ତମୁ ଷ୍ଟୁହୀନ୍ଦ୍ରଂ ଯୋ ହ ସତ୍ଵା ଯଃ ଶୂରୋ ମଘଵା ଯୋ ରଥେଷ୍ଠାଃ । ପ୍ରତୀଚଶ୍ଚିଦ୍ଯୋଧୀଯାନ୍ଵୃଷଣ୍ଵାନ୍ଵଵଵ୍ରୁଷଶ୍ଚିତ୍ତମସୋ ଵିହନ୍ତା
ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର, ଯିଏ ସତ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୀର, ଦାତା ଓ ରଥ ଚଳାଇବାରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ସେ ବିପକ୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ବଳବାନଙ୍କୁ ଜିତିଥାଏ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥାଏ।
ପ୍ର ଯଦିତ୍ଥା ମହିନା ନୃଭ୍ଯୋ ଅସ୍ତ୍ଯରଂ ରୋଦସୀ କକ୍ଷ୍ଯେ ନାସ୍ମୈ । ସଂ ଵିଵ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃଜନଂ ନ ଭୂମା ଭର୍ତି ସ୍ଵଧାଵାଁ ଓପଶମିଵ ଦ୍ଯାମ୍
ଯେତେବେଳେ ଏଭଳି ତାଙ୍କର ମହିମା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ, ଦୁଇ ଜଗତ ତାଙ୍କ ଆଳିଙ୍ଗନରେ ଅଛି, ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି, ବିଶାଳ ପୃଥିବୀକୁ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି, ଛାଦର ପରି ଆକାଶକୁ ଧରିଛନ୍ତି।
ସମତ୍ସୁ ତ୍ଵା ଶୂର ସତାମୁରାଣଂ ପ୍ରପଥିନ୍ତମଂ ପରିତଂସଯଧ୍ଯୈ । ସଜୋଷସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମଦେ କ୍ଷୋଣୀଃ ସୂରିଂ ଚିଦ୍ଯେ ଅନୁମଦନ୍ତି ଵାଜୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ହେ ବୀର, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଜୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଆନନ୍ଦରେ ପୃଥିବୀ ଏବଂ ରାଜା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୁରସ୍କୃତ କରନ୍ତି।
ଏଵା ହି ତେ ଶଂ ସଵନା ସମୁଦ୍ର ଆପୋ ଯତ୍ତ ଆସୁ ମଦନ୍ତି ଦେଵୀଃ । ଵିଶ୍ଵା ତେ ଅନୁ ଜୋଷ୍ଯା ଭୂଦ୍ଗୌଃ ସୂରୀଁଶ୍ଚିଦ୍ଯଦି ଧିଷା ଵେଷି ଜନାନ୍
ଏଭଳି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ମଦ ଦେବାସନାରେ ଜଳମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ଖୁସି ହେବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ତୁମର ଆନନ୍ଦ, ଗାଈ ତୁମର ହେଉ, ରାଜା ମଧ୍ୟ ଚାହିଲେ ତୁମେ ଲୋକମାନେକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦିଅ।
ଅସାମ ଯଥା ସୁଷଖାଯ ଏନ ସ୍ଵଭିଷ୍ଟଯୋ ନରାଂ ନ ଶଂସୈଃ । ଅସଦ୍ଯଥା ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵନ୍ଦନେଷ୍ଠାସ୍ତୁରୋ ନ କର୍ମ ନଯମାନ ଉକ୍ଥା
ଭଲ ବନ୍ଧୁ ପରି, ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ, ଲୋକମାନେ ଗୀତରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଶଂସାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ, ସେ ଉକ୍ଥାକୁ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି।
ଵିଷ୍ପର୍ଧସୋ ନରାଂ ନ ଶଂସୈରସ୍ମାକାସଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରହସ୍ତଃ । ମିତ୍ରାଯୁଵୋ ନ ପୂର୍ପତିଂ ସୁଶିଷ୍ଟୌ ମଧ୍ଯାଯୁଵ ଉପ ଶିକ୍ଷନ୍ତି ଯଜ୍ଞୈଃ
ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଧୀ ବିନା, ଲୋକମାନେ ଗୀତରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଧାରୀ ଆମ ସହ ରହନ୍ତୁ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଭଲ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ମଧ୍ୟବୟସ୍କମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟ କରନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞୋ ହି ଷ୍ମେନ୍ଦ୍ରଂ କଶ୍ଚିଦୃନ୍ଧଞ୍ଜୁହୁରାଣଶ୍ଚିନ୍ମନସା ପରିଯନ୍ । ତୀର୍ଥେ ନାଚ୍ଛା ତାତୃଷାଣମୋକୋ ଦୀର୍ଘୋ ନ ସିଧ୍ରମା କୃଣୋତ୍ଯଧ୍ଵା
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ କେହି ନ କେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି, ମନରେ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟ, ସେ ସଙ୍ଗମସ୍ଥଳରେ ଦାତା ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଚାହିଁଥିବା ପରି ପଥକୁ ସମତଳ କରିଥାଏ।
ମୋ ଷୂ ଣ ଇନ୍ଦ୍ରାତ୍ର ପୃତ୍ସୁ ଦେଵୈରସ୍ତି ହି ଷ୍ମା ତେ ଶୁଷ୍ମିନ୍ନଵଯାଃ । ମହଶ୍ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ମୀଳ୍ହୁଷୋ ଯଵ୍ଯା ହଵିଷ୍ମତୋ ମରୁତୋ ଵନ୍ଦତେ ଗୀଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହିଁ, କାରଣ ତୁମର ଶକ୍ତି ସଦା ନୂତନ, ଯେ ମହାନ ଦାତା, ତାଙ୍କୁ ମାରୁତମାନେ ହବି ଓ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଏଷ ସ୍ତୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁଭ୍ଯମସ୍ମେ ଏତେନ ଗାତୁଂ ହରିଵୋ ଵିଦୋ ନଃ । ଆ ନୋ ଵଵୃତ୍ଯାଃ ସୁଵିତାଯ ଦେଵ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ପ୍ରଶଂସା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଓ ଆମ ପାଇଁ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପଥ ପାଇଁ, ହେ ହରିବା, ଆମ ପ୍ରତି ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଦେଖ, ଦେବତା, ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ତ୍ଵଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଯେ ଚ ଦେଵା ରକ୍ଷା ନୄନ୍ପାହ୍ଯସୁର ତ୍ଵମସ୍ମାନ୍ । ତ୍ଵଂ ସତ୍ପତିର୍ମଘଵା ନସ୍ତରୁତ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ସତ୍ଯୋ ଵସଵାନଃ ସହୋଦାଃ
ତୁମେ ରାଜା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ, ଲୋକମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଅସୁର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ମଘବାନ୍, ତୁମେ ଆମର ସତ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଓ ଉଦ୍ଧାରକ, ତୁମେ ସତ୍ୟ, ହେ ବସୁମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଏକତ୍ର।
ଦନୋ ଵିଶ ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଧ୍ରଵାଚଃ ସପ୍ତ ଯତ୍ପୁରଃ ଶର୍ମ ଶାରଦୀର୍ଦର୍ତ୍ । ଋଣୋରପୋ ଅନଵଦ୍ଯାର୍ଣା ଯୂନେ ଵୃତ୍ରଂ ପୁରୁକୁତ୍ସାଯ ରନ୍ଧୀଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ସ୍ୱରକୁ ଦୂର କର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସାତଟି ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କର, ଶରଦ୍ ଋତୁର ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଜଳକୁ ଦୂର କର, ହେ ଯୁବକ, ପୁରୁକୁତ୍ସ ପାଇଁ ବୃତ୍ରକୁ ଭଙ୍ଗ କର।
ଅଜା ଵୃତ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂରପତ୍ନୀର୍ଦ୍ଯାଂ ଚ ଯେଭିଃ ପୁରୁହୂତ ନୂନମ୍ । ରକ୍ଷୋ ଅଗ୍ନିମଶୁଷଂ ତୂର୍ଵଯାଣଂ ସିଂହୋ ନ ଦମେ ଅପାଂସି ଵସ୍ତୋଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବୀରମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଆକାଶକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରିଛ। ତୁମେ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଶୁଷ୍କ ଓ ତୁର୍ବୟାଣ ନାମକ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦଳନ କରିଛ, ଏବଂ ଘରେ ସିଂହ ଯେପରି ଧନୀଙ୍କର ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଛ।
* ଶେଷନ୍ନୁ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସସ୍ମିନ୍ଯୋନୌ ପ୍ରଶସ୍ତଯେ ପଵୀରଵସ୍ଯ ମହ୍ନା । ସୃଜଦର୍ଣାଂସ୍ଯଵ ଯଦ୍ଯୁଧା ଗାସ୍ତିଷ୍ଠଦ୍ଧରୀ ଧୃଷତା ମୃଷ୍ଟ ଵାଜାନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ମହିମାରେ ଗୌରବ ପାଇଁ ସେଇ ଗର୍ଭରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଥିଲ। ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ କଲ, ତୁମେ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲ, ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅଲୋକିକ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଥିଲ, ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲ।
ଵହ କୁତ୍ସମିନ୍ଦ୍ର ଯସ୍ମିଞ୍ଚାକନ୍ସ୍ଯୂମନ୍ଯୂ ଋଜ୍ରା ଵାତସ୍ଯାଶ୍ଵା । ପ୍ର ସୂରଶ୍ଚକ୍ରଂ ଵୃହତାଦଭୀକେଽଭି ସ୍ପୃଧୋ ଯାସିଷଦ୍ଵଜ୍ରବାହୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କୁତ୍ସକୁ ସେଇ ରଥରେ ବହନ କର, ଯେଉଁଠାରେ ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଓ ତ୍ୱରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଜିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ର ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁ, ତୁମ ବଜ୍ରଧାରୀ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେଇ ଦିଅ।
ଜଘନ୍ଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ମିତ୍ରେରୂଞ୍ଚୋଦପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋ ହରିଵୋ ଅଦାଶୂନ୍ । ପ୍ର ଯେ ପଶ୍ଯନ୍ନର୍ଯମଣଂ ସଚାଯୋସ୍ତ୍ଵଯା ଶୂର୍ତା ଵହମାନା ଅପତ୍ଯମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କରିଛ, ହେ ରଥୀ, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଓ ତ୍ୱରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଛ। ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ଯ୍ୟମାନ୍କୁ ଦେଖି ମିଳିତିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଦେଇଛ।
ରପତ୍କଵିରିନ୍ଦ୍ରାର୍କସାତୌ କ୍ଷାଂ ଦାସାଯୋପବର୍ହଣୀଂ କଃ । କରତ୍ତିସ୍ରୋ ମଘଵା ଦାନୁଚିତ୍ରା ନି ଦୁର୍ଯୋଣେ କୁଯଵାଚଂ ମୃଧି ଶ୍ରେତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଦାସଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଛ। ମହାଦାନୀ ଏବଂ ପ୍ରଭଳ, ତୁମେ ତିନିଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦାନ କରିଛ। ହେ ଦୁଷ୍ଟବାଣୀ ନାଶକ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିଙ୍କୁ ଘର ଦିଅନାହଁ।