ଅମ୍ଯକ୍ସା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଋଷ୍ଟିରସ୍ମେ ସନେମ୍ଯଭ୍ଵଂ ମରୁତୋ ଜୁନନ୍ତି । ଅଗ୍ନିଶ୍ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମାତସେ ଶୁଶୁକ୍ଵାନାପୋ ନ ଦ୍ଵୀପଂ ଦଧତି ପ୍ରଯାଂସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସେଇ ସୁରକ୍ଷା ଆମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଅଛି; ମରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ, ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ, ତୁମକୁ ସମର୍ଥନ କରେ; ଜଳ ଯେପରି ଦ୍ୱୀପକୁ ବୋହିନେଇଯାଏ, ସେପରି ସେମାନେ ତୁମର ପଥକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ତଂ ରଯିଂ ଦା ଓଜିଷ୍ଠଯା ଦକ୍ଷିଣଯେଵ ରାତିମ୍ । ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ଯାସ୍ତେ ଚକନନ୍ତ ଵାଯୋ ସ୍ତନଂ ନ ମଧ୍ଵଃ ପୀପଯନ୍ତ ଵାଜୈଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମକୁ ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନ ଦିଅ, ଦୟାଳୁ ଦାନର ଭଳି, ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ମିଳୁଥିବା ପୁରସ୍କାର ଭଳି। ଏବଂ ଯେଉଁ ବାୟୁମାନେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛ, ସେମାନେ ମଧୁର ଧାରା ଭଳି ଧନରେ ହୃଦୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵେ ରାଯ ଇନ୍ଦ୍ର ତୋଶତମାଃ ପ୍ରଣେତାରଃ କସ୍ଯ ଚିଦୃତାଯୋଃ । ତେ ଷୁ ଣୋ ମରୁତୋ ମୃଳଯନ୍ତୁ ଯେ ସ୍ମା ପୁରା ଗାତୂଯନ୍ତୀଵ ଦେଵାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଧନ ତୁମ ପାଖରେ ରହିଛି, ଯେଉଁମାନେ ନ୍ୟାୟର ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ନଥିବେ। ସେଇ ମରୁତମାନେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ, ଯେମିତି ପୁରୁଣା ସମୟର ଦେବତାମାନେ ପଥ ଦେଖାଇଥିଲେ।
ପ୍ରତି ପ୍ର ଯାହୀନ୍ଦ୍ର ମୀଳ୍ହୁଷୋ ନୄନ୍ମହଃ ପାର୍ଥିଵେ ସଦନେ ଯତସ୍ଵ । ଅଧ ଯଦେଷାଂ ପୃଥୁବୁଧ୍ନାସ ଏତାସ୍ତୀର୍ଥେ ନାର୍ଯଃ ପୌଂସ୍ଯାନି ତସ୍ଥୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ; ପୃଥିବୀର ଏହି ସ୍ଥାନରେ ବଡ଼ କିଛି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। କାରଣ, ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ଭିତି ଉପରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନାୟକ ମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟମୟ କାର୍ଯ୍ୟର ସଂଧିସ୍ଥଳରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ପ୍ରତି ଘୋରାଣାମେତାନାମଯାସାଂ ମରୁତାଂ ଶୃଣ୍ଵ ଆଯତାମୁପବ୍ଦିଃ । ଯେ ମର୍ତ୍ଯଂ ପୃତନାଯନ୍ତମୂମୈରୃଣାଵାନଂ ନ ପତଯନ୍ତ ସର୍ଗୈଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମରୁତମାନଙ୍କର ଡାକକୁ ଶୁଣ; ସେହି ଉତ୍ତର ଆସୁ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାହୁଁଥିବା ମଣିଷକୁ ପଡ଼ିବା ଦେଇନାହାନ୍ତି, ବରଂ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ମାନେଭ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯା ରଦା ମରୁଦ୍ଭିଃ ଶୁରୁଧୋ ଗୋଅଗ୍ରାଃ । ସ୍ତଵାନେଭି ସ୍ତଵସେ ଦେଵ ଦେଵୈର୍ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଧନ ଦିଅ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୃଷଭ ଭଳି ଶକ୍ତି ଥାଏ। ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା; ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବିଜୟୀ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ନ ନୂନମସ୍ତି ନୋ ଶ୍ଵଃ କସ୍ତଦ୍ଵେଦ ଯଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତମଭି ସଂଚରେଣ୍ଯମୁତାଧୀତଂ ଵି ନଶ୍ଯତି
ସତ୍ୟରେ, ଆଜି କିମ୍ବା କାଲି କିଛି ନାହିଁ; କିଏ ଜାଣେ କ'ଣ ଅଦ୍ଭୁତ? ଅନ୍ୟର ମନକୁ ବୁଝିବା କଠିନ; ଯାହା ଶିଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ହରାଇଯାଏ।
କିଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଜିଘାଂସସି ଭ୍ରାତରୋ ମରୁତସ୍ତଵ । ତେଭିଃ କଲ୍ପସ୍ଵ ସାଧୁଯା ମା ନଃ ସମରଣେ ଵଧୀଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କାହିଁକି ତୁମେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମରୁତମାନେ ତୁମର ଭାଇ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଭଲ କାମ କର; ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ମାରି ଦିଅନାହାଁ।
କିଂ ନୋ ଭ୍ରାତରଗସ୍ତ୍ଯ ସଖା ସନ୍ନତି ମନ୍ଯସେ । ଵିଦ୍ମା ହି ତେ ଯଥା ମନୋଽସ୍ମଭ୍ଯମିନ୍ନ ଦିତ୍ସସି
ହେ ଭାଇ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ସାଙ୍ଗ ହେବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, କାହିଁକି ଆମପ୍ରତି ମନରେ ଖରାପ ଭାବ ରଖ? ଆମେ ତୁମର ମନ ଜାଣୁଛୁ—ତୁମେ ଆମକୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁନାହାଁ।
ଅରଂ କୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ଵେଦିଂ ସମଗ୍ନିମିନ୍ଧତାଂ ପୁରଃ । ତତ୍ରାମୃତସ୍ଯ ଚେତନଂ ଯଜ୍ଞଂ ତେ ତନଵାଵହୈ
ବେଦିକାକୁ ଭଲଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତୁ, ଆଗରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାନ୍ତୁ। ସେଠାରେ ଅମୃତତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଆଣିବା, ଏବଂ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପଣ କରିବା।
ତ୍ଵମୀଶିଷେ ଵସୁପତେ ଵସୂନାଂ ତ୍ଵଂ ମିତ୍ରାଣାଂ ମିତ୍ରପତେ ଧେଷ୍ଠଃ । ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଂ ମରୁଦ୍ଭିଃ ସଂ ଵଦସ୍ଵାଧ ପ୍ରାଶାନ ଋତୁଥା ହଵୀଂଷି
ତୁମେ ଧନର ମାଲିକ, ଧନର ମାଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ମିତ୍ରତ୍ୱର ମାଲିକ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଉ; ତାପରେ ଯଥାକ୍ରମରେ ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର।
ପ୍ରତି ଵ ଏନା ନମସାହମେମି ସୂକ୍ତେନ ଭିକ୍ଷେ ସୁମତିଂ ତୁରାଣାମ୍ । ରରାଣତା ମରୁତୋ ଵେଦ୍ଯାଭିର୍ନି ହେଳୋ ଧତ୍ତ ଵି ମୁଚଧ୍ଵମଶ୍ଵାନ୍
ନମସ୍କାର ସହିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି, ଦୃତ ମରୁତମାନଙ୍କର କୃପା ଚାହୁଁଛି। ହେ ମରୁତମାନେ, ଦାନ ଦେଉଥିବା, ଅପମାନ ଦୂର କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଘୋଡ଼ମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତୋ ନମସ୍ଵାନ୍ହୃଦା ତଷ୍ଟୋ ମନସା ଧାଯି ଦେଵାଃ । ଉପେମା ଯାତ ମନସା ଜୁଷାଣା ଯୂଯଂ ହି ଷ୍ଠା ନମସ ଇଦ୍ଵୃଧାସଃ
ଏହି ସ୍ତୁତି, ହେ ମରୁତମାନେ, ନମସ୍କାର ସହିତ ତୁମକୁ ଦିଆଯାଇଛି, ହୃଦୟରେ ଗଢ଼ା, ମନରେ ରଖାଯାଇଛି, ହେ ଦେବମାନେ। ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରି ଏଠାକୁ ଆସ, କାରଣ ତୁମେ ନମସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛ।
ସ୍ତୁତାସୋ ନୋ ମରୁତୋ ମୃଳଯନ୍ତୂତ ସ୍ତୁତୋ ମଘଵା ଶମ୍ଭଵିଷ୍ଠଃ । ଊର୍ଧ୍ଵା ନଃ ସନ୍ତୁ କୋମ୍ଯା ଵନାନ୍ଯହାନି ଵିଶ୍ଵା ମରୁତୋ ଜିଗୀଷା
ପ୍ରଶଂସିତ ମରୁତମାନେ ଆମପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ, ପ୍ରଶଂସିତ ମଘବାନ୍, ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ଆମର ମଧୁର ଜଙ୍ଗଲ ଉଚ୍ଚ ରହୁ, ମରୁତମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅସ୍ମାଦହଂ ତଵିଷାଦୀଷମାଣ ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଭିଯା ମରୁତୋ ରେଜମାନଃ । ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯଂ ହଵ୍ଯା ନିଶିତାନ୍ଯାସନ୍ତାନ୍ଯାରେ ଚକୃମା ମୃଳତା ନଃ
ଏହି ଶକ୍ତିରୁ ମୁଁ ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ମୁଁ ମରୁତମାନଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ତୁମ ପାଇଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆହୁତି ଦିଆଯାଉ; ଆମେ ଅନ୍ୟ ଭଳି କାମ କରିଛୁ—ତେଣୁ ଆମପ୍ରତି କୃପା କର।
ଯେନ ମାନାସଶ୍ଚିତଯନ୍ତ ଉସ୍ରା ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିଷୁ ଶଵସା ଶଶ୍ଵତୀନାମ୍ । ସ ନୋ ମରୁଦ୍ଭିର୍ଵୃଷଭ ଶ୍ରଵୋ ଧା ଉଗ୍ର ଉଗ୍ରେଭି ସ୍ଥଵିରଃ ସହୋଦାଃ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଉଷାମାନେକୁ ଗଣନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାରେ ପ୍ରଭାତକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସଦା ଅବିଚଳ—ସେଇ ବୃଷଭ ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମକୁ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୃଢ଼ ଓ ଭୟଙ୍କରଙ୍କ ସହିତ।
ତ୍ଵଂ ପାହୀନ୍ଦ୍ର ସହୀଯସୋ ନୄନ୍ଭଵା ମରୁଦ୍ଭିରଵଯାତହେଳାଃ । ସୁପ୍ରକେତେଭିଃ ସାସହିର୍ଦଧାନୋ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ରହି, ଅପମାନ ଦୂର କର। ଭଲ ପଥଦର୍ଶନ ଦେଇ, ବିଜୟ ଲାଗି, ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବିଜୟୀ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ଚିତ୍ରୋ ଵୋଽସ୍ତୁ ଯାମଶ୍ଚିତ୍ର ଊତୀ ସୁଦାନଵଃ । ମରୁତୋ ଅହିଭାନଵଃ
ତୁମେମାନେ ଦୟାଳୁ, ମାରୁତ ଦେବଗଣ, ତୁମର ଆଗମନ ଓ ସହାୟତା ଦୁହିଁ ଅତି ଚମତ୍କାର ହେଉ, ତୁମେ ସର୍ପମାନଙ୍କ ପରି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଅଛ।
ଆରେ ସା ଵଃ ସୁଦାନଵୋ ମରୁତ ଋଞ୍ଜତୀ ଶରୁଃ । ଆରେ ଅଶ୍ମା ଯମସ୍ଯଥ
ହେ ଦୟାଳୁ ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦୂରକୁ ରଖ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ତୁମେ ପଥରକୁ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼।
ତୃଣସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ନୁ ଵିଶଃ ପରି ଵୃଙ୍କ୍ତ ସୁଦାନଵଃ । ଊର୍ଧ୍ଵାନ୍ନଃ କର୍ତ ଜୀଵସେ
ତୃଣସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ଘେରି ତୁମେ ଦୟାଳୁମାନେ ରକ୍ଷା କର, ଆମକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଦିଅ।
ଗାଯତ୍ସାମ ନଭନ୍ଯଂ ଯଥା ଵେରର୍ଚାମ ତଦ୍ଵାଵୃଧାନଂ ସ୍ଵର୍ଵତ୍ । ଗାଵୋ ଧେନଵୋ ବର୍ହିଷ୍ଯଦବ୍ଧା ଆ ଯତ୍ସଦ୍ମାନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵିଵାସାନ୍
ଆମେ ଆକାଶରେ ସାମଗୀତ ଗାଉ, ଯେପରି ଆମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଧ୍ୱନିମୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁ, ଗାଈମାନେ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ, ଅବାଧ ଭାବେ ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଅର୍ଚଦ୍ଵୃଷା ଵୃଷଭିଃ ସ୍ଵେଦୁହଵ୍ଯୈର୍ମୃଗୋ ନାଶ୍ନୋ ଅତି ଯଜ୍ଜୁଗୁର୍ଯାତ୍ । ପ୍ର ମନ୍ଦଯୁର୍ମନାଂ ଗୂର୍ତ ହୋତା ଭରତେ ମର୍ଯୋ ମିଥୁନା ଯଜତ୍ରଃ
ଯେ ବୃଷ ଦେବତା ଅନ୍ୟ ବୃଷମାନେ ଓ ହବିସହିତ ପ୍ରଶଂସିତ, ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୁତ କରିବା ଉଚିତ, ଯେ ମହାନ, ପୂଜ୍ୟ, ସେ ଦୁଇ ହବି ନେଇ ହୋତା ଭାବେ ମନ ଓ ଗୀତରେ ଆଣିଥାଏ।
ନକ୍ଷଦ୍ଧୋତା ପରି ସଦ୍ମ ମିତା ଯନ୍ଭରଦ୍ଗର୍ଭମା ଶରଦଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । କ୍ରନ୍ଦଦଶ୍ଵୋ ନଯମାନୋ ରୁଵଦ୍ଗୌରନ୍ତର୍ଦୂତୋ ନ ରୋଦସୀ ଚରଦ୍ଵାକ୍
ହୋତା ଦେଖିଥାଏ ଘର, ଯେପରି ସେ ପୃଥିବୀରୁ ଗର୍ଭ ଆଣିଥାଏ, ହେଇନ୍ଦା ଘୋଡ଼ା ଡାକି ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ, ଗାଈ ଦୂତ ଭାବେ ଦିନ ଓ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ବାର୍ତ୍ତା ଦେଉଛି।
ତା କର୍ମାଷତରାସ୍ମୈ ପ୍ର ଚ୍ଯୌତ୍ନାନି ଦେଵଯନ୍ତୋ ଭରନ୍ତେ । ଜୁଜୋଷଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଦସ୍ମଵର୍ଚା ନାସତ୍ଯେଵ ସୁଗ୍ମ୍ଯୋ ରଥେଷ୍ଠାଃ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତାମାନେ ପୁରୁଣା ଅଷ୍ଟର ପାଇଁ ଧରିଥାନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ନାସତ୍ୟମାନେ ରଥ ଚଳାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ତମୁ ଷ୍ଟୁହୀନ୍ଦ୍ରଂ ଯୋ ହ ସତ୍ଵା ଯଃ ଶୂରୋ ମଘଵା ଯୋ ରଥେଷ୍ଠାଃ । ପ୍ରତୀଚଶ୍ଚିଦ୍ଯୋଧୀଯାନ୍ଵୃଷଣ୍ଵାନ୍ଵଵଵ୍ରୁଷଶ୍ଚିତ୍ତମସୋ ଵିହନ୍ତା
ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର, ଯିଏ ସତ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୀର, ଦାତା ଓ ରଥ ଚଳାଇବାରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ସେ ବିପକ୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ବଳବାନଙ୍କୁ ଜିତିଥାଏ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥାଏ।
ପ୍ର ଯଦିତ୍ଥା ମହିନା ନୃଭ୍ଯୋ ଅସ୍ତ୍ଯରଂ ରୋଦସୀ କକ୍ଷ୍ଯେ ନାସ୍ମୈ । ସଂ ଵିଵ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃଜନଂ ନ ଭୂମା ଭର୍ତି ସ୍ଵଧାଵାଁ ଓପଶମିଵ ଦ୍ଯାମ୍
ଯେତେବେଳେ ଏଭଳି ତାଙ୍କର ମହିମା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ, ଦୁଇ ଜଗତ ତାଙ୍କ ଆଳିଙ୍ଗନରେ ଅଛି, ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି, ବିଶାଳ ପୃଥିବୀକୁ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି, ଛାଦର ପରି ଆକାଶକୁ ଧରିଛନ୍ତି।
ସମତ୍ସୁ ତ୍ଵା ଶୂର ସତାମୁରାଣଂ ପ୍ରପଥିନ୍ତମଂ ପରିତଂସଯଧ୍ଯୈ । ସଜୋଷସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମଦେ କ୍ଷୋଣୀଃ ସୂରିଂ ଚିଦ୍ଯେ ଅନୁମଦନ୍ତି ଵାଜୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ହେ ବୀର, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଜୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଆନନ୍ଦରେ ପୃଥିବୀ ଏବଂ ରାଜା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୁରସ୍କୃତ କରନ୍ତି।
ଏଵା ହି ତେ ଶଂ ସଵନା ସମୁଦ୍ର ଆପୋ ଯତ୍ତ ଆସୁ ମଦନ୍ତି ଦେଵୀଃ । ଵିଶ୍ଵା ତେ ଅନୁ ଜୋଷ୍ଯା ଭୂଦ୍ଗୌଃ ସୂରୀଁଶ୍ଚିଦ୍ଯଦି ଧିଷା ଵେଷି ଜନାନ୍
ଏଭଳି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ମଦ ଦେବାସନାରେ ଜଳମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ଖୁସି ହେବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ତୁମର ଆନନ୍ଦ, ଗାଈ ତୁମର ହେଉ, ରାଜା ମଧ୍ୟ ଚାହିଲେ ତୁମେ ଲୋକମାନେକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦିଅ।
ଅସାମ ଯଥା ସୁଷଖାଯ ଏନ ସ୍ଵଭିଷ୍ଟଯୋ ନରାଂ ନ ଶଂସୈଃ । ଅସଦ୍ଯଥା ନ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵନ୍ଦନେଷ୍ଠାସ୍ତୁରୋ ନ କର୍ମ ନଯମାନ ଉକ୍ଥା
ଭଲ ବନ୍ଧୁ ପରି, ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ, ଲୋକମାନେ ଗୀତରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଶଂସାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ, ସେ ଉକ୍ଥାକୁ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି।
ଵିଷ୍ପର୍ଧସୋ ନରାଂ ନ ଶଂସୈରସ୍ମାକାସଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରହସ୍ତଃ । ମିତ୍ରାଯୁଵୋ ନ ପୂର୍ପତିଂ ସୁଶିଷ୍ଟୌ ମଧ୍ଯାଯୁଵ ଉପ ଶିକ୍ଷନ୍ତି ଯଜ୍ଞୈଃ
ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଧୀ ବିନା, ଲୋକମାନେ ଗୀତରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଧାରୀ ଆମ ସହ ରହନ୍ତୁ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଭଲ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ମଧ୍ୟବୟସ୍କମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟ କରନ୍ତି।