ସୋମାସୋ ନ ଯେ ସୁତାସ୍ତୃପ୍ତାଂଶଵୋ ହୃତ୍ସୁ ପୀତାସୋ ଦୁଵସୋ ନାସତେ । ଐଷାମଂସେଷୁ ରମ୍ଭିଣୀଵ ରାରଭେ ହସ୍ତେଷୁ ଖାଦିଶ୍ଚ କୃତିଶ୍ଚ ସଂ ଦଧେ
ଯେମିତି ଚାପିଥିବା ସୋମ ତୃପ୍ତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ପିଇ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଲତା ପରି ଆନନ୍ଦ ହୁଏ, ହାତରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ କାମ ଏକାସାଥିରେ ରହିଛି।
ଅଵ ସ୍ଵଯୁକ୍ତା ଦିଵ ଆ ଵୃଥା ଯଯୁରମର୍ତ୍ଯାଃ କଶଯା ଚୋଦତ ତ୍ମନା । ଅରେଣଵସ୍ତୁଵିଜାତା ଅଚୁଚ୍ଯଵୁର୍ଦୃଳ୍ହାନି ଚିନ୍ମରୁତୋ ଭ୍ରାଜଦୃଷ୍ଟଯଃ
ନିଜେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଦିଗନ୍ତରୁ ଅମରମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ତ୍ୱରିତ ଆସିଛନ୍ତି; ଧୂଳିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ମରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୃଢ଼ ବସ୍ତୁମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ହିଳାଇଦେଉଛନ୍ତି।
କୋ ଵୋଽନ୍ତର୍ମରୁତ ଋଷ୍ଟିଵିଦ୍ଯୁତୋ ରେଜତି ତ୍ମନା ହନ୍ଵେଵ ଜିହ୍ଵଯା । ଧନ୍ଵଚ୍ଯୁତ ଇଷାଂ ନ ଯାମନି ପୁରୁପ୍ରୈଷା ଅହନ୍ଯୋ ନୈତଶଃ
ମରୁତମାନେ, ତୁମ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ନିଜର ମନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଭିତରୁ ଉତ୍ସାହ ଦେଉଛି, ଜିହ୍ବା ପରି ଆଘାତ କରେ; ଧଳିରେ ଚଳି, ଅନେକ ପଥରେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁ, ଛୁଆ ପରି ଏଠା ସେଠା ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ।
କ୍ଵ ସ୍ଵିଦସ୍ଯ ରଜସୋ ମହସ୍ପରଂ କ୍ଵାଵରଂ ମରୁତୋ ଯସ୍ମିନ୍ନାଯଯ । ଯଚ୍ଚ୍ଯାଵଯଥ ଵିଥୁରେଵ ସଂହିତଂ ଵ୍ଯଦ୍ରିଣା ପତଥ ତ୍ଵେଷମର୍ଣଵମ୍
ଏହି ବିଶାଳ ଜଗତର ସୀମା କେଉଁଠି, ମରୁତମାନେ, କେଉଁଠି ସେଇ ଆଶ୍ରୟ ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ପହଞ୍ଚିଛ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏକାସାଥିରେ ସଂଗ୍ରହିତ ବସ୍ତୁମାନେକୁ ଝୁଳାଉଛ, ଚାଲାଣ ପରି, ତେବେ ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ସାଗର ଉପରେ ଉଡ଼ିଯାଉଛ।
ସାତିର୍ନ ଵୋଽମଵତୀ ସ୍ଵର୍ଵତୀ ତ୍ଵେଷା ଵିପାକା ମରୁତଃ ପିପିଷ୍ଵତୀ । ଭଦ୍ରା ଵୋ ରାତିଃ ପୃଣତୋ ନ ଦକ୍ଷିଣା ପୃଥୁଜ୍ରଯୀ ଅସୁର୍ଯେଵ ଜଞ୍ଜତୀ
ତୁମର ରକ୍ଷା ଆମ ପାଇଁ ଉପକାରୀ, ଆଲୋକମୟ, ତୀବ୍ର ଓ ପକ୍ୱ, ମରୁତମାନେ, ପୋଷଣ ଚାହୁଁଥିବା; ତୁମର ଦାନ ଭଲ, ଦାତା ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ୱାମୀ ପରି ଚଞ୍ଚଳ।
ପ୍ରତି ଷ୍ଟୋଭନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ ପଵିଭ୍ଯୋ ଯଦଭ୍ରିଯାଂ ଵାଚମୁଦୀରଯନ୍ତି । ଅଵ ସ୍ମଯନ୍ତ ଵିଦ୍ଯୁତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯଦୀ ଘୃତଂ ମରୁତଃ ପ୍ରୁଷ୍ଣୁଵନ୍ତି
ନଦୀମାନେ ବାୟୁ ପାଖରେ ଧ୍ୱନି କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ବହୁତ ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି; ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭୂମିରେ ଚମକେ, ଯେତେବେଳେ ମରୁତମାନେ ଘୃତ ବିଖେରିଦିଅନ୍ତି।
ଅସୂତ ପୃଶ୍ନିର୍ମହତେ ରଣାଯ ତ୍ଵେଷମଯାସାଂ ମରୁତାମନୀକମ୍ । ତେ ସପ୍ସରାସୋଽଜନଯନ୍ତାଭ୍ଵମାଦିତ୍ସ୍ଵଧାମିଷିରାଂ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍
ପୃଶ୍ନି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୀବ୍ର ମରୁତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଚମକୁଥିବା, ଜଳକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ପୋଷଣ ଚାହିଁ, ସେମାନେ ଚାରିପଟେ ନିବେଦନ ଦେଖିଛନ୍ତି।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତ ଇଯଂ ଗୀର୍ମାନ୍ଦାର୍ଯସ୍ଯ ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଏଷା ଯାସୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵେ ଵଯାଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ଷ୍ଟୁତି, ମରୁତମାନେ, ଏହି ଗୀତ କବି ମାନ୍ଦାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର, ଯିଏ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ; ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମର ସନ୍ତାନମାନେ ପାଉନ୍ତୁ, ଆମେ ଏହି ଜନମାନେକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା।
ମହଶ୍ଚିତ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଯତ ଏତାନ୍ମହଶ୍ଚିଦସି ତ୍ଯଜସୋ ଵରୂତା । ସ ନୋ ଵେଧୋ ମରୁତାଂ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ସୁମ୍ନା ଵନୁଷ୍ଵ ତଵ ହି ପ୍ରେଷ୍ଠା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼, ଏବଂ ତୁମଠାରୁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ଯିଏ ମରୁତମାନେକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେଇ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆମ ପାଇଁ ଦୟା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ।
ଅଯୁଜ୍ରନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵକୃଷ୍ଟୀର୍ଵିଦାନାସୋ ନିଷ୍ଷିଧୋ ମର୍ତ୍ଯତ୍ରା । ମରୁତାଂ ପୃତ୍ସୁତିର୍ହାସମାନା ସ୍ଵର୍ମୀଳ୍ହସ୍ଯ ପ୍ରଧନସ୍ଯ ସାତୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ଅଯୁକ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଚଳାଇଦେଇଛନ୍ତି; ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମଣିଷମାନେ ଯାହାକୁ ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ମରୁତମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହସିଉଠିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକର ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଇବାକୁ।
ଅମ୍ଯକ୍ସା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଋଷ୍ଟିରସ୍ମେ ସନେମ୍ଯଭ୍ଵଂ ମରୁତୋ ଜୁନନ୍ତି । ଅଗ୍ନିଶ୍ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମାତସେ ଶୁଶୁକ୍ଵାନାପୋ ନ ଦ୍ଵୀପଂ ଦଧତି ପ୍ରଯାଂସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସେଇ ସୁରକ୍ଷା ଆମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଅଛି; ମରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ, ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ, ତୁମକୁ ସମର୍ଥନ କରେ; ଜଳ ଯେପରି ଦ୍ୱୀପକୁ ବୋହିନେଇଯାଏ, ସେପରି ସେମାନେ ତୁମର ପଥକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ତଂ ରଯିଂ ଦା ଓଜିଷ୍ଠଯା ଦକ୍ଷିଣଯେଵ ରାତିମ୍ । ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ଯାସ୍ତେ ଚକନନ୍ତ ଵାଯୋ ସ୍ତନଂ ନ ମଧ୍ଵଃ ପୀପଯନ୍ତ ଵାଜୈଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମକୁ ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନ ଦିଅ, ଦୟାଳୁ ଦାନର ଭଳି, ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ମିଳୁଥିବା ପୁରସ୍କାର ଭଳି। ଏବଂ ଯେଉଁ ବାୟୁମାନେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛ, ସେମାନେ ମଧୁର ଧାରା ଭଳି ଧନରେ ହୃଦୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵେ ରାଯ ଇନ୍ଦ୍ର ତୋଶତମାଃ ପ୍ରଣେତାରଃ କସ୍ଯ ଚିଦୃତାଯୋଃ । ତେ ଷୁ ଣୋ ମରୁତୋ ମୃଳଯନ୍ତୁ ଯେ ସ୍ମା ପୁରା ଗାତୂଯନ୍ତୀଵ ଦେଵାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଧନ ତୁମ ପାଖରେ ରହିଛି, ଯେଉଁମାନେ ନ୍ୟାୟର ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ନଥିବେ। ସେଇ ମରୁତମାନେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ, ଯେମିତି ପୁରୁଣା ସମୟର ଦେବତାମାନେ ପଥ ଦେଖାଇଥିଲେ।
ପ୍ରତି ପ୍ର ଯାହୀନ୍ଦ୍ର ମୀଳ୍ହୁଷୋ ନୄନ୍ମହଃ ପାର୍ଥିଵେ ସଦନେ ଯତସ୍ଵ । ଅଧ ଯଦେଷାଂ ପୃଥୁବୁଧ୍ନାସ ଏତାସ୍ତୀର୍ଥେ ନାର୍ଯଃ ପୌଂସ୍ଯାନି ତସ୍ଥୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ; ପୃଥିବୀର ଏହି ସ୍ଥାନରେ ବଡ଼ କିଛି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। କାରଣ, ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ଭିତି ଉପରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନାୟକ ମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟମୟ କାର୍ଯ୍ୟର ସଂଧିସ୍ଥଳରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ପ୍ରତି ଘୋରାଣାମେତାନାମଯାସାଂ ମରୁତାଂ ଶୃଣ୍ଵ ଆଯତାମୁପବ୍ଦିଃ । ଯେ ମର୍ତ୍ଯଂ ପୃତନାଯନ୍ତମୂମୈରୃଣାଵାନଂ ନ ପତଯନ୍ତ ସର୍ଗୈଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମରୁତମାନଙ୍କର ଡାକକୁ ଶୁଣ; ସେହି ଉତ୍ତର ଆସୁ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାହୁଁଥିବା ମଣିଷକୁ ପଡ଼ିବା ଦେଇନାହାନ୍ତି, ବରଂ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ମାନେଭ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯା ରଦା ମରୁଦ୍ଭିଃ ଶୁରୁଧୋ ଗୋଅଗ୍ରାଃ । ସ୍ତଵାନେଭି ସ୍ତଵସେ ଦେଵ ଦେଵୈର୍ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଧନ ଦିଅ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୃଷଭ ଭଳି ଶକ୍ତି ଥାଏ। ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା; ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବିଜୟୀ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ନ ନୂନମସ୍ତି ନୋ ଶ୍ଵଃ କସ୍ତଦ୍ଵେଦ ଯଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତମଭି ସଂଚରେଣ୍ଯମୁତାଧୀତଂ ଵି ନଶ୍ଯତି
ସତ୍ୟରେ, ଆଜି କିମ୍ବା କାଲି କିଛି ନାହିଁ; କିଏ ଜାଣେ କ'ଣ ଅଦ୍ଭୁତ? ଅନ୍ୟର ମନକୁ ବୁଝିବା କଠିନ; ଯାହା ଶିଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ହରାଇଯାଏ।
କିଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଜିଘାଂସସି ଭ୍ରାତରୋ ମରୁତସ୍ତଵ । ତେଭିଃ କଲ୍ପସ୍ଵ ସାଧୁଯା ମା ନଃ ସମରଣେ ଵଧୀଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କାହିଁକି ତୁମେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମରୁତମାନେ ତୁମର ଭାଇ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଭଲ କାମ କର; ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ମାରି ଦିଅନାହାଁ।
କିଂ ନୋ ଭ୍ରାତରଗସ୍ତ୍ଯ ସଖା ସନ୍ନତି ମନ୍ଯସେ । ଵିଦ୍ମା ହି ତେ ଯଥା ମନୋଽସ୍ମଭ୍ଯମିନ୍ନ ଦିତ୍ସସି
ହେ ଭାଇ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ସାଙ୍ଗ ହେବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, କାହିଁକି ଆମପ୍ରତି ମନରେ ଖରାପ ଭାବ ରଖ? ଆମେ ତୁମର ମନ ଜାଣୁଛୁ—ତୁମେ ଆମକୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁନାହାଁ।
ଅରଂ କୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ଵେଦିଂ ସମଗ୍ନିମିନ୍ଧତାଂ ପୁରଃ । ତତ୍ରାମୃତସ୍ଯ ଚେତନଂ ଯଜ୍ଞଂ ତେ ତନଵାଵହୈ
ବେଦିକାକୁ ଭଲଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତୁ, ଆଗରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାନ୍ତୁ। ସେଠାରେ ଅମୃତତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଆଣିବା, ଏବଂ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପଣ କରିବା।
ତ୍ଵମୀଶିଷେ ଵସୁପତେ ଵସୂନାଂ ତ୍ଵଂ ମିତ୍ରାଣାଂ ମିତ୍ରପତେ ଧେଷ୍ଠଃ । ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଂ ମରୁଦ୍ଭିଃ ସଂ ଵଦସ୍ଵାଧ ପ୍ରାଶାନ ଋତୁଥା ହଵୀଂଷି
ତୁମେ ଧନର ମାଲିକ, ଧନର ମାଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ମିତ୍ରତ୍ୱର ମାଲିକ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଉ; ତାପରେ ଯଥାକ୍ରମରେ ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର।
ପ୍ରତି ଵ ଏନା ନମସାହମେମି ସୂକ୍ତେନ ଭିକ୍ଷେ ସୁମତିଂ ତୁରାଣାମ୍ । ରରାଣତା ମରୁତୋ ଵେଦ୍ଯାଭିର୍ନି ହେଳୋ ଧତ୍ତ ଵି ମୁଚଧ୍ଵମଶ୍ଵାନ୍
ନମସ୍କାର ସହିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି, ଦୃତ ମରୁତମାନଙ୍କର କୃପା ଚାହୁଁଛି। ହେ ମରୁତମାନେ, ଦାନ ଦେଉଥିବା, ଅପମାନ ଦୂର କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଘୋଡ଼ମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତୋ ନମସ୍ଵାନ୍ହୃଦା ତଷ୍ଟୋ ମନସା ଧାଯି ଦେଵାଃ । ଉପେମା ଯାତ ମନସା ଜୁଷାଣା ଯୂଯଂ ହି ଷ୍ଠା ନମସ ଇଦ୍ଵୃଧାସଃ
ଏହି ସ୍ତୁତି, ହେ ମରୁତମାନେ, ନମସ୍କାର ସହିତ ତୁମକୁ ଦିଆଯାଇଛି, ହୃଦୟରେ ଗଢ଼ା, ମନରେ ରଖାଯାଇଛି, ହେ ଦେବମାନେ। ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରି ଏଠାକୁ ଆସ, କାରଣ ତୁମେ ନମସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛ।
ସ୍ତୁତାସୋ ନୋ ମରୁତୋ ମୃଳଯନ୍ତୂତ ସ୍ତୁତୋ ମଘଵା ଶମ୍ଭଵିଷ୍ଠଃ । ଊର୍ଧ୍ଵା ନଃ ସନ୍ତୁ କୋମ୍ଯା ଵନାନ୍ଯହାନି ଵିଶ୍ଵା ମରୁତୋ ଜିଗୀଷା
ପ୍ରଶଂସିତ ମରୁତମାନେ ଆମପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ, ପ୍ରଶଂସିତ ମଘବାନ୍, ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ଆମର ମଧୁର ଜଙ୍ଗଲ ଉଚ୍ଚ ରହୁ, ମରୁତମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅସ୍ମାଦହଂ ତଵିଷାଦୀଷମାଣ ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଭିଯା ମରୁତୋ ରେଜମାନଃ । ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯଂ ହଵ୍ଯା ନିଶିତାନ୍ଯାସନ୍ତାନ୍ଯାରେ ଚକୃମା ମୃଳତା ନଃ
ଏହି ଶକ୍ତିରୁ ମୁଁ ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ମୁଁ ମରୁତମାନଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ତୁମ ପାଇଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆହୁତି ଦିଆଯାଉ; ଆମେ ଅନ୍ୟ ଭଳି କାମ କରିଛୁ—ତେଣୁ ଆମପ୍ରତି କୃପା କର।
ଯେନ ମାନାସଶ୍ଚିତଯନ୍ତ ଉସ୍ରା ଵ୍ଯୁଷ୍ଟିଷୁ ଶଵସା ଶଶ୍ଵତୀନାମ୍ । ସ ନୋ ମରୁଦ୍ଭିର୍ଵୃଷଭ ଶ୍ରଵୋ ଧା ଉଗ୍ର ଉଗ୍ରେଭି ସ୍ଥଵିରଃ ସହୋଦାଃ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଉଷାମାନେକୁ ଗଣନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାରେ ପ୍ରଭାତକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସଦା ଅବିଚଳ—ସେଇ ବୃଷଭ ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମକୁ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୃଢ଼ ଓ ଭୟଙ୍କରଙ୍କ ସହିତ।
ତ୍ଵଂ ପାହୀନ୍ଦ୍ର ସହୀଯସୋ ନୄନ୍ଭଵା ମରୁଦ୍ଭିରଵଯାତହେଳାଃ । ସୁପ୍ରକେତେଭିଃ ସାସହିର୍ଦଧାନୋ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ରହି, ଅପମାନ ଦୂର କର। ଭଲ ପଥଦର୍ଶନ ଦେଇ, ବିଜୟ ଲାଗି, ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବିଜୟୀ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ଚିତ୍ରୋ ଵୋଽସ୍ତୁ ଯାମଶ୍ଚିତ୍ର ଊତୀ ସୁଦାନଵଃ । ମରୁତୋ ଅହିଭାନଵଃ
ତୁମେମାନେ ଦୟାଳୁ, ମାରୁତ ଦେବଗଣ, ତୁମର ଆଗମନ ଓ ସହାୟତା ଦୁହିଁ ଅତି ଚମତ୍କାର ହେଉ, ତୁମେ ସର୍ପମାନଙ୍କ ପରି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଅଛ।
ଆରେ ସା ଵଃ ସୁଦାନଵୋ ମରୁତ ଋଞ୍ଜତୀ ଶରୁଃ । ଆରେ ଅଶ୍ମା ଯମସ୍ଯଥ
ହେ ଦୟାଳୁ ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦୂରକୁ ରଖ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ତୁମେ ପଥରକୁ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼।
ତୃଣସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ନୁ ଵିଶଃ ପରି ଵୃଙ୍କ୍ତ ସୁଦାନଵଃ । ଊର୍ଧ୍ଵାନ୍ନଃ କର୍ତ ଜୀଵସେ
ତୃଣସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ଘେରି ତୁମେ ଦୟାଳୁମାନେ ରକ୍ଷା କର, ଆମକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଦିଅ।