ପରା ଶୁଭ୍ରା ଅଯାସୋ ଯଵ୍ଯା ସାଧାରଣ୍ଯେଵ ମରୁତୋ ମିମିକ୍ଷୁଃ । ନ ରୋଦସୀ ଅପ ନୁଦନ୍ତ ଘୋରା ଜୁଷନ୍ତ ଵୃଧଂ ସଖ୍ଯାଯ ଦେଵାଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୀଘ୍ର ମରୁତମାନେ ସାଧାରଣ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ଭୟଙ୍କର ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଦୂର କରନ୍ତିନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ବୟସ୍କଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଜୋଷଦ୍ଯଦୀମସୁର୍ଯା ସଚଧ୍ଯୈ ଵିଷିତସ୍ତୁକା ରୋଦସୀ ନୃମଣାଃ । ଆ ସୂର୍ଯେଵ ଵିଧତୋ ରଥଂ ଗାତ୍ତ୍ଵେଷପ୍ରତୀକା ନଭସୋ ନେତ୍ଯା
ଯେତେବେଳେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହେ, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୁଇ ଜଗତ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ଚତୁର୍ ଭାବେ ରଥ ଚଳାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ରଥକୁ ନେଇଯାଏ।
ଆସ୍ଥାପଯନ୍ତ ଯୁଵତିଂ ଯୁଵାନଃ ଶୁଭେ ନିମିଶ୍ଲାଂ ଵିଦଥେଷୁ ପଜ୍ରାମ୍ । ଅର୍କୋ ଯଦ୍ଵୋ ମରୁତୋ ହଵିଷ୍ମାନ୍ଗାଯଦ୍ଗାଥଂ ସୁତସୋମୋ ଦୁଵସ୍ଯନ୍
ଯୁବକମାନେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଝିଙ୍କା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଯୁବତୀକୁ ସଭାରେ ରଖନ୍ତି; ମରୁତମାନେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ହୋମ ଗୀତ ଗାଯାଯାଏ, ସୋମ ଚାପିଥିବା ଗାୟକମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗୀତ ଗାନ୍ତି।
ପ୍ର ତଂ ଵିଵକ୍ମି ଵକ୍ମ୍ଯୋ ଯ ଏଷାଂ ମରୁତାଂ ମହିମା ସତ୍ଯୋ ଅସ୍ତି । ସଚା ଯଦୀଂ ଵୃଷମଣା ଅହଂଯୁ ସ୍ଥିରା ଚିଜ୍ଜନୀର୍ଵହତେ ସୁଭାଗାଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କର ସେଇ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ କହୁଛି, ଯାହା ମରୁତମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ମହିମା; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ତେବେ ଦୃଢ଼ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ପାନ୍ତି ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵଵଦ୍ଯାଚ୍ଚଯତ ଈମର୍ଯମୋ ଅପ୍ରଶସ୍ତାନ୍ । ଉତ ଚ୍ଯଵନ୍ତେ ଅଚ୍ଯୁତା ଧ୍ରୁଵାଣି ଵାଵୃଧ ଈଂ ମରୁତୋ ଦାତିଵାରଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯମ ଅପାତ୍ରମାନେକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ଦୃଢ଼ ଓ ଅଚଳ ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ହିଳିଯାନ୍ତି, କାରଣ ମରୁତମାନେ ଦାନରେ ଉଦାର ଓ ଦେବାରେ ବଢ଼ିଯାନ୍ତି।
ନହୀ ନୁ ଵୋ ମରୁତୋ ଅନ୍ତ୍ଯସ୍ମେ ଆରାତ୍ତାଚ୍ଚିଚ୍ଛଵସୋ ଅନ୍ତମାପୁଃ । ତେ ଧୃଷ୍ଣୁନା ଶଵସା ଶୂଶୁଵାଂସୋଽର୍ଣୋ ନ ଦ୍ଵେଷୋ ଧୃଷତା ପରି ଷ୍ଠୁଃ
ମରୁତମାନେ, ତୁମମଧ୍ୟରେ କେହି ଆମ ପାଇଁ ଶେଷ ନୁହଁନ୍ତି; ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶକ୍ତି ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚେ; ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଗର୍ଜନ କର, ତୀବ୍ର ତରଙ୍ଗ ପରି ଶକ୍ତିରେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହ।
ଵଯମଦ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରେଷ୍ଠା ଵଯଂ ଶ୍ଵୋ ଵୋଚେମହି ସମର୍ଯେ । ଵଯଂ ପୁରା ମହି ଚ ନୋ ଅନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ତନ୍ନ ଋଭୁକ୍ଷା ନରାମନୁ ଷ୍ଯାତ୍
ଆଜି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଆସନ୍ତାକାଲି ସଂଘର୍ଷରେ ଆମେ କଥା କହିବା; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଏବଂ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ, ଆମକୁ ନoble ଋଭୁମାନେ ସହଯାତ୍ରା କରୁନ୍ତୁ।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତ ଇଯଂ ଗୀର୍ମାନ୍ଦାର୍ଯସ୍ଯ ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଏଷା ଯାସୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵେ ଵଯାଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ଷ୍ଟୁତି, ମରୁତମାନେ, ଏହି ଗୀତ କବି ମାନ୍ଦାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର, ଯିଏ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ; ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମର ସନ୍ତାନମାନେ ପାଉନ୍ତୁ, ଆମେ ଏହି ଜନମାନେକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା।
ଯଜ୍ଞାଯଜ୍ଞା ଵଃ ସମନା ତୁତୁର୍ଵଣିର୍ଧିଯଂଧିଯଂ ଵୋ ଦେଵଯା ଉ ଦଧିଧ୍ଵେ । ଆ ଵୋଽର୍ଵାଚଃ ସୁଵିତାଯ ରୋଦସ୍ଯୋର୍ମହେ ଵଵୃତ୍ଯାମଵସେ ସୁଵୃକ୍ତିଭିଃ
ଏକ ପରେ ଏକ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ଏକତା ମନେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରସାର କରିଛ; ହେ ଦେବମାନେ, ଆମେ ନିକଟରୁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଷ୍ଟୁତି ସହିତ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ।
ଵଵ୍ରାସୋ ନ ଯେ ସ୍ଵଜାଃ ସ୍ଵତଵସ ଇଷଂ ସ୍ଵରଭିଜାଯନ୍ତ ଧୂତଯଃ । ସହସ୍ରିଯାସୋ ଅପାଂ ନୋର୍ମଯ ଆସା ଗାଵୋ ଵନ୍ଦ୍ଯାସୋ ନୋକ୍ଷଣଃ
ଯେମିତି ଗୋଁଶିଶୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏହି ଧାରାମାନେ ଉପଜି ଉପଜି ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆଲୋକ ଦେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଜଳ ଉପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଚଳନ୍ତି, ଏହି ଗୋମାନେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, କେବେ ରୁକୁନ୍ଥିନାହିଁ।
ସୋମାସୋ ନ ଯେ ସୁତାସ୍ତୃପ୍ତାଂଶଵୋ ହୃତ୍ସୁ ପୀତାସୋ ଦୁଵସୋ ନାସତେ । ଐଷାମଂସେଷୁ ରମ୍ଭିଣୀଵ ରାରଭେ ହସ୍ତେଷୁ ଖାଦିଶ୍ଚ କୃତିଶ୍ଚ ସଂ ଦଧେ
ଯେମିତି ଚାପିଥିବା ସୋମ ତୃପ୍ତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ପିଇ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଲତା ପରି ଆନନ୍ଦ ହୁଏ, ହାତରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ କାମ ଏକାସାଥିରେ ରହିଛି।
ଅଵ ସ୍ଵଯୁକ୍ତା ଦିଵ ଆ ଵୃଥା ଯଯୁରମର୍ତ୍ଯାଃ କଶଯା ଚୋଦତ ତ୍ମନା । ଅରେଣଵସ୍ତୁଵିଜାତା ଅଚୁଚ୍ଯଵୁର୍ଦୃଳ୍ହାନି ଚିନ୍ମରୁତୋ ଭ୍ରାଜଦୃଷ୍ଟଯଃ
ନିଜେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଦିଗନ୍ତରୁ ଅମରମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ତ୍ୱରିତ ଆସିଛନ୍ତି; ଧୂଳିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ମରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୃଢ଼ ବସ୍ତୁମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ହିଳାଇଦେଉଛନ୍ତି।
କୋ ଵୋଽନ୍ତର୍ମରୁତ ଋଷ୍ଟିଵିଦ୍ଯୁତୋ ରେଜତି ତ୍ମନା ହନ୍ଵେଵ ଜିହ୍ଵଯା । ଧନ୍ଵଚ୍ଯୁତ ଇଷାଂ ନ ଯାମନି ପୁରୁପ୍ରୈଷା ଅହନ୍ଯୋ ନୈତଶଃ
ମରୁତମାନେ, ତୁମ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ନିଜର ମନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଭିତରୁ ଉତ୍ସାହ ଦେଉଛି, ଜିହ୍ବା ପରି ଆଘାତ କରେ; ଧଳିରେ ଚଳି, ଅନେକ ପଥରେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁ, ଛୁଆ ପରି ଏଠା ସେଠା ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ।
କ୍ଵ ସ୍ଵିଦସ୍ଯ ରଜସୋ ମହସ୍ପରଂ କ୍ଵାଵରଂ ମରୁତୋ ଯସ୍ମିନ୍ନାଯଯ । ଯଚ୍ଚ୍ଯାଵଯଥ ଵିଥୁରେଵ ସଂହିତଂ ଵ୍ଯଦ୍ରିଣା ପତଥ ତ୍ଵେଷମର୍ଣଵମ୍
ଏହି ବିଶାଳ ଜଗତର ସୀମା କେଉଁଠି, ମରୁତମାନେ, କେଉଁଠି ସେଇ ଆଶ୍ରୟ ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ପହଞ୍ଚିଛ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏକାସାଥିରେ ସଂଗ୍ରହିତ ବସ୍ତୁମାନେକୁ ଝୁଳାଉଛ, ଚାଲାଣ ପରି, ତେବେ ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ସାଗର ଉପରେ ଉଡ଼ିଯାଉଛ।
ସାତିର୍ନ ଵୋଽମଵତୀ ସ୍ଵର୍ଵତୀ ତ୍ଵେଷା ଵିପାକା ମରୁତଃ ପିପିଷ୍ଵତୀ । ଭଦ୍ରା ଵୋ ରାତିଃ ପୃଣତୋ ନ ଦକ୍ଷିଣା ପୃଥୁଜ୍ରଯୀ ଅସୁର୍ଯେଵ ଜଞ୍ଜତୀ
ତୁମର ରକ୍ଷା ଆମ ପାଇଁ ଉପକାରୀ, ଆଲୋକମୟ, ତୀବ୍ର ଓ ପକ୍ୱ, ମରୁତମାନେ, ପୋଷଣ ଚାହୁଁଥିବା; ତୁମର ଦାନ ଭଲ, ଦାତା ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ୱାମୀ ପରି ଚଞ୍ଚଳ।
ପ୍ରତି ଷ୍ଟୋଭନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ ପଵିଭ୍ଯୋ ଯଦଭ୍ରିଯାଂ ଵାଚମୁଦୀରଯନ୍ତି । ଅଵ ସ୍ମଯନ୍ତ ଵିଦ୍ଯୁତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯଦୀ ଘୃତଂ ମରୁତଃ ପ୍ରୁଷ୍ଣୁଵନ୍ତି
ନଦୀମାନେ ବାୟୁ ପାଖରେ ଧ୍ୱନି କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ବହୁତ ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି; ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭୂମିରେ ଚମକେ, ଯେତେବେଳେ ମରୁତମାନେ ଘୃତ ବିଖେରିଦିଅନ୍ତି।
ଅସୂତ ପୃଶ୍ନିର୍ମହତେ ରଣାଯ ତ୍ଵେଷମଯାସାଂ ମରୁତାମନୀକମ୍ । ତେ ସପ୍ସରାସୋଽଜନଯନ୍ତାଭ୍ଵମାଦିତ୍ସ୍ଵଧାମିଷିରାଂ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍
ପୃଶ୍ନି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୀବ୍ର ମରୁତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଚମକୁଥିବା, ଜଳକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ପୋଷଣ ଚାହିଁ, ସେମାନେ ଚାରିପଟେ ନିବେଦନ ଦେଖିଛନ୍ତି।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତ ଇଯଂ ଗୀର୍ମାନ୍ଦାର୍ଯସ୍ଯ ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଏଷା ଯାସୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵେ ଵଯାଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ଷ୍ଟୁତି, ମରୁତମାନେ, ଏହି ଗୀତ କବି ମାନ୍ଦାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର, ଯିଏ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ; ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମର ସନ୍ତାନମାନେ ପାଉନ୍ତୁ, ଆମେ ଏହି ଜନମାନେକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା।
ମହଶ୍ଚିତ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଯତ ଏତାନ୍ମହଶ୍ଚିଦସି ତ୍ଯଜସୋ ଵରୂତା । ସ ନୋ ଵେଧୋ ମରୁତାଂ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ସୁମ୍ନା ଵନୁଷ୍ଵ ତଵ ହି ପ୍ରେଷ୍ଠା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼, ଏବଂ ତୁମଠାରୁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ଯିଏ ମରୁତମାନେକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେଇ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆମ ପାଇଁ ଦୟା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ।
ଅଯୁଜ୍ରନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵକୃଷ୍ଟୀର୍ଵିଦାନାସୋ ନିଷ୍ଷିଧୋ ମର୍ତ୍ଯତ୍ରା । ମରୁତାଂ ପୃତ୍ସୁତିର୍ହାସମାନା ସ୍ଵର୍ମୀଳ୍ହସ୍ଯ ପ୍ରଧନସ୍ଯ ସାତୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ଅଯୁକ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଚଳାଇଦେଇଛନ୍ତି; ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମଣିଷମାନେ ଯାହାକୁ ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ମରୁତମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହସିଉଠିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକର ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଇବାକୁ।
ଅମ୍ଯକ୍ସା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଋଷ୍ଟିରସ୍ମେ ସନେମ୍ଯଭ୍ଵଂ ମରୁତୋ ଜୁନନ୍ତି । ଅଗ୍ନିଶ୍ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମାତସେ ଶୁଶୁକ୍ଵାନାପୋ ନ ଦ୍ଵୀପଂ ଦଧତି ପ୍ରଯାଂସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସେଇ ସୁରକ୍ଷା ଆମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଅଛି; ମରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ, ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ, ତୁମକୁ ସମର୍ଥନ କରେ; ଜଳ ଯେପରି ଦ୍ୱୀପକୁ ବୋହିନେଇଯାଏ, ସେପରି ସେମାନେ ତୁମର ପଥକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ତଂ ରଯିଂ ଦା ଓଜିଷ୍ଠଯା ଦକ୍ଷିଣଯେଵ ରାତିମ୍ । ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ଯାସ୍ତେ ଚକନନ୍ତ ଵାଯୋ ସ୍ତନଂ ନ ମଧ୍ଵଃ ପୀପଯନ୍ତ ଵାଜୈଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମକୁ ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନ ଦିଅ, ଦୟାଳୁ ଦାନର ଭଳି, ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ମିଳୁଥିବା ପୁରସ୍କାର ଭଳି। ଏବଂ ଯେଉଁ ବାୟୁମାନେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛ, ସେମାନେ ମଧୁର ଧାରା ଭଳି ଧନରେ ହୃଦୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵେ ରାଯ ଇନ୍ଦ୍ର ତୋଶତମାଃ ପ୍ରଣେତାରଃ କସ୍ଯ ଚିଦୃତାଯୋଃ । ତେ ଷୁ ଣୋ ମରୁତୋ ମୃଳଯନ୍ତୁ ଯେ ସ୍ମା ପୁରା ଗାତୂଯନ୍ତୀଵ ଦେଵାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଧନ ତୁମ ପାଖରେ ରହିଛି, ଯେଉଁମାନେ ନ୍ୟାୟର ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ନଥିବେ। ସେଇ ମରୁତମାନେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ, ଯେମିତି ପୁରୁଣା ସମୟର ଦେବତାମାନେ ପଥ ଦେଖାଇଥିଲେ।
ପ୍ରତି ପ୍ର ଯାହୀନ୍ଦ୍ର ମୀଳ୍ହୁଷୋ ନୄନ୍ମହଃ ପାର୍ଥିଵେ ସଦନେ ଯତସ୍ଵ । ଅଧ ଯଦେଷାଂ ପୃଥୁବୁଧ୍ନାସ ଏତାସ୍ତୀର୍ଥେ ନାର୍ଯଃ ପୌଂସ୍ଯାନି ତସ୍ଥୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ; ପୃଥିବୀର ଏହି ସ୍ଥାନରେ ବଡ଼ କିଛି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। କାରଣ, ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ଭିତି ଉପରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନାୟକ ମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟମୟ କାର୍ଯ୍ୟର ସଂଧିସ୍ଥଳରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ପ୍ରତି ଘୋରାଣାମେତାନାମଯାସାଂ ମରୁତାଂ ଶୃଣ୍ଵ ଆଯତାମୁପବ୍ଦିଃ । ଯେ ମର୍ତ୍ଯଂ ପୃତନାଯନ୍ତମୂମୈରୃଣାଵାନଂ ନ ପତଯନ୍ତ ସର୍ଗୈଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମରୁତମାନଙ୍କର ଡାକକୁ ଶୁଣ; ସେହି ଉତ୍ତର ଆସୁ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାହୁଁଥିବା ମଣିଷକୁ ପଡ଼ିବା ଦେଇନାହାନ୍ତି, ବରଂ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ମାନେଭ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯା ରଦା ମରୁଦ୍ଭିଃ ଶୁରୁଧୋ ଗୋଅଗ୍ରାଃ । ସ୍ତଵାନେଭି ସ୍ତଵସେ ଦେଵ ଦେଵୈର୍ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଧନ ଦିଅ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୃଷଭ ଭଳି ଶକ୍ତି ଥାଏ। ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା; ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବିଜୟୀ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ନ ନୂନମସ୍ତି ନୋ ଶ୍ଵଃ କସ୍ତଦ୍ଵେଦ ଯଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତମଭି ସଂଚରେଣ୍ଯମୁତାଧୀତଂ ଵି ନଶ୍ଯତି
ସତ୍ୟରେ, ଆଜି କିମ୍ବା କାଲି କିଛି ନାହିଁ; କିଏ ଜାଣେ କ'ଣ ଅଦ୍ଭୁତ? ଅନ୍ୟର ମନକୁ ବୁଝିବା କଠିନ; ଯାହା ଶିଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ହରାଇଯାଏ।
କିଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଜିଘାଂସସି ଭ୍ରାତରୋ ମରୁତସ୍ତଵ । ତେଭିଃ କଲ୍ପସ୍ଵ ସାଧୁଯା ମା ନଃ ସମରଣେ ଵଧୀଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କାହିଁକି ତୁମେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମରୁତମାନେ ତୁମର ଭାଇ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଭଲ କାମ କର; ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ମାରି ଦିଅନାହାଁ।
କିଂ ନୋ ଭ୍ରାତରଗସ୍ତ୍ଯ ସଖା ସନ୍ନତି ମନ୍ଯସେ । ଵିଦ୍ମା ହି ତେ ଯଥା ମନୋଽସ୍ମଭ୍ଯମିନ୍ନ ଦିତ୍ସସି
ହେ ଭାଇ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ସାଙ୍ଗ ହେବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, କାହିଁକି ଆମପ୍ରତି ମନରେ ଖରାପ ଭାବ ରଖ? ଆମେ ତୁମର ମନ ଜାଣୁଛୁ—ତୁମେ ଆମକୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁନାହାଁ।
ଅରଂ କୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ଵେଦିଂ ସମଗ୍ନିମିନ୍ଧତାଂ ପୁରଃ । ତତ୍ରାମୃତସ୍ଯ ଚେତନଂ ଯଜ୍ଞଂ ତେ ତନଵାଵହୈ
ବେଦିକାକୁ ଭଲଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତୁ, ଆଗରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାନ୍ତୁ। ସେଠାରେ ଅମୃତତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଆଣିବା, ଏବଂ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପଣ କରିବା।