ଵିଶ୍ଵାନି ଭଦ୍ରା ମରୁତୋ ରଥେଷୁ ଵୋ ମିଥସ୍ପୃଧ୍ଯେଵ ତଵିଷାଣ୍ଯାହିତା । ଅଂସେଷ୍ଵା ଵଃ ପ୍ରପଥେଷୁ ଖାଦଯୋଽକ୍ଷୋ ଵଶ୍ଚକ୍ରା ସମଯା ଵି ଵାଵୃତେ
ମରୁତମାନେ, ତୁମର ରଥରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଶକ୍ତି ରହିଛି, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀମାନେ ପରି ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତୁମର କାନ୍ଧରେ, ରାସ୍ତାରେ ଅଳଙ୍କାର ରହିଛି; ଧୁରା ଓ ଚକ୍ର ଏକାସାଥିରେ ଘୁରୁଛି, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ।
ଭୂରୀଣି ଭଦ୍ରା ନର୍ଯେଷୁ ବାହୁଷୁ ଵକ୍ଷସ୍ସୁ ରୁକ୍ମା ରଭସାସୋ ଅଞ୍ଜଯଃ । ଅଂସେଷ୍ଵେତାଃ ପଵିଷୁ କ୍ଷୁରା ଅଧି ଵଯୋ ନ ପକ୍ଷାନ୍ଵ୍ଯନୁ ଶ୍ରିଯୋ ଧିରେ
ତୁମ ମହାନ୍ୟ ହସ୍ତମାନେ ଉପରେ ଅନେକ ଶୁଭ ଅଳଙ୍କାର ରହିଛି, ଚାତିରେ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ତୀବ୍ର। କାନ୍ଧ ଓ ଧୁରା ଉପରେ ଧାର ରହିଛି; ପକ୍ଷୀର ପାଖ ପରି ତୁମର ଶ୍ରୀ ଶୋଭା ପାଇଛି।
ମହାନ୍ତୋ ମହ୍ନା ଵିଭ୍ଵୋ ଵିଭୂତଯୋ ଦୂରେଦୃଶୋ ଯେ ଦିଵ୍ଯା ଇଵ ସ୍ତୃଭିଃ । ମନ୍ଦ୍ରାଃ ସୁଜିହ୍ଵାଃ ସ୍ଵରିତାର ଆସଭିଃ ସମ୍ମିଶ୍ଲା ଇନ୍ଦ୍ରେ ମରୁତଃ ପରିଷ୍ଟୁଭଃ
ବଡ଼ ମହିମାରେ, ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧିରେ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆନନ୍ଦମୟ, ଭଲ ଭାଷାରେ, ସ୍ୱରରେ ଗାଇଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ସ୍ତୁତି ଗାଉଛ।
ତଦ୍ଵଃ ସୁଜାତା ମରୁତୋ ମହିତ୍ଵନଂ ଦୀର୍ଘଂ ଵୋ ଦାତ୍ରମଦିତେରିଵ ଵ୍ରତମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚନ ତ୍ଯଜସା ଵି ହ୍ରୁଣାତି ତଜ୍ଜନାଯ ଯସ୍ମୈ ସୁକୃତେ ଅରାଧ୍ଵମ୍
ଏହା ହେଉଛି ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିମା, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିଆ ଉପହାର, ଆଦିତିଙ୍କ ପରି ନିଜ ନିୟମ। ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯିଏ ଭଲ କାମ କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ କୃପା କର।
ତଦ୍ଵୋ ଜାମିତ୍ଵଂ ମରୁତଃ ପରେ ଯୁଗେ ପୁରୂ ଯଚ୍ଛଂସମମୃତାସ ଆଵତ । ଅଯା ଧିଯା ମନଵେ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିମାଵ୍ଯା ସାକଂ ନରୋ ଦଂସନୈରା ଚିକିତ୍ରିରେ
ଏହା ହେଉଛି ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରୁ ତୁମର ସମ୍ପର୍କ, ଯେତେବେଳେ ଅମର ମରୁତମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆଣିଥିଲେ। ଏହି ଚିନ୍ତାରେ, ତୁମେ ମନୁଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଏକାସାଥିରେ ଅଛନ୍ତି।
ଯେନ ଦୀର୍ଘଂ ମରୁତଃ ଶୂଶଵାମ ଯୁଷ୍ମାକେନ ପରୀଣସା ତୁରାସଃ । ଆ ଯତ୍ତତନନ୍ଵୃଜନେ ଜନାସ ଏଭିର୍ଯଜ୍ଞେଭିସ୍ତଦଭୀଷ୍ଟିମଶ୍ଯାମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ତୁମର ରକ୍ଷାରେ, ଶୀଘ୍ର ମରୁତମାନେ। ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏହି ଯଜ୍ଞମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆମ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ପାରିବା।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତ ଇଯଂ ଗୀର୍ମାନ୍ଦାର୍ଯସ୍ଯ ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଏଷା ଯାସୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵେ ଵଯାଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଇଁ, ମରୁତମାନେ, ଏହି ଗୀତ କବି ମାନ୍ଦାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର, ସମ୍ମାନିତ ଜଣଙ୍କର। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଶରୀର ପାଇଁ ହେଉ, ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନମାନେକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ସହସ୍ରଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ରୋତଯୋ ନଃ ସହସ୍ରମିଷୋ ହରିଵୋ ଗୂର୍ତତମାଃ । ସହସ୍ରଂ ରାଯୋ ମାଦଯଧ୍ଯୈ ସହସ୍ରିଣ ଉପ ନୋ ଯନ୍ତୁ ଵାଜାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ହଜାର ହଜାର ସାହାଯ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ, ହଜାର ଧନ, ହେ ସୁନା ଭରା, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଶଂସିତ। ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ହଜାର ଖୁସି, ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଆ ନୋଽଵୋଭିର୍ମରୁତୋ ଯାନ୍ତ୍ଵଚ୍ଛା ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଭିର୍ଵା ବୃହଦ୍ଦିଵୈଃ ସୁମାଯାଃ । ଅଧ ଯଦେଷାଂ ନିଯୁତଃ ପରମାଃ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଧନଯନ୍ତ ପାରେ
ମରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ବଡ଼ମାନେ, ବଡ଼ ଆକାଶ ସହିତ, ଭଲ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଦୂର ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚେ, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ମିମ୍ଯକ୍ଷ ଯେଷୁ ସୁଧିତା ଘୃତାଚୀ ହିରଣ୍ଯନିର୍ଣିଗୁପରା ନ ଋଷ୍ଟିଃ । ଗୁହା ଚରନ୍ତୀ ମନୁଷୋ ନ ଯୋଷା ସଭାଵତୀ ଵିଦଥ୍ଯେଵ ସଂ ଵାକ୍
ଯେଉଁଠି ସୁନା ଜଡିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥ ଅଛି, ଧାର ଅସ୍ତ୍ର ପରି। ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଚଳିଥିବା, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ପରି, ସଭାରେ ଗାଥା ଏକାଠି ହୁଏ।
ପରା ଶୁଭ୍ରା ଅଯାସୋ ଯଵ୍ଯା ସାଧାରଣ୍ଯେଵ ମରୁତୋ ମିମିକ୍ଷୁଃ । ନ ରୋଦସୀ ଅପ ନୁଦନ୍ତ ଘୋରା ଜୁଷନ୍ତ ଵୃଧଂ ସଖ୍ଯାଯ ଦେଵାଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୀଘ୍ର ମରୁତମାନେ ସାଧାରଣ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ଭୟଙ୍କର ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଦୂର କରନ୍ତିନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ବୟସ୍କଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଜୋଷଦ୍ଯଦୀମସୁର୍ଯା ସଚଧ୍ଯୈ ଵିଷିତସ୍ତୁକା ରୋଦସୀ ନୃମଣାଃ । ଆ ସୂର୍ଯେଵ ଵିଧତୋ ରଥଂ ଗାତ୍ତ୍ଵେଷପ୍ରତୀକା ନଭସୋ ନେତ୍ଯା
ଯେତେବେଳେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହେ, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୁଇ ଜଗତ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ଚତୁର୍ ଭାବେ ରଥ ଚଳାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ରଥକୁ ନେଇଯାଏ।
ଆସ୍ଥାପଯନ୍ତ ଯୁଵତିଂ ଯୁଵାନଃ ଶୁଭେ ନିମିଶ୍ଲାଂ ଵିଦଥେଷୁ ପଜ୍ରାମ୍ । ଅର୍କୋ ଯଦ୍ଵୋ ମରୁତୋ ହଵିଷ୍ମାନ୍ଗାଯଦ୍ଗାଥଂ ସୁତସୋମୋ ଦୁଵସ୍ଯନ୍
ଯୁବକମାନେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଝିଙ୍କା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଯୁବତୀକୁ ସଭାରେ ରଖନ୍ତି; ମରୁତମାନେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ହୋମ ଗୀତ ଗାଯାଯାଏ, ସୋମ ଚାପିଥିବା ଗାୟକମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗୀତ ଗାନ୍ତି।
ପ୍ର ତଂ ଵିଵକ୍ମି ଵକ୍ମ୍ଯୋ ଯ ଏଷାଂ ମରୁତାଂ ମହିମା ସତ୍ଯୋ ଅସ୍ତି । ସଚା ଯଦୀଂ ଵୃଷମଣା ଅହଂଯୁ ସ୍ଥିରା ଚିଜ୍ଜନୀର୍ଵହତେ ସୁଭାଗାଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କର ସେଇ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ କହୁଛି, ଯାହା ମରୁତମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ମହିମା; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ତେବେ ଦୃଢ଼ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ପାନ୍ତି ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵଵଦ୍ଯାଚ୍ଚଯତ ଈମର୍ଯମୋ ଅପ୍ରଶସ୍ତାନ୍ । ଉତ ଚ୍ଯଵନ୍ତେ ଅଚ୍ଯୁତା ଧ୍ରୁଵାଣି ଵାଵୃଧ ଈଂ ମରୁତୋ ଦାତିଵାରଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯମ ଅପାତ୍ରମାନେକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ଦୃଢ଼ ଓ ଅଚଳ ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ହିଳିଯାନ୍ତି, କାରଣ ମରୁତମାନେ ଦାନରେ ଉଦାର ଓ ଦେବାରେ ବଢ଼ିଯାନ୍ତି।
ନହୀ ନୁ ଵୋ ମରୁତୋ ଅନ୍ତ୍ଯସ୍ମେ ଆରାତ୍ତାଚ୍ଚିଚ୍ଛଵସୋ ଅନ୍ତମାପୁଃ । ତେ ଧୃଷ୍ଣୁନା ଶଵସା ଶୂଶୁଵାଂସୋଽର୍ଣୋ ନ ଦ୍ଵେଷୋ ଧୃଷତା ପରି ଷ୍ଠୁଃ
ମରୁତମାନେ, ତୁମମଧ୍ୟରେ କେହି ଆମ ପାଇଁ ଶେଷ ନୁହଁନ୍ତି; ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶକ୍ତି ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚେ; ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଗର୍ଜନ କର, ତୀବ୍ର ତରଙ୍ଗ ପରି ଶକ୍ତିରେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହ।
ଵଯମଦ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରେଷ୍ଠା ଵଯଂ ଶ୍ଵୋ ଵୋଚେମହି ସମର୍ଯେ । ଵଯଂ ପୁରା ମହି ଚ ନୋ ଅନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ତନ୍ନ ଋଭୁକ୍ଷା ନରାମନୁ ଷ୍ଯାତ୍
ଆଜି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଆସନ୍ତାକାଲି ସଂଘର୍ଷରେ ଆମେ କଥା କହିବା; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଏବଂ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ, ଆମକୁ ନoble ଋଭୁମାନେ ସହଯାତ୍ରା କରୁନ୍ତୁ।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତ ଇଯଂ ଗୀର୍ମାନ୍ଦାର୍ଯସ୍ଯ ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଏଷା ଯାସୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵେ ଵଯାଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ଷ୍ଟୁତି, ମରୁତମାନେ, ଏହି ଗୀତ କବି ମାନ୍ଦାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର, ଯିଏ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ; ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମର ସନ୍ତାନମାନେ ପାଉନ୍ତୁ, ଆମେ ଏହି ଜନମାନେକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା।
ଯଜ୍ଞାଯଜ୍ଞା ଵଃ ସମନା ତୁତୁର୍ଵଣିର୍ଧିଯଂଧିଯଂ ଵୋ ଦେଵଯା ଉ ଦଧିଧ୍ଵେ । ଆ ଵୋଽର୍ଵାଚଃ ସୁଵିତାଯ ରୋଦସ୍ଯୋର୍ମହେ ଵଵୃତ୍ଯାମଵସେ ସୁଵୃକ୍ତିଭିଃ
ଏକ ପରେ ଏକ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ଏକତା ମନେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରସାର କରିଛ; ହେ ଦେବମାନେ, ଆମେ ନିକଟରୁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଷ୍ଟୁତି ସହିତ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ।
ଵଵ୍ରାସୋ ନ ଯେ ସ୍ଵଜାଃ ସ୍ଵତଵସ ଇଷଂ ସ୍ଵରଭିଜାଯନ୍ତ ଧୂତଯଃ । ସହସ୍ରିଯାସୋ ଅପାଂ ନୋର୍ମଯ ଆସା ଗାଵୋ ଵନ୍ଦ୍ଯାସୋ ନୋକ୍ଷଣଃ
ଯେମିତି ଗୋଁଶିଶୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏହି ଧାରାମାନେ ଉପଜି ଉପଜି ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆଲୋକ ଦେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଜଳ ଉପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଚଳନ୍ତି, ଏହି ଗୋମାନେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, କେବେ ରୁକୁନ୍ଥିନାହିଁ।
ସୋମାସୋ ନ ଯେ ସୁତାସ୍ତୃପ୍ତାଂଶଵୋ ହୃତ୍ସୁ ପୀତାସୋ ଦୁଵସୋ ନାସତେ । ଐଷାମଂସେଷୁ ରମ୍ଭିଣୀଵ ରାରଭେ ହସ୍ତେଷୁ ଖାଦିଶ୍ଚ କୃତିଶ୍ଚ ସଂ ଦଧେ
ଯେମିତି ଚାପିଥିବା ସୋମ ତୃପ୍ତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ପିଇ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଲତା ପରି ଆନନ୍ଦ ହୁଏ, ହାତରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ କାମ ଏକାସାଥିରେ ରହିଛି।
ଅଵ ସ୍ଵଯୁକ୍ତା ଦିଵ ଆ ଵୃଥା ଯଯୁରମର୍ତ୍ଯାଃ କଶଯା ଚୋଦତ ତ୍ମନା । ଅରେଣଵସ୍ତୁଵିଜାତା ଅଚୁଚ୍ଯଵୁର୍ଦୃଳ୍ହାନି ଚିନ୍ମରୁତୋ ଭ୍ରାଜଦୃଷ୍ଟଯଃ
ନିଜେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଦିଗନ୍ତରୁ ଅମରମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ତ୍ୱରିତ ଆସିଛନ୍ତି; ଧୂଳିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ମରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୃଢ଼ ବସ୍ତୁମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ହିଳାଇଦେଉଛନ୍ତି।
କୋ ଵୋଽନ୍ତର୍ମରୁତ ଋଷ୍ଟିଵିଦ୍ଯୁତୋ ରେଜତି ତ୍ମନା ହନ୍ଵେଵ ଜିହ୍ଵଯା । ଧନ୍ଵଚ୍ଯୁତ ଇଷାଂ ନ ଯାମନି ପୁରୁପ୍ରୈଷା ଅହନ୍ଯୋ ନୈତଶଃ
ମରୁତମାନେ, ତୁମ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ନିଜର ମନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଭିତରୁ ଉତ୍ସାହ ଦେଉଛି, ଜିହ୍ବା ପରି ଆଘାତ କରେ; ଧଳିରେ ଚଳି, ଅନେକ ପଥରେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁ, ଛୁଆ ପରି ଏଠା ସେଠା ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ।
କ୍ଵ ସ୍ଵିଦସ୍ଯ ରଜସୋ ମହସ୍ପରଂ କ୍ଵାଵରଂ ମରୁତୋ ଯସ୍ମିନ୍ନାଯଯ । ଯଚ୍ଚ୍ଯାଵଯଥ ଵିଥୁରେଵ ସଂହିତଂ ଵ୍ଯଦ୍ରିଣା ପତଥ ତ୍ଵେଷମର୍ଣଵମ୍
ଏହି ବିଶାଳ ଜଗତର ସୀମା କେଉଁଠି, ମରୁତମାନେ, କେଉଁଠି ସେଇ ଆଶ୍ରୟ ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ପହଞ୍ଚିଛ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏକାସାଥିରେ ସଂଗ୍ରହିତ ବସ୍ତୁମାନେକୁ ଝୁଳାଉଛ, ଚାଲାଣ ପରି, ତେବେ ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ସାଗର ଉପରେ ଉଡ଼ିଯାଉଛ।
ସାତିର୍ନ ଵୋଽମଵତୀ ସ୍ଵର୍ଵତୀ ତ୍ଵେଷା ଵିପାକା ମରୁତଃ ପିପିଷ୍ଵତୀ । ଭଦ୍ରା ଵୋ ରାତିଃ ପୃଣତୋ ନ ଦକ୍ଷିଣା ପୃଥୁଜ୍ରଯୀ ଅସୁର୍ଯେଵ ଜଞ୍ଜତୀ
ତୁମର ରକ୍ଷା ଆମ ପାଇଁ ଉପକାରୀ, ଆଲୋକମୟ, ତୀବ୍ର ଓ ପକ୍ୱ, ମରୁତମାନେ, ପୋଷଣ ଚାହୁଁଥିବା; ତୁମର ଦାନ ଭଲ, ଦାତା ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ୱାମୀ ପରି ଚଞ୍ଚଳ।
ପ୍ରତି ଷ୍ଟୋଭନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ ପଵିଭ୍ଯୋ ଯଦଭ୍ରିଯାଂ ଵାଚମୁଦୀରଯନ୍ତି । ଅଵ ସ୍ମଯନ୍ତ ଵିଦ୍ଯୁତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯଦୀ ଘୃତଂ ମରୁତଃ ପ୍ରୁଷ୍ଣୁଵନ୍ତି
ନଦୀମାନେ ବାୟୁ ପାଖରେ ଧ୍ୱନି କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ବହୁତ ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି; ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭୂମିରେ ଚମକେ, ଯେତେବେଳେ ମରୁତମାନେ ଘୃତ ବିଖେରିଦିଅନ୍ତି।
ଅସୂତ ପୃଶ୍ନିର୍ମହତେ ରଣାଯ ତ୍ଵେଷମଯାସାଂ ମରୁତାମନୀକମ୍ । ତେ ସପ୍ସରାସୋଽଜନଯନ୍ତାଭ୍ଵମାଦିତ୍ସ୍ଵଧାମିଷିରାଂ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍
ପୃଶ୍ନି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୀବ୍ର ମରୁତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଚମକୁଥିବା, ଜଳକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ପୋଷଣ ଚାହିଁ, ସେମାନେ ଚାରିପଟେ ନିବେଦନ ଦେଖିଛନ୍ତି।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତ ଇଯଂ ଗୀର୍ମାନ୍ଦାର୍ଯସ୍ଯ ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଏଷା ଯାସୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵେ ଵଯାଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ଷ୍ଟୁତି, ମରୁତମାନେ, ଏହି ଗୀତ କବି ମାନ୍ଦାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର, ଯିଏ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ; ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମର ସନ୍ତାନମାନେ ପାଉନ୍ତୁ, ଆମେ ଏହି ଜନମାନେକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା।
ମହଶ୍ଚିତ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଯତ ଏତାନ୍ମହଶ୍ଚିଦସି ତ୍ଯଜସୋ ଵରୂତା । ସ ନୋ ଵେଧୋ ମରୁତାଂ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ସୁମ୍ନା ଵନୁଷ୍ଵ ତଵ ହି ପ୍ରେଷ୍ଠା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼, ଏବଂ ତୁମଠାରୁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ଯିଏ ମରୁତମାନେକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେଇ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆମ ପାଇଁ ଦୟା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ।
ଅଯୁଜ୍ରନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵକୃଷ୍ଟୀର୍ଵିଦାନାସୋ ନିଷ୍ଷିଧୋ ମର୍ତ୍ଯତ୍ରା । ମରୁତାଂ ପୃତ୍ସୁତିର୍ହାସମାନା ସ୍ଵର୍ମୀଳ୍ହସ୍ଯ ପ୍ରଧନସ୍ଯ ସାତୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ଅଯୁକ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଚଳାଇଦେଇଛନ୍ତି; ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମଣିଷମାନେ ଯାହାକୁ ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ମରୁତମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହସିଉଠିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକର ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଇବାକୁ।