ଆ ଯଦ୍ଦୁଵସ୍ଯାଦ୍ଦୁଵସେ ନ କାରୁରସ୍ମାଞ୍ଚକ୍ରେ ମାନ୍ଯସ୍ଯ ମେଧା । ଓ ଷୁ ଵର୍ତ୍ତ ମରୁତୋ ଵିପ୍ରମଚ୍ଛେମା ବ୍ରହ୍ମାଣି ଜରିତା ଵୋ ଅର୍ଚତ୍
ଯେତେବେଳେ କବି ଦିନ ପାଇଁ, ଦିନ ପାଇଁ ଡାକେ, ସେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ ଆମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବେ, ମରୁତମାନେ, ପ୍ରେରିତ ଜଣେ ଆସନ୍ତୁ; ଗାୟକ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତ ଇଯଂ ଗୀର୍ମାନ୍ଦାର୍ଯସ୍ଯ ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଏଷା ଯାସୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵେ ଵଯାଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ସ୍ତୁତି, ମରୁତମାନେ, ଏହି ଗୀତ କବିଙ୍କର, ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଗାୟକଙ୍କର। ଏହି ଗୀତ ନିଜ ପାଇଁ ଯାଉ, ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ତନ୍ନୁ ଵୋଚାମ ରଭସାଯ ଜନ୍ମନେ ପୂର୍ଵଂ ମହିତ୍ଵଂ ଵୃଷଭସ୍ଯ କେତଵେ । ଐଧେଵ ଯାମନ୍ମରୁତସ୍ତୁଵିଷ୍ଵଣୋ ଯୁଧେଵ ଶକ୍ରାସ୍ତଵିଷାଣି କର୍ତନ
ଚଳିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ, ବୃଷଭ ଜନ୍ମ ପାଇଁ, ପ୍ରାଚୀନ ମହତ୍ତ୍ୱ ଏବେ କହିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ମରୁତମାନେ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀରମାନେ ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ବଡ଼ କାମ କରନ୍ତୁ।
ନିତ୍ଯଂ ନ ସୂନୁଂ ମଧୁ ବିଭ୍ରତ ଉପ କ୍ରୀଳନ୍ତି କ୍ରୀଳା ଵିଦଥେଷୁ ଘୃଷ୍ଵଯଃ । ନକ୍ଷନ୍ତି ରୁଦ୍ରା ଅଵସା ନମସ୍ଵିନଂ ନ ମର୍ଧନ୍ତି ସ୍ଵତଵସୋ ହଵିଷ୍କୃତମ୍
ସେମାନେ ସଦା ପୁଅ ପାଇଁ ମଧୁ ଧରି ରହନ୍ତି, ଏବଂ ଉତ୍ସବ ଭିତରେ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ରୁଦ୍ରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଦୟାରେ କେବେ ଅପକାର କରନ୍ତିନାହିଁ, ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଯେଉଁମାନେ ହବି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ କ୍ଷତି କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଯସ୍ମା ଊମାସୋ ଅମୃତା ଅରାସତ ରାଯସ୍ପୋଷଂ ଚ ହଵିଷା ଦଦାଶୁଷେ । ଉକ୍ଷନ୍ତ୍ଯସ୍ମୈ ମରୁତୋ ହିତା ଇଵ ପୁରୂ ରଜାଂସି ପଯସା ମଯୋଭୁଵଃ
ଯାହାକୁ ଅମର ସେବକମାନେ ଧନ ଓ ପୋଷଣ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ହବି ଦେଇଥାଏ, ସେଉଁଠି ମରୁତମାନେ ବନ୍ଧୁମାନେ ପରି ଅନେକ ଦିଗରେ ଜଳ ଭରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଆ ଯେ ରଜାଂସି ତଵିଷୀଭିରଵ୍ଯତ ପ୍ର ଵ ଏଵାସଃ ସ୍ଵଯତାସୋ ଅଧ୍ରଜନ୍ । ଭଯନ୍ତେ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ହର୍ମ୍ଯା ଚିତ୍ରୋ ଵୋ ଯାମଃ ପ୍ରଯତାସ୍ଵୃଷ୍ଟିଷୁ
ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିଛନ୍ତି; ନିଜ ଶକ୍ତି ଅବାଧ ଭାବେ ଚାଲିଛି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଘରବାଡି ସେମାନଙ୍କ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ; ବର୍ଷାରେ ତୁମର ଆଗମନ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ।
ଯତ୍ତ୍ଵେଷଯାମା ନଦଯନ୍ତ ପର୍ଵତାନ୍ଦିଵୋ ଵା ପୃଷ୍ଠଂ ନର୍ଯା ଅଚୁଚ୍ଯଵୁଃ । ଵିଶ୍ଵୋ ଵୋ ଅଜ୍ମନ୍ଭଯତେ ଵନସ୍ପତୀ ରଥୀଯନ୍ତୀଵ ପ୍ର ଜିହୀତ ଓଷଧିଃ
ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼କୁ ଗଞ୍ଜାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ହଲାଇଦିଅନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଗଛମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଔଷଧିମାନେ ରଥ ଚାଲିବା ପରି ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ଯୂଯଂ ନ ଉଗ୍ରା ମରୁତଃ ସୁଚେତୁନାରିଷ୍ଟଗ୍ରାମାଃ ସୁମତିଂ ପିପର୍ତନ । ଯତ୍ରା ଵୋ ଦିଦ୍ଯୁଦ୍ରଦତି କ୍ରିଵିର୍ଦତୀ ରିଣାତି ପଶ୍ଵଃ ସୁଧିତେଵ ବର୍ହଣା
ମହାବଳୀ ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଥିବା, ଅକ୍ଷତ ସେନାକୁ ରକ୍ଷା କର, ଭଲ ଦୟା ଦିଅ। ଯେଉଁଠି ତୁମର ବିଜୁଳି ଚମକେ, ଝଡ଼ ଗର୍ଜେ, ଗାଁମାନେ ଭଲ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ଚିଁହିଁଯାନ୍ତି।
ପ୍ର ସ୍କମ୍ଭଦେଷ୍ଣା ଅନଵଭ୍ରରାଧସୋଽଲାତୃଣାସୋ ଵିଦଥେଷୁ ସୁଷ୍ଟୁତାଃ । ଅର୍ଚନ୍ତ୍ଯର୍କଂ ମଦିରସ୍ଯ ପୀତଯେ ଵିଦୁର୍ଵୀରସ୍ଯ ପ୍ରଥମାନି ପୌଂସ୍ଯା
ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ, ଅବିରତ ଦାନରେ, ଉତ୍ସବରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ବୀରଙ୍କର ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଶତଭୁଜିଭିସ୍ତମଭିହ୍ରୁତେରଘାତ୍ପୂର୍ଭୀ ରକ୍ଷତା ମରୁତୋ ଯମାଵତ । ଜନଂ ଯମୁଗ୍ରାସ୍ତଵସୋ ଵିରପ୍ଶିନଃ ପାଥନା ଶଂସାତ୍ତନଯସ୍ଯ ପୁଷ୍ଟିଷୁ
ଶତହସ୍ତୀ ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ମରୁତମାନେ ଯାହାକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେମାନେ ଲୋକମାନେ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵାନି ଭଦ୍ରା ମରୁତୋ ରଥେଷୁ ଵୋ ମିଥସ୍ପୃଧ୍ଯେଵ ତଵିଷାଣ୍ଯାହିତା । ଅଂସେଷ୍ଵା ଵଃ ପ୍ରପଥେଷୁ ଖାଦଯୋଽକ୍ଷୋ ଵଶ୍ଚକ୍ରା ସମଯା ଵି ଵାଵୃତେ
ମରୁତମାନେ, ତୁମର ରଥରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଶକ୍ତି ରହିଛି, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀମାନେ ପରି ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତୁମର କାନ୍ଧରେ, ରାସ୍ତାରେ ଅଳଙ୍କାର ରହିଛି; ଧୁରା ଓ ଚକ୍ର ଏକାସାଥିରେ ଘୁରୁଛି, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ।
ଭୂରୀଣି ଭଦ୍ରା ନର୍ଯେଷୁ ବାହୁଷୁ ଵକ୍ଷସ୍ସୁ ରୁକ୍ମା ରଭସାସୋ ଅଞ୍ଜଯଃ । ଅଂସେଷ୍ଵେତାଃ ପଵିଷୁ କ୍ଷୁରା ଅଧି ଵଯୋ ନ ପକ୍ଷାନ୍ଵ୍ଯନୁ ଶ୍ରିଯୋ ଧିରେ
ତୁମ ମହାନ୍ୟ ହସ୍ତମାନେ ଉପରେ ଅନେକ ଶୁଭ ଅଳଙ୍କାର ରହିଛି, ଚାତିରେ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ତୀବ୍ର। କାନ୍ଧ ଓ ଧୁରା ଉପରେ ଧାର ରହିଛି; ପକ୍ଷୀର ପାଖ ପରି ତୁମର ଶ୍ରୀ ଶୋଭା ପାଇଛି।
ମହାନ୍ତୋ ମହ୍ନା ଵିଭ୍ଵୋ ଵିଭୂତଯୋ ଦୂରେଦୃଶୋ ଯେ ଦିଵ୍ଯା ଇଵ ସ୍ତୃଭିଃ । ମନ୍ଦ୍ରାଃ ସୁଜିହ୍ଵାଃ ସ୍ଵରିତାର ଆସଭିଃ ସମ୍ମିଶ୍ଲା ଇନ୍ଦ୍ରେ ମରୁତଃ ପରିଷ୍ଟୁଭଃ
ବଡ଼ ମହିମାରେ, ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧିରେ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆନନ୍ଦମୟ, ଭଲ ଭାଷାରେ, ସ୍ୱରରେ ଗାଇଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ସ୍ତୁତି ଗାଉଛ।
ତଦ୍ଵଃ ସୁଜାତା ମରୁତୋ ମହିତ୍ଵନଂ ଦୀର୍ଘଂ ଵୋ ଦାତ୍ରମଦିତେରିଵ ଵ୍ରତମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚନ ତ୍ଯଜସା ଵି ହ୍ରୁଣାତି ତଜ୍ଜନାଯ ଯସ୍ମୈ ସୁକୃତେ ଅରାଧ୍ଵମ୍
ଏହା ହେଉଛି ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିମା, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିଆ ଉପହାର, ଆଦିତିଙ୍କ ପରି ନିଜ ନିୟମ। ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯିଏ ଭଲ କାମ କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ କୃପା କର।
ତଦ୍ଵୋ ଜାମିତ୍ଵଂ ମରୁତଃ ପରେ ଯୁଗେ ପୁରୂ ଯଚ୍ଛଂସମମୃତାସ ଆଵତ । ଅଯା ଧିଯା ମନଵେ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିମାଵ୍ଯା ସାକଂ ନରୋ ଦଂସନୈରା ଚିକିତ୍ରିରେ
ଏହା ହେଉଛି ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରୁ ତୁମର ସମ୍ପର୍କ, ଯେତେବେଳେ ଅମର ମରୁତମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆଣିଥିଲେ। ଏହି ଚିନ୍ତାରେ, ତୁମେ ମନୁଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଏକାସାଥିରେ ଅଛନ୍ତି।
ଯେନ ଦୀର୍ଘଂ ମରୁତଃ ଶୂଶଵାମ ଯୁଷ୍ମାକେନ ପରୀଣସା ତୁରାସଃ । ଆ ଯତ୍ତତନନ୍ଵୃଜନେ ଜନାସ ଏଭିର୍ଯଜ୍ଞେଭିସ୍ତଦଭୀଷ୍ଟିମଶ୍ଯାମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ତୁମର ରକ୍ଷାରେ, ଶୀଘ୍ର ମରୁତମାନେ। ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏହି ଯଜ୍ଞମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆମ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ପାରିବା।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତ ଇଯଂ ଗୀର୍ମାନ୍ଦାର୍ଯସ୍ଯ ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଏଷା ଯାସୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵେ ଵଯାଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଇଁ, ମରୁତମାନେ, ଏହି ଗୀତ କବି ମାନ୍ଦାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର, ସମ୍ମାନିତ ଜଣଙ୍କର। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଶରୀର ପାଇଁ ହେଉ, ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନମାନେକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ସହସ୍ରଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ରୋତଯୋ ନଃ ସହସ୍ରମିଷୋ ହରିଵୋ ଗୂର୍ତତମାଃ । ସହସ୍ରଂ ରାଯୋ ମାଦଯଧ୍ଯୈ ସହସ୍ରିଣ ଉପ ନୋ ଯନ୍ତୁ ଵାଜାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ହଜାର ହଜାର ସାହାଯ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ, ହଜାର ଧନ, ହେ ସୁନା ଭରା, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଶଂସିତ। ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ହଜାର ଖୁସି, ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଆ ନୋଽଵୋଭିର୍ମରୁତୋ ଯାନ୍ତ୍ଵଚ୍ଛା ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଭିର୍ଵା ବୃହଦ୍ଦିଵୈଃ ସୁମାଯାଃ । ଅଧ ଯଦେଷାଂ ନିଯୁତଃ ପରମାଃ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଧନଯନ୍ତ ପାରେ
ମରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ବଡ଼ମାନେ, ବଡ଼ ଆକାଶ ସହିତ, ଭଲ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଦୂର ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚେ, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ମିମ୍ଯକ୍ଷ ଯେଷୁ ସୁଧିତା ଘୃତାଚୀ ହିରଣ୍ଯନିର୍ଣିଗୁପରା ନ ଋଷ୍ଟିଃ । ଗୁହା ଚରନ୍ତୀ ମନୁଷୋ ନ ଯୋଷା ସଭାଵତୀ ଵିଦଥ୍ଯେଵ ସଂ ଵାକ୍
ଯେଉଁଠି ସୁନା ଜଡିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥ ଅଛି, ଧାର ଅସ୍ତ୍ର ପରି। ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଚଳିଥିବା, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ପରି, ସଭାରେ ଗାଥା ଏକାଠି ହୁଏ।
ପରା ଶୁଭ୍ରା ଅଯାସୋ ଯଵ୍ଯା ସାଧାରଣ୍ଯେଵ ମରୁତୋ ମିମିକ୍ଷୁଃ । ନ ରୋଦସୀ ଅପ ନୁଦନ୍ତ ଘୋରା ଜୁଷନ୍ତ ଵୃଧଂ ସଖ୍ଯାଯ ଦେଵାଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୀଘ୍ର ମରୁତମାନେ ସାଧାରଣ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ଭୟଙ୍କର ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଦୂର କରନ୍ତିନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ବୟସ୍କଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଜୋଷଦ୍ଯଦୀମସୁର୍ଯା ସଚଧ୍ଯୈ ଵିଷିତସ୍ତୁକା ରୋଦସୀ ନୃମଣାଃ । ଆ ସୂର୍ଯେଵ ଵିଧତୋ ରଥଂ ଗାତ୍ତ୍ଵେଷପ୍ରତୀକା ନଭସୋ ନେତ୍ଯା
ଯେତେବେଳେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହେ, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୁଇ ଜଗତ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ଚତୁର୍ ଭାବେ ରଥ ଚଳାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ରଥକୁ ନେଇଯାଏ।
ଆସ୍ଥାପଯନ୍ତ ଯୁଵତିଂ ଯୁଵାନଃ ଶୁଭେ ନିମିଶ୍ଲାଂ ଵିଦଥେଷୁ ପଜ୍ରାମ୍ । ଅର୍କୋ ଯଦ୍ଵୋ ମରୁତୋ ହଵିଷ୍ମାନ୍ଗାଯଦ୍ଗାଥଂ ସୁତସୋମୋ ଦୁଵସ୍ଯନ୍
ଯୁବକମାନେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଝିଙ୍କା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଯୁବତୀକୁ ସଭାରେ ରଖନ୍ତି; ମରୁତମାନେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ହୋମ ଗୀତ ଗାଯାଯାଏ, ସୋମ ଚାପିଥିବା ଗାୟକମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗୀତ ଗାନ୍ତି।
ପ୍ର ତଂ ଵିଵକ୍ମି ଵକ୍ମ୍ଯୋ ଯ ଏଷାଂ ମରୁତାଂ ମହିମା ସତ୍ଯୋ ଅସ୍ତି । ସଚା ଯଦୀଂ ଵୃଷମଣା ଅହଂଯୁ ସ୍ଥିରା ଚିଜ୍ଜନୀର୍ଵହତେ ସୁଭାଗାଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କର ସେଇ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ କହୁଛି, ଯାହା ମରୁତମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ମହିମା; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ତେବେ ଦୃଢ଼ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ପାନ୍ତି ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵଵଦ୍ଯାଚ୍ଚଯତ ଈମର୍ଯମୋ ଅପ୍ରଶସ୍ତାନ୍ । ଉତ ଚ୍ଯଵନ୍ତେ ଅଚ୍ଯୁତା ଧ୍ରୁଵାଣି ଵାଵୃଧ ଈଂ ମରୁତୋ ଦାତିଵାରଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଦୁଷ୍ୟନ୍ତାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯମ ଅପାତ୍ରମାନେକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ଦୃଢ଼ ଓ ଅଚଳ ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ହିଳିଯାନ୍ତି, କାରଣ ମରୁତମାନେ ଦାନରେ ଉଦାର ଓ ଦେବାରେ ବଢ଼ିଯାନ୍ତି।
ନହୀ ନୁ ଵୋ ମରୁତୋ ଅନ୍ତ୍ଯସ୍ମେ ଆରାତ୍ତାଚ୍ଚିଚ୍ଛଵସୋ ଅନ୍ତମାପୁଃ । ତେ ଧୃଷ୍ଣୁନା ଶଵସା ଶୂଶୁଵାଂସୋଽର୍ଣୋ ନ ଦ୍ଵେଷୋ ଧୃଷତା ପରି ଷ୍ଠୁଃ
ମରୁତମାନେ, ତୁମମଧ୍ୟରେ କେହି ଆମ ପାଇଁ ଶେଷ ନୁହଁନ୍ତି; ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶକ୍ତି ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚେ; ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଗର୍ଜନ କର, ତୀବ୍ର ତରଙ୍ଗ ପରି ଶକ୍ତିରେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହ।
ଵଯମଦ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରେଷ୍ଠା ଵଯଂ ଶ୍ଵୋ ଵୋଚେମହି ସମର୍ଯେ । ଵଯଂ ପୁରା ମହି ଚ ନୋ ଅନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ତନ୍ନ ଋଭୁକ୍ଷା ନରାମନୁ ଷ୍ଯାତ୍
ଆଜି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଆସନ୍ତାକାଲି ସଂଘର୍ଷରେ ଆମେ କଥା କହିବା; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଏବଂ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ, ଆମକୁ ନoble ଋଭୁମାନେ ସହଯାତ୍ରା କରୁନ୍ତୁ।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତ ଇଯଂ ଗୀର୍ମାନ୍ଦାର୍ଯସ୍ଯ ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଏଷା ଯାସୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵେ ଵଯାଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ଷ୍ଟୁତି, ମରୁତମାନେ, ଏହି ଗୀତ କବି ମାନ୍ଦାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର, ଯିଏ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ; ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମର ସନ୍ତାନମାନେ ପାଉନ୍ତୁ, ଆମେ ଏହି ଜନମାନେକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବା।
ଯଜ୍ଞାଯଜ୍ଞା ଵଃ ସମନା ତୁତୁର୍ଵଣିର୍ଧିଯଂଧିଯଂ ଵୋ ଦେଵଯା ଉ ଦଧିଧ୍ଵେ । ଆ ଵୋଽର୍ଵାଚଃ ସୁଵିତାଯ ରୋଦସ୍ଯୋର୍ମହେ ଵଵୃତ୍ଯାମଵସେ ସୁଵୃକ୍ତିଭିଃ
ଏକ ପରେ ଏକ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ଏକତା ମନେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରସାର କରିଛ; ହେ ଦେବମାନେ, ଆମେ ନିକଟରୁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଷ୍ଟୁତି ସହିତ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ।
ଵଵ୍ରାସୋ ନ ଯେ ସ୍ଵଜାଃ ସ୍ଵତଵସ ଇଷଂ ସ୍ଵରଭିଜାଯନ୍ତ ଧୂତଯଃ । ସହସ୍ରିଯାସୋ ଅପାଂ ନୋର୍ମଯ ଆସା ଗାଵୋ ଵନ୍ଦ୍ଯାସୋ ନୋକ୍ଷଣଃ
ଯେମିତି ଗୋଁଶିଶୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏହି ଧାରାମାନେ ଉପଜି ଉପଜି ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆଲୋକ ଦେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଜଳ ଉପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଚଳନ୍ତି, ଏହି ଗୋମାନେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, କେବେ ରୁକୁନ୍ଥିନାହିଁ।