ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମିତ୍ରଂ ଵରୁଣମଗ୍ନିମାହୁରଥୋ ଦିଵ୍ଯଃ ସ ସୁପର୍ଣୋ ଗରୁତ୍ମାନ୍ । ଏକଂ ସଦ୍ଵିପ୍ରା ବହୁଧା ଵଦନ୍ତ୍ଯଗ୍ନିଂ ଯମଂ ମାତରିଶ୍ଵାନମାହୁଃ
ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ବୋଲି କହନ୍ତି; ସେ ଦିବ୍ୟ, ଶୁଭ୍ରପତ୍ର ଗରୁଡ଼ । ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏକଙ୍କୁ ବହୁ ରୂପେ କହନ୍ତି: ଅଗ୍ନି, ଯମ, ମାତରିଶ୍ୱାନ ।
କୃଷ୍ଣଂ ନିଯାନଂ ହରଯଃ ସୁପର୍ଣା ଅପୋ ଵସାନା ଦିଵମୁତ୍ପତନ୍ତି । ତ ଆଵଵୃତ୍ରନ୍ସଦନାଦୃତସ୍ଯାଦିଦ୍ଘୃତେନ ପୃଥିଵୀ ଵ୍ଯୁଦ୍ଯତେ
କଳା, ହଳଦିଆ, ଶୁଭ୍ରପତ୍ରୀ, ଜଳରେ ପିନ୍ଧି, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି । ସେମାନେ ଘୂରି, ସତ୍ୟର ଆସନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ତାପରେ ପୃଥିବୀ ଘୃତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା ।
ଦ୍ଵାଦଶ ପ୍ରଧଯଶ୍ଚକ୍ରମେକଂ ତ୍ରୀଣି ନଭ୍ଯାନି କ ଉ ତଚ୍ଚିକେତ । ତସ୍ମିନ୍ସାକଂ ତ୍ରିଶତା ନ ଶଙ୍କଵୋଽର୍ପିତାଃ ଷଷ୍ଟିର୍ନ ଚଲାଚଲାସଃ
ବାରଟି ଅଂଶ, ଗୋଟିଏ ଚକ୍ର, ତିନିଟି ନାଭି—ଏହି ରହସ୍ୟ କିଏ ବୁଝିପାରିବ? ଏହାରେ ତିନିଶଏ ଷାଠିଟି ଖୁଟି ଲଗାଯାଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ଚଳିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚଳିଥିବା ପରି ଲାଗେ ।
ଯସ୍ତେ ସ୍ତନଃ ଶଶଯୋ ଯୋ ମଯୋଭୂର୍ଯେନ ଵିଶ୍ଵା ପୁଷ୍ଯସି ଵାର୍ଯାଣି । ଯୋ ରତ୍ନଧା ଵସୁଵିଦ୍ଯଃ ସୁଦତ୍ରଃ ସରସ୍ଵତି ତମିହ ଧାତଵେ କଃ
ତୁମର ସେଇ ଅନ୍ନଦାୟି, ଆନନ୍ଦଦାୟି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ପୋଷଣ କର, ଯାହା ଧନ ଧାରଣ କରେ, ଧନ ଜାଣେ, ଭଲ ଦେଇଥାଏ—ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ସେଠି ଏହାକୁ ଆମ ପାଇଁ ରଖ ।
ଯଜ୍ଞେନ ଯଜ୍ଞମଯଜନ୍ତ ଦେଵାସ୍ତାନି ଧର୍ମାଣି ପ୍ରଥମାନ୍ଯାସନ୍ । ତେ ହ ନାକଂ ମହିମାନଃ ସଚନ୍ତ ଯତ୍ର ପୂର୍ଵେ ସାଧ୍ଯାଃ ସନ୍ତି ଦେଵାଃ
ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ; ସେଗୁଡ଼ିକି ପ୍ରଥମ ନିୟମ । ସେମାନେ ମହାନ୍ତ ହୋଇ ସେଠିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରୁଣା ସାଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଅଛନ୍ତି ।
ସମାନମେତଦୁଦକମୁଚ୍ଚୈତ୍ଯଵ ଚାହଭିଃ । ଭୂମିଂ ପର୍ଜନ୍ଯା ଜିନ୍ଵନ୍ତି ଦିଵଂ ଜିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଗ୍ନଯଃ
ଏହି ପାଣି ଏକେ, ଦିନ ଚଢି ଓ ଓହ୍ଲାଇ ତଳେ ପଡ଼େ; ବର୍ଷା ମେଘରେ ଭୂମିକୁ ଜୀବନ ମିଳେ, ଆକାଶକୁ ଅଗ୍ନି ଶକ୍ତି ଦେଇ ଉତ୍ସାହିତ କରେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ସୁପର୍ଣଂ ଵାଯସଂ ବୃହନ୍ତମପାଂ ଗର୍ଭଂ ଦର୍ଶତମୋଷଧୀନାମ୍ । ଅଭୀପତୋ ଵୃଷ୍ଟିଭିସ୍ତର୍ପଯନ୍ତଂ ସରସ୍ଵନ୍ତମଵସେ ଜୋହଵୀମି
ମୁଁ ଦେବୀ ସରସ୍ବତୀଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବଡ଼ ପଖିର ମତି, ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ, ଜଳର ଗର୍ଭରେ ଅଛନ୍ତି, ବର୍ଷାରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି।
କଯା ଶୁଭା ସଵଯସଃ ସନୀଳାଃ ସମାନ୍ଯା ମରୁତଃ ସଂ ମିମିକ୍ଷୁଃ । କଯା ମତୀ କୁତ ଏତାସ ଏତେଽର୍ଚନ୍ତି ଶୁଷ୍ମଂ ଵୃଷଣୋ ଵସୂଯା
ମରୁତମାନେ, କେଉଁ ଶୋଭା, କେଉଁ ସମ୍ପର୍କ, କିମ୍ବା କେଉଁ ଏକତା ଆପଣମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି? କେଉଁ ଚିନ୍ତାରୁ, କେଉଁଠାରୁ ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆସିଛନ୍ତି, ଧନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ?
କସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣି ଜୁଜୁଷୁର୍ଯୁଵାନଃ କୋ ଅଧ୍ଵରେ ମରୁତ ଆ ଵଵର୍ତ । ଶ୍ଯେନାଁ ଇଵ ଧ୍ରଜତୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ କେନ ମହା ମନସା ରୀରମାମ
ଏହି ଯୁବକମାନେ କାହାର ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ? କିଏ ଯଜ୍ଞରେ ମରୁତମାନେକୁ ଆଣିଲେ? ଶ୍ୟେନ ପରି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, କେଉଁ ବଡ଼ ମନରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛୁ?
କୁତସ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ମାହିନଃ ସନ୍ନେକୋ ଯାସି ସତ୍ପତେ କିଂ ତ ଇତ୍ଥା । ସଂ ପୃଚ୍ଛସେ ସମରାଣଃ ଶୁଭାନୈର୍ଵୋଚେସ୍ତନ୍ନୋ ହରିଵୋ ଯତ୍ତେ ଅସ୍ମେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କେଉଁଠାରୁ, ଏକା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଆସିଲେ, ହେ ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ? ଏହା କାହିଁକି ଏମିତି? ତୁମେ ଶୋଭାମୟମାନେ ସହିତ ପଚାରୁଛ, ହେ ସାରଥି, ଆମ ପାଇଁ ତୁମର କ’ଣ ଅଛି କହ।
ବ୍ରହ୍ମାଣି ମେ ମତଯଃ ଶଂ ସୁତାସଃ ଶୁଷ୍ମ ଇଯର୍ତି ପ୍ରଭୃତୋ ମେ ଅଦ୍ରିଃ । ଆ ଶାସତେ ପ୍ରତି ହର୍ଯନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଥେମା ହରୀ ଵହତସ୍ତା ନୋ ଅଚ୍ଛ
ମୋର ସ୍ତୁତି, ମୋର ଚିନ୍ତା ଭଲଭାବରେ ତିଆରି, ମୋର ଶକ୍ତି ଉତ୍ସାହିତ, ପାହାଡ଼ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେମାନେ ଆଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି, ଗୀତ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସେ ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ତୁମକୁ ବହନ କରେ—ସେମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ନେଇଆସନ୍ତୁ।
ଅତୋ ଵଯମନ୍ତମେଭିର୍ଯୁଜାନାଃ ସ୍ଵକ୍ଷତ୍ରେଭିସ୍ତନ୍ଵଃ ଶୁମ୍ଭମାନାଃ । ମହୋଭିରେତାଁ ଉପ ଯୁଜ୍ମହେ ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵଧାମନୁ ହି ନୋ ବଭୂଥ
ଏହିପରି, ଆମେ ଏମାନେ ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେହକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛୁ। ଏହି ବଡ଼ମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଆମେ ନିକଟରେ ନେଉଛୁ; କାରଣ ତୁମେ ନିଜ ଗୁଣରେ ଆମ ହୋଇପଡ଼ିଛ।
କ୍ଵ ସ୍ଯା ଵୋ ମରୁତଃ ସ୍ଵଧାସୀଦ୍ଯନ୍ମାମେକଂ ସମଧତ୍ତାହିହତ୍ଯେ । ଅହଂ ହ୍ଯୁଗ୍ରସ୍ତଵିଷସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଶତ୍ରୋରନମଂ ଵଧସ୍ନୈଃ
ମରୁତମାନେ, ସେ ସପ ହତ୍ୟାରେ ମୋତେ ଏକାକି ରଖିଲେ, ସମୟରେ ତୁମର ନିଜ ଶକ୍ତି କେଉଁଠି ଥିଲା? ମୁଁ ତ ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅଜୟ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅଭେଦ୍ୟ।
ଭୂରି ଚକର୍ଥ ଯୁଜ୍ଯେଭିରସ୍ମେ ସମାନେଭିର୍ଵୃଷଭ ପୌଂସ୍ଯେଭିଃ । ଭୂରୀଣି ହି କୃଣଵାମା ଶଵିଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ର କ୍ରତ୍ଵା ମରୁତୋ ଯଦ୍ଵଶାମ
ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଯୁକ୍ତ ଶକ୍ତି, ଏକତା ଓ ବଳିୟା ଶକ୍ତି ସହିତ ବହୁ କାମ କରିଛ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ଆଦେଶରେ ଥିଲେ, ଜ୍ଞାନରେ ବହୁ ବଡ଼ କାମ କରିବାକୁ ଦିଅ।
ଵଧୀଂ ଵୃତ୍ରଂ ମରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଣ ସ୍ଵେନ ଭାମେନ ତଵିଷୋ ବଭୂଵାନ୍ । ଅହମେତା ମନଵେ ଵିଶ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାଃ ସୁଗା ଅପଶ୍ଚକର ଵଜ୍ରବାହୁଃ
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିଛ। ମୁଁ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ପଥକୁ ମନୁ ପାଇଁ ସହଜ କରିଛି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛି।
ଅନୁତ୍ତମା ତେ ମଘଵନ୍ନକିର୍ନୁ ନ ତ୍ଵାଵାଁ ଅସ୍ତି ଦେଵତା ଵିଦାନଃ । ନ ଜାଯମାନୋ ନଶତେ ନ ଜାତୋ ଯାନି କରିଷ୍ଯା କୃଣୁହି ପ୍ରଵୃଦ୍ଧ
ହେ ଦାତା, ତୁମ ଶକ୍ତି ଅପରିମିତ; ତୁମ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତା ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ଜନ୍ମ ହେଉ କି ନୂତନ ଜନ୍ମ, କିଛି ହରାଯାଏନାହିଁ; ହେ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ, ଯାହା ଚାହଁ, କର।
ଏକସ୍ଯ ଚିନ୍ମେ ଵିଭ୍ଵସ୍ତ୍ଵୋଜୋ ଯା ନୁ ଦଧୃଷ୍ଵାନ୍କୃଣଵୈ ମନୀଷା । ଅହଂ ହ୍ଯୁଗ୍ରୋ ମରୁତୋ ଵିଦାନୋ ଯାନି ଚ୍ଯଵମିନ୍ଦ୍ର ଇଦୀଶ ଏଷାମ୍
ମୋତେ ଏକ ଶକ୍ତି ଦେଲେ ମୁଁ ମନରେ ଯାହା ଭାବିଛି ତାହା କରିପାରିବି। କାରଣ ମୁଁ ଭୟଙ୍କର, ମରୁତମାନେକୁ ଜାଣେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ କରିପାରିବି।
ଅମନ୍ଦନ୍ମା ମରୁତ ସ୍ତୋମୋ ଅତ୍ର ଯନ୍ମେ ନରଃ ଶ୍ରୁତ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚକ୍ର । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ସୁମଖାଯ ମହ୍ଯଂ ସଖ୍ଯେ ସଖାଯସ୍ତନ୍ଵେ ତନୂଭିଃ
ଏଠାରେ ମୋର ସ୍ତୁତି ମରୁତମାନେକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଲା, ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାତା, ମୋ ପାଇଁ, ବନ୍ଧୁମାନେ ନିଜ ଦେହ ଓ ଆତ୍ମା ସହିତ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଏଵେଦେତେ ପ୍ରତି ମା ରୋଚମାନା ଅନେଦ୍ଯଃ ଶ୍ରଵ ଏଷୋ ଦଧାନାଃ । ସଂଚକ୍ଷ୍ଯା ମରୁତଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଵର୍ଣା ଅଚ୍ଛାନ୍ତ ମେ ଛଦଯାଥା ଚ ନୂନମ୍
ଏମାନେ ଏଠାରେ ମୋ ଆଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି, ଅକ୍ଷୟ ଖ୍ୟାତି ଧାରଣ କରି। ଚନ୍ଦ୍ରବଦନ ମରୁତମାନେ ଏକତ୍ର ହେବେ; ଏବେ ମୋତେ ଆଛାଦନ କର, ରକ୍ଷା କର।
କୋ ନ୍ଵତ୍ର ମରୁତୋ ମାମହେ ଵଃ ପ୍ର ଯାତନ ସଖୀଁରଚ୍ଛା ସଖାଯଃ । ମନ୍ମାନି ଚିତ୍ରା ଅପିଵାତଯନ୍ତ ଏଷାଂ ଭୂତ ନଵେଦା ମ ଋତାନାମ୍
ମରୁତମାନେ, ଏଠାରେ କିଏ ମୋର ସହାୟ ହେବେ? ବନ୍ଧୁମାନେ, ବନ୍ଧୁ ପାଇଁ ଯେପରି ଆସ, ଆସ। ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ଚିନ୍ତା ଚଳିଯାଉ; ତୁମେ ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରୁହ।
ଆ ଯଦ୍ଦୁଵସ୍ଯାଦ୍ଦୁଵସେ ନ କାରୁରସ୍ମାଞ୍ଚକ୍ରେ ମାନ୍ଯସ୍ଯ ମେଧା । ଓ ଷୁ ଵର୍ତ୍ତ ମରୁତୋ ଵିପ୍ରମଚ୍ଛେମା ବ୍ରହ୍ମାଣି ଜରିତା ଵୋ ଅର୍ଚତ୍
ଯେତେବେଳେ କବି ଦିନ ପାଇଁ, ଦିନ ପାଇଁ ଡାକେ, ସେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ ଆମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବେ, ମରୁତମାନେ, ପ୍ରେରିତ ଜଣେ ଆସନ୍ତୁ; ଗାୟକ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତ ଇଯଂ ଗୀର୍ମାନ୍ଦାର୍ଯସ୍ଯ ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଏଷା ଯାସୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵେ ଵଯାଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ସ୍ତୁତି, ମରୁତମାନେ, ଏହି ଗୀତ କବିଙ୍କର, ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଗାୟକଙ୍କର। ଏହି ଗୀତ ନିଜ ପାଇଁ ଯାଉ, ଆମେ ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବା।
ତନ୍ନୁ ଵୋଚାମ ରଭସାଯ ଜନ୍ମନେ ପୂର୍ଵଂ ମହିତ୍ଵଂ ଵୃଷଭସ୍ଯ କେତଵେ । ଐଧେଵ ଯାମନ୍ମରୁତସ୍ତୁଵିଷ୍ଵଣୋ ଯୁଧେଵ ଶକ୍ରାସ୍ତଵିଷାଣି କର୍ତନ
ଚଳିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ, ବୃଷଭ ଜନ୍ମ ପାଇଁ, ପ୍ରାଚୀନ ମହତ୍ତ୍ୱ ଏବେ କହିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ମରୁତମାନେ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀରମାନେ ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ବଡ଼ କାମ କରନ୍ତୁ।
ନିତ୍ଯଂ ନ ସୂନୁଂ ମଧୁ ବିଭ୍ରତ ଉପ କ୍ରୀଳନ୍ତି କ୍ରୀଳା ଵିଦଥେଷୁ ଘୃଷ୍ଵଯଃ । ନକ୍ଷନ୍ତି ରୁଦ୍ରା ଅଵସା ନମସ୍ଵିନଂ ନ ମର୍ଧନ୍ତି ସ୍ଵତଵସୋ ହଵିଷ୍କୃତମ୍
ସେମାନେ ସଦା ପୁଅ ପାଇଁ ମଧୁ ଧରି ରହନ୍ତି, ଏବଂ ଉତ୍ସବ ଭିତରେ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ରୁଦ୍ରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଦୟାରେ କେବେ ଅପକାର କରନ୍ତିନାହିଁ, ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଯେଉଁମାନେ ହବି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ କ୍ଷତି କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଯସ୍ମା ଊମାସୋ ଅମୃତା ଅରାସତ ରାଯସ୍ପୋଷଂ ଚ ହଵିଷା ଦଦାଶୁଷେ । ଉକ୍ଷନ୍ତ୍ଯସ୍ମୈ ମରୁତୋ ହିତା ଇଵ ପୁରୂ ରଜାଂସି ପଯସା ମଯୋଭୁଵଃ
ଯାହାକୁ ଅମର ସେବକମାନେ ଧନ ଓ ପୋଷଣ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ହବି ଦେଇଥାଏ, ସେଉଁଠି ମରୁତମାନେ ବନ୍ଧୁମାନେ ପରି ଅନେକ ଦିଗରେ ଜଳ ଭରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଆ ଯେ ରଜାଂସି ତଵିଷୀଭିରଵ୍ଯତ ପ୍ର ଵ ଏଵାସଃ ସ୍ଵଯତାସୋ ଅଧ୍ରଜନ୍ । ଭଯନ୍ତେ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ହର୍ମ୍ଯା ଚିତ୍ରୋ ଵୋ ଯାମଃ ପ୍ରଯତାସ୍ଵୃଷ୍ଟିଷୁ
ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିଛନ୍ତି; ନିଜ ଶକ୍ତି ଅବାଧ ଭାବେ ଚାଲିଛି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଘରବାଡି ସେମାନଙ୍କ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ; ବର୍ଷାରେ ତୁମର ଆଗମନ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ।
ଯତ୍ତ୍ଵେଷଯାମା ନଦଯନ୍ତ ପର୍ଵତାନ୍ଦିଵୋ ଵା ପୃଷ୍ଠଂ ନର୍ଯା ଅଚୁଚ୍ଯଵୁଃ । ଵିଶ୍ଵୋ ଵୋ ଅଜ୍ମନ୍ଭଯତେ ଵନସ୍ପତୀ ରଥୀଯନ୍ତୀଵ ପ୍ର ଜିହୀତ ଓଷଧିଃ
ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼କୁ ଗଞ୍ଜାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ହଲାଇଦିଅନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଗଛମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଔଷଧିମାନେ ରଥ ଚାଲିବା ପରି ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ଯୂଯଂ ନ ଉଗ୍ରା ମରୁତଃ ସୁଚେତୁନାରିଷ୍ଟଗ୍ରାମାଃ ସୁମତିଂ ପିପର୍ତନ । ଯତ୍ରା ଵୋ ଦିଦ୍ଯୁଦ୍ରଦତି କ୍ରିଵିର୍ଦତୀ ରିଣାତି ପଶ୍ଵଃ ସୁଧିତେଵ ବର୍ହଣା
ମହାବଳୀ ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଥିବା, ଅକ୍ଷତ ସେନାକୁ ରକ୍ଷା କର, ଭଲ ଦୟା ଦିଅ। ଯେଉଁଠି ତୁମର ବିଜୁଳି ଚମକେ, ଝଡ଼ ଗର୍ଜେ, ଗାଁମାନେ ଭଲ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ଚିଁହିଁଯାନ୍ତି।
ପ୍ର ସ୍କମ୍ଭଦେଷ୍ଣା ଅନଵଭ୍ରରାଧସୋଽଲାତୃଣାସୋ ଵିଦଥେଷୁ ସୁଷ୍ଟୁତାଃ । ଅର୍ଚନ୍ତ୍ଯର୍କଂ ମଦିରସ୍ଯ ପୀତଯେ ଵିଦୁର୍ଵୀରସ୍ଯ ପ୍ରଥମାନି ପୌଂସ୍ଯା
ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ, ଅବିରତ ଦାନରେ, ଉତ୍ସବରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି। ସେମାନେ ବୀରଙ୍କର ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଶତଭୁଜିଭିସ୍ତମଭିହ୍ରୁତେରଘାତ୍ପୂର୍ଭୀ ରକ୍ଷତା ମରୁତୋ ଯମାଵତ । ଜନଂ ଯମୁଗ୍ରାସ୍ତଵସୋ ଵିରପ୍ଶିନଃ ପାଥନା ଶଂସାତ୍ତନଯସ୍ଯ ପୁଷ୍ଟିଷୁ
ଶତହସ୍ତୀ ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ଅପମାନରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ମରୁତମାନେ ଯାହାକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେମାନେ ଲୋକମାନେ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣନ୍ତି।