ସପ୍ତାର୍ଧଗର୍ଭା ଭୁଵନସ୍ଯ ରେତୋ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ପ୍ରଦିଶା ଵିଧର୍ମଣି । ତେ ଧୀତିଭିର୍ମନସା ତେ ଵିପଶ୍ଚିତଃ ପରିଭୁଵଃ ପରି ଭଵନ୍ତି ଵିଶ୍ଵତଃ
ସାତଜଣ ଅର୍ଧଜନ୍ମା ଏହି ସଂସାରର ବୀଜକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିଗରେ ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି । ସେମାନେ ନିଜର ଚିନ୍ତା, ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସବୁକିଛିକୁ ଘେରି ରଖନ୍ତି ।
ନ ଵି ଜାନାମି ଯଦିଵେଦମସ୍ମି ନିଣ୍ଯଃ ସଂନଦ୍ଧୋ ମନସା ଚରାମି । ଯଦା ମାଗନ୍ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯାଦିଦ୍ଵାଚୋ ଅଶ୍ନୁଵେ ଭାଗମସ୍ଯାଃ
ମୁଁ ଜାଣେନି ମୁଁ କିଏ; ମୁଁ ଗୁପ୍ତ ଓ ମନରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲେ । ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମଜନ୍ମା ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ତେବେ ମୁଁ ଏହି କଥାର ଅଂଶ ଲାଭ କରିଲି ।
ଅପାଙ୍ପ୍ରାଙେତି ସ୍ଵଧଯା ଗୃଭୀତୋଽମର୍ତ୍ଯୋ ମର୍ତ୍ଯେନା ସଯୋନିଃ । ତା ଶଶ୍ଵନ୍ତା ଵିଷୂଚୀନା ଵିଯନ୍ତା ନ୍ଯନ୍ଯଂ ଚିକ୍ଯୁର୍ନ ନି ଚିକ୍ଯୁରନ୍ଯମ୍
ସେ ଦୂରକୁ ଯାଏ, ନିକଟକୁ ଆସେ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ବନ୍ଧା ଅଛି; ଅମର ଓ ମରଣଶୀଳ ଏକ ମୂଳରୁ ଆସିଛନ୍ତି । ସେମାନେ ସଦା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ ଅଲଗା ହୋଇ ରହି, ଗୋଟିଏକୁ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିନଥାନ୍ତି ।
ଋଚୋ ଅକ୍ଷରେ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ଯସ୍ମିନ୍ଦେଵା ଅଧି ଵିଶ୍ଵେ ନିଷେଦୁଃ । ଯସ୍ତନ୍ନ ଵେଦ କିମୃଚା କରିଷ୍ଯତି ଯ ଇତ୍ତଦ୍ଵିଦୁସ୍ତ ଇମେ ସମାସତେ
ଅକ୍ଷୟ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଋଚମାନେ ବିରାଜିତ; ସେଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ବସିଛନ୍ତି । ଯିଏ ଏହିକଥା ଜାଣେନି, ସେ ଋଚ ସହ କ’ଣ କରିବ? ଯେମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠି ଏକତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି ।
ସୂଯଵସାଦ୍ଭଗଵତୀ ହି ଭୂଯା ଅଥୋ ଵଯଂ ଭଗଵନ୍ତଃ ସ୍ଯାମ । ଅଦ୍ଧି ତୃଣମଘ୍ନ୍ଯେ ଵିଶ୍ଵଦାନୀଂ ପିବ ଶୁଦ୍ଧମୁଦକମାଚରନ୍ତୀ
ଭଲ ଚରାଏ ଦୟାଳୁ ଅଧିକ ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ । ହେ ଅପରାଜିତା, ସମସ୍ତ ଦାନଦାତ୍ରୀ, ତୁମେ ଘାସ ଖାଅ, ପବିତ୍ର ପାଣି ପିଅ ଏବଂ ଚାଲିଯାଅ ।
ଗୌରୀର୍ମିମାଯ ସଲିଲାନି ତକ୍ଷତ୍ଯେକପଦୀ ଦ୍ଵିପଦୀ ସା ଚତୁଷ୍ପଦୀ । ଅଷ୍ଟାପଦୀ ନଵପଦୀ ବଭୂଵୁଷୀ ସହସ୍ରାକ୍ଷରା ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ଗୌରୀ ଜଳକୁ ମାପିଥିଲେ; ସେ ଏକପଦୀ, ଦ୍ୱିପଦୀ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦୀ । ଅଷ୍ଟପଦୀ, ନବପଦୀ ହୋଇ, ସେ ଶତାଧିକ ଅକ୍ଷରରେ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ବିରାଜିଲେ ।
ତସ୍ଯାଃ ସମୁଦ୍ରା ଅଧି ଵି କ୍ଷରନ୍ତି ତେନ ଜୀଵନ୍ତି ପ୍ରଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରଃ । ତତଃ କ୍ଷରତ୍ଯକ୍ଷରଂ ତଦ୍ଵିଶ୍ଵମୁପ ଜୀଵତି
ତାଙ୍କୁ ନେଇ ସମୁଦ୍ରମାନେ ବହିଯାଉଛନ୍ତି; ସେଥିରେ ଚାରିଦିଗ ଜୀବନ୍ତ । ସେଠାରୁ ଅକ୍ଷୟ ଧାରା ବହେ; ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ଜୀବନ୍ତ ।
ଶକମଯଂ ଧୂମମାରାଦପଶ୍ଯଂ ଵିଷୂଵତା ପର ଏନାଵରେଣ । ଉକ୍ଷାଣଂ ପୃଶ୍ନିମପଚନ୍ତ ଵୀରାସ୍ତାନି ଧର୍ମାଣି ପ୍ରଥମାନ୍ଯାସନ୍
ମୁଁ ଦୂରରୁ ଧୂଆଁ ଦେଖିଲି, ଯେପରି ଅଗ୍ନିରୁ ଉଠୁଛି, ବାତାସ ଏହାକୁ ଦୂର ଓ ନିକଟକୁ ନେଉଛି । ବୀରମାନେ ଚିତ୍ରା ଗାଈକୁ ଦୁହିଲେ; ସେଗୁଡ଼ିକି ଥିଲା ପ୍ରଥମ ନିୟମ ।
ତ୍ରଯଃ କେଶିନ ଋତୁଥା ଵି ଚକ୍ଷତେ ସଂଵତ୍ସରେ ଵପତ ଏକ ଏଷାମ୍ । ଵିଶ୍ଵମେକୋ ଅଭି ଚଷ୍ଟେ ଶଚୀଭିର୍ଧ୍ରାଜିରେକସ୍ଯ ଦଦୃଶେ ନ ରୂପମ୍
ତିନିଜଣ କେଶିନ୍ ନିୟମିତ ସମୟରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି; ବର୍ଷରେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଚୁଲି କାଟିଦିଅନ୍ତି । ଜଣେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସବୁକିଛି ଦେଖନ୍ତି; ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ରୂପ ଦେଖାଯାଏନି, ଯଦ୍ୟପି ସେ ଶୋଭିତ ।
ଚତ୍ଵାରି ଵାକ୍ପରିମିତା ପଦାନି ତାନି ଵିଦୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣା ଯେ ମନୀଷିଣଃ । ଗୁହା ତ୍ରୀଣି ନିହିତା ନେଙ୍ଗଯନ୍ତି ତୁରୀଯଂ ଵାଚୋ ମନୁଷ୍ଯା ଵଦନ୍ତି
ଚାରି ପଦରେ କଥା ଅଛି; ଯେମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ । ତିନିଟି ଗୁପ୍ତ ଅଛି, ଲୋକେ କଥାର ଚତୁର୍ଥ ପଦ କଥା କହନ୍ତି ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମିତ୍ରଂ ଵରୁଣମଗ୍ନିମାହୁରଥୋ ଦିଵ୍ଯଃ ସ ସୁପର୍ଣୋ ଗରୁତ୍ମାନ୍ । ଏକଂ ସଦ୍ଵିପ୍ରା ବହୁଧା ଵଦନ୍ତ୍ଯଗ୍ନିଂ ଯମଂ ମାତରିଶ୍ଵାନମାହୁଃ
ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ବୋଲି କହନ୍ତି; ସେ ଦିବ୍ୟ, ଶୁଭ୍ରପତ୍ର ଗରୁଡ଼ । ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏକଙ୍କୁ ବହୁ ରୂପେ କହନ୍ତି: ଅଗ୍ନି, ଯମ, ମାତରିଶ୍ୱାନ ।
କୃଷ୍ଣଂ ନିଯାନଂ ହରଯଃ ସୁପର୍ଣା ଅପୋ ଵସାନା ଦିଵମୁତ୍ପତନ୍ତି । ତ ଆଵଵୃତ୍ରନ୍ସଦନାଦୃତସ୍ଯାଦିଦ୍ଘୃତେନ ପୃଥିଵୀ ଵ୍ଯୁଦ୍ଯତେ
କଳା, ହଳଦିଆ, ଶୁଭ୍ରପତ୍ରୀ, ଜଳରେ ପିନ୍ଧି, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି । ସେମାନେ ଘୂରି, ସତ୍ୟର ଆସନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ତାପରେ ପୃଥିବୀ ଘୃତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା ।
ଦ୍ଵାଦଶ ପ୍ରଧଯଶ୍ଚକ୍ରମେକଂ ତ୍ରୀଣି ନଭ୍ଯାନି କ ଉ ତଚ୍ଚିକେତ । ତସ୍ମିନ୍ସାକଂ ତ୍ରିଶତା ନ ଶଙ୍କଵୋଽର୍ପିତାଃ ଷଷ୍ଟିର୍ନ ଚଲାଚଲାସଃ
ବାରଟି ଅଂଶ, ଗୋଟିଏ ଚକ୍ର, ତିନିଟି ନାଭି—ଏହି ରହସ୍ୟ କିଏ ବୁଝିପାରିବ? ଏହାରେ ତିନିଶଏ ଷାଠିଟି ଖୁଟି ଲଗାଯାଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ଚଳିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚଳିଥିବା ପରି ଲାଗେ ।
ଯସ୍ତେ ସ୍ତନଃ ଶଶଯୋ ଯୋ ମଯୋଭୂର୍ଯେନ ଵିଶ୍ଵା ପୁଷ୍ଯସି ଵାର୍ଯାଣି । ଯୋ ରତ୍ନଧା ଵସୁଵିଦ୍ଯଃ ସୁଦତ୍ରଃ ସରସ୍ଵତି ତମିହ ଧାତଵେ କଃ
ତୁମର ସେଇ ଅନ୍ନଦାୟି, ଆନନ୍ଦଦାୟି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ପୋଷଣ କର, ଯାହା ଧନ ଧାରଣ କରେ, ଧନ ଜାଣେ, ଭଲ ଦେଇଥାଏ—ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ସେଠି ଏହାକୁ ଆମ ପାଇଁ ରଖ ।
ଯଜ୍ଞେନ ଯଜ୍ଞମଯଜନ୍ତ ଦେଵାସ୍ତାନି ଧର୍ମାଣି ପ୍ରଥମାନ୍ଯାସନ୍ । ତେ ହ ନାକଂ ମହିମାନଃ ସଚନ୍ତ ଯତ୍ର ପୂର୍ଵେ ସାଧ୍ଯାଃ ସନ୍ତି ଦେଵାଃ
ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ; ସେଗୁଡ଼ିକି ପ୍ରଥମ ନିୟମ । ସେମାନେ ମହାନ୍ତ ହୋଇ ସେଠିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରୁଣା ସାଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଅଛନ୍ତି ।
ସମାନମେତଦୁଦକମୁଚ୍ଚୈତ୍ଯଵ ଚାହଭିଃ । ଭୂମିଂ ପର୍ଜନ୍ଯା ଜିନ୍ଵନ୍ତି ଦିଵଂ ଜିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଗ୍ନଯଃ
ଏହି ପାଣି ଏକେ, ଦିନ ଚଢି ଓ ଓହ୍ଲାଇ ତଳେ ପଡ଼େ; ବର୍ଷା ମେଘରେ ଭୂମିକୁ ଜୀବନ ମିଳେ, ଆକାଶକୁ ଅଗ୍ନି ଶକ୍ତି ଦେଇ ଉତ୍ସାହିତ କରେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ସୁପର୍ଣଂ ଵାଯସଂ ବୃହନ୍ତମପାଂ ଗର୍ଭଂ ଦର୍ଶତମୋଷଧୀନାମ୍ । ଅଭୀପତୋ ଵୃଷ୍ଟିଭିସ୍ତର୍ପଯନ୍ତଂ ସରସ୍ଵନ୍ତମଵସେ ଜୋହଵୀମି
ମୁଁ ଦେବୀ ସରସ୍ବତୀଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବଡ଼ ପଖିର ମତି, ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ, ଜଳର ଗର୍ଭରେ ଅଛନ୍ତି, ବର୍ଷାରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି।
କଯା ଶୁଭା ସଵଯସଃ ସନୀଳାଃ ସମାନ୍ଯା ମରୁତଃ ସଂ ମିମିକ୍ଷୁଃ । କଯା ମତୀ କୁତ ଏତାସ ଏତେଽର୍ଚନ୍ତି ଶୁଷ୍ମଂ ଵୃଷଣୋ ଵସୂଯା
ମରୁତମାନେ, କେଉଁ ଶୋଭା, କେଉଁ ସମ୍ପର୍କ, କିମ୍ବା କେଉଁ ଏକତା ଆପଣମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି? କେଉଁ ଚିନ୍ତାରୁ, କେଉଁଠାରୁ ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆସିଛନ୍ତି, ଧନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ?
କସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣି ଜୁଜୁଷୁର୍ଯୁଵାନଃ କୋ ଅଧ୍ଵରେ ମରୁତ ଆ ଵଵର୍ତ । ଶ୍ଯେନାଁ ଇଵ ଧ୍ରଜତୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ କେନ ମହା ମନସା ରୀରମାମ
ଏହି ଯୁବକମାନେ କାହାର ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ? କିଏ ଯଜ୍ଞରେ ମରୁତମାନେକୁ ଆଣିଲେ? ଶ୍ୟେନ ପରି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, କେଉଁ ବଡ଼ ମନରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛୁ?
କୁତସ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ମାହିନଃ ସନ୍ନେକୋ ଯାସି ସତ୍ପତେ କିଂ ତ ଇତ୍ଥା । ସଂ ପୃଚ୍ଛସେ ସମରାଣଃ ଶୁଭାନୈର୍ଵୋଚେସ୍ତନ୍ନୋ ହରିଵୋ ଯତ୍ତେ ଅସ୍ମେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କେଉଁଠାରୁ, ଏକା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଆସିଲେ, ହେ ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ? ଏହା କାହିଁକି ଏମିତି? ତୁମେ ଶୋଭାମୟମାନେ ସହିତ ପଚାରୁଛ, ହେ ସାରଥି, ଆମ ପାଇଁ ତୁମର କ’ଣ ଅଛି କହ।
ବ୍ରହ୍ମାଣି ମେ ମତଯଃ ଶଂ ସୁତାସଃ ଶୁଷ୍ମ ଇଯର୍ତି ପ୍ରଭୃତୋ ମେ ଅଦ୍ରିଃ । ଆ ଶାସତେ ପ୍ରତି ହର୍ଯନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଥେମା ହରୀ ଵହତସ୍ତା ନୋ ଅଚ୍ଛ
ମୋର ସ୍ତୁତି, ମୋର ଚିନ୍ତା ଭଲଭାବରେ ତିଆରି, ମୋର ଶକ୍ତି ଉତ୍ସାହିତ, ପାହାଡ଼ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେମାନେ ଆଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି, ଗୀତ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସେ ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ତୁମକୁ ବହନ କରେ—ସେମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ନେଇଆସନ୍ତୁ।
ଅତୋ ଵଯମନ୍ତମେଭିର୍ଯୁଜାନାଃ ସ୍ଵକ୍ଷତ୍ରେଭିସ୍ତନ୍ଵଃ ଶୁମ୍ଭମାନାଃ । ମହୋଭିରେତାଁ ଉପ ଯୁଜ୍ମହେ ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵଧାମନୁ ହି ନୋ ବଭୂଥ
ଏହିପରି, ଆମେ ଏମାନେ ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେହକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛୁ। ଏହି ବଡ଼ମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଆମେ ନିକଟରେ ନେଉଛୁ; କାରଣ ତୁମେ ନିଜ ଗୁଣରେ ଆମ ହୋଇପଡ଼ିଛ।
କ୍ଵ ସ୍ଯା ଵୋ ମରୁତଃ ସ୍ଵଧାସୀଦ୍ଯନ୍ମାମେକଂ ସମଧତ୍ତାହିହତ୍ଯେ । ଅହଂ ହ୍ଯୁଗ୍ରସ୍ତଵିଷସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଶତ୍ରୋରନମଂ ଵଧସ୍ନୈଃ
ମରୁତମାନେ, ସେ ସପ ହତ୍ୟାରେ ମୋତେ ଏକାକି ରଖିଲେ, ସମୟରେ ତୁମର ନିଜ ଶକ୍ତି କେଉଁଠି ଥିଲା? ମୁଁ ତ ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅଜୟ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅଭେଦ୍ୟ।
ଭୂରି ଚକର୍ଥ ଯୁଜ୍ଯେଭିରସ୍ମେ ସମାନେଭିର୍ଵୃଷଭ ପୌଂସ୍ଯେଭିଃ । ଭୂରୀଣି ହି କୃଣଵାମା ଶଵିଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ର କ୍ରତ୍ଵା ମରୁତୋ ଯଦ୍ଵଶାମ
ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଯୁକ୍ତ ଶକ୍ତି, ଏକତା ଓ ବଳିୟା ଶକ୍ତି ସହିତ ବହୁ କାମ କରିଛ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ଆଦେଶରେ ଥିଲେ, ଜ୍ଞାନରେ ବହୁ ବଡ଼ କାମ କରିବାକୁ ଦିଅ।
ଵଧୀଂ ଵୃତ୍ରଂ ମରୁତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଣ ସ୍ଵେନ ଭାମେନ ତଵିଷୋ ବଭୂଵାନ୍ । ଅହମେତା ମନଵେ ଵିଶ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାଃ ସୁଗା ଅପଶ୍ଚକର ଵଜ୍ରବାହୁଃ
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିଛ। ମୁଁ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ପଥକୁ ମନୁ ପାଇଁ ସହଜ କରିଛି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛି।
ଅନୁତ୍ତମା ତେ ମଘଵନ୍ନକିର୍ନୁ ନ ତ୍ଵାଵାଁ ଅସ୍ତି ଦେଵତା ଵିଦାନଃ । ନ ଜାଯମାନୋ ନଶତେ ନ ଜାତୋ ଯାନି କରିଷ୍ଯା କୃଣୁହି ପ୍ରଵୃଦ୍ଧ
ହେ ଦାତା, ତୁମ ଶକ୍ତି ଅପରିମିତ; ତୁମ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତା ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ଜନ୍ମ ହେଉ କି ନୂତନ ଜନ୍ମ, କିଛି ହରାଯାଏନାହିଁ; ହେ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ, ଯାହା ଚାହଁ, କର।
ଏକସ୍ଯ ଚିନ୍ମେ ଵିଭ୍ଵସ୍ତ୍ଵୋଜୋ ଯା ନୁ ଦଧୃଷ୍ଵାନ୍କୃଣଵୈ ମନୀଷା । ଅହଂ ହ୍ଯୁଗ୍ରୋ ମରୁତୋ ଵିଦାନୋ ଯାନି ଚ୍ଯଵମିନ୍ଦ୍ର ଇଦୀଶ ଏଷାମ୍
ମୋତେ ଏକ ଶକ୍ତି ଦେଲେ ମୁଁ ମନରେ ଯାହା ଭାବିଛି ତାହା କରିପାରିବି। କାରଣ ମୁଁ ଭୟଙ୍କର, ମରୁତମାନେକୁ ଜାଣେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ କରିପାରିବି।
ଅମନ୍ଦନ୍ମା ମରୁତ ସ୍ତୋମୋ ଅତ୍ର ଯନ୍ମେ ନରଃ ଶ୍ରୁତ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚକ୍ର । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵୃଷ୍ଣେ ସୁମଖାଯ ମହ୍ଯଂ ସଖ୍ଯେ ସଖାଯସ୍ତନ୍ଵେ ତନୂଭିଃ
ଏଠାରେ ମୋର ସ୍ତୁତି ମରୁତମାନେକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଲା, ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାତା, ମୋ ପାଇଁ, ବନ୍ଧୁମାନେ ନିଜ ଦେହ ଓ ଆତ୍ମା ସହିତ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଏଵେଦେତେ ପ୍ରତି ମା ରୋଚମାନା ଅନେଦ୍ଯଃ ଶ୍ରଵ ଏଷୋ ଦଧାନାଃ । ସଂଚକ୍ଷ୍ଯା ମରୁତଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଵର୍ଣା ଅଚ୍ଛାନ୍ତ ମେ ଛଦଯାଥା ଚ ନୂନମ୍
ଏମାନେ ଏଠାରେ ମୋ ଆଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି, ଅକ୍ଷୟ ଖ୍ୟାତି ଧାରଣ କରି। ଚନ୍ଦ୍ରବଦନ ମରୁତମାନେ ଏକତ୍ର ହେବେ; ଏବେ ମୋତେ ଆଛାଦନ କର, ରକ୍ଷା କର।
କୋ ନ୍ଵତ୍ର ମରୁତୋ ମାମହେ ଵଃ ପ୍ର ଯାତନ ସଖୀଁରଚ୍ଛା ସଖାଯଃ । ମନ୍ମାନି ଚିତ୍ରା ଅପିଵାତଯନ୍ତ ଏଷାଂ ଭୂତ ନଵେଦା ମ ଋତାନାମ୍
ମରୁତମାନେ, ଏଠାରେ କିଏ ମୋର ସହାୟ ହେବେ? ବନ୍ଧୁମାନେ, ବନ୍ଧୁ ପାଇଁ ଯେପରି ଆସ, ଆସ। ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ଚିନ୍ତା ଚଳିଯାଉ; ତୁମେ ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରୁହ।